Golimistrz

Złammy na moment zasadę walecznego bohatera, szlachetnych pobudek i wzniosłych ideałów, bo oto przedstawiam Wam dzieło Bohdana Waszkiewicza, gdzie golibroda zostaje płatnym mordercą, a w średniowiecznych borach parkuje UFO.

Ale zacznijmy od początku – Brzytew, były członek armii, postanawia otworzyć salon fryzjerski na królewskim dworze. Wplątuje się w ten sposób jednak w wielkie problemy, bo oto władca wpada na genialny pomysł – a weźmy sobie tego golimistrza i zatrudnijmy jako mordercę na zlecenie, bo mu bystrze z oczu patrzy.

Aby uniknąć kolosalnych podwyżek czynszu od swojego lokalu, główny bohater musi zatem wypełniać powierzone mu przez króla zlecenia. A to ubić jakąś strzygę, a to wyegzorcyzmować wampira, czy też odnaleźć wieśniaków zakładających na bagnach własną religię. Cóż powiedzieć – typowy dzień z życia królewskiego golibrody. Warto tu zaznaczyć, że Brzytew, choć czasami może i myśli nie tą częścią ciała, co trzeba, tak jak pewien szarowłosy zabójca potworów, to wiedźmin z niego żaden. Potwory, które przyszło mu zwalczać (przez absolutny przypadek), zawsze bywają od niego silniejsze lub większe. Zwycięstwo w walkach zapewnia mu błyskotliwość jego umysłu, ratująca go z każdej opresji.

Ta książka nie nudzi, nie przytłacza, nie zasypuje opisami. Ona bierze za rękę i prezentuje przyjemną rozrywkę, która wciąga do ostatnich stron. Swoją budową, bardziej niż powieść, przypomina zbiór krótkich opowiadań. Każde z nich przepełnione jest doskonałym humorem i lekkością pióra. Mało autorów umie pisać w ten sposób. Niewielu tworzy też tak proste historie. Nasz fryzjer-zabójca nie ma żadnego wzniosłego celu, nie planuje ratować świata ani nikogo pomścić. Spełnia po prostu to, co mu kazano, w mniej lub bardziej problematyczny dla siebie czy królestwa sposób. Jest łasym na pieniądze i lubiącym towarzystwo kurtyzan mężczyzną. Nic więcej. Nie ma nadprzyrodzonych mocy, magicznych artefaktów czy daru. Służy władcom bez autorytetu, często niestroniącym od alkoholu i porywczym, a w tle toczy się wojna tylko dla rozrywki. To wszystko wskazywałoby, że cała fabuła kręci się wokół zabijania, ale jest w niej coś więcej niż przysłowiowe „krew, flaki i mózg na ścianie”.

Cała recenzja na: CzasoStrefa

"Golimistrz" to powieść science fiction autorstwa Bohdana Waszkiewicza.

Golimistrz na co dzień jest szanowanym golibrodą, który nie może narzekać na brak klientów, jednak pod osłoną nocy staje się człowiekiem do zadań specjalnych, które zleca mu osobiście sam król. Właśnie ta druga twarz przysporzy mu wiele przygód. Jeden człowiek, dwie twarze...

"Golimistrz" to historia z pogranicza science fiction i fantasy, osadzona w czasach średniowiecza. Moje pierwsze skojarzenie, które pojawiło się w głowie, gdy zagłębiłam się w tą historie - to kraina baśni Andersen tylko, że tak wersji hard z mrocznym klimatem i śmiercią na talerzu. Choć na początku byłam sceptycznie nastawiona (chyba przez te odległe czasy) to z każdą przeczytaną stroną utwierdzałam się w tym, że ta książka jest po porostu niezła, a te krótkie historyjki naprawdę wciągają. Wspomniany tytuł to nic innego jak zbiór opowiadać o przygodach Golimistrza, ale gdy przypatrzymy się temu bliżej to odkrywamy, że te wszystkie opowiadania wiążą się ze sobą, tworząc jedną spójną historie. A sam Golimistrz to człowiek zagadka - trudno go rozgryźć, chwilami przejawia dobre serce, a zaraz potem podcina Ci gardło. Zawsze znajdzie dobry plan, aby rozprawić się ze swoim przeciwnikiem, a do tego ma predyspozycje do tytułu "średniowiecznego MacGyvera". Nie sposób go nie lubić, choć bywa gruboskórny. Mogę się mylić, ale to chyba debiutancka książka autora, który co prawda ma w swoim dorobku kilka opowiadań w wydanych w różnych zbiorach🤔 ale muszę przyznać, że autor ma ciekawy styl i wyczuwam tu taką nutkę "zachodu", czyli gdyby ktoś mi powiedział, że to zagraniczny autor to bez zastanowienia bym mu uwierzyła. Szczerze nie miałabym nic przeciwko, gdy w przyszłości pojawiła się kontynuacja przygód golibrody, bo to naprawdę dobra propozycja czytelnicza, po którą warto sięgnąć do czego Was zresztą zachęcam.

Szczęśliwe uniknięcie śmierci przynosi królowi pewien nietuzinkowy pomysł. W jego realizacji ma pomóc mu ktoś niepozorny, o niezachwianej reputacji. Któż nada się lepiej niż miejski golibroda? Na bohatera czeka szereg zaskakujących zleceń i potwornych przygód. Jakie wartości okażą się dla niego najważniejsze?

Kiedy mówią mi, że książka jest idealna dla fanów Wiedźmina, nie myślę ani chwili, po prostu szybko zagłębiam się w jej lekturze. I powiem Wam, że “Golimistrz” rzeczywiście przywiódł mi na myśl wiedźmińskie przygody, choć na pewno zabrakło tu tak wyszukanego poczucia humoru. Kim jest bohater tytułowy? To najlepszy golibroda w królestwie, który na zlecenie króla przybiera bezlitosne oblicze, pełne zaskakujących pomysłów. A ja polubiłam tego gościa! Treść książki podzielona jest na rozdziały, a każdy z nich to inna przygoda Golimistrza, choć wszystkie uporządkowane są chronologicznie. Która została moją ulubioną? Zdecydowanie ta z polowaniem na tura! Większość wydarzeń byłam w stanie wydedukować, ale nie zabrakło elementów zaskoczenia. Być może nie natknęłam się tutaj na fajerwerki i emocje sięgające zenitu, ale lektura zainteresowała mnie i wciągnęła tak bardzo, że siadałam do kontynuacji z ogromną chęcią. Świat wykreowany przez autora przypadł mi do gustu. Całkiem fajni bohaterowie drugoplanowi (aż mnie kusi, by dowiedzieć się jeszcze więcej o mnichu i jego eksperymentach!). Niesamowita wyobraźnia przy opisywaniu kreatur. Książka jest lekka, a styl autora pozwala z łatwością przeskakiwać przez kolejne strony tekstu. Spędziłam z “Golimistrzem” kilka naprawdę fajnych godzin zatem nie pozostaje mi nic innego, jak polecić Wam tę lekturę!

"Golimistrz" zaskoczył mnie sposobem przedstawienia powieści, jest ona całością, wydarzenia są chronologicznie ułożone, a jednak miałam wrażenie, że czytam... opowiadania. Krótkie rozdziały, każdy o innej misji, którą Golimistrz Brzytew ma do zrealizowania. Dzięki bystremu umysłowi i jak na swoje czasy bardzo innowacyjnemu podejściu, do wydaje się zupełnie, prostych rzeczy, dla mistrza brzytwy nie istnieje pojęcie "niemożliwe do wykonania". Każdy, kto stawia na przygodę, będzie z tej powieści zadowolony.

Autor "Golimistrza" trafił w moje poczucie humoru, ironiczny golibroda w parze z bardzo oszczędnym w słowach, za to oczytanym mnichem (bliżej mu do maga lub alchemika, ale to mnich), tworzą mieszankę wybuchową. A kolejne wyprawy czy to po głowę przerośniętej modliszki, czy też innego stwora, dostarczą rozrywki. Polecam dla osób z dystansem do wszystkiego, bo tej książki nie można brać na serio

ząć należy od tego, że Geralt z Riwii jest jeden. Koniec. Kropka. I jeśli już to mamy wyjaśnione, to teraz należy spojrzeć na najnowszą propozycję od Bohdana Waszkiewicza z czystą głową. Zdaję sobie jednak sprawę, że podczas lektury, nie raz i nie dwa będzie Wam na myśl przychodził Wiedźmin, ale starajcie się ją porzucić i dać jegomościowi carte blanche.

Golimistrz jest człowiekiem bez przeszłości. Właściwie wiadomo o nim tyle, że jest golibrodą wciągniętym do królewskiej armii. Dzięki wrodzonemu sprytowi, wyćwiczonemu bicepsowi i sprawnemu manewrowaniu brzytwą, mężczyzna zyskuje przychylność króla Mara, dla niepoznaki otwiera zakład z usługami fryzjerskimi, a od czasu do czasu bierze udział w szalenie niebezpiecznych misjach, które kończą się źle jedynie dla stworów wyłażących ze swoich gawr, by niszczyć, gwałcić i mordować.

Mości Brzytew jest postacią tajemniczą i nieobliczalną. Doskonale radzi sobie zasadami panującymi w królestwie, manewruje pomiędzy zleceniodawcami, wybierając dla siebie najlepszą opcję i absolutnie nie jest wierny jednemu człowiekowi. Z niebywałą lekkością potrafi odgadnąć co będzie dla niego najlepsze i bezwzględnie, acz z wdziękiem, pozbywa się kolejnych problemów. A wiedzieć trzeba, że jego najwięksi wrogowie to plejada słowiańskich stworów, o istnieniu których nie mieliście pojęcia.

Wygląda na to, że Bohdan Waszkiewicz przewertował wszystkie dostępne słowiańskie bestiariusze w poszukiwaniu najbardziej groteskowych stworów jakie kiedykolwiek opisano. Dzięki temu zabiegowi, dał literackiego pstryczka w nos wszystkim tym, którzy do tematów słowiańskich podchodzą szalenie poważnie. Autor stworzył tu tak szalone stado stworów, że nie sposób się nudzić. Niektóre są obrzydliwe, inne odpychające, a jeszcze kolejne okrutne czy rubaszne i seksualnie niebezpieczne. Wszystko to sprawia wrażenie jakby samozwańczy czyściciel zła wszelakiego walczył z bandą komediowych przebierańców.

Pyszna była to lektura. Przygodowa, nienudna i pełna czarnego humoru. Nie brakowało w niej ani krwi, ani trupów, ani nawet intryg. Zajrzyjcie do tego wspaniale dziwacznego uniwersum i nie zapomnijcie naostrzyć brzytew. Tu będa Wam potrzebne!