Hotel Bertram. Panna Marple. Tom 10

W ubiegłym roku, dzięki wyjątkowym wydaniom jubileuszowym od Wydawnictwa Dolnośląskiego, zaczęłam odświeżać i uzupełniać znajomość twórczości Agathy Christie. Udało mi się przeczytać trzy powieści królowej klasycznego kryminału, a „Hotel Bertram” jest ostatnią z nich.

W dwóch poprzednich, „Po pogrzebie” i „Niemy świadek”, z przyjemnością towarzyszyłam niezrównanemu Herkulesowi Poirot w jego śledztwach, a w tej udałam się w sentymentalną podróż do Londynu z panną Jane Marple. Goszczący ją, zachowany w staroświeckim stylu ekskluzywny hotel Bertram, oferujący stylowe wnętrza, tradycyjne menu i wygody współczesności, zdaje się zatopiony w przeszłości niczym owad w bursztynie. Tylko czy rzeczywiście można zatrzymać czas, nawet w tak starannie zachowanym miejscu?

Panna Marple uświadamia sobie ze smutkiem, że nawet miejsca, które wydają się niezmienne, kryją pod powierzchnią dynamikę współczesnego świata, a powrót do przeszłości jest co najwyżej złudną iluzją. Narastający kontrast między nostalgią za przeszłością a rzeczywistością pełną zaskakujących wydarzeń budzi niepokój, a dla tak ciekawskiej i spostrzegawczej osóbki jak panna Marple obnażenie starannie zaplanowanej mistyfikacji, będącej sednem intrygi kryminalnej, jest jedynie kwestią czasu.

Choć panna Marple pojawia się rzadziej, jej wkład w rozwiązanie sprawy prowadzonej przez nadinspektora Davy’ego, zwanego Tatą, jest kluczowy. Ten niedosyt jej obecności rekompensują inne fascynujące postacie, jak wspomniany Tata, wiecznie roztargniony kanonik Pennyfather, wprowadzający element humoru, pewna niestroniąca od szaleństw kobieta uzależniona od adrenaliny czy jej tajemnicza córka.

Klimat powieści, nawiązujący do czasów prawdziwej starej Anglii, zafascynował mnie bardziej niż sama intryga kryminalna, która – choć niełatwa do odgadnięcia dzięki stopniowemu odsłanianiu faktów – nie obudziła u mnie szybszego bicia serca. Co innego panna Marple, która, mimo swojej ciekawości graniczącej z wścibstwem i zamiłowania do przypadkowego podsłuchiwania cudzych rozmów, wzbudziła moją ogromną sympatię. Z pewnością wzbudzi ją i w Was, o ile nie macie nic do ukrycia.

Przez ostatnie cztery lata mocno wkręciłam się w poznanie twórczości Agathy Christie. Na przestrzeni tych lat każda jej książka, którą u mnie widzicie jest moim pierwszym spotkaniem z daną historią. Sytuacja z „Hotelem Bertram” ma się trochę inaczej, ponieważ książkę czytam po raz pierwszy, ale w lutym tego roku przeczytałam komiks na jej podstawie, a że nie opuściła moich myśli główna ścieżka fabuły i zakończenie to wiedziałam co już mnie w środku czeka. Oczywiście komiksowa forma jest mocno okrojona, a i wejście w samą historię było trochę inne, ale poza tym znając teraz pełną treść książki, mogę tym bardziej jako fajną ciekawostkę polecić wam zawartość komiksu.

Pisałam we wcześniejszych opiniach z książkami, w których występuje panna Marple, że wolę jak jest jej więcej w samej historii i zauważyłam tendencję do tego, że Christie im dalsze części tym zaczęła umieszczać jej więcej, ale moja teoria trochę upadła, bo chociaż „Hotel Bertram" jest tomem 10 to panny Marple jest tu stosunkowo mało.

Przyjazd do hotelu jest podróżą przede wszystkim sentymentalną i z wielką chęcią poczytałabym więcej przemyśleń panny Marple na temat upływającego czasu, bo podobają mi się fragmenty, w których o tym mówi.

Cała intryga kryminalna jest dość złożona i opiera się na rabunkach, dziedziczeniu spadku, zaginięciu, morderstwie i grupie przestępczej, więc dojście do wszystkich powiązań nie jest takie łatwe. Sam dawny klimat hotelu i dobór gości posiada drugie dno, które zaskakuje tym jak Agatha Christie to sobie wszystko przemyślała. Są to takie historie, do których za lat naście będę wracała z ogromną przyjemnością.

„Hotel Bertram” to już 10 tom cyklu Panna Marple. Tytułowy hotel znajduje się w Londynie i jest to historyczne miejsce, w którym od lat nic się nie wydarzyło. Do czasu, aż dochodzi do zamachu na dziedziczkę fortuny, licznych kradzieży i tajemniczego zniknięcia kanonika.

Autorka posiada ciekawy styl pisania. Zanim ujawni nam co wydarzyło się w hotelu, przedstawi nam bardzo szczegółowo jego bywalców. Zwłaszcza starsza Panna Marple jest dość ciekawą postacią. Wydawałoby się, że skoro ma swoje lata, to nie słyszy i nie widzi wszystkiego. Jak się okazuje nic bardziej mylnego. Potrafi rozwiązać niejedną zagadkę.

Autorka buduje w około tej historii specyficzny, trzymający w napięciu klimat. Przenikliwa Marple od pierwszych chwil w hotelu czuje, że coś w nim jest nie tak. I nie myli się. Miejsce to skrywa wiele tajemnic i zagadek do rozwiązania.

W książce oprócz wspaniale wykreowanych bohaterów znajdziemy również zaskakujące zwroty akcji i zakończenie, którego nie jest tak łatwo domyśleć się.

Oprócz zagadek kryminalnych znajdziemy tutaj również bogaty opis wnętrza hotelu oraz zwyczajów panujących wśród Anglików. Wszystko to sprawia, że książkę czyta się bardzo przyjemnie.

Jeśli jesteście fanami Agathy Christie to bardzo polecam „Hotel Bertram”.

Agatha Christie przenosi nas w niezwykle klimatyczne, staroangielskie miejsce, do którego każdy z bohaterów czuł nostalgię i sentyment.

Hotel Bertram to miejsce, w którym ma się wrażenie, że czas się zatrzymał. W czasie wojny odniósł niewielkie szkody, które udało się odnowić. Całość była urządzona z dbałością o staroświecki klimat. Wszystko było bardzo starannie wykończone, goście mieli do wyboru bardzo wygodne pokoje w standardzie angielskim i amerykańskim. Nawet zadbano o kuchnię. Goście mogli skosztować najpyszniejszych maślanych bułeczek, czy też aromatycznego ciasta z kminkiem, które nie moznaby już prawie nigdzie dostać w oryginalnym przepisie. Nawet otoczenie wydawało się takie samo jak przed laty. Jednak coś tam było niepokojącego. W tym całym mogłoby się wydawać idealnym miejscu na odpoczynek, odczuwało się jakiś niepokój, który nie dawał spokoju.

Do Hotelu Bertram równie z wielkim sentymentem po latach przyjechała panna Marple. Pomimo już starszego wieku, widziała i słyszała więcej, niż by się komuś mogło wydawać. W tle dochodzi do tajemniczych wydarzeń, rabunków, napadów, a nawet zaginięć. Policja rozpoczyna śledztwo, szuka wspólnego mianownika.

,,Hotel Bertram” to kryminał, w którym na każdym kroku czuć ten staroangielski klimat. Autorka zadbała o bogaty opis miejsca i obyczajów bohaterów. Akcja toczy się z początku bardzo powoli i z czasem nabiera szybszego tempa. Książkę czytało mi się bardzo przyjemnie. Nie mogę nie wspomnieć o tym pięknym wydaniu. Przepiękna twarda oprawa ze złoceniami podbiła moje serce. Książka wśród moich książek prezentuje się fenomenalnie.

Polecam.

Hotel to idealna sceneria dla kryminalnej powieści, czyż nie? ;) Po raz kolejny zachwyciła mnie umiejętność uchwycenia przez Agathę Christie atmosfery miejsca i społecznych realiów (tym razem lat 50. XX wieku). Hotel Bertram intryguje swoim staroświeckim urokiem i ożywa, podobnie zresztą jak i postacie: roztargniony duchowny, charyzmatyczna piękność, młoda dziedziczka fortuny, starszy nadinspektor. Całkiem sporo dzieje się w tej powieści – są rodzinne tajemnice, potajemne rozmowy, zaginięcia, groźby i ciąg niezwykłych zdarzeń. Agatha Christie utkała zagadkę wokół chciwości, sekretów, zawiłych relacji i zorganizowanej działalności przestępczej. Przez dłuższy czas trudno dojrzeć jakikolwiek klucz, mnogość postaci nie pozwala na pogłębiony rys psychologiczny, ale wraz z wielkim finałem elementy układanki wskakują na właściwe miejsca – i ma w tym swój udział pewna starsza dama ;) Panna Marple, mimo upływu lat, wciąż wyróżnia się bystrością umysłu, spostrzegawczością i znajomością ludzkiej natury. I dodaje powieści uroku, choć tym razem jest jej zaskakująco niewiele. Ale na szczęście zdołała coś podsłuchać, coś zobaczyć, a wkrótce też połączyć wskazówki i pomóc w rozplątaniu zagmatwanych wątków.

"Hotel Bertram" to opowieść z nietypową zagadką i nostalgiczną nutą – o pozorach, które mylą i bogactwie, które prowadzi do zguby. I cóż, uwielbiam hotelową scenerię i pannę Marple – po raz kolejny miło spędziłam czas. Warto przeczytać.