Italia dla zielonych. Roślinna kuchnia włoska

Kocham kuchnię włoską! Pizza, spaghetti bolognese, carbonara, tiramisu, risotto to moje ulubione dania 😊 Jednak wszystkie one w tradycyjnej recepturze nie są wegańskie- wszędzie panoszy się ser, w jednych pojawiają się jajka, a w innych mięcho. Od samego początku mojego weganizmu poszukuję książek kulinarnych i przepisów w sieci, które są włoskie i wegańskie. I niestety jest ich ciągle mało. "Italia dla zielonych" jest pierwszą publikacją tego typu w Polsce- bogatą w przepisy, zdjęcia, anegdoty prosto ze słoneczniej Italii oraz wskazówki, gdzie i co roślinnego jeść, będąc właśnie we Włoszech.

Blogerka Alicja Rokicka, znana z bloga Wegan Nerd, ale też i autorka kilku książek kulinarnych ("Słodka Wegan Nerd. Moje roślinne desery", "Świętujemy! Roślinne przepisy na uroczystości i święta", "Wegan nerd. Moja roślinna kuchnia") w końcu odważyła podzielić się swoją miłością do Italii. Bywa tam kilka razy do roku, zwiedza, nie omija prawdziwie włoskich knajpek, a w międzyczasie jeszcze sama gotuje!

"Kuchnia włoska jest jedną z najpopularniejszych na świecie. Wbrew pozorom jest bardzo roślinna. Pełno w niej warzyw i owoców, z których gotuje się lokalnie z czułością i szacunkiem. W kuchni włoskiej królują również rośliny strączkowe: ciecierzyca, fasola, soczewica, a także potrawy mączne, jak makaron i liczne wytrawne wypieki. Niemal każdy region, a nawet miasto, ma w swojej historii danie, które od zarania jest bezmięsne, a czasem w stu procentach roślinne. Gotowałam, robiłam zdjęcia, czytałam książki, podróżowałam, a receptur przybywało."

I tak powstała wspaniała książka. Znalazło się w niej ponad 100 przepisów, zarówno prostych, swojskich (czy tak można powiedzieć o daniach włoskich?), do zrobienia na szybko po pracy (np. ciambotta, czyli warzywny gulasz, pasta e mollica di pane, czyli makaron z bułką tartą, orecchiette z brokułem, fusilli alla Nerano, makaron z pesto, ziemniakami i zieloną fasolką szparagową, pasta z bakłażanem, rotelle w sosie z kiełbaską roślinną i jeszcze masa innych propozycji 😉), jak i bardziej wykwintnych, skomplikowanych i bardziej czasochłonnych, ale wartych długiego stania przy garach 😜 (należą do nich [Adres usunięty]. sardyńskie culurgiones, tortellini w bulionie z dodatkiem cytryny, raviolo con no-uovo, focaccia, scaccia czy tiramisu z domowym biszkoptem 😋).

Poza przepisami uzupełnionymi zdjęciami dań, zachwycać się możemy także fotografiami z różnych zakątków Italii. Aż się chce tam być! A do tego Alicja dzieli się swoimi wspomnieniami, spostrzeżeniami i trafnymi informacjami o Włoszech. Co koniecznie trzeba zjeść, będąc w Neapolu? Czy da się uciec od tłumu w Wenecji? Gdzie posmakujemy najlepszej granity? O czym musimy wiedzieć przed pierwszą wycieczką do Włoch? A także 10 przykazań gotowania makaronu oraz słowniczek podstawowych zwrotów, na przykład: "Jestem wegetarianką/weganką", "Dziękuję, było pyszne!" czy "Ile to kosztuje?" (oczywiście po włosku 😆).

To nie jest zwykła książka kucharska. To publikacja, do której chce się wracać, nawet jeśli nie szukamy przepisu... Pięknie wydana, fascynująco napisana.

Mówi się, że Włochy to piękny i niesamowity kraj. Osobiście nigdy nie byłam w tym kraju. Jedynie znam urywki z filmów i różne zdjęcia znajomych. Na podstawie tego przyznaję, że jestem zaintrygowana tym krajem i z wielką chęcią poznałabym włoską kulturę, zabytki i codzienność. Na tę chwilę nie wygląda, bym miała w najbliższym czasie spełnić to marzenie. Niemniej mogę za pomocą dostępnych źródeł, choć spróbować poczuć ten klimat. Jednym z takich źródeł jest najnowsza książka Alicji Rokickiej "Italia dla zielonych". To książka nie tylko o Italii, ale tak naprawdę przede wszystkim o włoskim jedzeniu. Jesteście gotowi na przygodę?

Najbardziej spodobał mi się sam pomysł na książkę. Takie podwójne ukierunkowanie – włoska kuchnia vege – jest na pewno odważnym posunięciem, które pobudza ciekawość i wyróżnia książkę na tle wszystkich innych kucharskich książek. Tym bardziej że mam poczucie, że włoska kuchnia już od dawna fascynuje wielu ludzi, a obecnie większa świadomość społeczna daje większą szansę kuchni między innymi roślinnej. A to nie koniec zalet pod względem pomysłowości, ponieważ jest to pozycja dla osób początkujących. Dlatego pasjonata, który dopiero zaczyna być tym pasjonatem, dostaje kompletne kompendium przepisów, które podwyższą jego poziom umiejętności.

W słowach autorki czuć pasję. Sam wstęp sprawia, że od razu jako czytelniczka miałam poczucie, że osoba, która napisała te słowa, była osobą zaangażowaną w to, co robi i dawało jej to olbrzymie szczęście. Dzięki temu od razu poczułam jeszcze większą chęć, by dalej zagłębić się w treść, a następnie wykorzystać przepisy. Przed każdym przepisem znajduje się też bezpośrednio krótki wstęp do właśnie samego przepisu. Okazały się one niezmiernie ciekawe i tłumaczyły zależności między niektórymi aspektami, czy to produktów, czy etapów gotowania, czasami pochodzenia. To z kolei sprawiło, że ta potrawa stała się czymś więcej niż tylko pierwszą lepszą potrawą z przepisu. Pisarka zadbała o to, byśmy jako czytelnicy i początkujący kucharze znali znaczenie niektórych produktów we włoskiej kulturze i rozumieli, dlaczego właśnie ten produkt może mieć tak olbrzymie znacznie. Być może niektórzy z Was zaczęli się zastanawiać, co to za produkty i czy obco brzmiące nazwy nie okażą się zbyt zniechęcające. Nic z tych rzeczy, gdyż każda trudniejsza, czyli rzadko spotykana w naszej kulturze, nazwa została wytłumaczona, by jak najlepiej móc sobie wyobrazić o co chodzi.

A z takich estetycznych rzeczy, to bardzo podobają mi się zdjęcia, ponieważ wyglądają naturalnie. Wtedy ma się poczucie, że ten przepis jest naprawdę w zakresie naszych umiejętności. Pomiędzy przepisami można również znaleźć barwne i oddziaływujące na wyobraźnię opisy miejsc. Natomiast na końcu książki można znaleźć słowniczek pojęć, co też jest fantastycznym wyjściem według mnie. By się odnaleźć wśród przepisów, pomagają logicznie podzielone rozdziały. I ciekawym, wcześniej niespotkanym przeze mnie dodatkiem, jest playlista z włoskimi utworami dostępna na Spotify. Przesłuchałam i mimo że to nie mój klimat, to i tak ciekawe doświadczenie. Jeśli planujecie lepiej poznać tę kulturę poprzez gotowanie, to gorąco polecam Wam tę pozycję. Tym bardziej że daje możliwość lepszego zapoznania się z jedzeniem roślinnym, co w Polsce nadal ma swoje ograniczenia kulturowe, choć na szczęście to się zmienia.