Perseidy. Gwieździste niebo nad nami. Tom 1

Rozwód rodziców siedemnastoletniej Kornelii wywraca jej nastoletni świat i życie do góry nogami.

Matka postanawia po rozwodzie przeprowadzić się z Łodzi w Bieszczady strony rodzinne.

Kornelia nie chce opuszczać Łodzi swojego chłopaka, przyjaciółki, znajomych. Ale czy ma coś do powiedzenia. Prosi ojca by pozwolił jej z nim zostać, niestety on ma już nowe swoje życie więc kategorycznie jej odmawia.

Świerkowa Polana, to miejsce, gdzie telefon nie ma zasięgu, nie ma internetu. Nelka złości się na matkę, nie wyobraża sobie że nie będzie mogła nawet zadzwonić do swojego chłopaka.

Po przyjeździe pierwszego dnia wybiega z domu i poznaje miłego sympatycznego chłopaka Adama , który ma zamiar oglądać deszcz gwiazd. Dziewczyna z nim zostaje, a widok był warty. W Łodzi tego by nie zobaczyła.

Nowe miejsce, nowa szkoła, miejscowe dzieciaki z dystansem podchodzą do Nelki jest nowa, ubrana jak by urwała się z choinki, z mrocznym makijażem.

Na szczęście ma Adama, który jej pomaga zmyć makijaż. Gdy poznaje Adama brata, jest zaskoczona, to przeciwieństwo Adama. Mateusz to młody gniewny, robi co chce, mówi co chce. Nie liczy się z nikim. W szkole wybiera sobie lekcje tylko te, które go interesują. Kornelia ma mieszane uczucia co do Mateusza, raz jest dla niej miły, drugi raz miesza ją z błotem.

Kornelia jest załamana, gdy jej chłopak i przyjaciółka w mediach społecznościowych ogłaszają że są razem. Uświadamia sobie że dla nich liczy się ich świat, popularność. Ona ma nowe życie i dwóch braci, którzy o nią rywalizują. Czy któryś z braci skradnie jej serce, a motyle będą trzepotać w brzuchu?

Autorka w książce porusza ważny temat jakim jest rozwód. Związane z nim często zmiany, które jak w przypadku bohaterki są duże. Nowe miejsce zamieszkania, zostawienie przyjaciół i znajomych. Inne życie proste, bez netu z telefonem stacjonarnym. Kornelia musi się przyzwyczaić Świerkowa Polana to nie Łódź. Czy będzie gotowa zamknąć bramkę dawnego życia? Polecam 😈

Cóż, w życiu już tak bywa, że czasem nie możemy robić tego, czego pragnie nasze serce. Musimy dostosowywać się do okoliczności.”

„Tak samo gwiazdy. Przestrzeń i czas nie mają znaczenia. Ważne, co czujemy w tej chwili, gdy patrzymy w niebo i widzimy to pulsujące światełko połyskujące nad naszymi głowami. Wiesz wydaje mi się, że gwiazdy uczą nas czegoś ważnego o życiu”

Siedemnastoletnia Kornelia Ostaszewska ma wszystko o czym może marzyć dziewczyna w jej wieku.

W rodzinnej Łodzi czuje się jak ryba w wodzie,

Ma również popularnego chłopaka- Filip jest influencerem i zarabia już sporo pieniędzy i najlepszą przyjaciółkę Beatę również działającą w mediach społecznościowych.

Niestety , ów poukładany świat legł w gruzach wraz z rozwodem rodziców.

Matka Nelki decyduje się zacząć życie w miejscu w którym się wychowała.

Niewielka miejscowość leżąca w pobliżu Ustrzyk Dolnych nie jest jednak w żadnej mierze atrakcyjna dla młodej osóbki.

Przeprowadzka wywołuje napięcie w relacjach z rodzicielką.

Również szkoła mocno rozczarowuje naszą bohaterkę, choć to właśnie tam chodzą również bracia Adam i Mateusz.

Podczas, gdy pierwszy jest uosobieniem spokoju, drugi nie znosi sztywnych ram i reguł.

Obaj jednak solidnie zamieszają w sercu łodzianki i zmuszą ją do konfrontacji z uczuciami i lękami.

Bardzo szybko odnalazłam się w tej historii.

Pani Kasia pisze lekko I bardzo autentycznie wciągając czytelnika w wydarzenia, które skrupulatnie zaplanowała.

„Perseidy” to piękna, pełna młodzieńczych rozterek, ale i uniwersalnych prawd opowieść o dorastaniu, przyjaźni i pierwszych miłościach. To także historia o trudnych wyborach, które stają się początkiem nowej drogi. Autorka pokazuje, że nawet w chwilach, gdy wszystko się rozpada, zawsze można odnaleźć w sobie siłę, by patrzeć w przyszłość – tak jak w gwiazdy, które od wieków przypominają nam, że życie to nieustanna podróż w stronę światła. ✨

Na wstępie chciałabym podziękować Autorce oraz Wydawnictwu za zaufanie i możliwość objęcia patronatem medialnym książki "Perseidy. Gwieździste niebo nad nami". Jest to powieść z gatunku literatury młodzieżowej i pierwszy tom dylogii. Książka została pięknie wydana, a jej barwione brzegi bezapelacyjnie przyciągają uwagę. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się niesamowicie szybko. Mi zapoznanie się z losami bohaterów zajęło jedno przedpołudnie. Z dużym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem śledziłam przeciwności losu z jakimi musiała się mierzyć każda z postaci. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana i dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie zostali w bardzo autentyczny sposób wykreowani. To postaci, które mają swoje wady o zależy, borykają się z różnymi problemami dnia codziennego, zdarza się im popełniać błędy czy postępować pod wpływem chwili, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w niektórych przypadkach podzielając podobne troski i dylematy moralne. Jestem pewna, że z powodzeniem moglibyśmy spotkać ich w rzeczywistości. Na kartach powieści mogłam poznać tak naprawdę kilkoro bohaterów - Kornelię, jej mamę, ciocię Gienię, Adama, Mateusza - ich myśli, odczucia, mogłam dowiedzieć się z czym się zmagają każdego dnia, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Chociaż nie zawsze ze wszystkim się zgadzałam. Jeśli chodzi o główne postaci, to w zasadzie każdy zaskarbił sobie moją sympatię, poznając ich coraz lepiej naprawdę mocno kibicowałam każdej z postaci i w pełni rozumiałam targające nimi emocje. Osoby, które mocno irytowały mnie swoim zachowaniem to z pewnością niektórzy uczniowie szkoły do której dołączyła Kornelia. Pisarka w zasadzie głównie skupia się na ukazaniu tego jak wiele w życiu młodego człowieka zmieniają decyzję podejmowane przez rodziców. Przedstawia z jakimi przeciwnościami losu musi się zmagać Kornelia w nowym miejscu, z czym wiąże się zmiana szkoły, jak trudne jest zawieranie nowych znajomości. Pokazuje jak ciężki jest to okres, zarówno dla dziecka jak i rodzica, któremu często towarzyszy nastoletni bunt, trudności wychowawcze, a także wypowiadanie przykrych słów, które często mają swoje konsekwencje. Grabowska demonstruje także jak to sytuacja wygląda z perspektywy matki Kornelii, co bardzo mi się podobało. Autorka w wielowymiarowy sposób ukazuje relacje międzyludzkie. Zarówno te rodzicielskie, przyjacielskie jak i romantyczne. Porusza w swojej powieści wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas czy naszych bliskich. Muszę wspomnieć, że mnie osobiście całkowicie urzekł niepowtarzalny klimat Świerkowej Polany, do której przeprowadziła się Kornelia i z przyjemnością wybrałabym się w tamte okolice na weekend. Autorka zakończyła ten tom pozostawiając mnie z szybko bijącym sercem o milionem pytań bez odpowiedzi.. Świetnie spędziłam czas z tą książkę i nie pozostaje nic innego jak czekać na ciąg dalszy losy Kornelii i bliskich jej osób, a te na szczęście już we wrześniu! Polecam!

Dojrzewanie bywa trudne, szczególnie gdy życie siedemnastoletniej Kornelii wydaje się legnąć w gruzach.

Jej rodzice się rozwodzą, a ona musi przenieść się wraz z matką w Bieszczady, z dala od znajomych, internetu i dotychczasowego świata.

Niezrozumiana, wściekła i załamana nie potrafi pogodzić się z decyzją rodziców i robi wszystko aby zaznaczyć swoje niezadowolenie, karając otoczenie wokół siebie okropnym zachowaniem i niechęcią, nie zdając sobie sprawy z tego że krzywdzi głowie siebie. W nowym miejscu usilnie stara się nie dostrzegać uroków jakie w sobie skrywa miasteczko, a życzliwość innych odbiera jako kłamstwa i stanowczo odsuwa się od każdego w swoim otoczeniu.

Jednyną osobą z jaką utrzymuje kontakt jest Adam, chłopak którego spotyka w pierwszą noc spędzoną w nowym domu. To wówczas jest świadkiem spadających Łez Świętego Wawrzyńca.

Los sprawia iż w jej relacje wplątuje się przyjaźń, a także niechciana miłość. Tylko do kogo? Wszakże poznany przez przypadek Adam ma brata bliźniaka, który mocno odstaje swoim zachowaniem, fascynując dziewczynę swoją osobowością.

Nie wiem jak można nie pokochać tej historii. Jest cudowna. Uwielbiam w książkach emocje, a ta opowieść skrywa ich w sobie wiele.

Są prawdziwe, mocno wyczuwalne, poruszające czytelnika od samego początku. To nie jest zwyczajna opowieść dla nastolatek. Ukazany tu został świat nie tylko dojrzewającej młodzieży, ale również relacji i uczuć rodziny i przyjaciół. Mamy tutaj rozpad małżeństwa, trudne relacje córki z rodzicami, głównie z matką z którą dziewczyna mieszka, problemy wśród rówieśników i tych bliższych sercu Kornelii.

Autorka zadbała, aby ta historia poruszała od samego początku. Postacie napisane zostały rzeczowo, zachwycając swoją naturalnością, obawami i zmaganiem się z codziennymi zmartwieniami. Fabuła osadzona została w Bieszczadach, gdzie widoki urzekają, dając szerokie pole autorce na budowanie ciekawej opowieści i pozwalając jej na rzucanie bohaterów na głęboką wodę zwaną dojrzewaniem.

Katarzyna Grabowska dopracowała dialogi, które są żywe, z ciekawością chce się obserwować rozwój sytuacji i to, jak zakończy się ta opowieść.

Książka zachwyca. Jest przyjemna w odbiorze i ukazuje świat takim jaki jest. Z całym bagażem niepowodzeń, zmartwień, złych wyborów, egoizmu i iskierki przepychajacej się w tym tłoku zwanej miłością.

Książki pełne uczuć poruszają mnie bardzo mocno. Nie mogę się doczekać dalszych losów tych bohaterów.

Katarzyna Grabowska znakomicie poradziła sobie z ukazanie młodzieńczego świata, jego problemów, spojrzenia na codzienność i zmartwień w otoczeniu najbliższych.

Polecam z całego serca.

Książkę zaczęłam czytać w noc spadających gwiazd czy uważam, że to przypadek...? Nie sądzę...

"Tak samo gwiazdy. Przestrzeń i czas nie mają znaczenia. Ważne, co czujemy w tej chwili, gdy patrzymy w niebo i widzimy to pulsujące światełko połyskujące nad naszymi głowami. Wiesz wydaje mi się, że gwiazdy uczą nas czegoś ważnego o życiu - Niby czego? - Tego, że to szybko przemija, ale coś po nas zostaje. Coś, co może zachwycić innych, nawet gdy nas już nie będzie".

Każdy z nas chce żyć pełną piersią, być zauważany i doceniany w swoim środowisku, czasem jest tak, że chcemy przebić wszystkich, by zaistnieć... Tylko czy po trupach do celu jest dobrym rozwiązaniem? Iwona zauważa, że jej córka Kornela zatraciła swoje serce dla kilka minut sławy, żyje Internetem, livami. Chłopak Nelki jest tym zafacynowany więc dziewczyna od niego bierze wzorce. Matka pragnie dla niej innego lepszego życia i postanawia wyjechać z nią w rodzinne strony, gdzie panuje spokój i nie ma dostępu do medialnych rzeczy.

Kornela się buntuje, nie chce żyć gdzieś na uboczu bez przyjaciół i chłopaka ma wieczne żale do rodziców, że pozwolili dopuścić się do takiej sytuacji, że się rozstają i w dodatku zmieniają miasto w wieś. Jest zbuntowana i zawiedziona, zamiast dogadać się z matką robi jej na złość. Nie rozumie, że to dla jej dobra i wkrótce dowie się kto tak naprawdę jest jej prawdziwym przyjacielem.

Książka jest typową młodzieżówką, nie ma tam pikantnych scen, opowiada o dorastaniu, buncie, odnosi się do uczuć i emocji, które przeżywają różne osoby na swój sposób. Czasem jest to walka zamiast rozmowy, ucieczka, a nie odpowiedzialność za swoje czyny. Mamy pokazana róże perspektywy w ujęciu osób wielopokoleniowych, każdy z nich ma swój sposób odreagowania na stres. Język jest prosty, ale działa na wyobraźnię, ma swój klimat, bo czytając poszczególne sceny możemy wczuć się w atmosferę panującą po między osobami. Ja uwielbiam pióro autorki, bo potrafi wywoływać we mnie emocje i sama końcówka książki, aż boje się o jednego z bohaterów, ale cóż muszę czekać na dalszą część i tak naprawdę już nie potrafię się jej doczekać.