Isola

Najbardziej poruszyła mnie przemiana głównej bohaterki. Marguerite nie jest od początku „silną heroiną” – jest młodą kobietą, trochę zagubioną, zależną od innych, wychowaną w określonych realiach XVI-wiecznej Francji. Kiedy zostaje pozbawiona wszystkiego, porzucona na bezludnej wyspie, widzimy, jak krok po kroku uczy się przetrwać – nie tylko fizycznie, ale też psychicznie. Jej walka z naturą, samotnością i własnymi lękami była dla mnie pasjonująca.

Bardzo doceniam też sposób, w jaki książka porusza temat miłości. To nie jest cukierkowa, infantylna opowieść, nic z tych rzeczy. Uczucie, które się pojawia jest piękne, ale też tragiczne w skutkach. Pokazuje, że miłość potrafi być zarówno siłą, jak i źródłem cierpienia. Dla mnie to jeden z najbardziej przejmujących wątków tej historii.

Nie mniej ważna jest wiara – rozumiana nie tylko religijnie, ale też jako wewnętrzne przekonanie, że warto walczyć dalej. W najtrudniejszych momentach Marguerite nie poddaje się i to właśnie daje nadzieję czytelnikowi. Ta książka przypomina, że nawet w najbardziej beznadziejnych sytuacjach można znaleźć w sobie coś, co pozwala przetrwać.

Ogromne wrażenie zrobił na mnie również klimat całej opowieści. Surowa przyroda, zimno, głód, cisza wyspy – wszystko to jest opisane tak sugestywnie, że momentami miałam wrażenie, jakbym sama tam była. Autorka świetnie buduje napięcie i emocje, nie potrzebując do tego przesadnych środków. Dodatkowo Goodman bardzo zręcznie splata fakty, które miały miejsce z fikcją literacką. W ten sposób powstałą wyjątkowa historia. Na minus zasługuje nie najlepszy moim zdaniem język, odrobinę niepasujący do tej historii. Ale to minus, który mimo wszystko nie przeszkadza w odbiorze i fascynacji historią.

Isola to dla mnie książka o buncie – przeciwko narzuconym rolom, przeciwko niesprawiedliwości, ale też przeciwko własnym ograniczeniom. To historia, która pokazuje, że nawet jeśli świat próbuje nas złamać, zawsze mamy wybór, jak na to zareagujemy.

Rozumiem, dlaczego ta powieść została tak doceniona na świecie. Jest ponadczasowa, poruszająca i bardzo ludzka. Po jej przeczytaniu zostałam z wieloma przemyśleniami i poczuciem, że była to naprawdę wartościowa lektura.

Poleciłabym Isolę każdemu, kto lubi historie o silnych emocjach, przemianie i walce o przetrwanie – ale przede wszystkim tym, którzy szukają książki, która zostaje w głowie i sercu na dłużej.

Umiejętność czytania nie jest kluczem do zrozumienia treści.

Żeby zrozumieć modlitwę, trzeba pojąć jej sens.

„Damienne nie umiała czytać, ale nauczyła mnie, jak się modlić”

Piastunka kochała swoją podopieczną miłością bezwarunkową. Bez niej świat Marguerite rozpadł się jak marzenie, jak złudzenie. Już nie miał kto stanąć w obronie młodziutkiej kobiety. Ludzie nie czujący w ręku twardej monety, odwracają się pozornie bezradni.

„Wątpiłam. Nie ufałam Opatrzności, ale błagam was, bądźcie moimi aniołami stróżami.”

Marmurowe postacie przypominały jej, zbyt szybko dojrzałej kobiecie, zabawy w wieży. Został zamknięty etap życia, kiedy wzorcem była czarodziejka Kirke i waleczna Tymoris. Wróciły obrazy z przeszłości. Przeklęta Isola, góra na której codziennie trzeba było walczyć o życie i oddać śmierci swoich najbliższych.

Cytra, skrywająca zwłoki synka, przywiodła wspomnienie nauki gry na klawesynie. Kiedy Roberval swoimi dłońmi przykrywał dziewczęce ręce i prowadził ja po klawiaturze.

„Nie odważyłam się na niego spojrzeć, ale czułam jego doświadczenie. Muzyka przepływała przez nas.”

Jego ręce… Kiedy płynęły po klawiszach na fali dźwięków, wywoływały dreszcze. Kiedy krzyczał na nią, niepamiętającą wybranych psalmów, budził rozpacz, wstyd, wręcz niewiarę. A przecież tylko Matka Boska wytrwała z nią do ostatniej przerażającej chwili w zimnej grocie. Kiedy Marguerite z nadzieją spoglądała w dal, Boża opiekunka już też poszarzała.

„Matka Boska patrzyła mi w oczy, ale nie mówiła nie karciła mnie ani nie pocieszała. Jej oblicze miało drobne pęknięcia. Jej korona była matowa.”

Chwile refleksji przypominały jej czytanie psalmów, które niewątpliwie wytykają wszystkie wady… Zgoda. Ale dlaczego spojrzenie oziębłych oczu nie ujawnia prawdziwych intencji opiekuna - pobożnego, ale niewyrozumiałego? Złudzenia… Ileż one warte, kiedy zamiast sakiewki w kieszeni bardziej potrzebny był nóż?

Allegra Goodman opisała świat kobiet, w którym niewiasty musiały nauczyć się samodzielności, żeby przetrwać. W tym środowisku, lekceważonym przez mężczyzn, musiały walczyć o wolność decydowania o sobie. Mogły kłamać, planować intrygi, trzymać klucz od skarbca i pokornie prosić. Teraz narzekacie na nas… A przecież pytamy was o zdanie, odbieramy dzieci z przedszkola, znacie numer naszego konta. I nie lekceważymy was.

Powieść o sile i niezłomności, które popychają do prawdziwie walecznych czynów. Intensywna i ciekawa jak fale rozbijające się z łoskotem o granitowe skały. Przy tym wszystkim napisana na podstawie życiorysu realnie żyjącej kobiety co jest w niej chyba najciekawsze.

Marguerite de la Rocque de Roberval to XVI-wieczna francuska arystokratka, która po sprzeciwianiu się swojemu opiekunowi została wraz z ukochanym i służącym pozostawiona na bezludnej wyspie po drodze do Kanady. Szlachcianka wychowana do modlitwy, grania na instrumentach i szydełkowaniu musiała walczyć z przeciwnościami przyrody, głodem i chorobami. Na wyspie spędziła kilka lat.

Powiedzcie sami, czyż ta historia sama w sobie nie jest fascynująca? Umiejętne sfabularyzowanie jej przez Allegrę Goodman dodało jej jeszcze więcej zalet i pozwoliło nam dostrzec emocje tam, gdzie przemilczała je historia. Zafascynowała mnie jak Margherita przechodzi swoją powolną przemianę, jak z delikatnej arystokratki, której głównym zajęciem jest czytanie i recytowanie świętych psalmów staje się kobietą walczącą z przeciwnościami losu. Wiele razy boi się ogromnie, ale mimo to próbuje przetrwać w niesprzyjających warunkach wyspy smaganej wiatrem. Życzę każdej kobiecie takiego hartu ducha jakim została obdarzona główna bohaterka, która przecież przetrwała w świecie, gdzie kobieta była uważana za całkowitą własność mężczyzny.

Rozpoczynając lekturę zauważyłam, że posiada całkiem sporą ilość dialogów i obawiałam się czy historia Margerite nie będzie przez to płytka, a klimat bezludnej wyspy nie dość dobrze oddany. Nic bardziej mylnego. Na szczęście autorce udało się znakomicie uchwycić to wszystko co najważniejsze, a sam życiorys bohaterki jest ciekawy na tyle, że ciężko się od niej oderwać. Zachęcam do lektury i zaręczam, że o takich bohaterkach lubicie czytać.

"Isola" nie bez powodu została uznana za jedną z najważniejszych książek 2025 roku na świecie przez takie magazyny jak Vogue czy The New York Times. To książka niezwykle poruszająca i inspirująca. Ogromnym jej atutem jest to, że została oparta na prawdziwej historii. Ta świadomość dodaje całej opowieści jeszcze większej głębi i sprawia, że przeżywa się ją intensywniej.

Jestem pod ogromnym wrażeniem tej lektury i zdecydowanie polecam ją każdemu, kto lubi powieści historyczne z nieprzemijalnym przesłaniem.

Od początku czułam, że to lektura w której się odnajdę. Od dnia pierwszej zapowiedzi wypatrywałam książki, która miała skraść moje serce. Czy udało jej się spełnić moje oczekiwania?

Zdecydowanie! I to z nawiązką! Przyznaję, że dawno nie trafiłam na tak pasjonującą powieść pełną wielowątkowych detali, która z każdą kolejną stroną angażowała mnie co raz bardziej. Tutaj warunki dyktuje klimat, odpowiednio dobrany do rozgrywanych wydarzeń, gęsty, intensywny, otwierający drogę do licznych dramatów oraz scen wypływających na wyobraźnię. Wszystko osadzone w kontentych ramach zajmuje kluczowe miejsca dla bogato prezentowanej akcji a bohaterowie intrygują swoją złożoną naturą. Uczta dla czytelnika poszukującego prozy pozbawionej schematów.

Marguerite de la Rocque de Roberval odziedziczyła ogromny majątek, piękny i szlachetny. Zarządzał nim jej kuzyn, człowiek mroczny i skory do awantur. Majątek miał przejść w jej ręce tuż po spełnieniu warunków małżeństwa. Jednak nigdy do tego nie doszło. Marguerite została zmuszona do zamorskiej wyprawy a gdy na statku podjęła pierwszą tragiczną w skutkach decyzję trafia na bezludną wyspę, skazana na siebie samą.

Chociaż podstawą książki są historyczne fakty, ani przez minutę nie czuje się na skórze przytłoczenia czy przegadania. Tutaj nie tylko wszystko ma swoje miejsce, ale i niezwykły wydźwięk, właśnie przez świadomość osadzenia w prawdziwej przeszłości. Gdyby nie to, można by rzec, że rozgrywane wydarzenia są niemożliwe do konfrontacji z normalnym życiem a jednak to właśnie ten fakt podbija stawkę. Dalej jest tylko lepiej, bowiem trudno postawić się na miejscu bohaterów tak mocno wybitych z ich strefy komfortu a jednak autorka zapewnia nam emocjonalne podłoże pełne odpowiednio dobranych detali, czasami snuje akcję dotykającą wewnętrznych przeżyć, by jak najlepiej doświadczyć całego problemu a kiedy indziej zagęszcza zdarzenia poprzez silny dramatyzm. Goodman nawiązuje do wielu intrygujących kwestii, pisze o XVI Francji, jej zasadach społecznych, działaniach politycznych, o kolonizacji. O wysoko postawionych, którzy szybko musieli przyjąć na siebie lekcję życia. Jednak najbardziej zachwyca motyw psychologiczny, gdy obserwujemy szereg zachodzących w bohaterce zmian i jesteśmy miło zaskoczeni drogą, którą ostatecznie obierze.

Wbrew początkowym założeniom to nie jest książka o porzuceniu. To historia o przetrwaniu, potrzebie odnalezienia własnego miejsca a także o wartości drugiego człowieka wyciągającego do nas bezinteresowną, pomocną dłoń. Liryczna, poetycka a jednak w odpowiednich momentach tupiąca nogą. Allegra Goodman bardzo miło zaskoczyła mnie swoim talentem oraz nawiązaniem do ludzkiej natury, zmian zachodzących w nas pod wpływem podejmowanych decyzji oraz kwestiami moralnymi, które zawsze prowadzą do trudnych wyborów.

Obraz kobiety opuszczonej, zdanej tylko na siebie i swoje umiejętności. Mroźna Kanada i wyspa, która dopiero co zostaje odkryta. XVI wiek, wiek wielkich odkryć geograficznych, a w tle historia mrożąca krew w żyłach. To co pisała autorka w swojej powieści to fikcja literacka, ale jest ona zainspirowana prawdziwą historią.

Marguerite to młoda dziewczyna, której majątek został roztrwoniony. Kuzyn zabiera ją ze sobą na statek, aby wspólnie rozpocząć nowe życie we francuskiej kolonii, w Kanadzie. Jednak dziewczyna zakochuje się w jego sekretarzu. Zostaje oskarżona o zdradę i zesłana na bezludną wyspę.

Powieść jest napisana z rozmachem, epicka, nie można o niej zapomnieć. To też studium kobiecej psychiki i tego ile jest w stanie znieść kobieta, aby przetrwać i ile jest w stanie zrobić dla miłości. Jest to też obraz patriarchalnego społeczeństwa, gdzie kobiety dopiero bardzo powoli zaczynały nieśmiałe próby walki o swoje.

Warto, naprawdę warto przeczytać. Ja jestem zachwycona.

Allegra Goodman to amerykańska pisarka. Autorka powieści oraz form krótkich, które ukazywały się między innymi w „New York Times”, „Wall Street Journal” oraz „New Yorker”. Laureatka nagrody Whiting Writer’s.

„Isola” to powieść oparta na podstawie prawdziwej historii Marguerite de La Rocque, która w 1542 roku wyruszyła w podróż ze swoim kuzynem. Autorka snuje opowieść o życiu młodej szlachcianki rzuconej w wir życia, bez rodziców, skazana na łaskę swojego kuzyna o awanturniczej naturze. Gdy wyrusza razem z nim w podróż do Nowego Świata, nie spodziewa się co przyniesie jej życie. Marguerite zakochuję się, lecz ta miłość sprawia, że zostaje oskarżona o zdradę i porzucona na bezludnej wyspie.

Goodman łączy w swojej książce elementy historyczne, które naprawdę się wydarzyły z tymi wykreowanymi, które pomagają czytelnikowi utożsamić się z protagonistką. Pisze w hipnotyzujący sposób, lekkim piórem porywając czytelnika bez większego wysiłku.

Książka ta zdecydowanie zasługuje na wszystkie nominacje oraz wyróżnienia, które otrzymała. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Allegry Goodman. Literatura piękna to rodzaj powieści, po które sięgam najczęściej, ale nie byłam pewna, czy historyczna część tej książki mnie przekona. Autorka jednak złapała mnie za serce sposobem prowadzenia fabuły oraz samą powieścią.

Zdecydowanie jest to książka dla osób interesujących się historią oraz dla miłośników literatury pięknej. Jednak „Isola” jest napisana w taki sposób, że myślę, że przekona do siebie nawet tych najwybredniejszych czytelników.

N.K.

Szkolny Klub Recenzenta