I zadrżała noc

Piękna, wzruszająca i dramatyczna opowieść, w cieniu wielkiego kataklizmu, jakim jest trzęsienie ziemi. Wiele istnień ludzkich zostało pod gruzami, ale też wiele zostało ocalonych, lecz ich życie się zatrzymało. Stracili wszystko, majątek, rodziny, zostali sami.

Barbara, dwudziestoletnia kobieta, początkowo, choć było jej wstyd, poczuła ulgę. W końcu mogła żyć tak jak chciała, na własnych zasadach, bez dostosowywania się do woli ojca i roli, jaką przygotowało dla niej społeczeństwo. Nikola, jedenastoletni chłopiec, również poczuł ulgę, kiedy wyplątał się z więzów zaborczej, szalonej matki i nieobecnego ojca.

Życie tych dwóch, niewinnych istot zostało splecione, połączone znamieniem straszliwej traumy, bowiem kataklizm nie okazał się tym najgorszym, co spotkali na swojej drodze. W cieniu kataklizmu, na jaw wychodzą najokrutniejsze strony ludzkiej natury, które pragną wykorzystać słabsze jednostki. Mimo że zmuszeni byli do podejmowania trudnych decyzji, a życie ich nie oszczędzało, parli do przodu, nie poddając się. Zyskali prawdziwą rodzinę, choć nie przyszli w niej na świat, otrzymali pomocną dłoń, zrozumienie i wsparcie, bez oceniania. Książka ma ciekawą budowę, gdyż każdy rozdział jest poprzedzony opisem karty z Wielkich Arkanów, która najlepiej odzwierciedla losy bohaterów i nie zawsze oznacza coś złego. Dla jednych koniec świata, dla innych nowy początek.

Piękna powieść o sile człowieka w cieniu ogromnej tragedii. Nie spodziewałam się, że ta niewielkiej objętości książka będzie zawierać taką historię, że tak mnie poruszy. Autorka ma sprawne pióro, dzięki czemu przez książkę się płynie. Czytelnik jest zaintrygowany jak potoczą się losy dwójki bohaterów, kibicuje im. Powieść ta zostanie w mojej pamięci.

Ależ to była uczta literacka. Już na wstępie Wam powiem, że zachwyciła mnie ta niepozorna, mała książeczka i historia w niej zawarta.

W 1908 roku Włochy nawiedziło największe trzęsienie ziemi w Europie. Jego epicentrum w Cieśninie Mesyńskiej niemalże doszczętnie zniszczyło okoliczne miasta i pochłonęło około 100 tysięcy żyć. Najbardziej jednak ucierpiały Mesyna i Reggio Calabria.

Na tle tych tragicznych wydarzeń autorka zaserwowała nam łamiącą serce historię dwojga ludzi, nastoletniej Barbary i jedenastoletniego Nicoli. Żadne z nich nie zaznało w dotychczasowym życiu szczęścia, wręcz przeciwnie. Dziewczyna pragnęła zaznać wolności, wyrwać się z ram panującego schematu i uciec przed aranżowanym przez ojca małżeństwem. Nicola z kolei, w swym krótkim życiu, doświadczył strasznego okrucieństwa ze strony tych, którzy powinni go kochać i się nim opiekować… własnych rodziców. Ich losy splotą się na krótką chwilę, gdy oboje będą szukać sił, by przetrwać w zmienionym katastrofą świecie.

Jestem pod ogromnym wrażeniem pióra autorki, przepięknego języka, którym z niesamowitą, wręcz poetycką wrażliwością opisała nie tylko krajobraz zrównany z ziemią, ruiny niegdyś tętniących życiem okolic, ale przede wszystkim emocje, ból i cierpienie tych, którzy cudem ocaleli. Nadia Terranova wnikliwie przeanalizowała wpływ takiej tragedii na jej ofiary, ludzi niosących im pomoc, a także tych, którzy w tragedii szukali zysku dla siebie.

Historia zarówno Barbary jak i Nicoli chwyta za serce, wzbudza współczucie i podziw. Będziemy im towarzyszyć w najtrudniejszych momentach ich życia, z nadzieją, że oboje odnajdą spokój i szczęście, na które tak bardzo zasługują.

To historia zmuszająca do refleksji. Maluje nam obraz ludzkich zachowań w obliczu tragedii. Ten pozytywny, gdy ludzie wspierają się, łączą w cierpieniu i pomagają sobie nawzajem i ten szokujący, gdy człowiek człowiekowi staje się wilkiem.

Zdaję sobie sprawę, że literatura piękna nie jest gatunkiem dla wszystkich, ale myślę, że ta opowieść, zawarta na zaledwie dwustu-paru stronach trafi do serc nawet tym, którzy od niej stronią.

Jeden dzień, jedna chwila i może zmienić wszystko….

Jakie wydarzenie w Twoim życiu było tym przełomowym? Ja mogę wyróżnić takich wiele, zarówno te dobre i okropne momenty… przytoczę dwa z nich… śmierć najbliżej mi osoby, mój świat wtedy stanął w miejscu i od tej chwili nic już nie było i nie jest takie jak przedtem… druga chwila to ślub, wtedy poczułam się prawdziwie bezpieczna…

„I zadrżała noc” to historia pełna melancholii i smutku, które przedzierają się przez każde zapisane słowo. To historia chłopca i kobiety, dwóch dla siebie zupełnie obcych osób, które połączyło w pewien sposób jedno wydarzenie… trzęsienie ziemi. Ta chwila stała się dla nich jednocześnie końcem i początkiem. Choć poradzenie sobie ze stratą, bólem, cierpieniem, złem, które ich doświadczyło było trudne, to oboje otrzymali również od losu kolejną szansę…

Miłość kojarzy nam się najczęściej z czymś pięknym i dobrym, ale może mieć też inne oblicze… niezrozumienia, pustki, czy samotności. Kiedy jesteś dzieckiem i tylko taki obraz miłości jest obecny w Twoim życiu nie potrafisz zrozumieć, że może być inaczej, może być lepiej… a jednak warto zawsze dać jej szansę, podjąć walkę, ryzyko i pomimo bolesnych doświadczeń otworzyć swoje serce na nowe doznania. To historia o przetrwaniu, o wierze w to, że pomimo traumatycznych doświadczeń jeszcze może być lepiej, choć początkowo nikt nie jest w stanie poddać się nowym emocjom i uwierzyć w lepsze jutro.

Każdy rozdział rozpoczyna opis jednej z kart talii tarota, Wielkich Arkanów, co wprowadza dodatkowy nastrój mistycyzmu i zadumy.

Poznając historię tej dwójki znajdziesz tu czas na chwilę spokoju i zadumy, uwierz w to, że zło może się odwrócić i stać się dobrem.

Piękna, poruszająca, niespieszna…

„Świat, jaki znałam, skończył się i razem z nim zniknęło wszystko, co kochałam i czego nienawidziłam.” Ta krótka chwila może zmienić Twój los…

"I zadrżała noc" autorstwa Nadii Terranovej

Wydana przez Wydawnictwo Mova

#współpracabarterowa

1908 rok podczas jednego z najbardziej katastrofalnych trzęsień ziemii XX wieku. Spotyka się Nicola i Barbara. Dwójka, których świat się wali w jedną noc. Włóczą się wśród ruin dopóki nie spotykają siebie. Ich spotkanie, mimo że trwa parę chwil zostaje z nimi do końca życia.

Ciężka opowieść w realiach, w których trudno się odnaleźć i utożsamić. Czas powolnych przemian zarówno przemysłowych, technologicznych jak i w świadomościach ludzi. "I zadrżała noc" to opowieść ważna zahaczająca o wątki radzenia sobie w trakcie katastrofy - zarówno z osobami, które sobie pomagają jak i tym, które pomocy potrzebują. Poszukiwanie normalności po tragicznej zmianie życia o 180 stopni, pewnej chwilowej anarchii, bezprawia, uzwierzęcenia niektórych ludzi, ale i o tych co zachowali świadomość społeczną. Ponad 80 tys. martwych ofiar, a wśród nich rodziny naszych bohaterów.

Przechodzimy przez katastrofę razem. Od momentu przed, zarysujacą otoczkę rodzinną postaci, przez samą katastrofę i pierwszy oddech tuż po. Odnajdywanie się w całkowicie nowej rzeczywistości pełnej zmian, niewiadomych i niepewności jutra. Wśród zmarłych bliskich i śmierci widocznej na naszych oczach. Kończymy na lata po trzęsieniu ziemi, gdy Nicola i Barbara spotykają się ponownie. Nie były to łatwe czasy, szczególnie przy takiej katastrofie i czuje, że książka dołożyła swoją cegiełkę do wzbogacenia mojej wiedzy i wrażliwości emocjonalnej na podobne wydarzenia. Książka skłania do refleksji, bawi i uczy czyli dostajemy cały pakiet. U mnie aspekt zabawy był najmniejszy, bo czułem ten ciężar historii i nie czytało mi się tego łatwo. Czułem się jak zagubione dziecko w XX wiecznych Włoszech.

Dla zaciekawionych historią Włoch jest to pozycja obowiązkowa. W innym przypadku sam nie wiem dla kogo może być to powieść. W pewien sposób uczy wrażliwości, ale nie ma tego co można uznać za szczególnie przyjemne. Dlatego decyzję zostawiam Wam.

Rys historyczny: Trzęsienie ziemi w Mesynie i następujące po nim tsunami, do których doszło 28 grudnia 1908 roku, zmiotły z powierzchni ziemi niemal całe miasto. Jedynym z nielicznych ocalałych budynków był XII-wieczny kościół Santissima Annunziata dei Catalani. Największe spustoszenie uczyniło w leżącej na Sycylii Mesynie oraz mieście Regio Calabria, choć ucierpiały także inne miejscowości, a po części całe południowe Włochy. Epicentrum znajdowało się w Cieśninie Mesyńskiej, która oddziela Sycylię od kontynentalnej części Włoch. W wyniku kataklizmu zginęło około 100 tysięcy osób. Było to najbardziej niszczycielskie trzęsienie ziemi, jakie kiedykolwiek nawiedziło Europę.

Nadia Terranova włoska pisarka na to makabryczne wydarzenie nakłada losy jedenastoletniego Nicola i wchodzącej w dorosłość Barbary. Poznajemy ich 27 grudnia, czyli w wigilię tego makabrycznego wydarzenia, jakim było trzęsienie ziemi. Oboje mają poplątane życie. Przeszywa nas do bólu opowieść o mieszkającym w Regio Calabrii Nicola i można ze spokojem powiedzieć opętanej jego matce, która chce go chronić przed Diabłem, a może obawia się tego, że on jest Diabłem. Barbara chce być kobietą wyzwoloną i nie zgadzając się z decyzją ojca o zamążpójściu za wskazanego jej kawalera, jedzie do Mesyny do swojej babki też Barbary, która zawsze ją rozumiała i wspierała. I kiedy oboje Nicola i Barbara z głowami pełnymi swoich nieszczęść próbują je jak co dzień układać i szukać rozwiązania zadrżała noc… Nic co było wczoraj, nie ma znaczenia, bo dzisiaj jest inne, ale wciąż tragiczne tylko inaczej.

Rozpoczyna się walka o życie. Oboje spotykają na swojej drodze ludzi złych i jeszcze bardziej złych. Tych dobrych jest niewielu, ale czy może być inaczej skoro, świat się zatrząsł, a Bóg nic z tym nie zrobił, tylko patrzył, jak pod gruzami giną najbliżsi, sąsiedzi, dzieci, kochankowie, mężowie i żony.

Autorka przeplata rozdziały, opisując w jednym losy Nikola, a w następnym Barbary i tak do samego końca powieści. Każdy z rozdziałów nosi tytuł z karty Tarota marsylskiego, bo on też odgrywa istotną rolę w tej opowieści. Ich losy w pewnym momencie na kilka chwil splatają się, ale jest to kolejne tragiczne zdarzenie dla Barbary, z konsekwencjami na całe życie i dla Nicola trauma i wyrzuty sumienia. Chłopiec przypływa do Messyny i na statku pojawia się Barbara w poszukiwaniu wody. Raptem dochodzi do tragedii tak nagłej i tak bolesnej jak trzęsienie ziemi. Ich losy splotą się znowu po 11 latach kiedy razem mogli przeżyć ten dzień kiedy się zobaczyli.

Książka wiedzie nas przez tragiczne losy ludzi tych, którzy pomagają i tych, którzy pomocy potrzebują. Pokazuje, jak przewartościowuje się ich dotychczasowe życie. Jak wiele trzeba by powrócić do jakotakiej normalności. Ale czy tak naprawdę się to udaje, czy tragiczna noc kiedy zadrżała ziemia i pochowała ponad 100 tys. ludzi, może zostać wymazana z ich pamięci. Autorka bez zbędnych skrupułów pisze o miłości, która ma różne oblicza, o przyjaźni, o nienawiści, o rodzicielstwie, o wolności i dochodzeniu do niej oraz jej poszukiwaniu, o odchodzeniu od Boga, który był tak okrutny, ale i o tych, których te wydarzenia umocnił w wierze w Najwyższego.

219 stron, które wzruszają, uczą i na swoich kartach mają tak wiele mądrości, jakby to było obszerne tomisko. Nie wierzycie, to przeczytajcie te cytaty:

„Godność bowiem jest najmniej pomocna i może najbardziej zaszkodzić gdy doznajemy cierpienia”

„Nikt nie może za nikogo decydować, co jest dla niego dobre. Na tym polega wolność, której tak bardzo pragnęłam jeszcze poprzedniego dnia”.

„W trudnych chwilach ludziom rzadko przychodzi do głowy, że dobrze jest dzielić niepodzielną z natury samotność z innymi, a wśród strategii przetrwania przedłożyć nad egoizm wspólny wysiłek ocalonych”.

I tak sobie myślę na koniec, że postaci są tak ciekawie zarysowane, że mogłyby „zagrać” na tle każdej innej tragedii – II wojna światowa, obecnego konflikt izraelsko-palestyński czy jeszcze innej makabry. Ich problemy są tak uniwersalne, że tak naprawdę chodzi tylko o to co dzieje się z Nicolą i Barbarą.

Daleko mi było do literatury włoskiej, a po Barbarze Baraldi, Nadia Terranova stała się dla mnie drugą autorką, której kolejnych powieści będę wyczekiwał.