Herbaciany sztorm. Krew i herbata. Tom 1

Wampiry kiedyś rządziły moim młodocianym życiem, w erze „Zmierzchu” było to czyste szaleństwo. A co da nam połączenie wampira z wodą kokosową?

Arthie jest świetną przestępczynią i szantażystką. Jest jednocześnie właścicielką niezwykłej herbaciarni, w której za dnia serwuje się herbatę z najwyższej półki, po zmroku zaś krwiste drinki dla wampirów. Aby zapobiec zamknięciu herbaciarni sprzymierza się z największym wrogiem i wraz z utalentowanymi przyjaciółmi planuje przedostanie się do „gniazda” wampirów.

Ależ to była przygoda!

Ludzie i wampiry żyjące ze sobą na granicy wojny, krwiste trunki, ale też najlepsza herbata z wyselekcjonowanych cejlońskich liści. Do tego woda kokosowa o ciekawych właściwościach.

Cudowna przyjaźń aż po grób oraz rodzące się uczucie do mężczyzny, a nawet..... dwóch. To pełna niezwykłej akcji historia przepełniona mnóstwem tajemnic. Nikomu do końca nie można zaufać.

Lektura wymaga skupienia, bo momentami można się pogubić w wątkach.

Brawo za żwawą akcję, ciekawego bohatera, którym jest sama herbaciarnia oraz niezwykle prawdziwych i silnych bohaterów.

Książka dla czytelników 16+.

Jako miłośniczka herbaty w każdej możliwej kombinacji nie byłabym sobą, gdybym przeszła obojętnie obok „Herbacianego sztormu” Hafsah Faizal. A suma „przepiękne wydanie + ulubiony wydawca” daje tylko jeden wynik: must have.

„Po co bawić się w ratowanie świata, kiedy możesz mieć herbatę?”

Chyba że to twój świat może lec w gruzach – wtedy robi się niedogodnie…

Arthie, osławiona, przebiegła przestępczyni White Roaring, jest właścicielką wyjątkowej i ekskluzywnej herbaciarni, która nocą zmienia się w miejsce spotkań wampirów. Tu w cywilizowany i dyskretny sposób mogą sączyć swój ulubiony trunek. Ale Arthie obraca też niezwykle pożądaną i niebezpieczną walutą – sekretami. Gdy nieoczekiwanie lokalowi grozi likwidacja, kobieta zrobi wszystko, by ocalić nie tylko swój biznes, ale i dom. Musi zebrać niecodzienną ekipę, sprzymierzyć się z wrogiem oraz opracować i zrealizować plan niewykonalny…

Nie od razy poczułam flow z tą książką, gdy jednak zaskoczyło, bawiłam się przednio. Śmiało potwierdzam, że mamy tu gangsterski vibe „Szóstki wron” i „Ocean’s 11”, zaś sam sposób narracji, planowania akcji, przedstawienia jej etapów oraz bohaterów kojarzył mi się z „Domem z papieru”. Klimat trąci tu orientem – przywodzi na myśl Indie i Cejlon. A to tylko ułamek fabuły, bo gdy spojrzymy głębiej, znajdziemy motyw rodziny z wyboru, akceptacji siebie i własnych słabości, konfrontację z przeszłością i jej demonami, co z kolei demaskuje tajemnice, intrygi oraz spisek, który wstrząśnie całym światem z siłą sztormu.

To właśnie element zuchwałego skoku, jakim jest przeniknięcie do hermetycznej i zblazowanej socjety, opływającej w blichtr i pozory długowiecznych jest tym, co najbardziej lubię w tej historii. Potem są bohaterowie – każdy inny, zarozumiały, błyskotliwy w swoim fachu, z wątpliwą moralnością i intencjami. Do tej listy dodam humor ociekający ironią niczym filiżanki krwią, lekki i ujmujący wątek romantyczny, wartką akcję, zwroty, które zaskoczą nie raz (mnie przydarzyło się to dwukrotnie) oraz jedno zdanie, które wywołało u mnie ciary… No i zaskakujący finał, który wiele spraw stawia na głowie.

To najlepsza „Kawa i herbata” zaserwowana Wam w tym roku!

Herbaciarnia, która w nocy zmienia się krwiodajnie dla wampirów. Fabuła przesiąknięta oszustwami, politycznimi zagrywkami, kradzieżami i koszyściami przeważającymi nad lojalnością i moralnością. Czy tutaj mogło coś pójśc nie tak? Mogło, ale tak się nie stało.

„Herbaciany sztorm” to historia, w której człowiek się zatraca i nie spostrzega, kiedy pita przez niego herbata zaczyna miec zbyt metaliczny smak.

Nie znajdziecie tutaj motywu wybrańca. W zamian otrzymacie historię dziewczyny, która postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce.

Największą mocą tej pozycji są dla mnie bohaterowie – moralnie szarzy. Nie ma tutaj jednoznacznie złych oraz dobrych jednostek. Tak jak w prawdziwym życiu. Każdy ma coś za uszami, każdy stara się przetrwać i wykorzystać na swój sposób to co otrzymali od świata, w którym przyszło im żyć. Relacja między rodzeństwem Casimir rozczula mnie do tej pory. Jeśli lubicie wątek found family to pokochacie te dwójkę. Stworzyli oni na nowo rodzinę, która wcześniej została im odebrana.

W książce znajduje się również wątek romantyczny, jednak tak świetnie został on poprowadzony, że nie wychodzi tutaj na pierwszy plan, a jest idealnym dopełnieniem.

Jestem pod wrażeniem umiejętności autorki w tworzeniu otaczającej bohaterów rzeczywistości. Czułam się jakbym była tam z nimi. Przed oczami widziałam stare budynki, mrok czający się za rogiem, klimat wyciągnięty z lat 20 XX wieku. Brukowane ulice, rewolwery, kaszkiety i berety.

Hafsah Faisal nie boi się mówić o trudnych tematach. Pomimo, ze książka jest wspaniałą rozrywką to autorka nie wzbrania się przed mówieniem o czymś więcej. W „herbacianym sztormie” porusza tematy klasizmu, uprzedzeń, rasizmu oraz kolonializmu, który ma duże znaczenie dla bohaterów.

Jeśli lubicie książki nieoczywiste, które sprawia, że nie będziecie mogli oderwać się od lektury, to „Herbaciany sztorm” jest zdecydowanie dla Was.

Nie ukrywam, że jestem fanką zarówno motywu kradzieży z rodzajów tych z Mission Impossible, jak i wampirów, więc moje oczekiwania względem tej książki były naprawdę wysokie, na tyle, że jeszcze przed polską premierą kupiłam zagraniczne wydanie. Spodziewałam się drugiej „Szóstki Wron” z tajemniczą herbaciarnią w tle i gronem bohaterów, których nie da się zapomnieć. I tu trochę się rozczarowałam. „Herbaciany Sztorm” bowiem to całkiem przyjemna młodzieżówka, którą czyta się i słucha błyskawicznie, ale nie brak w niej fragmentów godnych poprzewracania oczami.

Autorka bardzo starała się zaznaczyć, że nie inspiruje się pomysłem Leigh Bardugo, jednak ciężko mi powiedzieć, że faktycznie jej to wyszło. Sam klimat miasta, w którym dzieje się akcja przypomina dom Kaza Brekkera. Jest duszno, mrocznie, niezbyt bezpiecznie, a na każdym kroku można spotkać kogoś, kto ma zamiar Cię okantować. A do tego wspomniana herbaciarnia, która nocą zamienia się w spelunę dla wampirów i nie całkiem uczciwy handel sekretami. I jeśli chodzi o ten klimat, to jak zawsze w takich przypadkach zrobił on na mnie ogromne wrażenie. Polityczne intrygi, w które są wmieszani „biznesmeni”, delikatne tło historyczne i ten jeden niemożliwy skok na fortecę pełną wampirów, w której znajduje się księga mogąca przetasować aktualną władzę. Brzmi jak historia idealna, ALE.

Sami bohaterowie wypadają niestety troszkę mdło. Słuchając audiobooka wielokrotnie zastanawiałam się kto jest kim, zwłaszcza w przypadku panów, bo nie byłam w stanie ich od siebie odróżnić. Arthie miała chyba podobny problem, gdyż wciąż się miotała między przystojnym strażnikiem Laithem , którego zamierzała zdradzić na koniec przygody, a wampirem-artystą Andonim, który miał być przepustką do wspomnianej wyżej fortecy. Nie jestem fanką trójkątów miłosnych, zwłaszcza tak dziwnie wykreowanych i tutaj również nie byłam fanką, kiedy przebiegła niczym Kaz, Arthie traciła głowę dla każdego faceta, który poświęcał jej choć chwilę uwagi. Moją ulubioną dwójką więc była Flick z Jinem. Fałszerka rozdarta między chęcią wolności a miłością do zimnej matki i kanciarz, najbliższy przyjaciel Arthie, który wciąż wierzył, że jego teoretycznie zmarli rodzice przeżyli pożar domu. To była jedyna relacja romantyczna, która nie wywoływała we mnie chęci przewrócenia oczami i przewinięcia dalej.

Jednak sama fabuła jest bardzo nierówna. Pierwszy raz mam tak, że całkowicie angażuje mnie pierwsza połowa historia i zawodzi druga. Z reguły to zakończenie nadrabia to, co gdzieś po drodze poszło nie tak, a tutaj zakończenie psuje wszystko, wraz z dreszczem podekscytowania wywołanym przez misję, która miała uratować ukochaną herbaciarnię. Same przygotowania do skoku były opisane niesamowicie ciekawie, ale później mam wrażenie, że autorka wymyśliła tyle różnych rzeczy, że sama się w tym pogubiła próbując wplątać w intrygę każdą przedstawioną wcześniej czy później postać. Zrobiło się chaotycznie (kto co po co) i z lekka niezrozumiale (woda kokosowa stała się cudem współczesnej fantastyki), a ja musiałam pisać do Weroniki (@narysowajka), czy dobrze zrozumiałam koncept na głównego złola i całą część z zaginionymi wampirami i magicznym pistoletem. Dziwię się, że to mówię, ale wydarzyło się tu tyle różnych rzeczy w tak krótkim czasie, że kończąc książkę byłam na tyle zmieszana, że nawet nie wiedziałam jak mogłabym ją ocenić. I choć nie spodziewałam się praktycznie niczego, z tego co się wydarzyło, a zwłaszcza nie przewidziałam sekretu głównej bohaterki to i tak nie jestem pewna, czy taka ilość plot-twistów była potrzebna. Mniej znaczy więcej, a tutaj więcej znaczyło „chaos”.

Nie mniej jednak jestem bardzo ciekawa kontynuacji, nawet jeśli tym tomem nie jestem do końca usatysfakcjonowana. Liczę, że zrozumiem troszkę więcej, a akcja będzie wbrew wszystkiemu rozłożona na trochę więcej stron, żeby móc się połapać co i jak. No i że Arthie opanuje swoje serce i ciężki temperament i stanie się troszkę bardziej znośną postacią. Ode mnie to takie 3/5🌟. Nie zachwyca, ale i nie zniechęca, zostawia w lekkiej konsternacji, z chęcią na więcej.

„Herbaciany Sztorm” zabiera czytelnika do świata przesiąkniętego herbatą i krwią, gdzie grupa utalentowanych wyrzutków opracowuje plan przeniknięcia do złowrogiej społeczności wampirów, zwanej Athereum. Zdrady, nieufności i tajemnice przeszłości będą rzucać bohaterom kłody pod nogi… I tylko najsilniejsi lub najbystrzejsi przetrwają.

Historia Arthie Casimir budzi we mnie mieszane uczucia, choć finalnie wygrywają te pozytywne – mimo to nie potrafię przymknąć oczu na wady tej opowieści. Jednakże na początku wolałabym skupić się na najlepszych punktach książki, którymi z pewnością są pomysł i niektóre postacie. Wizja autorki na połączenie kryminału z wampirami, który okruszony jest lekkim romansem naprawdę interesuje czytelnika i daje spore pole do manewru w rzucaniu tajemnic, zagadek, a także plot twistów. Z każdym rozdziałem otrzymujemy rąbki informacji, które możemy samodzielnie składać i zastanawiać się nad dokąd zmierza fabuła… Dodatkowym atutem są bohaterowie – w tym Jin oraz Flick, którzy swoim charakterem, zaradnością oraz szczerością potrafią zdobyć sympatię i wzbudzić poczucie kibicowania im w ich przedsięwzięciu.

Zwłaszcza, że ta dwójka to najjaśniejsze punkty w całej książce i bez nich historia byłaby zdecydowanie nudna, a tym bardziej brakowałoby mi motywacji w czytaniu. Czemu? Uważam, że główna bohaterka, Arthie Casimir, jest mało wyrazista. Rozumiem zamysł autorki i co chciała tym osiągnąć – gdyż pod koniec nabiera nieco kolorów – to przez większość książki jest ona chłodna, zamknięta w sobie i po prostu wiemy już od pierwszego rozdziału, że to ona rządzi i ona wszystko załatwia. Ale czemu? Dlaczego? Zabrakło mi pokazania jej mocnych stron, nieco więcej wprowadzenia na początku… No i jeszcze sam wątek romantyczny – tak jak Jin i Flick to cudo, tak uczucia rodzące się u Arthie wydają się zbyt gwałtowne i nie pasujące do postaci, którą zarysowała na samym początku autorka. Aczkolwiek nie skreślam jej, gdyż końcowe rozdziały ukazują jej „ludzką” stronę i chcę wiedzieć, co będzie dalej.

Z pewnością czuć z tej książki podobieństwo do „Szóstki Wron”, ale w nieco wampirzym wydaniu i choć ma swoje wady, to potrafi przyciągnąć pomysłem i bohaterami, a także gwałtownym zakończeniem, które jest obiecujące! Choć można kręcić na szybkość prowadzenia akcji, brak kreatywności w skoku na tajne stowarzyszenie i niedobór fabuły… To mimo wszystko można dobrze bawić się na tej historii. Zwłaszcza, że rozdziały nie są długie i często kończą się chliffhangerem.

Czytajcie… Zwłaszcza dla Jina.