Haar

Lubicie straszne historie?

Horror, który nie potrzebuje fajerwerków, by od pierwszych stron wciągnąć czytelnika w duszną, ciężką atmosferę. Opowieść, w której mgła nie tylko spowija szkocką wioskę, ale także przenika do umysłu. Zaciera granicę między rzeczywistością a tym, co ukryte pod powierzchnią. Autor nie prowadzi nas za rękę. Każe nam się gubić w mroku. Musimy sami odróżnić jawę od koszmaru.

Największą siłą tej książki jest jej nieprzewidywalność. To historia, w której każdy kolejny rozdział potrafi zaskoczyć. Autor bawi się z czytelnikiem. Mnoży tropy, a kiedy wydaje nam się, że już rozumiemy w co zostaliśmy wciągnięci – pojawia się kolejny, mocny zwrot akcji. Nic nie jest oczywiste. W cieniu zwyczajnych wydarzeń czai się coś, co wymyka się logice i zdrowemu rozsądkowi.

Historia uderza także w nutę emocjonalną. Wśród krwi, przemocy i makabry wybrzmiewa echo samotności, tęsknoty i potrzeby bliskości. To sprawia, że groza staje się jeszcze bardziej osobista. Zło nie zawsze ma kły i pazury. Czasem kryje się w pamięci. Dzięki temu powieść nie jest tylko festiwalem krwawych scen, ale studium ludzkiej desperacji i strachu.

To książka, którą czyta się z przyspieszonym pulsem, ale też z dziwną fascynacją. Autor stworzył horror, który nie daje się łatwo zaszufladkować. Jest brutalny, a zarazem poetycki, niepokojący i piękny w swoim mroku. „Haar” to opowieść, która potrafi zahipnotyzować, a jej echo pozostaje długo po zamknięciu ostatniej strony.

Uwielbiam horrory i zdecydowanie za rzadko sięgam po nie w formie książek. Tym razem mamy tutaj historię o potworze z morza, która by móc przybrać postać człowieka potrzebuje jedzenia. Dużo krwi i świeżego mięsa. Haar to mgła nadciągająca znad morza w której kryje się coś, co przynosi naszej bohaterce dużo nadziei i radości, chociaż dla innych zwiastuje rychłą śmierć. Dużym kawałkiem tej historii jest wykupowanie przez dewelopera majątków w wiosce, by zrównać je z ziemią i stworzyć miejsce dla bogaczy. Jego praktyki były dla mnie gorsze niż potwór z morza. I muszę przyznać, że bardziej niż wątek horroru chwyciło mnie za serce to, jak główna bohaterka tęskni za mężem i jak silne jest jej pragnienie spotkania się z nim ponownie. Jej samotność i niepełność życia po jego stracie była ogromna. I tak powstał horror z gatunku tych flaki i krew, ale niosący za sobą coś więcej, niż tylko brutalną rozrywkę.

Horror gore, który równocześnie jest piękną i czułą baśnią o sile miłości to dziwne połączenie... A jednak David Sodergren w “Haar” właśnie coś takiego stworzył. I faktycznie to zaskakująco dobrze się zgrywa! Haar to szkocka, zimna mgła, która dla Murier przynosi coś nieoczywistego. Jej bezinteresowny gest dobroci wikła ją w świat wspomnień, snu na jawie, wyciąga wszystkie jej pragnienia i tęsknoty na wierzch. Muriel ma 84 lata i nie da sobie w kaszę dmuchać. Będzie bronić swojego domu, domu, w którym mieszka całe swoje dorosłe życie, z którym związane jest tyle wspomnień… Mimo kruchości ciała i bólu tęsknoty, jaki w sobie nosi, jest kobietą silną i upartą. To kreacja rewelacyjna, bardzo wielowarstwowa, która przynosi nam dobre spojrzenie na to, jak traktujemy w naszym społeczeństwie ludzi starszych - i autor robi to tutaj bardzo dosadnie, bardzo bezlitośnie. Sama historia oparta jest o motywy horroru gore, nie brak więc dziwnych zdarzeń, obrzydliwości, makabry i morza krwi. Prosty styl i ilustracje wydają się jednak przenosi nas w czasie, przypominają, że to tylko nawiązania do konwencji gatunku, a pod tą warstwą fabularną kryje się więcej. Opowieść o miłości i wyobrażeniach, o wspomnieniach i docenieniu tych, których się kocha. To też refleksja nad przemijalnością życia ludzkiego i stałością natury. Zaskakująco dziwne połączenie, które, choć sama nie lubię makabry i nadmiernie krwawych opisów, muszę przyznać, że tutaj ma sens, dobrze do siebie pasuje.

Muriel Margaret McAuley ma osiemdziesiąt cztery lata. Całe życie upłynęło jej w nadmorskiej wiosce Witchaven, gdzie jej historia wtopiła się w każdy fragment wybrzeża jak piasek w morskie kamyki. Tu się urodziła, tu mieszkała niczym drzewo zakorzenione w skalnym gruncie, tu zamierza umrzeć w ciszy, spokoju i samotności. Dwanaście lat temu morze zabrało jej największy skarb – męża Billy'ego, który jak zwykle wypłynął swoją rybacką łodzią, lecz tym razem fale zatrzymały go na zawsze. Muriel wyczekuje dnia, kiedy będzie mogła ponownie złączyć się z ukochanym, budzi się każdego ranka z nadzieją, że może właśnie dziś jest ten dzień.

Ale kiedy ten upragniony dzień wreszcie nadchodzi, przeznaczenie kreśli przed nią zupełnie inną ścieżkę niż ta, którą sobie wyobrażała. Nad brzegiem morza odkrywa dziwną istotę, błagającą o pomoc – spotkanie to stanie się kluczem, który otworzy drzwi do zupełnie nowego rozdziału jej życia.

Muszę przyznać, że podchodziłam do tej książki z niepokojem wijącym się w żołądku – już sama okładka budziła w moim sercu dreszcz niepewności. Nigdy wcześniej nie zanurzyłam się w wody horroru gore, jednak ta pozycja, łącząca makabrę z delikatną historią miłosną, przerosła moje najśmielsze oczekiwania!

Wystarczyło kilka pierwszych zdań, abym poczuła, że ta książka będzie jak świeży wiatr wiejący znad morza – oryginalna, niepodobna do niczego, co czytałam wcześniej. Straszna opowieść snuta przez 84-letnią narratorkę? Dla mnie to był strzał w dziesiątkę!

Były momenty budzące wstręt, które autentycznie mroziły krew w żyłach, lecz ciekawość płynęła we mnie silniejszym nurtem niż strach przed najbardziej krwawymi scenami. Mimo całej tej makabry, w opowieści kryje się swoista delikatność i budząca tkliwość romantyczność.

Muriel stała się dla mnie prawdziwą perłą wśród bohaterek literackich. Pomimo wieku i zmęczenia, które osiadło na jej ramionach jak kurz minionych lat, pozostała nieugięta w walce z okrutnym deweloperem pragnącym przejąć jej posesję. W jej postaci odnalazłam ducha wojowniczki, która nie pozwala, by ktokolwiek odebrał jej ostatni kawałek ukochanego domu związanego ze zmarłym mężem.

Jeśli szukasz niezwykłej opowieści z dreszczykiem, "Haar" okaże się doskonałym wyborem! Nie przypuszczałam, że krwawy horror może rozbudzić we mnie tak wiele różnych emocji i jednocześnie skłonić do refleksji nad jesienią życia. Ta książka nie tylko porwała mnie swoją fabułą, ale również pchnęła ku głębszym rozważaniom o tym, co naprawdę ważne w ostatnich latach naszego istnienia. "Haar" to pozycja, która zagościła w moim sercu na stałe i długo będzie towarzyszyć moim myślom.