Jak mówić, żeby maluchy nas słuchały

Kupiłam ją, po przeczytaniu już jednego poradnika dla rodziców. Poprzedni nie zdał egzaminu, natomiast ta pozycja pomimo tego iż jestem w trakcie czytania daje ciekawe propozycje rozmowy które na naszą córkę działają! Jest bardzo lekko napisana, jasny przekaz dlankazdego rodzica. Została mi polecona, więc i ja polecam :)

Niezbędnik każdego rodzica

Każdy świadomy rodzic powinien przeczytać tą książkę. Wyjaśni i pomoże zrozumieć wiele.

Obowiązkowa lektura w kazdym domu, nie tylko w domu z dziećmi.

Absolutny "must have" każdego rodzica. Napisana lekko i zabawnie, tak że chce się przeczytać ja do końca. Te rady na prawdę działają i choc jestem pedagogiem po prostu na to nie wpadłam. Jestem dużo spokojniejszą mamą.

Bardzo sceptycznie podchodzę do jakichkolwiek poradników, szczególnie tych z radami odnośnie wychowania. Dzieci tak mocno różnią się od siebie, że nie ma jednej konkretnej zasady, jaką można byłoby zastosować do wszystkich, wiedząc, iż zadziała. Do tego kompletnie nie przemawia do mnie autokratyczne traktowanie pociech, a dużo bliżej mi do rodzicielstwa bliskości. Ostatnio przełamałam się i sięgnęłam po książkę z serii popularnej na całym świecie, zbierającej ogrom pozytywnych opinii.

Podejrzewam, iż niemal każdy słyszał o "Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły" Adele Faber oraz Elaine Mazlish. Niebieską okładkę tej książki pamiętam jeszcze z czasów dzieciństwa, gdzie nieraz widziałam ją w księgarniach bądź czyimś domu. Czas szybko zleciał i okazało się, że teraz ja jestem rodzicem, który pragnie zgłębić tajniki wychowania, kiedy jego dziecko staje się coraz bardziej niezależnym bytem, bo tak naprawdę przez pierwsze miesiące opiekujemy się swoim maluchem, ale wychowywanie zaczyna się nieco później. Mój dwulatek jest już na tym etapie, na którym należy uczyć go pewnych zachowań, jednocześnie niwelując inne, dlatego gdy ujrzałam tytuł "Jak mówić, żeby maluchy nas słuchały. Poradnik przetrwania dla rodziców dzieci w wieku 2-7 lat" autorstwa Joanny Faber (córki Adele!) i Julie King, wiedziałam, że ta lektura musi znaleźć się w mojej domowej biblioteczce.

"W rodzicielstwie najlepsze jest jednak to, że jeśli za pierwszym razem coś schrzanisz, to prawie zawsze masz drugą szansę." *

Znajduje się tu tak wiele ciekawostek, wskazówek oraz sugestii, że mogłabym wymieniać je godzinami, a nadal byłoby mało. Tym bardziej, iż nie na każde dziecko podziała to samo, ale zapewniam - niektóre porady wcieliłam w życie i, ku mojemu zaskoczeniu, pomogły i nie spotkały się z falą krytyki ze strony mojego dziecka. Przykład: maluch chce, żebyś kupił wszystko, co jest w zasięgu jego wzroku? Warto zapisywać jego zachcianki na liście życzeń, zapewniając, że w odpowiednim czasie dostanie je, chociażby na urodziny - kiedy nie usłyszy stanowczego "nie mam pieniędzy", ale zauważy, iż rodzic robi coś w tym kierunku, aby jego pociecha dostała daną zabawkę, to będzie mu łatwiej to zaakceptować. Świetną sprawą w przypadku, kiedy dziecko nie lubi sprzątać jest zabawa w gadające przedmioty - u nas klocki, których Jaś nie chciał sprzątać, zaczęły go wołać moim głosem: "halo, halo, posprzątaj nas - jest nam zimno i chcemy poleżeć razem w koszyku, musisz nam pomóc!", dzięki czemu ani razu nie powiedział, że nie będzie porządkował zabawek. Podobne przykłady można byłoby mnożyć, ale... warto zastosować je samemu, przekonując się o ich skuteczności.

To nie jest poradnik, który przeczytamy w jeden wieczór, aby odłożyć go na półkę i zapomnieć o jego istnieniu. Wręcz przeciwnie - po żadną książkę nie sięgnę tak często, jak właśnie po tę, bo nie ma możliwości zapamiętania wszystkich rad. Każdy rozdział należy przetrawić, odnieść do swojego życia, pozaznaczać setką zakładek, porobić masę notatek (nigdy nie piszę po książkach, ale tu zrobiłam wyjątek i bardzo mi z tym dobrze!), a samą książkę postawić w dobrze widocznym miejscu, aby bez problemu można było po nią sięgnąć w kryzysowej (i nie tylko) sytuacji.

Autorki na podstawie obserwacji oraz własnych i cudzych doświadczeń pokazują, jak pomóc dzieciom w radzeniu sobie z emocjami i rozwiązywaniu konfliktów, zachęcać do współpracy. Najcudowniejsze jest to, że one doskonale wiedzą, że nie zawsze ich porady poskutkują, ponieważ zdarzają się sytuacje, kiedy podane narzędzia nie zadziałają. Dlatego nie ma tutaj zbędnego przemądrzania się, bo to nie na tym rzecz polega, a niestety zdarza się w innych poradnikach o wychowaniu.

Książka wzbogacona jest w przypomnienia znajdujące się w ramkach, które stanowią skrót danego rozdziału - idealne do powieszenia na lodówce, żeby każdego dnia pamiętać, jak należy rozmawiać z dziećmi. Do tego dochodzą ilustracje oraz przykłady konkretnych sytuacji, w jakich możemy się znaleźć. To totalna skarbnica wiedzy - nie dziwię się, że robi taką furorę, po drodze zgarniając tytuł "biblii wychowania", bo jest w pełni zasłużony! Ja jestem zachwycona i z pewnością sięgnę po inne tytuły tej serii. Mam wrażenie, że gdyby każdy rodzic przynajmniej raz w życiu sięgnął po tę lekturę, to wszystkim żyłoby się znacznie lepiej - zarówno rodzicom, jak i dzieciakom.

* cytat ze str. 36

Książka godna polecenia! Uważam, że każdy rodzic powinnien ja przeczytać świetne porady ale także opis mal podejśc do małego czlowieka 1 rozdział, który jest kluczowy żeby zrozumieć dziecko. Książka napisana jest bardzo prostym językiem, czyta się lekko i miło, bardzo wiele przykładów z życia. Jest bardzo wartościową książka i bedzie miała u mnie pierwsze mieksce wśród książek i podejrzewam że wiele razy bede do niej zaglądać. Serdecznie POLECAM!!!

Wychowywanie od kuchni ;)

Jedna z lepszych tego rodzaju książek jakie miałem okazję kiedykolwiek czytać. Jakby nie było, jest to poradnik, ale zupełnie pozbawiony ideologicznego "prania mózgu", czy suchej, niepopartej niczym, sztywnej teorii. Przeciwnie! To książka napisana z humorem, pełna praktycznych porad i oparta na rzeczywistych sytuacjach oraz problemach, a więc stworzona w oparciu o codzienne, faktycznie spotykane przez rodziców wychowawcze przeszkody. A co ważniejsze - to książka podająca przykłady pokonywania tychże przeszkód :) Po coś takiego zdecydowanie warto sięgnąć!

Książka jest bardzo sensownie podzielona na części, będące jednocześnie sferami, w których - jako rodzice - spotykamy chyba najwięcej problemów. Mamy więc rozdział poświęcony uczuciom, ich wyrażaniu, radzeniu sobie z nimi, rozdział o współpracy z dzieckiem (a więc de facto o najczęstszych problemach wychowawczych związanych z posłuszeństwem), rozdział o rozwiązywaniu konfliktów, a także rozdział poświęcony konstruktywnemu stosowaniu systemu pochwał i nagród. A wszystko oparte o rzeczywiste historie z życia rodziców i o mnóstwo praktycznych porad oraz sposobów na to, jak można sobie w jakiejś sytuacji poradzić. Super! :)

Wielką, ogromną zaletą tej książki jest osobny rozdział poświęcony problemom wychowawczym dotyczącym dzieci o innej wrażliwości, np. z problemami natury sensorycznej, czy też autyzmu i spektrum autyzmu. Fantastyczna część książki :) ... Nie zawsze jakiś autor poświęci część swojej pracy dzieciom z jakimś problemem - tutaj tak uczyniono, co jest wielką zaletą tej pozycji, a także (tak myślę) bardzo fajnym świadectwem fachowego podejścia autorów, świadomych tego, że nie każde dziecko jest pozbawione własnych problemów, które to problemy wcale nie tak łatwo jest rozwiązać, a nawet więcej - problemów, które mogą towarzyszyć codziennemu dziełu wychowania przez długi czas, a nawet zawsze. Wielkie, naprawdę wielkie brawa dla Julie Adair King i dla Joanny Faber :)

Cóż więcej dodać ... :) Książka jest naprawdę FANTASTYCZNA :) Myślę, że nie ma rodzica, któremu by się w jakiś sposób nie przydała. Co bowiem istotne, książka ta nie jest tylko o dzieciach, tylko o ich problemach i tylko o sposobach ich wychowawczego rozwiązywania... ta książka jest także o rodzicach!, o ich sposobie widzenia problemów wychowawczych oraz o tym, jak rozwiązywać je z zachowaniem potrzeb rodzica właśnie. Szalenie fajna książka :) ... naprawdę jedna z lepszych, jakie na ten temat czytałem :)

Gorąco polecam!

Dziękuję Wydawnictwu Media Rodzina za egzemplarz recenzencki.

Recenzja znajduje się także na moim blogu:

[Adres usunięty]

Poradnik, dzięki któremu dowiesz się jak poradzić sobie z maluchami. Poznasz narzędzia, które pomogą w rozwiązaniu konfliktów. Dowiesz się jak zachęcić dziecko do współpracy, a także do próbowania nowych rzeczy. Dzięki czemu, z pewnością nawiążesz dobrą relacje z własnym dzieckiem.

Wzorowana jest na książce Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły. Tyle , że dostosowana do realiów dwudziestego pierwszego wieku.

Początkowo martwiłam się że przeczytam kopię książki. Jednak ona jest jakby kropką nad i, dopełnieniem tamtej książki.

Napisana prostym językiem. Bardzo szybko się ją czyta. Podzielona jest na dwie części. W pierwszej mamy podane i opasane narzędzia oraz przykłady ich użycia. A także opisane doświadczenia autorek oraz rodziców, którzy brali udział w kursach prowadzonych przez autorki. Druga część zawiera konkretne tematy np. Walka o jedzenie- bitwy nad talerzem. Jest w niej opisany problem i jak pierwszej części podane przykłady i doświadczenia rodziców.

Pod koniec każdego rozdziału mamy jego streszczenie. Które autorki zachęcają do skserowania i powieszenia w widocznym miejscu.  Jest w niej wiele ilustracji obrazujących konflikt i rozwiązanie.

Oczywiście autorki nie zarzekają się, że w każdej sytuacji te rady zadziałają. Ale w wielu przypadkach są one skuteczne. w każdym razie nie zaszkodzi spróbować.

W książce jest pełne zrozumienie dla rodziców. Co mi się bardzo spodobało. Joanna i Julie rozumieją frustrowanie rodziców, nerwy, bezsilność, zmęczenie... Jednak zachęcają do działania. Jeżeli przy danym problemie, zmusisz się do wysiłku, następnym razem może go już nie być.

Zdaje się, jakby  książka została napisana  za pomocą tych narzędzi... A co to w ogóle są narzędzia? to miedzy innymi liściki, akceptowanie uczuć, żarty. Więcej dowiecie się z książki.

Mam ulubiony cytaty:

"Czasami jedyny cel to zwykłe przetrwanie"

Porównując książkę Adele Faber i Elaine Mazilsh, z książką Joanny Faber i Julie King są one bardzo podobne. Mówią w końcu o tym samym. W tej pierwszej, jest więcej ilustracji, ale także opisów doświadczeń rodziców, co czasem bywało nużące. Lecz w cale nie umniejsza to jej wartości. Z książki Jak mówić, żeby maluchy nas słuchały łatwiej mi się  przyswajało informacje. Choć tutaj mogło mieć to wpływ, że znałam już poniekąd sposoby radzenia sobie z dziećmi, o których jest tu mowa. Jednak musze przyznać, że łatwiej mi się ją czytało. Oczywiście warto mieć obie pozycje. Ale jeżeli ktoś zastanawia się nad wyborem, stawiałabym na Jak mówić, żeby malucha nas słuchały.

Na samym początku książki mamy oczywiście przedmowę Adele Fabern, a także wstep od autorek wyjaśniający jak to wszystko się zaczęło...

Moim zdaniem jest to książka, która musi mieć każdy rodzic. Dodam, ze próbowałam tych sposobów (żeby nie było, że tylko leje wodę :)) i naprawdę one działają. Ta książka ratuje życie :)