Heroldowie Valdemaru

Mam słabość do pokaźnych tomów, szczególnie tych, które zamykają w sobie całą serię. Nie muszę się martwić, że dobra przygoda szybko się skończy a w dodatku mam pod ręką cały pakiet, więc nie martwię się, że zapomnę o czym czytałam nim przyjdzie czas na premierę kolejnej części.

"Heroldowie Valdemaru" to pokaźne tomiszcze, które ma w sobie całą trylogię: "Strzały królowej", "Lot strzały" oraz "Upadek strzały". Wszystkie części utrzymane są w ciągu przyczynowo-skutkowym, więc to naprawdę dobry pomysł, aby połączyć powieści w jedną całość. Śledzimy los bohaterów na przestrzeni lat, obserwujemy jak zmieniają się pod wpływem nabytych doświadczeń a także jesteśmy obecni przy wszelkich niepowodzeniach, które niosą ze sobą gorzkie konsekwencje. To typowa opowieść w gatunku fatnasy, po brzegi przesiąknięta magią, niebezpieczeństwem, wyzwaniami oraz charyzmatycznymi bohaterami co składa się na pokaźną liczbę stron, owszem, ale napisanych ze smakiem i sporą dawką emocji.

Obserwujemy losy młodej bohaterki, Talii, wyciągnąć możemy wiele lekcji. To wielowątkowa, wielowymiarowa powieść, która reprezentuje sobą ponadczasowe wartości, ale również jest przede wszystkim ogromną przygodą, mającą na celu oderwać myśli czytelnika i porwać go do nowego świata. A to udaje się tej książce bezsprzecznie, ponieważ strony praktycznie przerzucają się same, liczba stron nie ma znaczenia (może poza niewygodą czytania) a opowieść płynnie przychodzi z jednych wydarzeń w drugie i cały czas trzyma nas w napięciu. Wszystko to fascynuje, ponieważ jesteśmy świadkami narodzin fabuły, obserwujemy początek Talii, to jak rozwija swoje magiczne mocne, jak znajduje miejsce na królewskim dworze i opowiada się po jednej ze stron. Zbliżamy się więc do bohaterki, trzymamy za nią kciuki i zastanawiamy się skąd czerpie tak ogromną siłę.

W tym świecie wszystko fascynuje. To tak, gdy wejdzie się do ogrodu nocą, kiedy włączone są tysiące lampek. Zachwycamy się klimatem, błyskiem, możliwością. Także i w tym przypadku nie możemy nacieszyć się detalami, które budują spójną całość. Nie tylko ciekawi nas los głównej bohaterki, ale i Rolan, magicznego konia, towarzysza dziewczyny, który wyróżnia się nietypowymi zdolnościami. Kolegium Heroldów, elitarnej gwardii królowej Selenay, dworskie intrygi, knowania oraz tajemnice dają obraz bogatej opowieści, która wydaje się nie mieć końca.

Oto fantastyka, która wciąga na całego! "Heroldowie Valdemaru" to trylogia w pełni dopracowana, niebanalna, pozwalająca dać popis naszej wyobraźni. Bawiłam się lepiej niż dobrze śledząc obraz twórczości Mercedes Lackey i nawet nie wiem kiedy minęły mi te dni gdy przeżywałam wszelkie przygody wraz z główną bohaterką. To nie jest mój dominujący gatunek, zazwyczaj wybieram inne powieści a jednak tym razem odnalazłam się jak ryba w wodzie, więc mogę śmiało polecić powyższą lekturę każdemu, bez względu na literackie upodobania, ponieważ składa się z tylu motywów, że każdy znajdzie coś dla siebie.

Uciekająca z domu Talia nie spodziewała się, że na swojej drodze spotka zagubionego towarzysza, który jak się okazuje, wybrał ją z grona wielu innych, by ta stała się Heroldem. Nim jednak to tego dojdzie, musi pobierać nauki w Kolegium Heroldów, gdzie dowie się wiele więcej niż z miejscowych plotek, a przy okazji okaże się, iż ma być kimś więcej niżeli Heroldem. Jaką funkcję obejmie Talia? Czy odnajdzie się w nowym życiu?

Jak widać moja faza na książki z gatunku fantasy, jeszcze się nie zakończyła i tym razem postanowiłam sięgnąć po coś, co będzie towarzyszyć mi dłużej niż jeden wieczór, a “Heroldowie Valdemaru” okazali się idealnym kandydatem do tego. I choć ilość stron przekraczająca 800 ogromnie mnie przerażała, fakt, że są to 3 tomy w jednej książce, zneutralizował to uczucie, a przy okazji sprawił, że zapoznałam się z całą trylogią, do czego mogłoby nie dojść w przypadku gdyby tomy byłby wydane osobno.

Jeden raz to przypadek; dwa, zbieg okoliczności. Ale trzy razy to już spisek.

Całość recenzji [Adres usunięty]

„Heroldowie Valdemaru” to dość obszerne tomisko składające się tak naprawdę z trzech powieści, które czyta się błyskawicznie.

Jest to książka z gatunku fantasy ze świetnie wykreowanym światem i fabułą, w której non stop coś się dzieje. Otrzymuje wiele intryg, spisków i magii, a do tego przebiegli i ciekawi bohaterowie sprawiają, że od książki naprawdę ciężko się oderwać. Oczywiście nie mogło zabraknąć także wątku miłosnego, ale spokojnie, bo nie przyćmiewa on całej reszty.

Najbardziej w całej książce zachwycili mnie tytułowi Heroldowie. Była to społeczność, która przypominała po prostu rodzinę, w której nie liczy się twoje pochodzenie. Heroldem mógł być zarówno szlachetnie urodzony, jak i żebrak. Mógł nim być mężczyzna, ale u jego boku mogła stanąć także kobieta. Tam każdy był sobie równy co było po prostu piękne. Warto także nadmienić, że obok tej równości pojawiła się także społeczność LGBT+ co troszeczkę mnie zaskoczyło, bo powieści te zostały napisane już jakiś czas i nie było to wtedy zbyt modne w literaturze.

Tak naprawdę „Heroldowie Valdemaru” to ciekawa i wartka akcja, magia, miłość, wojna, mroczne siły… więc czego chcieć więcej? Jeżeli lubicie fantastykę to nie będę tutaj spojlerować i powiem tylko, że książka zdecydowanie powinna znaleźć się na Waszej półce.

Na sam koniec muszę tylko zaznaczyć, że zawiodłam się troszeczkę wydaniem. Tak obszerne tomisko zasługuje na twardą oprawę, a nie dość miękką w której tak łatwo o uszkodzenia.