Głód. Saga wołyńska. Tom 1

Mam to szczęście, że żyję w takich czasach, że nie wiem, czym jest głód. Nie mam na myśli głodu, który kieruje moje kroki do kuchni, abym mogła go zaspokoić. Mam na myśli GŁÓD, który odbiera zdolność myślenia, siły, staje się sensem istnienia, a także zmusza do czynów, o których nigdy byśmy nie pomyśleli. Jednak wszechogarniająca obsesja jego zaspokojenia, choć obierkami z ziemniaków, nadgniłą cebulą, popycha nas do najgorszego… Joanna Jax w swojej powieści nie oszczędza nam naturalizmu zdarzeń. Opisuje wydarzenia znane z kart historii, szokując i wywołując momentami nawet obrzydzenie. Ale tak właśnie było. I tak niestety dzieje się też dziś, tuż obok… Ludzie ludziom zgotowali ten los – te słowa są wciąż aktualne.

I choć uderza w nas z całą mocą okrucieństwo i głód, który doskwierał bohaterom, to powieść Joanny Jax można potraktować wielowymiarowo. To nie tylko historia, która przypomina o piekle hołodomoru, ale także opowieść o ludzkich losach uwikłanych w historię. Dzięki dwutorowej fabule możemy obserwować życie Nadii Szewczenko i Wissariona Zinowjewa oraz Marty Osadkowskiej i Marcela Lemańskiego. Ci pierwsi nie tylko musieli zmierzyć się z zabijającym ich niedożywieniem, ale także spróbować przeżyć w świecie, w którym w imię głodu, nie obowiązywały żadne zasady. W którym wrogiem był ten, który odejmował od ust ostatnią kromkę chleba, a oprawcą ten, który wykorzystywał i zmuszał do działania wbrew sobie. A to wszystko za przysłowiową łyżkę zupy, zupełnie dalekiej od skojarzenia z pełnowartościowym posiłkiem. Ci drudzy zaś, musieli stawić czoła światu, który nie akceptował ich uczucia. Młodzi ludzie postawieni przed trudnymi wyborami, zmuszeni, by szybciej dorosnąć, zdani na siebie, odarci z resztek nadziei… Czy udało im się wygrać w tym nierównym starciu?

Joanna Jax nakreśliła historię pełną ludzkich dramatów, dylematów, walki o własną godność i przetrwanie, ale także opowieść o skomplikowanych relacjach polsko-ukraińskich. Tutaj nic nie jest tylko czarne lub białe. Po każdej stronie są tacy, którzy traktują się na równi, ale i tacy, których zachowanie możne określić momentami mianem hipokryzji – pomagają, tolerują, ale obcokrajowiec nigdy nie będzie wystarczająco dobry, aby postawić go na równi z rodakiem.

Podsumowując:

Nowa książka Joanny Jax to powieść pełna emocji oraz sprzeczności, które nami targają podczas lektury. Naturalistyczny obraz hołodomoru zestawiony został w przeciwieństwie do dostatniego życia. Głód, który wyznaczał każdy dzień — w kontrze do kuriozalnych, wydawać by się mogło dylematów, związanych z wyborem posiłku lub kolejnego stroju. I choć powieść porusza do głębi, przenika nas równie bardzo, jak dreszcz przerażenia, wywołany lekturą o tym, co wówczas miało miejsce, to w całej opowieści znajdziemy coś, co napawa nadzieją. Miłość. I o sile tego uczucia także jest ta książka. Uczucia, które nie powinno było się zdarzyć, które z góry było skazane na porażkę. Które nie miało prawa przetrwać i z którego los okrutnie zakpił. Które niczym zranione zwierzę kurczowo trzymało się życia. O miłości, która gotowa była do największych poświęceń... Polecam.

Opowieść o tym, co z człowiekiem robi wszechogarniający głód. Taki, który boleśnie trawi każdy fragment ciała. W książce ukazano cierpienie Ukraińców, znowu wymierzone przez Sowietów i ich odhumanizowane metody działania. Niewiarygodne i nad wyraz aktualne. Jedna z tych opowieści, które długo jeszcze zostają z tyłu głowy i nie pozwalają zapomnieć o bohaterach. A obok tego cierpienia historia miłości, która próbuje przetrwać i sprawia, że czytelnik w całej tej krzywdzie dostrzega jakąś nadzieję. Niezaprzeczalnie jedna z lepszych książek jakie czytałem, z czystym sumieniem polecam!

Na książki z Sagi Wołyńskiej miałam ochotę od czasu, gdy wyszedł pierwszy tom, czyli „Głód”, o którym dzisiaj chcę wam opowiedzieć. Jestem zaskoczona tym, jak autorka opisała wielki głód na Ukrainie. Bardzo dobrze odzwierciedlając wydarzenia, a także emocje i dylematy osób, które żyły wtedy na ziemiach dotkniętych głodem. Myślę, że dla wielu z nas głód to coś abstrakcyjnego, jedzenie mamy na wyciągnięcie ręki, a nasze myśli nie krążą wokół niego i tego, jak je zdobyć.

Czytając książkę Joanny Jax, czułam trud bohaterów, strach o jutro, a emocje, jakimi emanowali i z łatwością przechodziły również na mnie. Jest to powieść w którą z pewnością nie romantyzuje wojny. Owszem nie brakuje w niej miłości, a także walki o nią, ale odniosłam wrażenie, że jest ona taka, jaka bywała w tamtych, minionych latach, czyli skomplikowana, czasem niszcząca i rzucająca cień na resztę życia bohaterów.

Joann Jax pokazała nie tylko trudność o przetrwanie, ale także skomplikowane relacje w stosunkach polsko-ukraińskich, a także nastawienie ludzi do siebie.

Jest to książka trudna, ciężka, moementami wywołująca łzy smutku, dająca poczucie niesprawiedliwości tamtych czasów. Jednak ja odnalazłam tam również pewne światełko i nadzieję, na lepsze jutro.

Jest to moja pierwsza książka autorki, ale muszę przyznać, że polubiłam jej pióro i styl pisania.

Dalsze losy Nadii, Wissariona, Marty i Marcela poznaję już kolejnym tomie „Wojna”. A jeśli wy, lubicie książki z dobrze nakreślonym tłem historycznym, to bardzo wam polecam „Głód”.

Słyszałam wiele dobrego o twórczości Joanny Jax, chociaż muszę przyznać, że to dopiero pierwsza książka autorki po którą sięgam, a zarazem powiem, że na pewno nie ostatnia.

Wielki głód na Ukrainie, zapewne jeszcze jakiś czas temu, nikt z nas nie spodziewałby się, że temat ten stanie się teraz jakże bliski i realny. Dla Ukrainy nastały ciężkie czasy.

Nadia oraz Wissarion znają się od dawna. W obliczu hołodomoru na Ukrainie starają się być dla siebie wsparciem. Najpierw on ratuje ją przed śmiercią, potem ona robi wszystko, by pozyskać jakiekolwiek jedzenie, którym zawsze się z nim dzieli. Jest im ciężko, a głód nie daje o sobie przestać myśleć, ani chwili. Dlatego oboje posuwają się do haniebnych czynów, aby tylko przetrwać, gdyż ich życie przemieniło się w walkę. Walkę, w której słabi giną, a mocniejsi jakoś sobie próbują radzić. Jedno dla drugiego jest niezwykle ważne, ale oboje boją się to przed sobą przyznać, a zwłaszcza Wissarion. Czy uda się im przetrwać przed śmiercią głodową?

„Miała niespełna czternaście lat, gdy spotkał ją na charkowskiej budowie socjalistycznego osiedla. I nie przypuszczał nawet, że kiedyś pokocha ją tak bardzo, iż nikt i nic więcej nie będzie się liczyło. Przeszli przez piekło, trzymając się za ręce, a gdy w końcu się z niego wyrwali, on wypuścił jej dłoń i pozwolił, by odeszła.”

Marta i Marcel kochają się ponad wszystko. Ona pochodzi z bogatej rodziny, on jest biedny jak mysz kościelna. Dla niej nie liczy się jednak majątek, tylko uczucia, a tych jest pewna. Jednak rodzina Marty nie chce zaakceptować wyboru córki, zwłaszcza ojciec, dlatego Marcel wpada poniekąd w tarapaty. Ich miłość jest tak wielka, że dziewczyna jest w stanie zrobić dla niego wszystko, nawet coś, czemu zawsze się sprzeciwiała. Czy zdoła uchronić ukochanego przed śmiercią za popełnione czyny? Czy ich miłość przetrwa pomimo wszelkich trudności?

Podoba mi się styl pisania autorki i to jak oddaje emocje swoich bohaterów zawarte w powieści. Historie opisane na łamach tej powieści z całą pewnością są przejmujące, czasem wręcz mrożące krew w żyłach. Głód na jaki zostali skazani Ukraińcy za sprawą Stalina był czymś okropnym. Nie wyobrażam sobie życia w takich warunkach, gdzie ludzie, aby przetrwać posuwali się czasem do naprawdę okropnych czynów. Sowieci nie mieli skrupułów i pozbywali się trupów oraz tych na wykończeniu wrzucając ich na furmanki, kompletnie się tym nie przejmując. Ludzka godność została zhańbiona, pozbawiona wszelkiej moralności.

Wyobrażacie sobie umieranie z głodu? Co muszą czuć tacy ludzie, którzy muszą walczyć o najmniejszy kawałek jedzenia? To przerażające.

Mamy tutaj również obraz skomplikowanych relacji polsko-ukraińskich. Kiedy Polak kolegował się z Ukraińcem, bądź odwrotnie ludzie krzywo na to patrzyli. A jednak znając trochę życie, dobrze wiem, że nie można wszystkich ludzki wrzucać do jednego worka. Bo nawet wśród obcokrajowców są tacy, którzy nie są tacy jak cała reszta. Moja śp. Babcia miała żal do Ukraińców, bo oni wymordowali jej i Dziadkowi rodzinę, ciężko było jej pojąć że za dawne czyny nie można winić dzisiejszego pokolenia, które nie miało z tym nic wspólnego. Trauma i ciężkie przeżycia pozostały z babcią do ostatnich dni, więc po części ją rozumiem.

„Andrzej usiłował wytłumaczyć ojcu banalną rzecz – przecież nie wszyscy Ukraińcy byli tacy sami. Większość z nich nie miała nic do Polaków, a że nazywała ich pogardliwie Lachami, nikogo już nie dziwiło, bo i Polacy nie szczędzili im paskudnych określeń.”

Joanna Jax w swojej powieści wplata tło historyczne i trudne czasy. Bohaterowie zostali dobrze wykreowani w pełni oddając swoje emocje i charaktery. Polubiłam w sumie ich wszystkich, choć niekoniecznie zawsze popierałam ich wybory. Przyszło im jednak żyć w trudnych czasach, gdzie niektóre wybory okazywały się nader ciężkie i nie zawsze słuszne, a jeszcze częściej wbrew własnej woli. Każdy z nich zyskał jakąś determinację, by mimo wszystko iść do przodu i się nie poddawać. Historia wciągnęła mnie bez reszty i z niecierpliwością oczekuję drugiego tomu.

"Saga Wołyńska. Głód" to historia pokazująca nam okrutne czasy walki o godność ludzką oraz zaznania odrobiny szczęścia. To historia, która wyzwala w czytelniku całą gamę emocji. Polecam.

Chciałbym wam dzisiaj troszkę opowiedzieć o wspaniałej, trudnej i chyba najsmutniejszej książce jaką miałam przyjemność w ostatnim czasie czytać. Stąd już od "progu" moje pytanie

Ile jesteś w stanie zrobić w obliczu wielkiego głodu?

Myślę, że tak naprawdę dopóki nas to nie dotyczy i nigdy nie zaznamy prawdziwego braku żywności (chociaż przy tym wzroście cen i całej sytuacji...nawet wolę nie myśleć, że taka możliwość zbliża się wielkimi krokami) nie jesteśmy w stanie odpowiedzieć jednoznaczne na to dość trudne pytanie...

~ "GŁÓD" Joanny Jax to pierwszy tom Sagi Wołyńskiej, gdzie już od początku fikcja literacka przeplata się z prawdziwymi, brutalnymi faktami historycznymi w których przyszło żyć naszym bohaterom.

~W czasach panującego na Ukrainie Wielkiego Głodu, czasach za które odpowiadał sam Stalin i jego komunistyczne władze ZSRR. Wydarzeniach, które nigdy nie powinny mieć miejsca, gdyż tuż po obozach koncentracyjnych, są przykładem ludobójstwa, zbrodni wymierzonej przeciw nic nie winnej ludzkości.

~Powieść poznajemy z perspektywy czwórki bardzo młodych ludzi dzięki którym przenosimy się do 1933 roku krążąc między Polską, a Ukrainą.

Nadia Szewczenko i Wissarion Zinowjewa w czasie Hołomodoru, każdego dnia walczą o "okruszek pożywienia" co powoduje, że nie cofną się przed niczym, nawet jeśli mieli by stracić godność czy życie.Do czego się posuną?Czy zdołają przetrwać najtrudniejsze chwile?

Marta Osadkowska i Marcel Lemański pomimo różnic w statusie majątkowym, narodowości i braku akceptacji najbliższej rodziny walczą o uczucia, które zostają wystawione na wielką próbę.Czy miłość zwycięży?Jaki los ich czeka?

~"GŁÓD" to przepiękna, niezwykle trudna, nieodkładana, pełna emocji, momentami nawet barbarzyńska historia, która zabiera nas do bestialskich czasów gdzie jako bierny widz przemierzamy tereny Ukrainy przypatrując się z bliska niszczącej skali głodu która niesie ze sobą niewyobrażalne żniwa...

~Autorka za sprawą lekkiego pióra nadzwyczajnego pomysłu na fabułę, szczegółowych opisów, realizmu i niezwykle barwnych postaci stworzyła dla nas rozdzierająca nasze serca powieść wielopłaszczyznową.W której godność człowieczeństwo, determinacja, walka, miłość i wiara o lepsze jutro "gra pierwsze skrzypce"

~Będąc już jakiś czas po lekturze i czując wielki niedosyt wypatruje kolejnej części tej wspaniałej historia (premiera już 13 lipca)

Bezapelacyjnie polecam, zwłaszcza dla fanów powieści z historią w tle od których ciężko jest się oderwać.