I tylko wspomnień żal (barwione brzegi)

„Czas nie leczy ran. Uczy tylko, jak z nimi żyć.”

🌩 „Echa przeszłości były jak burzowe chmury przysłaniające niebo i choć powiewały się szybko, pozostawiały niepokój.”

„Nie wiem, jak mogłoby być inaczej, nie zdarzyło mi się zwątpić w swoje uczucie.”

„Są takie wspomnienia, które nie blakną, choćbyś bardzo się starał o nich zapomnieć.”

„Nie każda rana krwawi. Są takie, które bolą w ciszy.”

Jerzy Arynowicz jest byłym żołnierzem Armii Krajowej i zbiegiem z obozu jenieckiego w Krzesimowie.

Mężczyzna czuje, że jego życie jest nieustanną walką , nie tylko o własne życie, ale nawet o kawałek ciepłej strawy.

Teraz Jerzyk nie wie jak powinien funkcjonować , lecz jego jedyną nadzieją jest ta na spotkanie ukochanej żony z którą został rozdzielony na samą początku wojny.

Los jednak nie znosi próżni i zazwyczaj stawia na naszej drodze wiele osób. Każda z nich jest lekcją i pojawia się w określonych okolicznościach.

Tak też jest z Weroniką, osieroconą młodą dziewczyną.

Były żołnierz spotyka ją w chwilach bardzo dla niej traumatycznych i początkowo nie planuje zabierać jej ze sobą do Sanoka , jednak z czasem sytuacja się zmienia. Nieznajoma staje się kimś naprawdę bliskim , a wspólna tułaczka sprawia, że wszystkie dawne rany na nowo zaczynają uwierać.

Ale to tylko część tej poruszającej historii.

Równolegle Pani Małgosia kreśli opowieść o innej rodzinie.

Mieszkający na Podkarpaciu Kalina i Ołeksij to mieszane małżeństwo- ona jest Polką , on Łemkiem.

Mimo początkowych trudności wynikających z faktu ,że bliscy kobiety się od niej odwrócili Kalina jest szczęśliwą żoną i mamą małego Ihorka.

Niestety wkrótce we wsi zjawia się armia radziecka i wywozi mieszkańców w nieznane.

Co łączy obie pary i jakie sekrety wyjdą na jaw?

Czy można odnaleźć miłość nawet w obliczu największego okrucieństwa i co tak naprawdę jest jej miarą?

Na te i setki innych pytań odpowiedzi daje ta niesamowicie naładowana emocjami książka.

Jestem pod ogromnym wrażeniem fabuły stworzonej przez panią Małgorzatę Garkowską.

Tu nie ma prostych wyborów i bohaterów, którzy ulecą z pamięci.

Płakałam zwłaszcza przy końcówce, ale nie zdradzę z jakiego powodu. 🤍🩵

Przepiękna historia o sile i walce na wielu płaszczyznach, która zostanie w sercu na bardzo długo 🥰

Małgorzata Garkowska po raz kolejny pokazuje, że potrafi pisać historie, które poruszają serce i na długo zostają w pamięci. Po lekturze „Jednego walca”, „Jednego marzenia” i „Dwóch życzeń” – książek, które zachwyciły mnie swoją konstrukcją, stylem i znakomicie poprowadzoną akcją z elementami romansu, przygody i szpiegowskiego napięcia – nie sądziłam, że autorka potrafi równie sugestywnie odnaleźć się w zupełnie innej tonacji. A jednak! „I tylko wspomnień żal” to powieść inna niż te wspomniane wcześniej, a zarazem równie mocna, przejmująca i taka, która na długo pozostanie w mojej pamięci. „I tylko wspomnień żal” to książka, która poruszyła najczulsze struny w moim sercu.

Tym razem Małgorzata Garkowska zabrała mnie w poruszającą podróż przez dramatyczne losy bohaterów, których życie zostało brutalnie wciągnięte w tryby wielkiej historii – tej bezlitosnej, w której człowiek staje się tylko nazwiskiem na liście, a zwykły urzędniczy świstek potrafi przekreślić wszystko, co budowało się latami.

Rok 1945 – czas, który wielu chciałoby nazwać końcem koszmaru, ale dla wielu był początkiem nowego. Wojna się skończyła, jednak strach nie odszedł – przybrał jedynie inną twarz. Jednych okupantów zastąpili drudzy. Polscy żołnierze, którzy walczyli o niepodległość, zostali uznani przez nową, sowiecką władzę za zdrajców. Łemkowie, spokojnie żyjący na swojej ziemi, stali się celem ataków band UPA. Zamiast pokoju – przemoc, zamiast nadziei – niepewność i cierpienie. Małgorzata Garkowska opowiada historię dwójki ludzi, rozbitków, na zawsze naznaczonych wojennym okrucieństwem.

„I tylko wspomnień żal” to książka dla dojrzałego czytelnika, ale także młodsze osoby powinny po nią sięgnąć – by zrozumieć, że choć postaci są fikcyjne, opisane wydarzenia to dramatyczna prawda, która dotknęła tysiące ludzi tuż po wojnie.

Jerzy i Kalinka są symbolem tych tysięcy ludzi – poranionych, zapomnianych, zdradzonych przez historię. A świat? Świat wolał nie widzieć, nie słyszeć, nie reagować. Pokój został ogłoszony, a porządki Stalina zaakceptowane jako „cena za zakończenie wojny”. Nikt już nie wierzył, że Zachód będzie chciał walczyć o prawdziwą wolność Polski.

To jedna z tych historii, które trudno się czyta, bo są zbyt bolesne. A jednak, mimo wszystko, nie można ich odłożyć, bo trzeba pamiętać o tych, których los potraktował w sposób okrutny. Choć brak tu szczęśliwego zakończenia, na końcu pojawia się coś cennego – cichy uśmiech i ulga, że poranione serca bohaterów znalazły przystań. Po wszystkich trudach bohaterowie będą mogli spojrzeć w błękitne, spokojne niebo, które zawsze jest takie samo.

Małgorzata Garkowska kolejny raz udowodniła, że jest mistrzynią słowa, wyjątkową pisarką. Stworzyła niezwykłą, przejmującą powieść. Pokazała, jak wielki ma talent i jak doskonale potrafi uchwycić emocje oraz ducha trudnej historii. Jej talent jest niepodważalny – potrafiła stworzyć historię, która wbija się w serce i zostaje w nim na długo.

Ta książka wstrząsnęła mną podwójnie. Nie tylko ze względu na losy bohaterów, ale i przez brutalną prawdę historyczną, jaką autorka przywołała. Prawdę, która boli. Która ściska gardło i wyciska łzy. Tyle lat minęło, a te wydarzenia nadal są żywe, nadal szarpią serce.

Niestety, historia ma to do siebie, że lubi zataczać koło. A my, żyjący w wolnym kraju, musimy pamiętać. Bo tylko pamięć może ochronić nas przed powtórką z przeszłości.

Oby nigdy więcej wojny.

"Otaczała ją ciemność, a zimno skuwało jak kajdanami”.

Koniec II wojny światowej miał przynieść upragnioną wolność i spokój. Niestety nie wszystkim była ona pisana. Jerzy Andrynowicz jeszcze w 1945 roku jako żołnierz AK trafił do komunistycznego obozu. Torturowany, głodzony, przetrzymywany w nieludzkich warunkach, miał w głowie tylko jeden cel uciec i odnaleźć żonę, z którą stracił kontakt jeszcze na początku wojny. W końcu udaje mu się zbiec, chowając się po lasach, obiera drogę na Sanok, gdzie mieszkał i był szczęśliwy z żoną. Mężczyzna nie ma pojęcia, że w tamtych rejonach dobiega końca masowa akcja przesiedlania ludności. Po drodze ratuje z rąk radzieckiego żołnierza Weronikę, dziewczynę, która czynnie działała w podziemiu. Razem wyruszają w dalszą trudną drogę, początkowa nieufność znika, zaczynają się wspierać. Jednak nic nie jest takie, jak by tego chcieli…

Jedna z lepszych opowieści, jakie ostatnio przeczytałam. Wnikliwa perspektywa, niepokojąca, poruszająca historia. Akcja toczy się niespiesznie, przenosi nas do czasów tuż po II wojnie światowej, na ziemie podkarpackie. Fabuła zajmująco poprowadzona, niesie ogromne, sprzeczne emocje. Pani Małgorzata pięknie pisze – przez książkę się płynie. Wnikliwie, realnie nakreślone osobowości bohaterów, to zwykli ludzie, charakterni, silni, dumni i słabi tchórze. Wyraźnie odczuwamy emocje, jakie im towarzyszą. Jerzy to młody mężczyzna, który przeszedł, widział i doświadczył wiele złych rzeczy. Pomimo całego zła, które go spotkało, pozostał piękny, dobry wewnętrznie, honorowy.

Dwa lata po wojnie, niby wszystko powinno być już dobrze, spokojnie, bezpiecznie. Dla naszych bohaterów jest zupełnie odwrotnie. Ból, niepokój, strach, głód, niepewność jutra to ich codzienność. Dramatyczne przeżycia wojenne, okrucieństwo jakiego doświadczyli, przeżyte traumy, kładą się cieniem na teraźniejszości, są trudne, bolesne, duszące, obezwładniające. Niespodziewanie połączył ich los, rozbitkowie, którzy nie wiedzą, co jeszcze złego może ich spotkać. Czy istnieje dla nich nadzieja? Wojna zadała im straszne ciosy, poraniła ciało i dusze, nic już nigdy dla niech nie będzie takie samo. Powieść pełna kontrastów, nadzieja i jej brak, miłość i nienawiść, dobro i bezmiar zła. Obok tocząca się opowieść o małżeństwie Kaliny, która jest Polką i Ołeksijem, który jest Łemkiem. Zostali podczas wojny wywiezieni na przymusowe roboty do Niemiec, gdzie się poznali i pokochali. Po wojnie wrócili do rodzinnej miejscowości Ołeksija, niebawem pojawiło się wojsko z nakazem wysiedlenia. Człowieczeństwo i jego brak. Wspomnienia, które są siłą napędową do działania, niosą nadzieję na lepsze jutro.

Piękna, trudna, głęboko poruszająca opowieść napisana sercem, od której nie mogłam się oderwać. Daje do myślenia, ocean ciężkich emocji… Fikcja literacka idealnie współgra z prawdą historyczną. I to przepiękne wydanie, które cieszy oko i chwyta za serce. Serdecznie polecam! Tatiasza i jej książki :)

Muszę przyznać, że rzadko sięgam po książki wojenne, wywołują one u mnie dużo emocji. Patrząc jednak na tę okładkę skojarzyła mi się z moimi dziadkami i zdecydowałam się na te opowieść.

Muszę przyznać, że dzięki takim książkom można docenić to co mamy teraz. Bezpieczeństwo, ciepło, jedzenie, coś o czym pewnie nie myślimy, bo uznajemy za pewnik, a co w czasie wojny, lub zaraz po niej było najwyższym dobrem.

Poznajemy tu Jerzego i Weronikę, którzy przypadkiem spotykają siebie w czasie wędrówki. On chce wrócić do domu, po tym jak uciekł z obozu, ona została porzucona przez swoją grupę i nie ma nikogo. Na początku razem jest po prostu raźniej, a później już nie wyobrażają sobie zostawić jedno drugiego.

Równocześnie poznajemy historię Kaliny i jej męża, którzy ze spokojnej wsi są wywiezieni do obozu i starają się tam przetrwać.

Muszę przyznać, że czytając tę książkę przypomniały mi się opowieści dziadków o wojnie, o przymusowych robotach, chowaniu się po lasach, głodzie (bo wojska paliły wszystko, łącznie z uprawami), setkach kilometrów pokonanych pieszo by wrócić do domu, siostrze o której słuch zaginął gdzieś pod Poznaniem i nie dało się jej odnaleźć.

To książka pełna trudnych przeżyć traumy i strachu, a z drugiej strony pokazująca, jak wielką wartość miała miłość, wiara i nadzieja.

A jeśli chcesz się dowiedzieć czy Jerzemu uda się odnaleźć żonę, czy Kalina wyjdzie z obozu, oraz jak potoczą się losy naszych bohaterów sięgnij po tę pięknie wydaną i wzruszającą lekturę.

Wydawać by się mogło, że koniec II wojny światowej oznaczał odzyskanie wolności, bliskich, a także powrót w rodzinne strony. Jednak dla wielu stanowił nadal czas ukrywania się, przesłuchań oraz zamykania w nowych obozach... Ludzie karmili się wiarą i nadzieją, która pozwalała przetrwać. Tylko co jeśli, w konsekwencji błędnych informacji, zatajenia prawdy, a czasem zwykłej wojennej zawieruchy nie jesteśmy w stanie odnaleźć ukochanych?

Po ucieczce z komunistycznego obozu w Krzesimowie Jerzy Arynowicz wyrusza w długą drogę do Sanoka, aby odnaleźć ukochaną żonę. Na swojej drodze spotyka uciekającą przed radzieckim żołnierzem młodą dziewczynę. Od tej pory Weronika podróżuje razem z Jerzym. Chowając się po lasach, prosząc o nocleg w stodole i kromkę suchego chleba - dzielą strach i niedolę.

Równolegle poznajemy historię Kaliny, która wraca w rodzinne strony z robót od niemieckiego bauera. Towarzyszy jej poznany tam Ukrainiec. Kobieta wiąże się z Ołesiem i wiedzie szczęśliwe, proste życie na wsi. Do czasu, kiedy w ramach akcji „Wisła” zostają przesiedleni na zachód, a koniec końców trafiają do obozu w Jaworznie…

„I tylko wspomnień żal” to piękna historia, która pozostawia czytelnika w melancholijnym nastroju. Ukazuje jak w opisywanych czasach mało ważny był człowiek, jak łatwo było szafować czyimś życiem… Uzmysławia także, że w życiu nie zawsze wszystko się układa i niejednokrotnie musimy przyjmować to co zsyła nam los… Z nostalgią myślę o tamtych ludziach, których życie nie było usłane różami.