Gniew. Cykl Teodor Szacki. Tom 3

„Gniew” to ostatni tom przygód srebrnowłosego prokuratora Teodora Szackiego i w moim odczuciu najlepszy. Nie tylko zajmująca zagadka kryminalna, ale również poruszane problemy społeczne i niespodziewane konsekwencje, które niosą podejmowane przez bohaterów decyzje czynią go niesłychanie wciągającym. Tym bardziej jeśli dopełnimy go ciętymi ripostami okraszonymi pełnym ironii humorem.

Tym razem spotykamy prokuratora na Warmii, gdzie pracując w swoim zawodzie, wiedzie dość stabilne życie uatrakcyjniane drobnymi spięciami z nastoletnią córką Heleną. Olsztyn przedstawiony jego oczami bezustannie spowity szarością mgły, pokryty marznącą mżawką, mimo tego, że w jego granicach mieści się aż jedenaście jezior, jak z dumą deklarują lokalni patrioci, nie zachęca do odwiedzin, a tym bardziej do mieszkania w nim, brrr.

Również w sferze zawodowej niewiele się dzieje. Monotonne, nieciekawe tematy, z którymi ma do czynienia Szacki, przerywa pojawienie się kości, które tylko początkowo wydają się pochodzić od Niemca z czasów wojny, a okazują się jedną z najbardziej tajemniczych spraw jakie prowadził.

Dlaczego jednak ta sprawa prócz podniecenia budzi w nim niepokój? Czyżby popełniał jakiś błąd? Podążał w ślepą uliczkę?

Prokuratora w działaniach wspiera kilka oryginalnych postaci. Między innymi niemal równie ekscentryczny jak jego imiennik, doktor Frankenstein, wąsaty policjant Jan Paweł Bierut i terminujący u niego młody asesor Edmund Falk. Szczególnie ten ostatni został wręcz skrojony na miarę Szackiego.

"Król sztywniaków i książę sztywniaków, dobrali się w korcu maku."

Tym razem autor porusza temat przemocy domowej, o której zapobieganiu niby dużo się mówi, ale często niewiele robi, a przynajmniej nie tyle, by pomóc ofiarom i zapobiec tragedii. Temat, z którego zrozumieniem również Szacki ze swoim szowinistycznym nastawieniem ma spore problemy. Jakie konsekwencje będzie miało jedno zaniechanie, zlekceważone zgłoszenie? Jak bardzo wpłynie również na jego życie?

Nie zawsze lubię otwarte zakończenia, bo zamiast spodziewanych odpowiedzi często przynoszą niedosyt. Tym razem jednak przyjęłam je z uśmiechem na ustach licząc na to, że za tą otwartą furtką kryją się dalsze losy Teodora Szackiego, które autor da nam kiedyś poznać.

Kończąca trylogię książka "Gniew. Cykl Teodor Szacki. Tom 3" wzbudziła we mnie wiele pozytywnych emocji. Podobnie jak poprzednie części była pisana lekkim językiem , dzięki czemu czytałam ją "jednym tchem". Opis przygód i perypetii życiowych prokuratora Teodora Szackiego był ciekawą lekturą, która umiliła mi czas. Niestety, tak jak wspomniałam jest to ostatnia część trylogii, wpisująca się doskonale w zasady typowego kryminału. Jednak według mnie nie jest napisana wedle typowego schematu, a jest dość intrygująca i niepowtarzalna. Uważam, że jest to jedna z najlepszych powieści tego typu, z jakimi miałam styczność w ostatnim czasie. Polecam.

Nie mogłam nie sięgnąć po kolejny tom serii, która na stałe zapisała się w mojej głowie. "Gniew" z świetnego Cyklu Teodor Szacki autorstwa Zygmunta Miłoszewskiego nie opuścił poprzeczki, jaką stawia cała seria. Nie bez powodu Cykl stał się światowym bestsellerem - reakcja czytelników w pełni zasłużona, nikogo nie powinien dziwić zachwyt. Jako wielka fanka serii, która wciągnęła mnie całkowicie do swojego świata, nie mogę powiedzieć złego słowa na temat tej publikacji - wywołała we mnie dokładnie takie emocje, jakich oczekuję od dobrej książki. Zostałam porwana, oczarowana, zaciekawiona, zahipnotyzowana..