Huśtawka. Paula Pihlaja. Tom 2

"Huśtawka" to jedna z tych książek, które musiały trochę poczekać, aż po nie sięgnę. Macie też takie?

W lesie zostaje znalezione ciało starszej kobiety, która została powieszona. Oczywiście pierwsza hipotez samobójstwo. Pauli Pihlaja, komisarz policji, coś jednak nie pasuje. W lesie znaleziony drobny piasek, który nie pasuje do tego miejsca.

Miesiąc później na placu zabaw zostaje znaleziony powieszony znany himalaista. Na miejscu znaleziono taki sam piasek jak w lesie.

Grupa Pauli Pihlaja odkrywa, że przed śmiercią, ofiary musiały balansować na huśtawce.

Wkrótce pojawiają się kolejne zwłoki. Śledczy walczą z czasem, bo morderca uderza coraz częściej. Kim on jest? Co łączy ofiary? Dlaczego do morderstw używa huśtawki?

Do tej pory huśtawka kojarzyła mi się z placami zabaw, dziecięcą zabawą i śmiechem. Po lekturze "Huśtawki" autorstwa A.M. Ollikainen spojrzenie na to urządzenie już nie będzie takie samo.

Fabuła jest wciągająca i ciekawa. Chociaż akcja nie pędzi, to trudno mi było się od niej oderwać. Prowadzone przez główną bohaterkę śledztwo jest żmudne i trudne. Ale w prawdziwym życiu jest podobnie. Nic nie dzieje się w jeden dzień.

Bohaterowie są prawdziwi, tacy z krwi i kości. Poza pracą mają swoje życie, problemy, chore dzieci. Paula potrafi podejmować trudne decyzje, jest uparta, ale też zamknięta w sobie. Jej koledzy z pracy nie wiele wiedzą o jej życiu prywatnym.

"Huśtawka" to drugi tom serii z komisarz Paulą Pihlają. Według mnie ten tom wypadł lepiej niż tom pierwszy. Na dłużej zostanie w mojej pamięci. Z sięgnięciem po kolejny tom, z pewnością nie będę się tak ociągała.

A.M. Ollikainen to pseudonim małżeństwa, które powraca z kolejną częścią przygód komisarz policji Pauli Pihlaja. Wcześniej mogliśmy poznać ją w "Kontenerze" która szczególnie mnie nie porwała i nie darzę ją zbyt wielką sympatią. Tym razem było już lepiej, autorom udało się stworzyć thriller, który nie był nudny i przeciągnięty. Główną poszlaką i wskazówką, a zarazem miejscem zbrodni jest huśtawka i plac zabaw, to on tutaj gra główną rolę dla mordercy, jak i policjantów. Ofiary za życia były przywiązywane do huśtawki i zmuszane do balansowania na niej i utrzymywania równowagi, walcząc o swoje życie. Mordercą nie miał skrupułów i kierował się okrucieństwem.

.

Plus za krótkie rozdziały, takie lubię najbardziej. Fabuła poprowadzona tak, że nie sposób od razu jest wytypować zabójcę. Do samego końca nie wiedziałam, kto pozbawił życia, te wszystkie nieprzypadkowe sobie osoby. I tak jak przez całą książkę poznajemy motywy zbrodni, ich ofiary, to uważam, że zakończenie zostało mocno uproszczone. Autorom chyba skończyły się pomysły na najważniejszą część tej książki, którą jest finał i niestety pozostawiła ona po sobie trochę niesmak. Książka miała wielki potencjał, ale nie został on wykorzystany do maksimum, chociażby przez rozwikłanie sprawy, odnalezienie mordercy i w jaki sposób zostanie to przedstawione czytelnikowi. Mocnym punktem są tutaj bohaterowie i to oni odgrywają główną rolę w tym przedstawieniu. Ich życie prywatne, problemy i związane z tym tajemnice, dodają charakteru tej książce. Oczywiście nie obyło się bez wątku obyczajowego, który mam wrażenie, że ostatnio w thrillerach jest on nieodzownym elementem. Uważam, że bez tej warstwy obyczajowej, również można stworzyć dobrą powieść.

Aki i Milli Ollikainen to fińskie małżeństwo autorów książek. Wspólnie napisali "Huśtawkę", część drugą serii (część pierwsza nosi nazwę "Kontener"). Znamy dobrze klimat skandynawskich kryminałów, zimny, mroczny i niepokojący. Na takie wrażenia i odczucia liczyłam sięgając po "Huśtawkę".

Przyglądamy się tutaj sprawom rzekomych samobójstw. Przy każdej z tych tragedii śledczym po prostu coś nie gra i nie pasuje. Nie wyobrażają sobie, że na miejscu oprócz ofiar nie było osób trzecich. Starsza kobieta, popularny w świecie sportu alpinista, nastoletni chłopiec; przed śmiercią zostali zmuszeni przez swojego oprawcę do balansowania na huśtawce. Towarzyszymy więc Pauli, pani komisarz, w rozwikłaniu tej mrocznej zagadki.

Książka napisana w sposób bardzo klasyczny, bez żadnych elementów zaskoczenia. Po prostu: trup, śledztwo, sprawca, dziękuję i do widzenia. Fabuła powolna (oczywiście nie jest to minus, ale tutaj potęgowało znudzenie). "Huśtawka" na pewno znajdzie swoich zwolenników i jak najwięcej może się podobać. Ale ja szukam kryminału, który dosłownie zwali mnie z nóg i nie pozwoli o sobie zapomnieć.

Paula i jej zespół nie spodziewają się, że odnalezienie powieszonej staruszki w lesie to dopiero początek okropnej serii morderstw. Coś co początkowo wydaje się samobójstwem, po zbadaniu wszystkich śladów okazuje się sprytnie uknutym morderstwem. Kilka dni później w podobny sposób ginie najsłynniejszy fiński alpinista, a w krótce komisarze odnajdują kolejne ciało. Co może łączyć wszystkie zbrodnie? Kto za nimi stoi? Pytania mnożą się nieustannie, czas ucieka, a seryjny morderca jest nadal na wolności…

Dawno nie czytałam tak piorunującego prologu jak w „Huśtawce” autorstwa A.M. Ollikainena. Pierwsze strony wywarły na mnie tak ogromne wrażenie, że z dużym zapałem zaczęłam wczytywać się w opowieść. Książka jest typowym przedstawicielem gatunku. Jako kryminał oferuje nam dużo zwrotów akcji, emocje oraz wartką akcję. Polecam fanom mocnych książkowych wrażeń.

„Huśtawka” pióra A.M. Ollikainen jest tomem drugim serii fińskich kryminałów z Paulą Pihlają, ale powiązanym z tomem pierwszym „Kontener” bardzo luźno, jako że śledczy są na dalszym planie, najważniejsza jest sprawa, jaką mają rozwiązać, a ta dla każdego tomu jest osobna. Zagadka „Huśtawki” wyjątkowo mocno od samego początku mnie zaciekawiła, bo okazało się, że osadzona jest w świecie wspinaczki górskiej – drugą ofiarą mordercy pada znany himalaista i to właśnie na nim śledczy skupiają uwagi, prześwietlają jego przeszłość, jego aktualny biznes, jego własną książkę. Gdzieś przecież musi kryć się tajemnica jego śmierci? Historia toczy się tempem spokojnym, dopiero w finale staje się trochę dynamiczniejsza, mnie to jednak w pełni odpowiadało – lubię kryminały osadzone na szkielecie klasycznym, gdzie liczy się dobre, rzetelne śledztwo i dedukcja detektywów. Intryga od samego początku dobrze trzyma w napięciu, pomniejsze twisty i zaskoczenia sprawiają, że ciekawość czytelnika utrzymana jest na stałym poziomie. Dodatkowo pobijają ją od czasu do czasu fragmenty listów pisanych przez anonimową kobietę do więzienia, do jej biologicznego syna, w których sama opowiada swoją historię – jak ona wiąże się ze sprawą? Finał jednak przyniósł mi minimalne rozczarowanie – trochę za oszczędnie opisane były motywy sprawcy, a przez to nie czułam się przekonana. Jednak ten spadek został znowu zrównoważony przez samo zakończenie całej powieści, którego w ogóle się nie spodziewałam! Ostatecznie więc po lekturze zostałam ze swoją ciekawością, a więc i nie pozostaje mi nic innego, jak czekać na kontynuację! Ten tytuł polecam fanom spokojniejszych kryminałów, w których nacisk położony jest na sprawę i przeszukiwanie przeszłości ofiary Oraz oczywiście tym, którzy lubią wątki powiązane ze wspinaczką górską!