Gra miłości

Lekturę książki Moje życie obok – pierwszego tytułu autorstwa Huntley Fitzpatrick wydanego w Polsce, wspominam bardzo miło. Nie potrzebowałam więc dodatkowej zachęty by sięgnąć po kolejną książkę tej autorki. Z przyjemnością przedstawiam Grę miłości.

Siedemnastoletni Tim ma spory kłopot, a raczej kłopoty: uzależniony od alkoholu, nie stroniąc od narkotyków i przypadkowego seksu, swoim zachowaniem w końcu doprowadził do tego, że został wyrzucony ze szkoły. W dodatku jego ojcu również skończyła się cierpliwość i stawia chłopakowi ultimatum: albo się za siebie zabierze i w ciągu czterech miesięcy doprowadzi swoje życie do jako takiego ładu albo będzie musiał sobie dalej radzić sam. W wyniku tego Tim wprowadza się do mieszkania nad garażem w domu Garrettów (których czytelnik miał okazję poznać podczas lektury Mojego życia obok). Tam poznaje Alice – zaradną i twardo stąpającą po ziemi dziewczynę. Z pozoru tych dwoje nic ze sobą nie łączy, a już w szczególności Alice powinna unikać kontaktów z chłopakami pokroju Tima. Jednak jak to w życiu bywa serce nie idzie w parze z rozumem.

Nie ukrywam, że z przyjemnością zagłębiłam się w dalsze losy rodziny Garrettów, których wyjątkowo polubiłam. Także nowi bohaterowie Huntley Fitzpatrick przypadli mi do gustu, choć do Tima z początku bardzo łatwo przypiąć krzywdzące łatki.

Choć głównym tematem jest uczucie rodzące się między dwójką głównych bohaterów, tak jak i w Moim życiu obok, nie zabrakło miejsca na inne nieco poważniejsze tematy, jak między innymi: alkoholizm, narkotyki, walka z nałogiem czy nieplanowana ciąża. Nie chcę nikomu psuć przyjemności z lektury zdradzając zbyt wiele powiem więc wyłącznie iż fabuła nie raz zaskakuje, a sama książka jest wyjątkowo dojrzała, za co należy się ogromny plus Uwielbiam u Huntley Fitzpatrick to, że potrafi pisać o uczuciach i miłości bez posługiwania się często wulgarnymi scenami seksu, jakimi przesycone są książki zarówno młodzieżowe jak i obyczajowe i romanse skierowane do starszych czytelniczek.

W ogólnym rozrachunku Gra miłości wypada równie dobrze co Moje życie obok i nie żałuję ani minuty spędzonej na lekturze losów Tima i Alice. Jeżeli szukacie historii z dobrze napisanymi bohaterami o miłosnych rozterkach, a przy tym nie pozbawioną humoru, koniecznie zapoznajcie się z twórczością Huntley Fitzpatrick.

Huntley Fitzpatrick - amerykańska autorka wielu książek. Zadebiutowała powieścią „Moje życie obok”, gdzie znajdziemy imiennie tych samych bohaterów co w „Grze miłości”, ale te dwie historie oprócz zbieżności imion nic więcej nie łączy.

Książka ta zdecydowanie należy do tych na zimowe wieczory, kiedy to po całym dniu ciężkiej pracy fizycznej, jak i umysłowej pragniemy chwilowego wytchnienia i zatracenia się w pięknej historii dwojga pozornie różnych młodych ludzi.

Tim Mason – siedemnastoletni chłopak, który mogłoby się wydawać, życie ma przed sobą. Niestety to nie ten typ. Tim jest młodym alkoholikiem i nałogowym palaczem. Kilka miesięcy przed osiągnięciem pełnoletności dostaje ultimatum, bogatego ojca -biznesmena. Ma ON zachowywać się jak dorosły, zerwać z nałogiem, najnormalniej w świecie żyć jak zwykły człowiek, który zaraz wejdzie w świat dorosłych, jeżeli nie dotrzyma danego słowa, ojciec odetnie go od pieniędzy i fundusz przeznaczony na jego studia zostanie przeznaczony na jego siostrę bliźniaczkę.

Natomiast Alice Garett to najstarsza z rodzeństwa, przyszła pielęgniarka, dziewczyna, która ma na głowie całe swoje młodsze rodzeństwo, ponieważ jej matka spędza większość czasu w szpitalu u ojca Alice. Ta młoda dziewczyna jest w stałym związku, który niestety nie daje jej tyle szczęścia ile powinien. Myślę, że można ją określić jaką dojrzałą i odpowiedzialną młodą kobietę...

Czytaj dalej: [Adres usunięty]

Lubię, gdy książki mnie zaskakują. Mam wtedy poczucie, że nie sięgnęłam po wybraną lekturę na darmo. Twórczość Huntley Fitzpatrick odkryłam niedawno, gdy przeczytałam cudowna opowieść "Moje życie obok", ale już po jednej jej książce przekonałam się do twórczości autorki - przez jej pomysł na fabułę i przede wszystkim wspomniany wcześniej i jakże kluczowy element zaskoczenia.

Autorka zdecydowała się pójść w kierunku powieści młodzieżowej z przesłaniem wynikającym z zasad jakimi kierujemy się w życiu. To już druga jej książka, która pokazuje, że pozory to rzecz złudna a świat wcale nie jest taki kolorowy jak nam się wydaje. Na całe szczęście jest w tym wszystkim miłość - ta utarta już, znana przecież z niemal wszystkich książkowych motywów, a jednak jakby inna. W rękach Fitzpatrick miłosne perypetie bohaterów zmieniają się nie do poznania w nieoczywiste sprawy do rozwiązania, gdzie uczucie nie wydaje się wcale takie proste jak każdy przypuszczał. To właśnie największy atut tej historii - miłość na pierwszym planie, która nie jest słodka, nie jest nawet słodko-gorzka, jest po prostu szczera i prawdziwa, bez żadnych upiększeń.

A jeśli już wspominam o pozytywnych aspektach historii, nie mogę zapomnieć o bohaterach - dopracowanych i jakże wiarygodnych, których dylematy stały się także moimi rozterkami. Na moment znalazłam się w ciele głównej bohaterki i śledziłam jej poczynania od tej najważniejszej strony. To wszystko za sprawą dużego warsztatu autorki, która poprzez kreację swoich postaci w bardzo prosty sposób umożliwiła mi utożsamienie się z nimi, wejście do ich głowy i zrozumienie decyzji jakie podejmowali. Szczególnie, że dwójka czołowych bohaterów to postacie barwne i naznaczone przez życie bagażem doświadczeń. Pamiętacie Alice Garret z "Moje życie obok"? Tam była bohaterką drugoplanową, tutaj natomiast stała się centralnym punktem historii. Dziewczyna poświęciła swoje życie rodzinie i z wielkim zaangażowaniem dbała o rodzeństwo. W pierwszym tomie historii mocno mi zaimponowała, ale dopiero teraz bliżej przyjrzałam się jej charakterowi i przyznaję - o takich bohaterkach mogłabym czytać przez cały czas. Czy właśnie nie o to chodzi by postacie były mądre, dojrzałe, błyskotliwe i swobodne zarazem? Alice absolutnie niczego nie brakowało, okazała się dziewczyną pełną ukrytych cech charakteru i których nie miałam pojęcia, a których poznanie okazało się jednym z pozytywnych aspektów tej lektury. Nie powinnam jednak przy tym zapominać o Timie - młodocianym członku grupy AA, zagubionym, pokiereszowanym przez życie chłopaku z ogromnym bagażem doświadczeń i bólu. Nigdy bym nie pomyślała, że Alice którą znam, ta sama, która bawiła się chłopakami i kpiła z miłości znajdzie w Timie odbicie samej siebie. A jednak - mimo tego, że broniła się do ostatniego tchu - uczucie wygrało. Jednak czy faktycznie ma ono możliwość przetrwania?

Autorka doskonale żongluje emocjami w tej powieści i trzyma czytelnika w napięciu. Do ostatniej strony nie byłam w stanie przewidzieć jak potoczą się losy tej dwójki. Kibicowałam im ze wszystkich sił, ale miałam też świadomość przewrotności losu, który w przypadku tej dwójki okazywał się często bezlitosny. To książka z charakterem, pewna siebie, taka która nie gubi rytmu. Doskonała fabuła, świetny styl i dojrzałość akcji to nic w porównaniu z bohaterami - zabawnymi, błyskotliwymi, a głębokich duszach. Uwielbiam tą książkę i uwielbiam Garretów - takich historii po prostu się nie zapomina.

Wracamy do Garrettów. Do zatłoczonego, wesołego i gwarnego domu, w progi którego wprowadziła czytelników autorka książką „Moje życie obok”. Tym razem jednak światło reflektorów pada na innych bohaterów. Nowe dylematy, nowe uczucia, nowa powieść. Chcecie ją poznać? Jeżeli lubicie love stories, w których jednak wątek miłosny nie pozostaje jedynym, zapraszam Was na recenzję. Zdradzę jednak na początek, że tym razem Huntley Fitzpatrick zrobiła na mnie lepsze wrażenie, niż poprzednio.

Znacie te historie, w których uczucie rodzi się właśnie tam, gdzie nie powinno? Oto jedna z nich. Dlaczego? Bo Alice Garrett ma chłopaka, jest rozsądną dziewczyną i z pewnością nie planuje zaprzepaścić sobie życia zakochując się w lekkomyślnym facecie. Ale na jej drodze nieustannie pojawia się Tim Mason, który z czasem sprawia, że założenia i plany zaczynają się komplikować.

Tim to młody chłopak z wielkim bagażem niepochlebnych wyskoków. Wyrzucony z pracy, uzależniony od alkoholu, na pewno nietraktujący życia poważnie, a co w tym wszystkim najlepsze – pochodzący z całkiem porządnego domu. Aż chciałoby się rzec, niewdzięczny darmozjad. Ale… Nie zawsze wszystko jest takie, jakby się mogło wydawać.

Dla tych dwoje przyszłość ma przygotowanych wiele niespodzianek. Tych pożądanych, ale i niechcianych.

Nie ocenia się ludzi na podstawie pierwszego wrażenia. A jednak to zrobiłam. Obdarzyłam Tima łatką niewdzięcznika, po czym dość szybko odkleiłam ją zastępując siecią sympatii. Przekonujący pod względem poczucia humoru, niezrozumiany i oczywiście popełniający błędy – jak każdy człowiek. Dopiero co wstępujący na ścieżkę dorosłości okazuje się dobrym przykładem dojrzewającego buntownika, który musi zmierzyć się z prawdziwym obliczem Wyzwań przez duże „W”. Co go spotka? Podszepnę Wam, że nie tylko miłość.

Drugim narratorem powieści, jak i jednym z dwóch głównych bohaterów, jest Alice. Zaradna, sympatyczna, pomocna i twardo stąpająca po ziemi dziewczyna. Otoczona wianuszkiem bliskich, z planem na życie, ale i chłopakiem, którego darzy wygasającym uczuciem. Jako mądra i rozsądna dziewiętnastolatka zdaje sobie sprawę z tego, że nie może zakochać się w koledze brata, Timie. Co jednak, kiedy rozum i serce nie idą razem w parze?

„Gra miłości”, zgodnie z pojawiającym się w tytule uczuciem, to powieść o młodych ludziach, których zaczęła łączyć silna więź. Początkowo przewijająca się w myślach i żartobliwych dialogach, wraz z biegiem czasu nabierająca praktyki, ogłady i powagi. Autorka funduje czytelnikowi nieprzesłodzony i niezniszczony wulgarnością zbliżeń obraz namiętności, ale i przyjaźni. Ale uwaga. Fabuła absolutnie nie ogranicza się wyłącznie do wątku uczuciowego. Co więcej, równowartościowym tematem okazuje się dziecko. Jakie? Czyje? Tego zdradzić Wam nie mogę, ale przyznam, że nie liczyłam na taki obrót spraw i taką treść. Powieść jest decydowanie bardziej dojrzała i według mnie bardziej angażująca niż „Moje życie obok” .

Autorka pisze lekko i zabawnie, kreując wiarygodne dialogi potrafiące poprawić humor. Raczej nie skupia się na rozwlekłych opisach otoczenia, co akurat według mnie okazuje się jak najbardziej korzystnym elementem. Natraficie tutaj za to na liczne odniesienia do cytatów i postaci z książek oraz filmów. Ja większości jednak nie znałam, więc korzystałam z przypisów, by umieć wpasować się w konkretne sytuacje.

Myślę, że to ostatecznie dobra książka. Obyło się bez wylewu emocji i górnolotnych wrażeń, ale czytało się szybko i przyjemnie. Bardziej dojrzała od poprzedniej powieści autorki, z nienarzucającym się, a ciekawym wątkiem miłosnym, a co najważniejsze – z tematami pobocznymi, które odgrywają w tej historii wcale nie mniejszą rolę, aniżeli uczucie głównych bohaterów. Całość oceniam na plus.

[Adres usunięty]