Grecja dla zielonych

W pierwszych słowach mojej recenzji (tak się kiedyś zaczynało listy) piszę, że już po kilku przeczytanych stronach żałowałem, że nie jestem posiadaczem pierwszej książki z serii "...dla Zielonych" - Italia. Nie, żebym był wegetarianinem, wręcz przeciwnie jem mięso, chociaż ostatnimi czasy bliżej mi do fleksitarianizmu, ale dlatego, że jest to książka kulinarna, jakie kocham. Mam bardzo duży zbiór takiej literatury i swoją biblioteczkę uzupełniam, o każdą książkę, która nie jest tylko przepiśnikiem, ale można ją czytać, delektując się klimatem, poznając autora, który kocha jeść, gotować i dzielić się wiedzą. A taka jest książka Alicji Rokickiej "Grecja dla Zielonych". Ona jest do konsumowania i do poznawania kuchni od podszewki. I jeszcze jedno cenię ludzi ze świata wege, którzy nie pudrują rzeczywistości i nie wspominają słowem o mięsie w swojej książce, a przecież wiele potraw greckich ma swoje wersje mięsne, jak musaka, o czym pisze autorka.

Najpierw się naczytałem, a teraz wezmę się do gotowania... zużyłem prawie cały bloczek kartek do zaznaczania i właściwie odpuściłem, bo niemal każdy przepis będę testował. Każdy ma swoje "cook story" i nie pobieżne, ale pogłębione w literaturze, podane ingrediencje i prosty sposób przyrządzania oraz zdjęcie. Co więcej, nie ma upiornych przeliczników kalorii, czy mikro i makro elementów. Bo jak mawia mój kulinarny guru i przyjaciel szef szefów Kurt Scheller- kuchnia to nie apteka. Jedzenie musi być przede wszystkim smaczne, trzeba w nie włożyć serce, a nie odmierzać wartości, jak w laboratorium.

Jako miłośnik także literatury oraz historii szczególnie tej starożytnej dziękuję autorce za cytaty np. z Homera z Illiady: "Jak w miejscu, gdzie gospodarz ziarna od plew czyści, wyskakują z opałki boby lub grochy, jak je rolnik podrzuca i wiatr niesie płochy". Dziękuję za rozdział o kotach i kozach. Za najprostszy przepis, jakim jest jogurt z miodem, oliwą i orzechami włoskimi. Będąc w Grecji, jadałem częściej niż częściej na śniadanie. Dziękuję za przepis i polecam wszystkim, którzy podają sałatkę grecką, że serwują coś, czego nie ma w kuchni greckiej. Sałatka wiejska bowiem nie podsiada sałaty i jej podanie przypomina rzeczywiście stół ze wsi, a nie restauracyjną kreację. I tak mógłbym dziękować za wiele rzeczy.

I jeszcze jedno, o czym nie można zapomnieć, wspaniała oprawa graficzna, która tworzy z wydawnictwa album. Brawo Pani Kira Pietrek.

I teraz zobowiązania z mojej strony: będę korzystał z książki i jak coś przygotuję, będę się dzielił moimi wrażeniami w sieci (zapomniałem napisać, że przepisy są przygotowane pod polski rynek i produkty na nim dostępne oraz proponowane są zastępcze składniki dla ludzi wege). Po drugie wejdę w posiadanie "Italii dla Zielonych. A autorkę proszę o kolejny tom z serii... może Egipt, o którym wspominała na łamach, że to jej marzenie.

Książka jest także znakomitym kompendium wiedzy dla szefów kuchni i właścicieli lokali wege, z kuchnią greckich, barów sałatkowych. Warto poszerzać horyzonty!

Alicja zabiera nas w podróż, która zachwyca nie tylko smakami, ale i obrazami, dźwiękami oraz... zapachem morza i ziół. To pozycja, która natychmiast przenosi nas do słonecznej Hellady. Ta podróż to nie pocztówki, ale autentyczne doświadczenie, codzienność i kulturę zaklętą w roślinnej kuchni.

Od pierwszych stron książki czuć, że mamy do czynienia z czymś więcej niż tylko zbiorem przepisów. To kulinarna opowieść z duszą, w której smak współgra z historią, tradycją i osobistą fascynacją autorki greckim stylem życia.

Rokicka pisze z pasją i szacunkiem dla tamtejszej kultury, pokazując, że Grecja to coś więcej niż ser feta i mięso z grilla – to także bogactwo dań, które od wieków karmią lokalne społeczności w sposób roślinny, sezonowy i niezwykle prosty. Wszak grecka kuchnia to kuchnia od wieków taka sama, biedna, oparta na produktach lokalnych.

W książce znajdziemy wszystko, co najpyszniejsze w kuchni greckiej – ale w wersji przyjaznej weganom i osobom szukającym zdrowszych, roślinnych alternatyw. Aromatyczne zupy z soczewicy i ciecierzycy, sycące dania z ryżu i strączków, chrupiące placuszki z pomidorów, kisiel z winogron, souvlaki z buraka (!) i cała gama meze, np. "kawior" z grochu. To tylko wstęp do kulinarnej uczty, jaką przygotowała autorka. Wszystko to zebrane w przejrzysty, przystępny sposób, zachęcający nawet początkujących do rozpoczęcia gotowania.

Misja autorki jest wyraźna – udowodnić, że weganizm to nie wyrzeczenie, lecz sposób na odkrycie kuchni od nowa. Zamiast kopiować znane dania i uzywać zamienników, Rokicka sięga do korzeni, do lokalnych składników, do prostoty i tradycji. To właśnie sprawia, że jej wersja kuchni greckiej jest tak autentyczna i pociągająca. Szczerze, jestem zachwycona.

Ale to, co naprawdę sprawia, że Grecja dla zielonych wyróżnia się spośród wielu książek kucharskich, to magiczne zdjęcia. Każda fotografia to prawdziwa uczta dla oczu. Zdjęcia są cudowne, pełne kolorów, światła i śródziemnomorskiego klimatu. Nie sposób nie poczuć chęci, by natychmiast kupić oliwki, rozgrzać piekarnik i przygotować własną wersję pity, placuszków czy sałatki greckiej. Ta wizualna podróż do Grecji inspiruje do gotowania równie mocno, jak do marzeń o kolejnym urlopie. Po prostu magia.

Grecja dla zielonych to książka jest jak dobra potrawa, karmi: ciało, duszę i oczy. Dla miłośników Grecji, wegańskiej kuchni lub po prostu pięknych książek – pozycja absolutnie obowiązkowa. A dla tych, którzy Grecję znają głównie z wakacyjnych folderów jest to szansa, by odkryć ją od zupełnie innej, głębszej strony. To książka dla tych, którzy kochają dobre jedzenie, szukają inspiracji w kuchni śródziemnomorskiej, cenią prostotę i chcą odkryć roślinną stronę tradycji. Polecam. Ευχαριστώ πολύ Alicja.