Hildur. Tom 1. Hildur

Hildur Runarsdottir jest policjantką w niewielkiej miejscowości na Islandii. Kobieta ma za sobą bardzo ciężkie dzieciństwo. Spokój znajduje, serfując w zimnych wodach Atlantyku.

Partnerem Hildur zostaje praktykant, który przyjechał na Islandię z Finlandii, Jakob. Uciekł on na malownicze fiordy od skomplikowanej sytuacji rodzinnej.

Niespodziewanie w spokojnej do pory miejscowości dochodzi do serii zbrodni. Giną ludzie, których z pozoru nic ze sobą nie łączy. Hildur i Jakob muszą znaleźć wspólny mianownik i powstrzymać mordercę za nim zginą kolejne osoby.

Islandia to kraj, który mnie fascynuje. Wydaje się zimny, wietrzny, a jednocześnie piękny i magiczny. Cieszę się, że miałam okazję, chociaż na chwilę się tam przenieść za sprawą książki Satu Rämö "Hildur".

Autorka stworzyła niesamowicie klimatyczny kryminał, od którego trudno się oderwać. Główni bohaterowie od razu wzbudzają sympatię. Mają za sobą ciężkie przeżycia, z którymi każde próbuje sobie poradzić na swój sposób. Hildur znajduje spokój, serfując w lodowatych wodach Atlantyku. Mnie zimno się robiło na samą myśl o tym. Jakob za to w każdej wolnej chwili dziergał swetry. Przyznajcie, że to osobliwe hobby dla mężczyzny, do tego policjanta. Jednak zwykle są oni kreowani całkiem inaczej.

Akcja książki rozgrywa się w małej miejscowości na Fiordach Zachodnich. Większość mieszkańców zna się, chociaż z widzenia. Autorka przybliża czytelnikom kulturę i problemy Islandczyków. Możemy poznać ich największe problemy i bolączki. Okazuje się, że sporym problem jest tu alkoholizm, przemoc domowa i narkotyki. Zbrodnie zdarzają się bardzo rzadko.

Fabuła jest ciekawa i skomplikowana. Okazuje się, że geneza dzisiejszych zbrodni znajduje się w przeszłości. Akcja toczy się swoim tempem, ale nie ma tu nudy. Cały czas coś się dzieje. Pojawiają się nowe tropy i nowe ofiary. Do tego do Hildur wraca przeszłość. Przed laty zaginęły jej dwie młodsze siostry. Ślad po nich całkowicie zaginął, jakby rozpłynęły się w powietrzu. Teraz niespodziewanie pojawia się nowa poszlaka, a Hildur nie potrafi przejść obok niego obojętnie. Chce dowiedzieć się, co spotkało jej siostry.

"Hildur" to pierwszy tom cyklu fińskiej autorki, która przed dwudziestoma latami zamieszkała na Islandii. Niesamowity islandzki klimat skradł moje serce i będę wypatrywała kolejnych tomów.

Czy Islandia znajduje się na Waszej liście wymarzonych kierunków?

Bardzo lubię literaturę skandynawską i to nie tylko kryminały, choć po nie sięgam najczęściej, ale również książki obyczajowe czy reportaże. Fascynuje mnie odmienność, sposób życia i postępowania ludzi, którzy mieszkają w małych, hermetycznych społecznościach, z utrudnionym dostępem do opieki medycznej czy szerokiej gamy artykułów spożywczych. Żyjących w miejscach, w których przyroda nie rozpieszcza, a żywioły dają o sobie znać o wiele częściej niż w innym rejonach świata. Islandia zawsze kojarzyła mi się przede wszystkim z zimnem, pustkowiem i mrokiem. Jest to więc świetne miejsce na obsadzenie fabuły thrillera. Czy Hildur zmroziła krew w żyłach?

Oficer śledcza Hildur zmagająca się z nierozwiązanym dramatem z dzieciństwa, który wciąż kładzie się cieniem na jej życiu, niespodziewanie dostaje nowego partnera – praktykanta przybyłego z Finlandii, który dla odmiany ucieka od swojego nieudanego życia prywatnego. Przypadkiem zaczęli odkrywać jedno morderstwo po drugim, nie widząc powiązań łączących zamordowanych. Jedynym wspólnym mianownikiem był kosmyk blond włosów ulokowany pod językiem każdej z ofiar. Czy zdołają rozwikłać zagadkę i znajdą sprawcę?

Tytułowa Hildur jest główną postacią tej historii, która zaczyna się bardzo niewinnie, ot po prostu podglądamy życie policjantki na głębokiej islandzkiej prowincji. Z czasem jednak akcja przestaje leniwie płynąć, a przyspiesza i angażuje, bo jest się niemniej ciekawym niż sama Hildur co łączy śmierć sławnego prawnika ze stolicy z prowincjonalnym pedofilem.

Lektura była reklamowana jako klasyczny nordic noir, ale początkowo nie mogłam za bardzo wciągnąć się w akcję. Silna i twarda policjantka, zapalona surferka, która do pomocy dostaje praktykanta z Finlandii dziergającego swetry… jakoś mi się to nie łączyło, a jednak po pewnym czasie odkryłam, że bije z lektury ów specyficzny urok, który sprawia, że bohaterów się polubiło mimo ich schematyczności, a treść zaciekawiła. Autorka wplotła wiele ciekawostek dotyczącej Islandii. Niektóre nie robiły na mnie wrażenia, ale przy niektórych nie chciało mi się aż wierzyć – bo kto to widział, żeby w całym kraju był tylko jeden patolog wykonujący sekcje zwłok, które były przedmiotem przestępstwa i śledztwa. Wielkim atutem kryminału jest jego klimat: szczegółowe opisy przyrody, groźnej zimowej aury, deszczy i chłodu mrożącego do szpiku kości. Wyszło to bardzo realistycznie. Ciekawy też był opis islandzkiego społeczeństwa, zwyczajów i jak radzą sobie z niedogodnościami i niegościnnością swojej ukochanej wyspy.

Mimo iż książkę czytało mi się dobrze, to jednak trochę rozczarowało mnie samo rozwiązanie zagadki kryminalnej. Zabrakło mi też wokół niej aury niepokoju, a przede wszystkim elementu zaskoczenia. Niemniej z pewnością sięgnę po kolejny tom, bo debiutom można wiele wybaczyć.

Moja propozycja na dziś to mroczny kryminał "Hildur" autorstwa Satu Rämö, 📚 dzięki któremu na własnej skórze poczujecie surowy, a zarazem hipnotyzujący krajobraz Islandii, 🏘🌧 gdzie za pozornym spokojem małych wiosek czai się prawdziwe zło. Zapraszam na recenzję❗️👇

Policjantka Hildur 👮‍♀️ po raz kolejny staje przed skomplikowaną sprawą, którą zapoczątkowuje znalezienie ciała starszego mężczyzny. 😲 Dɛnat, znany z niezbyt chlubnej reputacji, zostaje znaleziony w domu odkopanym spod lawiny, a ślady na jego ciele jednoznacznie wskazują na mørdɛrstwo. 😱 Hildur, wraz z praktykantem Jakobem, rozpoczyna śledztwo, 🔍 które nabiera błyskawicznego tempa i staje się coraz bardziej zagadkowe. 🧐 Ofiar bowiem przybywa, a każda ze zbrødni nosi wspólny mianownik - blond włosy znalezione w ustach zamørdøwanych. Czy za całą sprawą stoi seryjny zaɓójca❓️

Książka zapewnia nam nie tylko złożoną intrygę kryminalną, ale także głębokie studium ludzkich emocji. 👍 Oficer śledcza Hildur, oprócz poradzenia sobie z rozwiązaniem [Adres usunięty] zagadki, musi stanąć twarzą w twarz ze swoją dawną [Adres usunięty]ą. 🫣 Ta nierozwiązana sprawa sprzed lat wprowadza do fabuły intrygujący element. Czy to możliwe, że ma on jakiś związek z bieżącymi wydarzeniami❓️ Oprócz misternie utkanej intrygi wielkim atutem książki jest niezwykle sugestywne oddanie atmosfery Islandi. 👌 Niepokojący, surowy, piękny i niebezpieczny klimat okrytej przez mgłę wyspy stanowi idealne tło dla rozgrywających się wydarzeń. 🤩

"Hildur" to bardzo zgrabne połączenie thrillera psychologicznego z klasyczną powieścią detektywistyczną. 👍 Znajdziecie tu zawiłe ścieżki trudnego do rozwikłania śledztwa, nieustannie utrzymujące się napięcie, zaskakujące zakończenie i niesamowitą atmosferę. Miłośnicy mocnych kryminałów i klimatów nordic noir będą w siódmym niebie. Gorąco polecam❗️☺️

Na Islandii urodziła się i mieszka Hildur. Kobieta, której kruchość i delikatność to tylko zmyłka, bo na co dzień jest twardą babką. Jako śledcza zajmuje się serią skąpanych w mroku morderstw wraz z nowoprzybyłym praktykantem Jakobem. Czy jej traumatyczne przeżycia z dzieciństwa będą miały wpływ na rozwój wydarzeń?

To co wybiło się na pierwszy plan i zrobiło na mnie wrażenie, to oczywiście sam klimat Islandii. To niezaprzeczalnie tajemnicza wyspa, skąpana w mroźnej mgle, ponurych dniach pełnych surowości. Tamtejsze przyroda, obyczaje, jak chociażby dzierganie swetrów, mają niezwykły klimat. Idealny dla tajemniczych morderstw.

Fabuła nie pędziła bardzo wartko powiedziałabym, że nawet nadzwyczaj spokojnie. Pozwoliło to wczuć się w klimat tej wyspy. Tajemnice i traumy w przyszłości powracają do Hildur, naprowadzając ją na kolejny trop.

Kryminał wart uwagi, świetnie obrazujący ten surowy, klimatyczny kraj.

W Polsce za rozpowszechnienie dreszczowców w nurcie domestic noir jest odpowiedzialna z całą pewnością Magda Stachula. Ale to też dzięki niej wiele osób odkryło, że thriller może być specyficzny na swój sposób, niepokoić, ale nie budzić strachu będąc na granicy horroru. Tym razem jednak tego typu powieść zagościła na półki naszych księgarń nie z Polską, a z Islandią w tle.

Znajdowane są trupy. Jeden za drugim i choć od razu chciałoby się powiedzieć, że to pewnie seryjniak, to nie jest to takie proste, ponieważ okazuje się, że zbrodnie te nie są ze sobą powiązane. Przynajmniej na pierwszy rzut oka. Ludzie, którzy zostają zamordowani nie mają ze sobą nic wspólnego. Sprawę próbuje rozwikłać dwójka policjantów. Śledcza Hildur i praktykant Jakob. Choć oboje angażują się w sprawę, to każde z nich ma swoje problemy, a także przeszłość, która usilnie chce się o nich upomnieć.

Hildur jest bohaterką schematyczną. Traumy z przeszłości, stany lękowe i próba poradzenia sobie z nimi na swój sposób. Jakob z kolei uciekł z Finlandii, a raczej od swojego prywatnego, dość skomplikowanego życia. Czy mogą się oni w ogóle dogadać?

I tak, jak schematyczni są bohaterowie, tak dokładnie taka sama jest cała opowieść. Czytelnik mógłby założyć, że akcja dziejąca się w takim miejscu, gdzie fiordy już nie kojarzą się z czymś przyjemnym, a są raczej mrocznym cieniem morderstw, będzie powolna. I taka właśnie jest. To jest tego typu kryminał połączony z dreszczowcem, gdzie czuć napięcie i niepokój, ale akcja nie mknie zbyt szybko.

I to wszystko powoduje, że choć pomysł był ciekawy, to jednak już oklepany. Można z tego powodu z łatwością przewidzieć co będzie dalej i jak to wszystko się skończy.

Dlatego osobiście poleciłabym tę powieść osobom, które z reguły nie sięgają po tego typu powieści i nie przesiąknęły już takimi historiami, bo być może to będzie dla nich coś nowego i zaskakującego.

Dla mnie jednak to była powieść napisana bardzo dobrze, czytanie to była przyjemność, ale czułam się jak bym już gdzieś coś takiego czytała.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Harper Collins Polska.