Inne tonacje ciszy. Aspen i Joyce. Tom 1

Bardzo słaba książka. Chyba jedna z najsłabszych Pana Mroza.

Jedna chwila nieuwagi sprawiła, że życie Aspen zmieniło się nieodwracalnie. Bezpośrednim skutkiem była również utrata pamięci. Kim więc jest chłopak czuwający przy jej szpitalnym łóżku? Jakie są jego zamiary?

WOW! W życiu bym się nie domyśliła, że napisał to Remigiusz Mróz. Jak Autor sam nadmienia, ta książka w pierwotnej wersji powstała jeszcze przed narodzinami Chyłki i Forsta, by przez te wszystkie lata dojrzeć i nabrać wyrazu.

Historia napisana jest w intrygujący i zagmatwany sposób. Zawiera wiele nawiązań do muzyki, która jest bardzo ważna dla bohaterów. Stopniowo odkrywane są kolejne puzzle tej dość dziwnej układanki. Zawiązuje się delikatny wątek kryminalny, a na to wszystko nakłada się młodzieńcze zauroczenie, przepełnione szeregiem znaków zapytania.

Jakby tego było mało, Autor serwuje znienawidzone przeze mnie otwarte zakończenie. Jak można w takim momencie napisać tylko, że ciąg dalszy nastąpi.

Podsumowując, ta lektura była dla mnie ciekawym doświadczeniem. Wyrosłam jednak z literatury młodzieżowej i zdecydowanie wolę autora w typowo kryminalnym wydaniu.

Remigiusz Mróz, jak zawsze - petarda! Jestem wielkim fanem jego twórczości, więc i tym razem nie zawiódł. Genialny kryminał w młodzieżowym klimacie. Uwielbiam thrillery wypełnione przeróżnymi zagadkami, które w połączeniu z super ciekawą fabułą sprawiają, że nie ma nudy! Bardzo polecam wszystkim, w szczególności miłośnikom Remigiusza!

Mróz, zgrabnie posługując się piórem, ukazuje proces przystosowywania się Aspen do nowej rzeczywistości. W tej opowieści tragedia i nadzieja splatają się w misterny sposób, rzucając wyzwanie zarówno bohaterce, jak i czytelnikowi. Autor buduje napięcie, eksplorując psychologiczne aspekty traumy, a jednocześnie pozostawiając miejsce dla subtelnych momentów wzruszenia. Inna niż wszystkie powieść Mroza i warta polecenia. 

Główny wątek powieści, związany z tajemniczym chłopakiem Graysonem Joyce'em, dodaje opowieści dodatkową warstwę intrygi. Zagadkowa obecność chłopaka, który pojawia się nagle w życiu Aspen w szpitalu, staje się kluczowym elementem fabuły. Mróz jak zawsze zgrabnie buduje napięcie, odsłaniając stopniowo sekrety z przeszłości postaci. Czyta się świetnie! 

Jest to nie jest powieść o traumie i trudnych wyborach, ale przede wszystkim o sile ludzkiego ducha i zdolności do przekraczania własnych granic. Remigiusz Mróz stworzył fascynującą opowieść, której każda strona jest pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji, trzymając czytelnika w napięciu do ostatnich stron. Dla miłośników literatury, która porusza i zmusza do refleksji, ta książka z pewnością stanowi gratkę.  

To kolejna książka Moroza w mojej biblioteczce. Myślałam, że seria z Chyłką będzie moją ulubioną, jednak w tym przypadku bardzo pozytywnie się zaskoczyłam. Bardzo wciągająca fabuła, co sprawiło, że przeczytałam ją praktycznie jednym tchem. Dla fanów thrillerów z całą pewnością jest to pozycja obowiązkowa. 

💫 „𝕀𝕟𝕟𝕖 𝕥𝕠𝕟𝕒𝕔𝕛𝕖 𝕔𝕚𝕤𝕫𝕪” ℝ𝕖𝕞𝕚𝕘𝕚𝕦𝕤𝕫 𝕄𝕣𝕠́𝕫 💫

 Jak wiele może zmienić jedna, zapomniana kaseta magnetofonowa? 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Aspen Wakefield traci pamięć w wyniki wypadku. Gdy się budzi przy jej łóżku dostrzega tajemniczego chłopaka. Nigdy wcześniej go nie widziała, nie miała pojęcia, kim jest, co robi w jej sali ani kto pozwolił mu przy niej czuwać. Jedno było dla Aspen pewne. Grayson Joyce wyglądał jak problem tylko czekający na to, by się zdarzyć.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością tego autora. Zdążyłam zauważyć, że Remigiusz Mróz wydał już bardzo dużo książek, jednak nigdy nie było mi po drodze z jego powieściami. Postanowiłam to zmienić i sprawdzić, czym tak naprawdę wyróżnia się Remigiusz Mróz. Wybór padł na „Inne tonacje ciszy” - jego najnowszą powieść, która okazała się być skierowana do młodych ludzi. I cieszę, że to właśnie od tej książki zaczęłam przygodę z tym autorem.

Historia dosyć powoli nabiera tempa i jednak wydarzenia, jakie się w niej rozgrywają sprawiają, że ciężko jest się oderwać od lektury. Ta książka ma taki tajemniczy klimat.

Remigiusz Mróz całkiem dobrze skonstruował bohaterów. Jego postacie są tak złożone, że nie jestem w stanie zarzucić im braku realności czy nieposiadania charakteru. Każda postać jest inna, każda z nich w inny sposób zachowuje się w różnych sytuacjach. Każdy bohater czymś się wyróżnia, jednak wszystkich łączy jedno. Cudowna realność, dzięki której czytelnik nie będzie miał najmniejszego problemu, aby utożsamić się z tymi postaciami. Choć każdy bohater jest inny, tak naprawdę nie ma problemu, aby polubić ich wszystkich, szczególnie główną bohaterkę, z którą szybko można nawiązać więź nie tylko dzięki temu, iż powieść ta napisana jest z jej punktu widzenia.

Jednak muszę przyznać, że ta książka nie jest wybitnie wzruszająca i nie uderza w żaden czuły zmysł czytelnika. Według mnie „Inne tonacje ciszy” to dobra książka na to, aby po prostu oderwać się od świata i na chwilę zapomnieć o własnym życiu. Tajemnicza kaseta magnetofonowa, wypadek, zagadka i amnezja - wszystko to znajdziecie w najnowszej powieści Remigiusza Mroza. Akcja nie zwalnia ani trochę, z każdą stroną wydarzenia coraz bardziej intrygują czytelnika, co nie pozwala oderwać się od lektury. Nie pozostaje nic innego jak czekać na kolejny tom! 💫

Remigiusz Mróz to autor, którego nie trzeba nikomu przedstawiać. Bardzo lubię jego książki, więc każdą nowość niezależnie od tematyki biorę w ciemno. Tak było i tym razem. Czy było warto?

'Kiedy otwierałam oczy, miałam wrażenie, jakbym wynurzała się z całkowitej otchłani. Jakby aż do tego momentu świat nie istniał, a ja dopiero się narodziłam.'

Aspen budzi się w szpitali i nie ma pojęcia kim jest. Co więcej, nie pamięta absolutnie niczego. W pokoju szpitalnym widzi chłopaka, którego nie rozpoznaje. I podświadomie zdaje sobie sprawę, że przyniósł ze sobą kłopoty. Czy faktycznie tak było? I dlaczego Grayson angażuje Aspen w odnalezienie dawno zaginionej kasety magnetofonowej?

Jak może czuć się człowiek po przebudzeniu w szpitalu, kiedy nagle zdaje sobie sprawę, że nie pamięta swojego życia? Prawdopodobnie jest to cały wachlarz emocji i one wszystkie towarzyszą Aspen. Zaniki pamięci są poważne do tego stopnia, że dziewczyna nie pamięta nawet swojej najbliższej rodziny. Nic więc dziwnego, że to Grayson staje się jej najbliższy. Był pierwszą osobą, którą zobaczyła zaraz po przebudzeniu i w zasadzie jedyną, jaką miała w 'nowym życiu'.

Niech was nie zwiedzie kolorowa okładka, bo historia wcale nie jest lekka. Wręcz przeciwnie, jest wręcz przepełniona emocjami. Pewne wydarzenia naprawdę nie powinny mieć miejsca, a jednocześnie wręcz wołają o kontynuację.

'Samo w sobie było to absurdalne, bo nie istniało żadne życie, do którego miałabym wracać. Wszystko zaczynało się dla mnie na nowo, a ja miałam czystą kartę do zapisania.'

Pomimo historii zupełnie innej niż kryminały, do których autor nas przyzwyczaił nie zawiodłam się. Świetnie się bawiłam podczas lektury i trzymałam kciuki za główną bohaterkę. I o ile zaczynając tę książkę nie wiedziałam, że to będzie seria o tyle teraz nie mogę się doczekać kolejnego tomu! Wiele kwestii pozostało nierozwiązanych, więc mam nadzieję, że wkrótce poznamy dalsze losy Aspen. A wam polecam pierwszy tom, naprawdę warto!

'Zamknęłam oczy i opuściłam głowę. Czułam się pokonana. Życiem, współczesnym światem i tym, co go napędza.'

„Inne tonacje ciszy”. Jest to moje pierwsze spotkanie z Remigiuszem Mrozem. Muszę przyznać, że było bardzo dobre, świat Aspen i Greysona okazał się mnie wciągnąć.

Aspen budzi się w szpitalu i nic nie pamięta. Nie wie kim jest, co się stało, a obok niej siedzi obcy dla niej chłopak, który cały czas coś do niej mówi. Okazuje się, że Greyson szybko przekonuje do siebie dziewczynę i razem zaczynaja poszukiwanie zaginionej kasety.

Nie ukrywam, że po tej książce oczekiwałam dużo. W końcu napisał ją słynny Remigiusz Mróz. Poznając tajemniczą historię nie zawiodłam się. Była wciągająca, miała zwroty akcji i co najważniejsze działo się.

Greyson został stworzony na typowego bad boya - nie uśmiecha się, jest skryty i lepiej go nie wkurzać. Nic nadzwyczajnego, ale osoby, które lubią schemat w postaci bad boya będą zadowolone.

Historia mnie pochłonęła na tyle, że jakbym miała przy sobie drugi tom od razu bym po niego sięgnęła. Teraz pozostaje mi cierpliwie czekać, aby poznać ciąg dalszy tej historii. Chociaż można myśleć, że powinien to być już koniec.

Aspen Wakefield to młoda dziewczyna rozpoczyna college i uważa, że jest na wszystko przygotowana. Nie przewidziała tylko, że tego dnia przez rozpędzoną ciężarówkę straci matkę, a sama trafi do szpitala. Przez dwa tygodnie była nie przytomna, a przy jej łóżku był pewien chłopak. To jego pierwszego zobaczyła gdy otworzyła oczy. Nie wiedziała kim on jest, kim jest ona sama. Co stało? Wiadomość o tym, że jej matka zmarła również nie wywarło na niej żadnych emocji. Aspen ma amnezję.

Grayson Jayce to tajemniczy chłopak, który nie za bardzo wzbudzał moją sympatię. Spotkanie z nim skutkowało problemami. Grayson szukał kasety magnetofonowej. Dlaczego mu na niej tak zależało? Czy Aspen odzyska pamięć? Komu będzie mogła zaufać? Przekonacie się sami.

Nie jestem fanką twórczości Remigiusza Mroza, ale postanowiłam dać szansę tej książce. I uważam, że jest to lektura o wiele lepsza niż inne, które czytałam tego autora. Książka ta kierowana jest głównie do młodzieży, ale jeśli mam być szczera to nie wiem dlaczego. Myślę, że jest przeznaczona dla każdego bez względu na wiek. Autor stworzył wspaniałych bohaterów, którzy potrafią wzbudzić wiele emocji.

„Inne tonacje ciszy” to kryminał posiadający wątek romantyczny. Zazwyczaj sceptycznie podchodzę do takiego połączenia, ale tutaj bardzo podobał mi się tej zabieg. Akcja książki jest taka jaką lubię. Nie za szybka, ale też nie dłuższy się. Książka porusza również trudne tematy. Jej zakończenie może nie wstrząsa, ale sprawia, że książkę jako całokształt odbiera się dobrze.

Jeśli szukacie dobrego kryminału dla nastolatka (i nie tylko), to bardzo polecam „Inne tonacje ciszy”.

Pamięć to zdolność do przechowywania, odtwarzania czy przywoływania informacji. Każdemu zdarza się jednak, że ta pamięć nie działa zawsze tak, jak trzeba. Zapominamy kluczy od domu, parasolek z autobusu, przegapiamy terminy wizyt u lekarza. Niekiedy jednak zaburzenia pamięci mogą być dużo poważniejsze. Nie chodzi bowiem o zwykle zapominanie, ale o patologiczną niezdolność do przypominania sobie już zdobytych informacji, czyli amnezję. Może być ona konsekwencją przebytych chorób czy urazów, często jest jedną ze zdrowotnych konsekwencji wypadków. Wówczas chory może mieć problemy z przypomnieniem sobie faktów ze swojego życia, często też nie pamięta nawet, kim tak naprawdę jest.

Taka właśnie sytuacja ma miejsce w przypadku Aspen Wakefield, która budzi się w szpitalu i nie ma pojęcia, jak się tam znalazła, ani tym bardziej, kim jest. W wyniku wypadku samochodowego straciła pamięć, a całe jej dotychczasowe życie jest dla niej niczym biała kartka. Co więcej, wygląda na to, że nikt tak naprawdę nie potrafi jej pomóc, w poskładaniu go od nowa. W wypadku zginęła bowiem również jej matka, z którą całe życie mieszkała, ojciec zaś jest nieznany. Na dodatek przy jej łóżku siedzi chłopak, który wmawia wszystkim, że jest jej przyjacielem z dzieciństwa, ale ona nigdy wcześniej go nie widziała. Grayson Joyce na szczęście od razu przyznaje, że ona jest tylko pretekstem, pozwalającym mu przebywać na terenie szpitala, choć tak naprawdę fakt, że przychodził do niej tak często i siedział przy jej łóżku mówiąc godzinami do nieprzytomnej pacjentki, temu nieco przeczy. Nie zmienia to faktu, że jest dla chłopaka zasłoną dymną, potrzebuje on bowiem odnaleźć pewną kasetę, która może być w zbiorze rzeczy pozostawionych przez lata przez pacjentów w szpitalu.

Owa kaseta, która dla Graysona jest taka cenna, zawiera nagrania niejakiego José Antonio Alcalá, którym ponoć chłopak niegdyś się opiekował. Całkiem zgrabna historia, którą opowiada Aspen nie do końca ją przekonuje, a wyjaśnienia, po co tak naprawdę szuka kasety i co chce za jej pomocą osiągnąć, są mętne. Tym bardziej, że już wkrótce okazuje się, że to, co Starszy pan, będący profesorem uniwersytetu, na którym Aspen miała zacząć naukę, również niewiele wie o jej życiu, ale jest jedynym stałym w nim elementem. Przynajmniej do chwili, kiedy nie pojawia się Carlos Gómez twierdząc, że jest jej chłopakiem…

Wiele jest w życiu Aspen niewiadomych, wiele kłamstwa. I jak tu poznać, kim naprawdę jest i komu można zaufać? Czy to możliwe, żeby ona i matka miały coś wspólnego z odnalezionymi zwłokami mężczyzny? Do czego tak naprawdę potrzebne jest kaseta Pepecalá? Na te wszystkie i na kolejne pojawiające się pytania, odpowiedzi szukać będziemy w trakcie lektury książki pt. „Inne tonacje ciszy”, autorstwa Remigiusza Mroza. Opublikowana nakładem wydawnictwa Czwarta Strona książka, to wyjątkowa historia, pełna zagadek i niewiadomych, niczym najbardziej skomplikowane nagranie. Autorowi udało się przy tym zachować lekkość tekstu, dlatego mimo kryminalnego wydźwięku, możemy się nawet zastanawiać, czy to nie historia miłosna, a przynajmniej z dużą ilością buzujących feromonów. Intrygująca fabuła i – jak zwykle u Mroza – pełne ripost i analogii do świata muzyki, kina czy literatury teksty przykuwają uwagę, nawet jeśli nie do końca odnajdujemy się w klimacie tak książki, jak i muzyki Pepecalá.

Intrygujący jest pomysł związany z poszukiwaniem wskazówek, co do miejsca pobytu artysty, w jego piosenkach właśnie. To zapewnia nam pełną przygód i emocji historie, zaś sam dramat Aspen i jej utraty pamięci jeszcze podgrzewa atmosferę, bowiem nie możemy tak naprawdę niczego zweryfikować i niczego nie możemy być pewni. Nawet tego, kim tak naprawdę Aspen jest. Dlatego sięgając po lekturę czeka nas kilka emocjonujących godzin, chociaż nie do końca pasuje mi ta konwencja książek autora. Zdecydowanie wolę Chyłkę.

Książka kompletnie nie przystająco do znanego dobrze Remigiusza Mroza. Charaktery bohaterów są złożone i dobrze wykreowane. Aspen, pomimo traumy, emanuje siłą wewnętrzną, co sprawia, że czytelnik łatwo się z nią identyfikuje. Grayson natomiast pozostaje postacią pełną tajemnic, co wzbogaca całą historię. Fajnie się czyta!