Jak rozbiłam szkło. Moje dorastanie wśród Świadków Jehowy

„Jak rozbiłam szkło” to moje kolejne spotkanie z książką dotyczącą Świadków Jehowy. Tulię pierwszy raz zobaczyłam jakiś czas temu na tiktoku i bardzo mnie zainteresował jej profil, gdzie w szczery sposób opowiada o przeszłości i życiu we wspólnocie. Kiedy dowiedziałam się, że wydaje książkę z niecierpliwością na nią czekałam, a dzięki wydawnictwu Znak Jednym Słowem miałam możliwość ja przeczytać!

Tulia Topa urodziła się w środowisku Świadków Jehowy. Od najmłodszych lat była silnie manipulowana i indoktrynowana. Początkowo bardzo chciała podporządkować się wszystkim zasadom i zdobyć szacunek wśród bliskich. Jednak kiedy zaczęło do niej docierać to, że Świadkowie Jehowy to tak naprawdę sekta postanowiła odejść. Mimo, że wiązało się to z utratą kontaktu z najbliższymi.

„Jak rozbiłam szkło” to powieść, która porusza. Powieść, która zostaje w czytelniku na długo po odłożeniu. Jest to książka osobista, szczera, ale i bolesna. Tulia pokazuje nam w tej książce jak silnie kontrolowane jest to środowisko. Krótkie spódnice, prezenty urodzinowe, święta? Bezwzględny zakaz. Spotkania z chłopakiem spoza organizacji? Nie do pomyślenia! Kontrola tutaj jest wszechobecna, a strach odczuwalny na każdym kroku. Ludzie są tak silnie zmanipulowani, że wierzą iż myśli „nieczyste” mogą być powodem do donosu, co może się skończyć kilkugodzinnymi przesłuchaniami, a nawet wyrzuceniem ze wspólnoty! Prywatność to coś o czym Świadkowie Jehowy mogą zapomnieć. Dla nich nie istnieje takie pojęcie. Nawet po ślubie są kontrolowani czy mężczyzna, a zwłaszcza kobieta wypełniają obowiązki małżeńskie.

Autorka jednak nie skupia się na samym obrazie kontroli i restrykcji. Po kolei śledzimy jej losy i bierzemy udział w procesie jej „budzenia się”. Zaczynamy zauważać momenty kiedy Tulia orientuje się, że coś tu nie gra. Coś jest mocno nie tak. Śledzimy jej losy od momentu sprostania, poprzez wątpliwości aż do momentu kiedy postanawia odejść. Ta decyzja trudna, bo wiążąca się z utratą kontaktu z rodziną, jednak Tulia wykazuje się dla mnie niezwykłą odwagą, ponieważ mimo dramatycznych skutków postanawia odejść i żyć normalnie.

Coś o czym muszę wspomnieć to sam sposób narracji. Autorka ma tak prosty, zrozumiały i trafiający do czytelnika język, że poznawanie jej losów to czysta przyjemność. Nie dostaniemy tutaj przesadnych, czy niepotrzebnych emocji. Książka ta jest bardzo autentyczna a to dzięki temu, że jest do bólu szczera. To historia nie skupiająca się jedynie na bólu i wewnętrznym cierpieniu. To historia opowiadająca o nadziei, odkrywaniu świata a także odzyskiwaniu siebie. Jednak wiecie co mnie najbardziej uderzyło? Dla większości z nas ubieranie się jak chcemy, czy świętowanie urodzin to codzienność. Natomiast Tulia mając trzydzieści lat cieszy się z tak błahych rzeczy. To pokazuje nam jak niewiele trzeba nam tak naprawdę do szczęścia.

Wiecie co? „Jak rozbiłam szkło” to powieść, która uświadomiła mi jedno. Świadkowie Jehowy to nie religia, to nie wspólnota. To jest sekta! Kontrola na każdym kroku, zastraszanie to ich codzienność. Niejednokrotnie czytając relacje Tuli miałam łzy w oczach. Jednak dzięki niej to oczy mi się otworzyły, a Świadkowie Jehowy już zawsze pozostaną dla mnie sektą, bo mechanizmy jakimi się kierują nie są normalne i dla mnie akceptowalne.

Reasumując, „Jak rozbiłam szkło” to powieść, którą bardzo gorąco polecam wszystkim chcącym poznać organizacje Świadków Jehowy od środka. To co o nich wiemy jest bardzo powierzchowne. Relacja Tuli otwiera nam oczy i pokazuje, że nasza wiedza na ich temat jest minimalna. To historia o odwadze, przełamywaniu się i sile jaka jest w człowieku chcącym wyrwać się z toksycznego środowiska. Bardzo gorąco polecam książkę „Jak rozbiłam szkło”.

IG: libresunn

Imponuje mi odwaga kobiet, które potrafią przeciwstawić się opresji i indoktrynacji, by zawalczyć o siebie. Taką dzielną kobietą jest Tulia Topa (@[Adres usunięty]) autorka książki pt. „Jak rozbiłam szkło. Moje dorastanie wśród Świadków Jehowy” z oferty Wydawnictwa Znak JednymSłowem, która opowiedziała czytelnikom bardzo osobistą historię swojego odejścia z wyjątkowo hermetycznej wspólnoty Świadków Jehowy.

Autorka odkrywa przed czytelnikami kulisy funkcjonowania tytułowej wspólnoty, zwracając w sposób szczególny uwagę na to, jakie miejsce zajmują w niej dzieci i nastolatkowie. Na własnym przykładzie przedstawia metody kontroli życia osobistego, a zwłaszcza seksualnego braci i sióstr, które podlega nieustannej ocenie i może nawet stać się powodem wykluczenia ze zgromadzenia. A to wszystko z perspektywy gorliwej niegdyś wyznawczyni, wychowanej w przekonaniu, że Świadkowie Jehowy to jedyna nadzieja człowieka na Królestwo Boże.

Czytałam tę książkę ze zdumieniem i odrazą. Nie byłam dotąd świadoma skali, jaką przybiera działalność ewangelizacyjna Świadków Jehowy i proces manipulacji, któremu podlegają wyznawcy. Głos osoby, która przez wiele lat była poddawana tym procederom, a mimo tego zdecydowała się wystąpić ze wspólnoty, jest o tyle wartościowy, że daje nadzieję na kolejne rezygnacje ludziom, którzy do tej pory żyli w bezrefleksyjnym posłuszeństwie wobec swych braci i sióstr w wierze.

„Jak rozbiłam szkło” to w istocie zapis długiej i trudnej drogi, jaką przebyła Tulia, by stać się tym, kim jest dziś. Drogi okupionej wyrzeczeniami, utratą kontaktów z bliskimi i dotychczasowymi znajomymi. Jestem jednak przekonana, że było warto znieść to wszystko, co przeszła autorka, tak jak warto poznać spisaną przez nią opowieść. Historie takie jak ta udowadniają bowiem, że nigdy nie jest za późno, by zadbać o swój dobrostan.

Daleka od wszelkich prób oceny cudzej religijności, jestem wdzięczna autorce za to osobiste wyznanie i oczywiście polecam Waszej uwadze tę jakże potrzebną książkę.📖

Zastanawialiście się jak wygląda życie wśród Świadków Jehowy? Tulia Topa w książce „Jak rozbiłam szkło. Moje dorastanie wśród Świadków Jehowy” wyczerpuje odpowiedź na to pytanie.

Urodziła się w rodzinie jehowych, więc od dziecka wie, co to znaczy manipulacja i indoktrynacja. Wychowanie, młodość a nawet dorosłość jest ściśle kontrolowana przez członków zboru. Żaden Świadek nie może być samodzielny, radość to grzech, nie można koleżankom z klasy śpiewać „Sto lat”, trzeba być idealnym Świadkiem, córką, a potem żoną. Nie można ubierać się w kolorowe stroje, nosić zbyt krótkie spódniczki, krzykliwa biżuteria też nie jest odpowiednia. Mogłabym wymieniać jeszcze bardzo długo zasady jakim musi się podporządkowywać kobieta.

Jak już zostanie żoną, to musi być idealną żoną. Nie może przynieść wstydu mężowi. Ubiór ten sam, czyli nie może się niczym wyróżniać. Musi lubić gotować i musi umieć robić to dobrze. Niedzielne obiady dla innych Świadków są mile widziane. Porządek w domu? Tylko taki, żeby zdać test białej rękawiczki na szóstkę. A jak już zostanie pionierką to wiadomo, jej życie musi być idealne aż do przesady.

Przyznam, że była to trudna lektura. W czasach kiedy kobiety są wyzwolone, poszuznają swoje prawa, świadomie wybierają życie w samotności - taka kontrola każdego aspektu życia aż razi po oczach.

Tulia jest turbo odważna. Należą jej się gromkie brawa za to, że powiedziała stop. A przede wszystkim, że zobaczyła rażące nieprawidłowości i nienormalne zasady panujące wśród członków tej sekty.

„Jak robiłam szkło” jest też książka o poszukiwaniu siebie, poszukiwaniu prawdy w życiu oraz walki o swoje i niezależne życie.