Feministyczna książka przesiąknięta dobrym humorem. Jeśli ten opis Cię zachęcił, to koniecznie sięgnij po "Głosy Kobiet" - opartą na faktach powieść Miriam Toews.
Bohaterkami książki jest osiem kobiet ze społeczności mennonitów. Od dwóch lat są one nocami gwałcone przez demony, które w ten sposób karzą je za grzechy. Wychodzi jednak na jaw, że przez cały ten czas dokonywali tego znani im mężczyźni. Kobiety spotykają się, żeby podjąć decyzję, co robić dalej. Mogą nie robić nic, przeciwstawić się i walczyć lub odejść. Mają czas na dokonanie wyboru, zanim mężczyźni powrócą. Jest to o tyle trudne, że mennonitki do tej pory nie miały żadnych praw. Nie zostały zaznajomione z pismem ani z językiem obowiązującym w ich kraju. Muszą więc stawić czoła nie tylko tyranizującym je mężczyznom, ale również swoim ograniczeniom, słabościom i przekonaniom.
Wydawać by się mogło, że w przypadku tak wielkich problemów, jedyną możliwością jest powaga. Ta książka pokazuje, że da się okazać szacunek oraz siłę feminizmu, a równocześnie przekazać duży ładunek humorystyczny. Poruszane są w niej również tematy związane z wolnością, naturą człowieka oraz przebaczeniem.
Opinie o książce
Fabuła tej niezwykłej, smutnej, wstrząsającej, ale i poruszającej powieści zainspirowanej prawdziwymi wydarzeniami mogłaby zostać zaczerpnięta wprost z "Opowieści podręcznej".
Margaret Atwood
Oszałamiająca, wybuchowa powieść, w której napięcie udręki, miłości i gniewu narasta powoli, ale z ogromną siłą. Żadna z książek, które przeczytałam w ostatnim roku, nie opowiadała tak wyraźnie o naszej teraźniejszości, a jednocześnie nie sprawiała wrażenia tak ponadczasowej; niezmiennie wspaniała Miriam Toews napisała książkę tak bliską greckiej tragedii, jak tylko może to zrobić współczesna zachodnia powieściopisarka.
Lauren Groff
W tym feministycznym manifeście groza zdarzeń wyłania się z opowieści stopniowo i subtelnie. Jednocześnie książka Toews kipi miłością i humorem, którymi autorka zaskarbiła sobie sympatię czytelników i czytelniczek. Echa doświadczeń z dzieciństwa pojawiają się w znakomitej twórczości Toews od samego początku, jednak nigdy dotąd autorka nie opisywała ich tak otwarcie, nigdy tak zdecydowanie nie krytykowała fundamentalizmu i jego obłudy. A czy wspomniałam już, że to przezabawna książka? Wręcz przesycona typowym dla Toews przewrotnym poczuciem humoru.
"The New York Times"
Oszczędna, bezlitosna, złożona i trzymająca w napięciu. Ograniczony czas i jedno miejsce akcji dają znakomity efekt dramatyczny.
"The Wall Street Journal"
Ta powieść sprawia, że śledzimy życie nieznanych nam ludzi z odległej społeczności, a ich ocalenie jawi nam się jako równie ważne i kruche jak nasze własne.
"The Washington Post"
Miriam Toews jest przezabawna i brawurowo szczera. Jest też mistrzynią sztuki ucieczki: w jej powieściach bohaterowie, zdawałoby się, schwytani los zawsze znajdują sposób, by się wyzwolić.
"The New Yorker"
"Głosy kobiet" to ironiczna, nieskrępowana opowieść o naturze zła, wolnej woli, odpowiedzialności zbiorowej, o tym, jak kultura determinuje nasz los, ale przede wszystkim - o przebaczeniu.
"The New York Times Book Review"
O autorce
"Głosy kobiet" to książka będąca ósmą powieścią kanadyjskiej pisarki Miriam Toews. Autorka ta jest laureatką wielu prestiżowych nagród pisarskich. Jej najbardziej doceniane powieści to "A Complicated Kindness" oraz "All My Puny Sorrows". Do tej pory nie ukazały się one w języku polskim.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca lub z serii Powieści
Czy książka "Głosy kobiet" to reportaż o prawdziwych wydarzeniach w kolonii mennonitów?
"Głosy kobiet" to powieść beletrystyczna, która została bezpośrednio zainspirowana wstrząsającymi, autentycznymi wydarzeniami z Boliwii. Autorka wykorzystuje formę literacką, aby oddać głos ofiarom przemocy w zamkniętej, rygorystycznej społeczności religijnej. Narracja skupia się na tajnej debacie ośmiu kobiet, które muszą podjąć dramatyczną decyzję o swojej przyszłości. To głęboka analiza natury zła, wolnej woli oraz kobiecej solidarności w obliczu niewyobrażalnej krzywdy.
Jaki jest styl narracji i język w tej powieści Miriam Toews?
Powieść charakteryzuje się oszczędnym, dramatycznym stylem, który łączy powagę tematu z przewrotnym, czarnym humorem. Choć poruszane wątki są tragiczne, autorka wprowadza elementy ironii i błyskotliwych dialogów między niepiśmiennymi bohaterkami. Taka konstrukcja sprawia, że historia staje się bardziej przystępna i ludzka mimo swojej ogromnej ciężkości emocjonalnej. Czytelnik obserwuje proces odzyskiwania podmiotowości przez osoby pozbawione wcześniej prawa do samostanowienia.
Czy ta historia przypomina klimatem "Opowieść podręcznej" autorstwa Margaret Atwood?
Tak, książka wykazuje silne podobieństwo tematyczne do dzieła Atwood w aspekcie systemowej opresji kobiet. Obie pozycje analizują mechanizmy władzy mężczyzn nad kobietami w rygorystycznych, patriarchalnych strukturach o podłożu ideologicznym. Miriam Toews skupia się jednak na realnym świecie mennonitów, co nadaje opowieści wyjątkowo surowy i realistyczny charakter. Jest to lektura obowiązkowa dla osób poszukujących literatury zaangażowanej społecznie i manifestów feministycznych.
Gdzie toczy się akcja większości rozdziałów tej konkretnej powieści?
Prawie cała akcja utworu rozgrywa się w jednym miejscu, którym jest strych stodoły. Ta klaustrofobiczna i ograniczona przestrzeń staje się centrum najważniejszej debaty w życiu bohaterek oraz ich jedynym bezpiecznym azylem. Statyczność miejsca akcji potęguje napięcie i pozwala czytelnikowi skupić się wyłącznie na argumentacji, emocjach i dylematach moralnych kobiet. Taka forma nadaje powieści strukturę zbliżoną do klasycznej tragedii greckiej przeniesionej w nowoczesne realia.
Dla kogo lektura tej książki może okazać się zbyt trudnym doświadczeniem?
Książka nie jest odpowiednia dla osób szukających lekkiej rozrywki lub unikających w literaturze opisów traumy i przemocy seksualnej. Poruszane w niej wątki gwałtów oraz religijnego fundamentalizmu wymagają od odbiorcy dużej odporności emocjonalnej i dojrzałości. Ze względu na surową tematykę i specyficzny, filozoficzny ton debaty, może ona nie przypaść do gustu wielbicielom wartkiej akcji. Jest to pozycja wymagająca pełnego skupienia i gotowości na konfrontację z bolesnymi aspektami natury ludzkiej.
