Gry zstępne

" [...] Podstawowym prawem człowieka jest prawo do szczęścia. [...]"

Tym razem zacznę od okładki. Jest bardzo piękna i zarazem tajemnicza. Przedstawia staruszkę w jesieni jej życia.

Cieszę się, że mogłam przeczytać najnowszą powieść Katarzyny Ryrych pod tytułem "Gry zstępne". Poznałam tutaj mnóstwo wyjątkowych postaci u kresu życia. O każdej napotkanej tutaj osobie można by napisać osobną opowieść. Dobrze, że autorka zwróciła swoją uwagę na osoby zamieszkujące domy spokojnej starości i hospicja. Postacie, które tutaj spotkałam, mimo podeszłego wieku są pełne wigoru, energii i mimo wszystko chęci do życia.

Główną bohaterką jest Michalina, która jest tłumaczką. Tłumaczy kryminały z języków skandynawskich na polski. Pewnego razu otrzymała list od swojej przyjaciółki Lidii, której nie widziała przez wiele lat. Okazało się, że jest umierająca. Aktualnie znajduje się w hospicjum Ostatni Brzeg. Michalina postanowiła ją odwiedzić. Wykupiła pobyt w pokoju dla gości we Wschodnim skrzydle zwanym Domem Spokojnej Starości Oaza. Szczerze wam powiem, że Oaza, to nie jest taki zwykły Dom Spokojnej Starości. To raczej zwariowany Dom. Mieszkają tutaj oryginalni ludzie, między innymi: Czarna Wdowa (czyżby miała męża na sumieniu), Hrabia, Łapińska — emerytowana baletnica (w swoim pokoju ukrywa ciekawy arsenał) i zakochana para Bonnie i Clyde. Warto ich wszystkich poznać. Spotkałam tutaj prawdziwego doktora House i niestety wredną i niereformowalną lekarkę, która powinna zniknąć z powierzchni ziemi.

Mieszkańcy Oazy zasługują na wszystko, co najlepsze w ostatnich latach swojego życia. Dużo płacą za swój pobyt, więc wszystko im się należy. Jednak na przeszkodzie stoi wredna lekarka. Czy przyjazd Michaliny odmieni ich życie?

U niektórych postaci widać brak empatii. Chyba minęli się z powołaniem. Inne osoby mocno mnie zszokowały. Podobały mi się opowieści Czarnej Wdowy. Słuchając ich, można się bać.

Michalina to wyjątkowa osoba, która nie boi się żadnych wyzwań. Zachęcam was do jej poznania.

Akcja wartka z dreszczykiem emocji. Podczas czytania książki "Gry Zstępne" śmiałam się i płakałam. Towarzyszyła mi pełna paleta emocji. Autorka bardzo dobrze przedstawiła Dom (Nie) Spokojnej Starości. Tutaj wbrew pozorom bardzo dużo się dzieje, niekoniecznie dobrego. Fabuła paluszki lizać. Bohaterowie są bardzo dobrze przedstawieni. Czy warto ich naśladować? To pytanie pozostawię bez odpowiedzi.

Jeżeli tak jak ja lubicie czytać literaturę obyczajową o ludziach u schyłku swojego życia, to śmiało sięgnijcie po "Gry Zstępne" autorstwa Katarzyny Ryrych. Gwarantuję wam, że ta historia przypadnie wam do gustu.

Idealna książka do połknięcia na raz. Chętnie za jakiś czas ponownie zawitam do mieszkańców Oazy. To bardzo wyjątkowi ludzie. Starsze osoby w pełni zasługują na szczęście. Nie zabraniajcie im kochać i być kochanym.

„Gry zstępne” Katarzyny Ryrych to książka, która na swoich głównych bohaterów wybrała osoby starsze, które zamieszkują Dom Spokojnej Starości OAZA oraz hospicjum Ostatni Brzeg. To właśnie tam wybiera się Michalina, której ciężko chora i umierająca przyjaciółka potrzebuje wsparcia, gdy znalazła się w hospicjum. Kobieta za namową córki decyduje się wspierać przyjaciółkę w tym trudnym czasie. Nie do końca była jednak ona świadoma, co tak naprawdę czaka ją na miejscu. Mieszkańcy Domu Spokojnej Starości, to nie zwyczajni emeryci, jakimi większość postrzega starszych ludzi. Nietuzinkowi, przebojowi mieszkańcy tego miejsca, którym nie brakuje pomysłów i energii, a wydarzenia w które daje się wciągnąć Michalina, dalekie są od nudnego życia emerytów, którzy stoją wyłącznie w kolejkach do lekarzy i rozmawiają o swoich przypadłościach!

Autorka fantastycznie wykreowała bohaterów powieści. Każdy z nich wiele w nosi, jest wyrazisty i charakterystyczny, a mistrzostwem było dopasowanie pseudonimów, które idealne oddają osobowości poszczególnych postaci! Ja jestem pod wielkim wrażeniem, a czytało się książkę niesamowicie, fantastyczny humor, który niejednokrotnie podczas czytania wywołuje uśmiech na twarzy, ale również daje do myślenia. Temat starości jest niezwykle obszerny, a dość rzadko poruszany w książkach. Autorka pisze lekko, dlatego nawet nie wiem kiedy, a okazało się, że już przewracam ostatnią stronę powieści.

Cieszę się, że miałam okazję przeczytać ten tytuł i bardzo serdecznie go wszystkim polecam!

Czy chcielibyście trafić do domu spokojnej starości?

Brawurowa opowieść o Oazie, domu niespokojnej starości, który obala wszelkie mity! Bo kto powiedział, że starzy ludzie mogą wyłącznie czekać na śmierć, że skazani są tylko na wspomnienia, a jedynym tematem ich rozmów powinny być lekarstwa, źle dopasowana proteza i nieregularny stolec? Pomimo że oczekuje się od nich gotowości na godne pożegnanie ze światem, mieszkańcy Oazy prowadzą swoje chytre gry, kpią z regulaminu i wiodą ukryte życie na własnych zasadach.

Na pierwszy rzut oka dom starości na skraju lasu wygląda jak zwykle miejsce. To tylko iluzja. W rzeczywistości to pulsujący organizm, pełen energii tych, którzy nie zamierzają się poddać upływowi czasu. Ukradkiem przygląda się im kostucha. Uśmiecha się do nich, bo widzi życie w tych, którzy przez rodziny zostali spisani na stratę.

Autorka w barwny sposób przedstawia dom spokojnej starości. Ukryty na wzgórzu, skrywający swoją historię. Bohaterowie, którzy chcą spędzić czas w miejscu, które pomoże im udać się na drugą stronę. Każda z postaci jest indywidualna, unikatowa. Ich przezwiska są wyszukane, ale oddający ich charakter. Niech was nie zmyli wiek, bo choć jest spora, to duch wciąż młody. Miłość, przyjaźń i wzajemna relacja. Czytając ich poczynania, uśmiech nie schodził mi z twarzy.

Książka, która dostarcza mieszankę emocji. Wzruszenie spowodowane śmiercią bliskiej osoby. Śmiech, bo opowieści Czarnej Wdowy bawią. Autorka, która zbudowała dom, gdzie mury tworzą ludzie. Miłość, która nawet nie ma daty ważności i można spotkać wszędzie. Przypadkowi ludzie, przypadkowe miejsce. Nieprzypadkowa książka o cudownych ludziach.

Zabawna słodko - gorzka opowieść o domu niespokojnej starość.

Melania dostaje informację, że jej korespondencyjna przyjaciółka umiera na raka w domu opieki Oaza. Za namową córki postanawia towarzyszyć jej w ostatnich dniach. Wynajmuje pokój w Oazie i… wciąga się w zwariowane życie staruszków.

Autorka zrobiła „dobrą robotę” wybierając na miejsce akcji dom opieki. Odczarowała starość i dała jej prawo do … życia. Jej bohaterowie to barwne ptaki, którym daleko do stetryczenia. Korzystają z tego co im pozostało i urządzają wesołe melanże, piszą poezje, rywalizują o względy przystojnego lekarza, doprowadzają do szaleństwa fizjoterapeutów, walczą o swoje prawa z Bladą Śmiercią (lekarką dyrektorką), wywołują rewolucję za rewolucją, zakochują się i odkrywają pewną tajemnicę.

Wydawałoby się, że książka jest lekka, prosta i banalna, są to jednak tylko pozory. Wesołemu życiu staruszków towarzyszy choroba i nieuchronna śmierć. Leitmotivem jest oczywiście wykluczenie osób starszych, traktowanie ich jako zdziecinniałych dziwaków, którzy nic nie mogą wnieść do społeczeństwa.

Oaza ma dwa skrzydła, tak jak życie ma różne oblicza. Część zachodnia to ból, strach i śmierć (opieka paliatywna), część wschodnia to łapczywe łapanie życia i korzystanie do oporu ze wszystkich jego barw (opieka nad osobami starszymi).

Ta książka tętni, wibruje, błyszczy. Często doprowadza do salw śmiechu i pędzi bez żadnych zabezpieczeń na złamanie karku. Jednak jak w życiu, są górki i dołki, czasami zamyka się też w pokoju z umierającą osobą ,wycisza się, oddaje refleksji.

Gdy tylko przeczytałam opis tej książki poczułam się zaintrygowana. Nieszablonowy pomysł z umiejscowieniem akcji w domu niezbyt spokojnej starości z mnóstwem nietuzinkowych bohaterów i choć ciałami starych to duchem pełnych życia.

To książka pełna skrajnych emocji od trudnego tematu przemijania i śmierci, po zabawne wybryki pensjonariuszy, którzy w swoim życiu robili wiele ciekawych rzeczy. Od traum z dzieciństwa, po miłość w kwiecie wieku.

Ta książka jest jak życie, ze wszystkimi trudami, ale też mniejszymi i większymi radościami.

Cudownie wykreowani bohaterzy zabiorą nas w mocno refleksyjną podróż, że życie przemija zbyt szybko, warto jest więc może zatrzymać się i docenić tu i teraz.