Głodne. Reportaże o (nie)jedzeniu

,,Głodne. Reportaż o (nie)jedzeniu" to przejmująca historie ludzi (nie tylko kobiet, ale i mężczyzn) którzy pragnąc być zdrowi, dbać o siebie wpadli w pętle, z której nie można się uwolnić. Zaburzenia odżywiania, kompulsywne objadanie, anoreksja, bulimia, ortorreksja. To wszystko jest koszmarem tych ludzi i ich rodzin, którzy nie widzą jak pomóc. Jak rotiwac zdrowie a często i życie najbliższych.

Jest to przerażająca lektura, która bardzi wyraźnie pokazuj, że zaburzenia odżywiania mogą dotknąć każdego z nas a przyczyny mogą być niesamowicie różnorodne.

Autorka nie moralizuje, nie ocenia, co jest niesamowicie ważne, ale próbuje przybliżyć nam ten świat pełen łez i bezsilności. Świat, w którym jedzenie nie ma nic wspólnego z przyjemnością. Jest przykrym obowiązkiem, żeby nie powiedzieć karą a kalorie i waga są przekleństwem.

Historie są skajnie różne, ale wszystkie łączy upiorny dramatyzm i swego rodzaju wyścig z czasem.

Spróbujcie wyobrazić sobie dwudziestolecie dziewczynę, ważącą 26 kilogramów. W głowie pojawia się szokujący obraz. A jeśli dodatkiem do tego odmowę ze strony szpitali, które nie chcą przyjąć dziewczyny bi za mało waży... robi się z tego koszmar z gatunku tych najgorszych. Ciężko opisać emocje jakie towarzyszą lekturze, ale [Adres usunięty] warto ją przeczytać, bo otwiera oczy.

Nie bez znaczenia jest obraz kobiety idealnej w mediach. To nie robi nic dobrego...

Zaburzenia odżywiania to temat tabu. Ludzie chcą wyglądać szczupło, szukają kontroli i pragną być zadowoleni, a systematyczna utrata wagi potrafi choć przez moment to dać. Moment, zanim wszystko zamieni się w poważną chorobę, jaka może prowadzić do śmierci, niszczy rodziny, działa destrukcyjnie na psychikę i sprawia, że wszystko się rozpada, ale zwolnienie, zatrzymanie się jest poza zasięgiem. W świecie, gdzie panuje kult chudości, a prawdziwe życie jest mniej atrakcyjne niż to na ekranach, ludzie robią wiele, by przybliżyć się do własnych ideałów wizerunkowych, ale może okazać się, że zawsze będzie dla nas za mało. Że zwykle niezadowolenie przemieni się we wstręt, ćwiczenia w obsesję, dieta w niezdrowe zachowania... A zauważenie tego wcale nie będzie łatwe.

Klaudia Stanach pisze w mini reportażach o wielu twarzach zaburzeń odżywiania. O historiach, którymi podzielili się z nią inni, częściowo oddając im głos, ale szuka też informacji, czy to w internecie, czy rozmawiając ze specjalistami. Teksty te mają swoje mankamenty, ale czuć w nich sporo pracy.

Co istotne — „uwaga“ przed wstępem, która twierdzi, że „Osoby z zaburzeniami odżywiania powinny się zastanowić, czy na pewno chcą ją przeczytać“ jest bardziej istotna, niż mogłoby się wydawać. Jasne, każdy wie wcześniej, o czym będzie czytać, ale w treści reportaży jest naprawdę sporo zachowań osób z zaburzeniami, zachowań, jakie mogą stać się niestety inspiracją. Bo autorka nie pisze ogólnie o zjawisku, a stara się jak najdokładniej je przybliżyć, co jest godne uznania, ale też wymaga zastanowienia, czy jesteśmy gotowi zmierzyć się z takim podejściem. Zastanowienia bardziej wnikliwego.