Hazardzista. KodeX. Tom 2

Moje Kochane Moliki, czy zdarza się Wam mieć takich książkowych bohaterów, których najchętniej byście zamordowali z zimną krwią? Ja przyznaję i to nawet bez bicia, że doświadczyłam właśnie takiego uczucia i pałałam prawdziwą żądzą mordu po zakończeniu pierwszego tomu dylogii „KodeX”. Miałam ochotę udusić szanownego pana mecenasa Wojciecha Bieleckiego i nie ukrywam, bałam się, co też pani Ania zaserwuje nam w kontynuacji jego perypetii. I wiecie co, to było……..

Zaraz, zaraz. Może, jednak zanim powiem Wam o swoich wrażeniach, spróbuje przybliżyć Wam mniej więcej zarys całej fabuły. Proces potencjalnej seryjnej morderczyni trwa w najlepsze, słynny adwokat Bielecki od spraw beznadziejnych i obrońca tych „złych”, dwoi się i troi, aby wybronić oskarżoną z postawionych jej zarzutów, a przy tym próbuje odzyskać zaufanie i serce pani prokurator — Zuzanny Wysockiej, która jest kobietą jego życia i jednocześnie stroną oskarżającą w tej samej sprawie. Oboje mimo konfliktu interesów próbują na nowo ułożyć sobie wspólne życie, zachowując pełen profesjonalizm. Jednak każde z nich ma swoje demony, które tylko czekają, aby w końcu ujrzeć światło dzienne. Zwłaszcza Wojtek ukrywa je dość głęboko i doskonale zdaje sobie sprawę, że żaden z nich nie spodoba się Zuzie. Spiralę kłamstw i niedomówień domyka jeszcze jego nałóg, w który coraz bardziej wpada. Dodatkowo piętrzące się wątpliwości i kolejne pytania rodzące się wraz z biegiem rozprawy, dziwne przesyłki, tajemnicze osoby, medialne zainteresowanie solidnie nadwyrężają wątłą nić ich wzajemnego zaufania. Gdy Zuzanna myśli, że w końcu wszystko zaczyna biec właściwym torem, nagle pojawia się kobieta, która burzy wszystko niczym domek z kart. Czy pani prokurator uda się podnieść z kolejnego rozczarowania? Czy Wojtek po raz kolejny zostawi ją i wyjedzie, nie oglądając się za siebie? Kto tak bardzo stara się przypomnieć im o swoich największych słabościach i problematycznej przeszłości? Jakie tajemnice jeszcze wyjdą na jaw? I jak potoczy się proces seryjnej morderczyni?

….. kurczę, ale to było cholernie dobre! W zasadzie właśnie na tym jednym zdaniu mogłabym zakończyć swój wywód. Pani Ania stworzyła niebanalną historię, której zdecydowanie daleko do miłej i lekkiej. To opowieść o dwóch pokiereszowanych duszach, które muszą uporać się najpierw ze swoją przeszłością i lękami. A później zaakceptować, że nie są robotami, a zwykłymi ludźmi z krwi i kości, którzy mają swoje słabości, popełniają błędy, dokonują złych wyborów, czują i pragną wsparcia i zrozumienia, niekiedy należy im się chwila wytchnienia. Na pozór, choć może w tym wypadku bardziej Wojtek, to chodzący ideał, człowiek sukcesu, ma wszystko, a tak naprawdę zawsze był sam i nigdy nie był dość dobry, miał wyglądać dobrze i nie przynosić wstydu. Do tego wszystkiego fenomenalnie została wpleciona historia seryjnego mordercy, intrygi i manipulacje. Dla takiego mola książkowego jak ja, który lubi takie kryminalne historie to był prawdziwy rarytas i połączenie idealne. Autorka ponownie dopracowała wszystko w najdrobniejszych szczegółach i za to ją uwielbiam. „Hazardzista” to prawdziwa emocjonalna przejażdżka bez trzymanki, gorąco go polecam mimo wcześniejszej ochoty popełnienia czytelniczego zabójstwa.

Za egzemplarz do recenzji bardzo dziękuję autorce oraz Wydawnictwu NieZwykłemu.

Finałowy tom dylogii "KodeX"!

Ojoł, trzymajcie się mocno krzesła, fotela lub czegoś stabilnego, bo drugi tom rozkłada na łopatki. A im bliżej odkrycia prawdy, tym trudniej zapanować jest nad mimiką twarzy i wylewającymi się ust siarczystymi przekleństwami.

Anna Falatyn od samego początku do końca tworzy nietuzinkowego i pełne napięcia historie, ale seria "KodeX" stanie się chyba moją ulubioną.

Bohaterowie dopracowani, w każdym najmniejszym szczególe. Z każdą przerzuconą stroną, dowiadujemy się o nich czegoś zaskakującego. Mają słabe punkty, które w najmniej nieodpowiednich ręką mogą posłużyć, jako broń. O czym sami bohaterowie doświadczają na własnej skórze. Kiedy prowadzone śledztwo, powoli zaczyna wchodzić z butami w ich życie.

Demony z przeszłości, z przyjemnością wyciągają swoje brudne macki po Zuzę i Wojtka. Przez, co związek bohaterów po raz kolejny zostaje wystawiony na próbę. Z tą różnicą, że wszystkie koszmary Wojciecha wypływają na powierzchnię. Zaryzykowałabym stwierdzenie, że rolę trochę się odwracają, ale tak czy siak nadciągającej burzy, muszą stawić czoło razem.

Sprawa seryjnego mordercy nie dawała mi spokoju, żadna z moich teorii się nie sprawdziła. Chociaż na oślep trafiłam w postać, która mogła nią prawdopodobnie być. Niestety nie miałam żadnego pomysłu na motyw, ale przynajmniej szybko zorientowałam się, czemu seria nazywa się "KodeX", a nie "Kodeks". To był bardzo ciekawe zagranie ze strony Anny Falatyn.

Nie zabraknie Wam napięcia w trakcie czytania. Nawet, jeżeli przez jakiś czas będzie uroczo i przy okazji gorąco 🔥to nie przyzwyczajajcie się… Za nim się obejrzycie Autorka zrzuci na bohaterów jakąś bombę i przy okazji czytelnik dostaje rykoszetem…

Jeszcze dodam, że końcówka mnie rozczuliła i rozbawiła. Wojciech i… za duży spoiler, żeby zdradzić. Kto czytał ten wie, o co chodzi 😏 ale to było… takie niepokojące urocze.

Współpraca Wydawnictwo Niezwykłe & Anna Falatyn

Opowieść z życia wzięta, moim zdaniem. Hazard to coś co raczej gubi niż wznosi. I o tym można przeczytać na kolejnych stronach książki Anny Falatyn pod tytułem "Hazardzista". Ludzie na stanowiskach niekoniecznie wiodą kryształowe życie. To właśnie oni są narażeni na pokusy z racji posiadania kasy. Dodatkowo popadanie w kolejne kłopoty. Taka dynamiczna akcja towarzyszyła mi na kolejnych stronach. Bardzo mnie wciągnęła ta opowieść, miała dla mnie takie przesłanie "ku przestrodze". Ciekawa i dynamiczna historia.

"Nikt nigdy nie czekał... Nikogo nigdy nie interesował on, tylko wynik batalii. Teraz... Dziś miało być zupełnie inaczej."

Hazard jest silnie uzależniający. Możliwość zdobycia większej ilości pieniędzy podpuszcza człowieka do odwiedzania miejsca ze specyficznym klimatem. Emocje, które dostarcza, można porównać do stanu po zażyciu narkotyków. Przy grze hazardowej przywdziewa się maskę osoby, którą na co dzień się nie jest. Albo to właśnie wtedy można poczuć się w pełni sobą?

"Hazardzista" przedstawia wysyp ludzkich problemów, z którymi muszą zmierzyć się bohaterowie dylogii KodeX - Zuzy i Wojciecha. Czytając ich historię zastanawiałam się, ile jeszcze Falatyn zrzuci bomb na tę dwójkę. Brałam pod uwagę finał, który nie będzie dla nich łaskawy.

Przypadek Zuzy nie jest łatwy przez depresję, z którą zmaga się od lat. Poczucie niskiej wartości mocno odbija się na relacjach z innymi ludźmi, jednak nie przy Wojciechu. To on ciągnie ją do góry, ale tylko wtedy, kiedy mają dobre dni. Gdy nadchodzi czas, kiedy ich związek nawiedza tornado błędów przeszłości i kłamstw, kobieta spada w otchłań stanu depresyjnego, z którego ciężko jest się wydostać.

Wojciech jest bardzo skrytą postacią, która ma wiele asów w rękawie. Nie można jednak powiedzieć, by były to szczęśliwe karty. Wręcz przeciwnie, boryka się on z wieloma problemami, przy których nie można się dziwić, że doprowadza się do stanu destrukcji. Mimo tak trudnej sytuacji, w której się znajduje, nie rezygnuje z miłości swojego życia. Można o tym bohaterze wiele powiedzieć, ale wolałabym nie odbierać przyjemności z poznawania go.

Anna Falatyn stworzyła bohaterów, którzy walczą o przetrwanie. Każdego dnia. I mimo uczucia, które łączy ich od lat, nie są w stanie żyć szczęśliwie, tak na 100%. Prowadzona sprawa przez prawnika napędza akcję książki, z czego cieszy się moje kryminalne serce. Moje podejrzenia częściowo się sprawdziły, choć nie zabrakło elementu zaskoczenia.

Falatyn pisze historie z głębią, które wspinają się na wysoki poziom. Nie jest to pusty romans, który można porównać do lekkiego spacerku nad brzegiem można, a tęcza wylewa się z każdej strony. To ciężka przeprawa górska w trakcie burzy, gdzie trudno przewidzieć, czy finał będzie szczęśliwy czy nie. Charyzmatyczni bohaterowie zapewniają rollercoaster emocji, dzięki czemu czytana książka jest nieodkładalna i zapada w pamięć. Jeśli chcecie przeczytać naprawdę dobrą książkę, to sięgajcie po Falatyn.

"Zrozumiałam, że jestem nikim. W sumie każdy mi to zawsze powtarzał. Najgorsze jest to, że w pełni uświadomił mi to dopiero człowiek, który jest dla mnie wszystkim."

W tym drugim tomie dylogii KodeX dostajemy jeszcze więcej emocji, jeszcze więcej plot twistów i jeszcze więcej bólu, a cała fabuła wciąga jeszcze bardziej, wielokrotnie łamiąc serce i sklejając je na nowo.

Wojciech i Zuzanna chcą dać sobie jeszcze jedną szansę, chcą zacząć wszystko od nowa i być razem, ale los szybko sprowadzi ich na ziemię. Wieczne kłamstwa, zatajanie prawdy i pogrążanie się w beznadziei w połączeniu z obustronnym uzależnieniem, niszczejącym zdrowiem i czyhającym za rogiem seryjnym zabójcą to nienajlepsza sytuacja dla budowania zdrowej miłości.

Czy Bielecki będzie potrafił przewartościować swoje życie?

Czy Zuzanna okaże się na tyle silna, aby pomóc ukochanemu wyjść z tego całego bagna?

Czy to w ogóle ma jakieś znaczenie w obliczu wprawy Rzymianina? 😉

"To przerażające – powtórzyła – że na tym świecie istnieje tylko jeden człowiek, przy którym czujesz się dobrze i jesteś w stanie funkcjonować.

Przerażające, ale też piękne."

Oj, będzie się działo! Zawsze mam tak, że brak mi słów, kiedy mam mówić o książkach, które tak bardzo mi się podobały. Zdecydowanie łatwiej jest opisać jakieś wady, mankamenty, przyczepić się do nienajlepszych rozwiązań czy skrytykować konkretne błędy. Dlatego zawsze mam problem z Anną Falatyn, bo każda kolejna książka spod jej pióra, wydaje się perfekcyjnie dopracowana.

"Hazardzista" nie jest wyjątkiem, a ta wspaniale zawiła fabuła to następny majstersztyk wytworzony przez jej wyobraźnię. Od dawna mówię, że jednym z największych zalet autorki jest świetny research i tutaj ponownie to udowadnia. Wszystkie szczegóły dotyczące sądów, spraw, wszelkich prawniczych i prokuratorskich zagadnień robią wrażenie, tak samo jak kwestie psychologiczne, zarówno obraz seryjnego, jak i osoby uzależnionej, borykającej się z różnymi traumami itd. Coś wspaniałego i bardzo wiarygodnego.

Przez cały czas miałam wrażenie, jakbym siedziała w głowach bohaterów, jakbym ich znała i była z nimi bardzo blisko, co przy narracji trzecioosobowej rzadko udaje mi się uzyskać. Kreacja postaci, ich realizm, pewna nieunikniona brzydota i naturalność to zdecydowanie elementy, których mi w książkach brakuje. Cieszę się, że tacy byli - połamani, skrzywdzeni i krzywdzący, nieidealni, ale jednak do siebie dopasowani perfekcyjnie.

"Chciałbym, żeby znalazł się ktoś silniejszy ode mnie, kto zamiast iść ze mną na dno, pociągnąłby mnie na powierzchnię, ale na to jest już za późno."

Jeśli chodzi o wątek kryminalny, ja jestem totalnie kupiona i choć tym razem znałam już jego rozwiązanie, to ogromne emocje i ciekawość towarzyszyły mi podczas całej lektury.

Kocham też wątki romantyczne tego typu - zdecydowanie nie słodkie, pełne wybojów i problemów, życiowe i prawdopodobne, ale jednak mające szansę na szczęśliwe zakończenie.

"Wyglądała jak migocząca gwiazda na nocnym niebie. Była na wyciągniecie ręki, a jednak tak odległa i nieosiągalna."

Nie będę się zbyt długo nad tą książką rozwodzić- jest po prostu świetna: wciągająca, wzruszająca, smutna, zabawna, seksowna, nieodkładalna i niepowtarzalna w jednym.

Jeśli szukacie czegoś, co na długo zapadnie Wam w pamięci, co łączy w sobie romans z kryminałem i Kraków z Gdańskiem, koniecznie musicie sięgnąć po tę dylogię!

9/10🖤

"Dziękuję, że lata temu mnie odnalazłaś. Dziękuję, że znajdujesz mnie za każdym razem, kiedy się gubię."

Wojtek i Zuza to para, którą połączyła miłość do prawa i siebie nawzajem. Różni się ich sytuacja rodzinna, odporność psychiczna, podejście do ludzi i życia. A przynajmniej pozornie. Na ich wspólnej drodze jest wiele przeszkód, które muszą pokonać, by móc kroczyć nią wspólnie z czystym sumieniem i wolnym sercem oraz demonów, które lubią o sobie przypominać, gdy wydawałoby się, że zostały już oswojone. Czy burzliwa przeszłość i niepewna teraźniejszość są dobrą podwaliną do szczęśliwej przyszłości? Absolutnie nie. Ale jest też taka miłość, która trafia się tylko raz…

„Hazardzista” to bezpośrednia kontynuacja „Mecenasa” i stanowi idealne zamknięcie dylogii „KodeX”. Żaden wątek nie pozostanie niewyjaśniony, żaden niuans nie będzie pominięty. Jednak też żadne niebezpieczeństwo nie zostanie cudownie usunięte z drogi głównych bohaterów, podobnie jak i ich wzajemne pretensje oraz narastające między nimi niedopowiedzenia. I te elementy to gwarant solidnej trzymającej w napięciu do ostatniej strony lektury. Doprawione genialnymi, uszczypliwymi i przenikliwie inteligentnymi dialogami, sprawą kryminalną, która nie daje o sobie zapomnieć, skomplikowanymi relacjami rodzinnymi oraz sarkastycznym humorem pojawiającym się tam, gdzie jest potrzebny. Wraz z genialnym piórem Pani Anny w całokształcie otrzymujemy perfekcyjnie skrojoną historię, od której nie da się oderwać. Tu nic nie jest pewne – ani szczęśliwe zakończenie Wojtka i Zuzy, ani rozwiązanie prowadzonej sprawy, ani przeżycie kolejnego dnia. I taka mieszanka naprawdę fenomenalnie się sprawdza, dając czytelnikowi całe mnóstwo emocji, ale też, podtrzymując jego niepewność co do kolejnych zdarzeń. W historii bohaterów zderzamy się z trudnymi tematami dotyczącymi nałogów, nieodpowiednio przepracowanych traum, sekretów, które trawią od środka oraz nieodpowiednich wyborów, które kładą się cieniem na reszcie życia. Tu miłość jest trudna, pełna wybojów, łez, pokiereszowanych uczuć i zawodów, a jednak nie daje się pomylić z niczym innym. Postaci są realne, zagubione, popełniają błędy i krzywdzą się nawzajem, lecz to właśnie świadczy o ich człowieczeństwie. Tak jak ta dylogia świadczy o niesamowitym talencie Autorki. Brawa! Chylę czoła za tak precyzyjnie napisaną opowieść, z perfekcyjnie wplecionym wątkiem prawniczym i obłędną fabułą. Gorąco polecam.

sanka_czytanka: Czy istnieje zbrodnia idealna? Na pewno istnieje idealna książka napisana przez Annę Falatyn.

Z niecierpliwością czekałam na kontynuację " Mecenasa ", który bardzo mi się podobał i zostawił mnie z totalną papką w głowie.

" Hazardzista " od początku wciągnął mnie w wir wydarzeń i naprawdę czytałam z zapartym tchem.

Rozdział 5 był przełomowy i bolesny, bo dosłownie moje serce rozpadło się na kawałki. Zapoczątkował on lawinę kolejnych zdarzeń, które przyprawiały o wiele emocji. Akcja zaskakiwała mnie na każdym kroku.

Nie mogłam się oderwać od tej lektury, a gdy musiałam przerwać, myślami ciągle byłam w świecie bohaterów i intensywne analizowałam wszystkie wydarzenia, bo ta historia weszła mocno w moją głowę.

Było mi szkoda i Zuzy i Wojtka.

Oboje się miotali, walczyli. Znaleźli się w ciężkiej sytuacji i na każdym kroku musieli mierzyć się z przeciwnościami.

Wiele złego musiało się wydarzyć zanim Zuza otworzyła oczy na pewne sprawy i uważam, że to stało się w odpowiednim momencie, bo nic nie działo się za szybko pod tym względem. Dzięki temu jej postać stała się dla mnie bardziej wiarygodna.

Cieszę się, że autorka w dużej mierze skupiła się na Wojciechu i jego przeszłości. Dawała wiele wskazówek do zrozumienia jego postępowania. A on nie stracił uroku osobistego i działał na mnie jeszcze intensywniej. Lecz pod maską sarkazmu i ironii kryje się naprawdę mocna, bolesna historia, która chwyta za serce i sprawia, że mimo wszystko jeszcze bardziej uwielbiam jego postać. Autorka ma talent do tworzenia męskich bohaterów, którzy nie są idealni, a prawdziwi w swoich czynach i chyba właśnie to, że nie koloryzuje, sprawia, że tak łatwo ulegam tym mężczyznom. Wojtek od początku zdobył moją sympatię i mimo wszystko nie stracił jej nawet na chwilę.

Wątek seryjnego nadal pozostaje na wysokim poziomie, a ja w dalszym ciągu próbowałam rozszyfrować kto nim jest. Uwierzcie, że mózg paruje, bo pracuje na najwyższych obrotach. Czytałam z czujnością, ciągle z tyłu głowy miałam to, że zaraz na pewno wydarzy się coś złego. Napięcie sięgało zenitu. Wiele wydarzeń wywoływało ciarki na moim ciele.

A scena z rozprawy sądowej ponownie jest napisana na najwyższym poziomie.

Anna Falatyn nie owija w bawełnę. Pokazuje tematy trudne, ciężkie, niewygodne. Nie koloryzuje, lecz w sposób naturalny, przyjemny dla czytelnika opisuje to wszystko. Nie bagatelizuje prawdziwych, bolesnych, wstydliwych problemów, lecz stara się je jak najlepiej zobrazować.

To jest zupełnie inny wymiar. Autorka miała tak wszystko przemyślane i zaplanowane, że ja podczas czytania wiele razy zbierałam szczękę z podłogi. Chapeau bas za to dzieło. To jak wszystkie wątki zaczęły się łączyć, jak elementy układanki zaczęły wskakiwać na swoje miejsce było niesamowitym doświadczeniem czytelniczym. Totalny majstersztyk. Dla mnie to jedna z najbardziej utalentowanych autorek, której książki biorę w ciemno i przeczytam każdą kolejną z ogromną przyjemnością. Często wracam do poprzedniej serii autorki i wiem, że do tej również będę. Ania dosłownie wżarła się w mój mózg, który parował, chodził na najwyższych obrotach, zmuszał do intensywnego myślenia.

Podoba mi się to, że historia dotyczy tak naprawdę przyziemnych spraw i problemów, które mogą dotknąć każdego z nas. Zuza i Wojciech zmagali się z wieloma przeciwnościami losu, ale to wszystko było tak realne i przede wszystkim nie przerysowane.

" Hazardzista " niesie za sobą przekaz. Opowiada o tym jak często pozory mylą, jak łatwo można kogoś skreślić, jak ciężko jest się podnieść, jak bardzo ludzie potrzebują pomocy oraz po prostu obecności drugiej osoby. Jak wiele dla kogoś znaczą proste słowa, na które inni mogą nie zwracać uwagi. Dlaczego? Bo każdy z nas jest inny, a autorka napisała, że nikt nigdy nie będzie tobą. To jedno zdanie na początku ma tak wielki przekaz w tej powieści. Po raz kolejny wychodzi doskonałe rozplanowanie i konsekwentne dążenie do spójności tej historii.

Moich zachwytów nad tą książką nie ma końca. Perfekcyjna, genialna, dopracowana pod każdym względem. Doskonale przemyślana. Must read. Dla mnie już jest w topce najlepszych książek roku. Pierwszy tom robił robotę, ale drugi pozamiatał. Chętnie zobaczyłabym ekranizację tej dylogii.

P. S. Amelia z Fikusiem Fakusiem skradli całe show.

Jak wiele jesteśmy w stanie poświęcić dla ukochanej osoby?

Zuzannie przyjdzie zmierzyć się nie tylko ze sporym zawodowym wyzwaniem, ale i brudnymi sekretami Wojtka, które stopniowo zaczynają wypływać na wierzch...

W przypadku gatunkowych hybryd zawsze jest tak, że któryś z motywów nieco kuleje w stosunku do tego drugiego. Ciężko jest bowiem stworzyć idealną równowagę pomiędzy wątkiem miłosnym, a skomplikowanym kryminalnym śledztwem i jednocześnie sprawić, żeby były one tak samo intrygujące. Tymczasem cała na biało wchodzi Anna Falatyn i... robi to z rozbrajającą lekkością.

"Hazardzista" to drugi i tym samym finałowy tom dylogii "KodeX". I uwierzcie mi, jedynym minusem tej serii jest fakt, że nie jest nie jest ona chociażby trylogią - potrzebuję więcej! Więcej tej iskrzącej chemii pomiędzy bohaterami, więcej skrajnych emocji, więcej zawiłych intryg. A jeśli już o nich mowa, to już niemal na samym początku obstawiłam konkretną osobę jako naszego seryjnego i z każdą kolejną stroną jedynie utwierdzałam się w swojej racji, by na koniec... zupełnie jej nie mieć. Naprawdę nie wiem, gdzie podział się mój kryminalny zmysł, ale Falatyn bezbłędnie udało się zbić mnie z tropu!

Jeśli czytaliście "Mecenasa", zapewne nie muszę namawiać Was do sięgnięcia po "Hazardzistę". Jeśli jednak nie mieliście jeszcze do czynienia z tą serią, koniecznie musicie to zmienić - to wręcz idealna gatunkowa mieszanka

Pierwsza część dylogii KodeX zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie, dlatego z niecierpliwością wyczekiwałam jej kontynuacji. Jednak, gdy "Hazardzista" trafił już w moje ręce, zaczęłam odczuwać pewien niepokój. Jaki? Wiecie, jak to jest. To, co dobre szybko się kończy. Z jednej strony bardzo chciałam poznać ciąg dalszy i odnaleźć odpowiedzi na wszystkie nurtujące mnie pytania, a z drugiej wcale nie miałam ochoty rozstawać się z bohaterami, których bardzo polubiłam. Jednak, czy można jednocześnie zjeść ciastko i mieć ciastko?

W drugiej części Zuzanna i Wojciech za wszelką cenę próbują nadrobić lata, które spędzili osobno, chociaż fakt, że stoją po dwóch stronach barykady w tej samej sprawie, wcale im tego nie ułatwia. Zresztą, czy nie zakrawa to trochę na konflikt interesów? Nie mnie to oceniać. Jednak, czy da się budować jakąś trwałą relację na ciągłych kłamstwach i niedopowiedzeniach? Chyba nie bardzo, o czym główni bohaterowie przekonali się prędzej niż później.

Praca nad sprawą oraz liczne problemy w związku, poważnie odbiły się na ich zdrowiu. Dodatkowo spotęgowany stres, który jest nieodzownym elementem ich pracy zawodowej, zaczął powoli pchać ich ku samozagładzie. Czy Zuza i Wojtek, znajdą w sobie siłę, by przezwyciężyć swoje nałogi? Czy odkryte tajemnice wpłyną negatywnie na ich wzajemne relacje? Czy prawdziwy morderca zostanie złapany, zanim dokona ostatniego morderstwa? Po odpowiedzi na te pytania odsyłam Was do lektury!

Muszę przyznać, że "Hazardzista" przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Już po lekturze "Mecenasa" wiedziałam, że autorka stworzyła niebanalną i poruszającą historię, która ukazała to, iż życie wśród paragrafów nie jest wcale tak idealne, jak mogłoby się wydawać. Po przeczytaniu drugiej części dylogii KodeX mogę jedynie powiedzieć, że podtrzymuje swoje zdanie. Oba tomy składają się w jedną całość i idealnie się uzupełniają, tworząc nietuzinkową, wspaniałą i wielopoziomową historię, która zachwyci zarówno miłośników trudnych relacji międzyludzkich, jak i tych, którzy uwielbiają kryminały i wszelkiego rodzaju zagadki.

Przyznam szczerze, że chociaż sama jestem miłośniczką kryminałów, do samego końca nie byłam pewna, kto tak naprawdę był sprawcą. Nie powiem, że nie podejrzewałam tej osoby, bo byłoby to kłamstwo, jednak autorka niejednokrotnie skutecznie wyprowadziła mnie w pole, zasiewając w moim umyśle ziarenko zwątpienia. Dlatego z niecierpliwością wyczekiwałam momentu, w którym wszystkie elementy układanki ułożą się w całość.

Uważam, że na niemałą uwagę zasługuje również wątek romantyczny, który w ogólnym rozrachunku miał chyba więcej upadków niż wzlotów, ale przez to był ciekawszy i wzbudzał więcej emocji, niż taki w którym jest bardziej kolorowo. Chyba właśnie z tego powodu zakończenie całej historii jest bardziej wzruszające i chwytające za serce, ale to już zostawię każdemu z Was do własnej oceny.

Jestem przekonana, że dylogia KodeX to jedna z tych historii, które pozostaną w mojej pamięci na dłużej, dlatego, jeżeli jeszcze nie mieliście okazji po nią sięgnąć, serdecznie Was do tego zachęcam.