Gideon z Dziewiątego

Książka to mała cegiełka licząca ponad 500 stron o większym formacie. Okładka i opis zachęci do sięgnięcia po nią każdego fana mrocznej fantastyki zwłaszcza, że dużą rolę odgrywać będą tutaj nekromanci i ich niezwykle zdolności. Autorka stworzyła bardzo rozbudowany świat, wykreowała go w najdrobniejszych detalach.

Dużym plusem jest spis domów i bohaterów na samym początku książki co ogromnie ułatwia czytanie. Autorka mocno manewruje z nazewnictwem bohaterów raz nazywając ich po imieniu a raz funkcją czy numerem domu z jakiego pochodzą. Bardzo łatwo jest się pogubić.

Niech nie zniechęci Was początek bo ciekawa akcja rozpocznie się trochę później a zakończenie sprawi, że nie oderwiecie się od ostatnich 200 stron 😉. Książka jest pełna czarnej magii, będą wskrzeszenia, będą mõrdërstwa, będą tajemnicze istoty, intrygi, pojedynki...wszystko to sprawi, że z każdą stroną akcja zrobi się coraz ciekawsza.

Gideon wraz z Harrow przejdą ogromną zmianę z pałających nienawiścią do siebie kobiet do współdziałających towarzyszy. Polubiłam te bohaterki - tak różne od siebie. Bardzo lubiłam ich utarczki słowne.

Gideon z dziewiątego to pierwszy tom serii zapieczętowany grobowiec. Po zakończeniu jakie zgotowała nam autorka z chęcią sięgnę po kolejne, by sprawdzić co wydarzy się dalej.

*współpraca reklamowa*

👉Jak fantasy to od zagranicznego czy polskiego autora? Ja zdecydowanie częściej sięgam po naszych autorów, wierzcie lub nie ale w mojej opinii podnieśli oni poprzeczkę fantastyce bardzo wysoko. Ta książka mnie wołała, nęciła okładką i opisem ale w ostatecznym rozrachunku mam bardzo mieszane uczucia.

👉Dom Dziewiąty, to najbardziej mroczny z Domów tego świata. To miejsce gdzie króluje nieżyczliwość, gdzie przechadzają się kostniejące mniszki, prastarzy służący i armia szkieletów. Gideon od zawsze była inna, zawsze spychana na margines, traktowana jak popychadło, z każdą chwilą marząca o tym by wydostać się z tego okropnego świata. Na wezwanie Cesarza wraz z Wielebną Córką, czyli wybitną wiedźmą kościomancji wyrusza by odbyć najtrudniejsze próby swojego życia. Gideon przyjmuje rolę kawalera by wspomóc Harrow w dążeniu do zwycięstwa, w którym jedna z nagród to nieśmiertelność.

👉Największy problem miałam z główną bohaterką, bo ja do samego końca wierzyłam, że to błąd w druku, że Gideon to dziewczyna, dla mnie to typowo męskie imię i ni jak nie mogłam się przełamać i traktować tej pani poważnie, a jej zachowanie też mi tego nie ułatwiało.

👉Fabuła bardzo złożona, wielowątkowa, o mrocznej i ciężkiej atmosferze. Zdecydowaną przewagę miały tutaj opisy, przez co czytanie mocno mi się dłużyło. Akcja rozwija się w dość wolnym tempie, ale sukcesywnie, każda strona przynosi coś nowego. Przy czytaniu trzeba zwracać uwagę na każdy szczegół, bo wszytko to co się dzieje jest ważne, trzeba się bardzo pilnować, żeby się nie pogubić w tym gąszczu wydarzeń, informacji, faktów, pozorów, tajemnic, intryg i manipulacji.

👉Zdecydowanie najmocniejszą stroną tej historii był wykreowany przez autorkę świat, on tutaj robi najważniejszą robotę. Cała otoczka okazała się naprawdę świetna, sam pomysł i plan to naprawdę coś co robi wrażenie, jednak sama historia, już nie do końca mi siadła, a na końcu zostałam z większą ilością pytań niż z liczbą odpowiedzi.

👉Książka może się podobać, co widać po opiniach, ale mnie nie zachwyciła.

*olilovesbooks2*

Jestem właśnie chora i zaczęłam się zastanawiać czy chcę przy złym samopoczuciu fundować sobie taką mroczną historię. Pomyślałam jednak że czuję się jak te rozpadające się kości z okładki i czemu nie, najwyżej ją przerwę.

No i po pierwsze zaskoczenie, okazało się że książka choć opisuje dość mroczne krainy to nie jest ciężka a to za sprawą bohaterek i ich przepychanek słownych. Jakby się słyszało dwie pyskujące do siebie nastolatki :)

Powód dla którego sięgnęłam po tę książkę miał być taki, że miała być inna niż cokolwiek co do tej pory czytałam i przyznaję, udało się. Mamy tu dziewięć domów, które za sobą nie przepadają, świat pełen nekromacji, mnóstwo szkieletów i Gideon, która nie potrafi trzymać języka za zębami, ale tak naprawdę ma dobre serce, a jeszcze lepszą rękę do miecza.

Wybrańcu wszystkich domów mają się spotkać i przejść śmiertelne wyzwanie. Sami nie wiedzą czy mają ze sobą współpracować czy może wręcz przeciwnie, nikt nie powinien sobie ufać. Co kryje się w podziemiach? Jak Gideon dogada się z Harrow której nienawidzi od dziecka? Aby się tego dowiedzieć musisz wejść w ten mroczny świat.

Styl autorki jest specyficzny: mroczny, momentami chaotyczny, z czarnym humorem, który albo się pokocha, albo odrzuci. Ja go polubiłam, choć dla mnie mogłoby być odrobinę mniej opisów. Jak wiadomo jednak przy tworzeniu nowych światów trzeba je opisać, by czytelnik mógł poczuć ten klimat.

Mimo choroby książka ta faktycznie poprawiła mi humor.

"Posłuchaj, Nav, im bardziej się miotasz, im silniej walczysz z Dziewiątym Domem, tym głębiej cię wciąga. Im głośniej będziesz na nich pomstowała, tym głośniejszy krzyk z ciebie wycisną"

84 razy. Tyle razy Gideon próbowała uciec z Dziewiątego Domu. Ma dość życia w otoczeniu szkieletów i chce uniknąć stania się jednym z nich. Niestety, ale nigdy jej się nie udało. Tym razem ma być jednak inaczej. Tym razem, ma jej się udać. Wszystko idzie w bardzo dobrym kierunku, ale jednak ktoś krzyżuje jej plany. Harrowhark, nekromantka, Wielebna Córka z Dziewiątego Domu. Kobieta, której Gideon nienawidzi i to z wzajemnością. To właśnie ona psuje jej wszystkie plany, ale stawia również propozycje wręcz nie do odrzucenia. Obie siebie bardzo potrzebują. Ale czy ich współpraca się uda? Czy obie osiągną swój cel?

To było dla mnie nowość, jeszcze chyba nigdy nie czytałam takiej książki i nie ukrywam, że byłam jej bardzo ciekawa już od samego początku. Nekromancja, kości? Zapowiada się ciekawie, prawda? Już pierwsze strony mnie zaskoczyły, bo nie wiem dlaczego, ale byłam pewna, że Gideon to mężczyzna, a nie kobieta. Sama bohaterka od początku jest dosyć ciekawą postacią. Sarkastyczna, bezpośrednia a nawet wręcz bezczelna. To mi się naprawdę bardzo podobało i im dalej, tym nic nie traci ze swojego charakteru. Jednak nie podobało mi się jej zachowanie względem osób, które wzbudziły jej zainteresowanie. Tak naprawdę, wystarczyło, że atrakcyjna kobieta zwróciła na nią uwagę i pyk. Myślenie się wyłączyło. Nie mówiąc już o tym, że jej uczucia w tym zakresie są naprawdę bardzo zmienne. Do tego, bardzo łatwo zdobyć jej zaufanie i też jest podatna na manipulację.

Gideon i Harrow? Nekromantka i jej Kawaler. Z pewnością jest to ciekawy duet. Połączyła je nienawiść, ale z czasem coś więcej? Harrow początkowo nie wzbudziła mojej sympatii, ale z czasem coraz bardziej ją polubiłam. Obie zdają sobie sprawę, że jeśli chcą osiągnąć swój cel, a przede wszystkim wyjść z tego żywe to muszą nauczyć się współpracować. Tak, z pewnością ich relację można zaliczyć do tych skomplikowanych. Od początku pomiędzy nimi iskrzy, iskrzy od nienawiści, lecz czasem dochodzą do porozumienia, a nawet względnej przyjaźni. Obie wyjaśniają sobie pewne sprawy i nagle okazuje się, że zaczyna się pomiędzy nimi coś więcej dziać. Był to dosyć zaskakujący wątek i tak naprawdę to nie do końca do mnie przemówił ze względu na zachowanie Gideon. Tak jej niestałość w uczuciach, zmienność spowodowała, że nie przekonało mnie to. 

"Teraz mamy w ramówce Godzinę z Gideon Nav. Ja chcę się stąd wydostać, ty chcesz zostać Liktorem. Jeśli mamy to osiągnąć, musimy zewrzeć szyki"

Pierwsze 200 historii stron było bardzo nudne i obawiałam się, że nie będę w stanie przeczytać do końca. Bardzo dużo opisów, a dialogów wręcz znikoma ilość. Akcja bardzo wolna, faktycznie nic tutaj się totalnie nie działo, przynajmniej początkowo. Tak naprawdę to czego do wszystkiego zmierzało? Świat dosyć skomplikowany i tak naprawdę do samego końca nie wszystko było dla mnie zrozumiałe. Występuje tutaj też naprawdę bardzo wiele postaci, dlatego umieszczony na samym początku ich wykaz powodował, że łatwiej się czytało. Pojawiały się niekiedy sprzeczności, jak na przykład postać Kawalera. Dziewiąty Dom nigdy nie słynął z umiejętności walki, a wręcz był postrzegany za słaby, a jednak jak pojawia się Gideon to nagle wszyscy są przerażeni i schodzą jej z drogi. Dziwne to, prawda? Myślałam, że będzie to moje kolejne styczniowe rozczarowanie, a jednak ostatecznie książka mi się podobała, bo po tym jak przeczytałam 200 stron to historia się rozkręciła. Zaczęło być zabawnie i zaczęły pojawiać się trupy. Nie brakuje też rywalizacji, chociaż nie ona mocna. Z czasem wszystko się komplikuje, bo ktoś lub coś zaczyna polować na przedstawicieli Domów i tak naprawdę do samego końca nie wiadomo kto za tym wszystkim stoi. Komu zaufać? Krok po kroku prawie każdy żegna się ze swoim życiem. Dochodzi do nieoczekiwanych sojuszów, aby odkryć co za tym wszystkim się kryje i przede wszystkim, żeby przetrwać. Jednak nie każdy jest szczery. Nie brakuje tutaj tajemnic, zaskoczeń. Co chwilę pojawia się coś nowego, co chwilę pojawiają się nowe pytania i nowe okoliczności. Jest niebezpiecznie, nie brakuje napięcia i grozy wiszącej w powietrzu. Bardzo mi się to podobało, choć niestety zakończenie mnie rozczarowało. Nie widzę w nim sensu, a raczej sensu w zachowaniu Gideon. Ostatecznie, historia podobała mi się, ale czy po takim początku sięgnęłaby po nią ponownie? Chyba nie. Miłego.

Literatura fantasy coraz częściej próbuje zaskakiwać czytelnika nietypowymi rozwiązaniami, odchodząc od klasycznych schematów magii, bohatera i świata przedstawionego. „Gideon z Dziewiątego” autorstwa Tamsyn Muir to właśnie jedna z takich książek — wyraźnie inna, oryginalna w założeniach i odważna w formie, ale jednocześnie niepozbawiona wad. Powieść łączy w sobie elementy mrocznej fantastyki, science fiction oraz ironicznego humoru, co już na starcie sugeruje, że nie jest to lektura dla każdego.

Autorka proponuje czytelnikowi świat oparty na nekromancji, rywalizacji rodów i tajemniczej walce o władzę, jednak nie prowadzi go za rękę. Od pierwszych stron wrzuca odbiorcę w surową, ponurą rzeczywistość, w której śmierć jest codziennością, a relacje między bohaterami są chłodne i pełne napięcia. Taki zabieg buduje specyficzny klimat, lecz jednocześnie może zniechęcić osoby oczekujące stopniowego wprowadzenia do fabuły i jasnych wyjaśnień.

Gideon z Dziewiątego” zapowiadała się jako powieść ambitna i nieoczywista, lecz już na początku daje odczuć, że jej odbiór będzie wymagał od czytelnika cierpliwości i zaangażowania. To książka, która intryguje pomysłem i koncepcją świata, ale niekoniecznie zachwyca od pierwszych stron. Zamiast natychmiastowego wciągnięcia oferuje raczej powolne oswajanie się z fabułą i bohaterami, co sprawia, że pierwsze wrażenie jest raczej umiarkowane niż entuzjastyczne.

Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów „Gideon z Dziewiątego” jest świat przedstawiony, oparty na nekromancji i surowej hierarchii dziewięciu domów. Pomysł ten wyróżnia powieść na tle klasycznego fantasy, jednak sposób jego zaprezentowania nie zawsze działa na korzyść książki. Autorka wprowadza liczne pojęcia, tytuły i zależności między postaciami, nie poświęcając im wystarczająco dużo miejsca na wyjaśnienia. Czytelnik często musi sam domyślać się zasad rządzących tym uniwersum, co z jednej strony może budować tajemnicę, z drugiej jednak utrudnia płynne śledzenie fabuły i potrafi wybić z rytmu czytania.

Sama intryga oparta na rywalizacji pomiędzy nekromantami oraz stopniowym odkrywaniu tajemnicy Domu Pierwszego zapowiada się interesująco, lecz jej realizacja bywa nierówna. W środkowej części książki akcja momentami zwalnia, a kolejne próby i zadania nie zawsze wnoszą coś istotnego do rozwoju fabuły. Pojawiające się zagadki oraz elementy przypominające kryminał w zamkniętej przestrzeni mają potencjał, jednak nie zawsze budują napięcie na tyle skutecznie, by utrzymać pełne zaangażowanie czytelnika.

Na tle tej skomplikowanej fabuły wyraźnie wyróżnia się postać Gideon Nav. Jest ona bohaterką nietypową — zbuntowaną, sarkastyczną i pozbawioną patosu, który często towarzyszy postaciom fantasy. Jej ironiczne komentarze i lekceważący stosunek do świata nekromantów stanowią przeciwwagę dla mrocznego klimatu powieści. Jednocześnie jednak humor Gideon nie zawsze trafia w punkt; w niektórych momentach wydaje się zbyt współczesny i kontrastujący z ponurą, niemal gotycką atmosferą książki.

Relacja między Gideon a Harrowhark Nonagesimus oparta jest na konflikcie, wzajemnej niechęci i przymusowej współpracy. Choć ich dynamiczna wymiana zdań bywa interesująca, sam schemat tej relacji nie jest szczególnie nowatorski. Z czasem można przewidzieć kierunek, w jakim zmierza ich współdziałanie, co osłabia element zaskoczenia. Pozostali bohaterowie, mimo różnorodności i odmiennych charakterów, często pozostają w tle i trudno ich zapamiętać, zwłaszcza przy dużej liczbie postaci wprowadzonych w krótkim czasie.

Styl autorki również dzieli czytelników. Z jednej strony jest dynamiczny i pełen dialogów, z drugiej — nierówny i momentami chaotyczny. Muir chętnie sięga po ironię, skróty myślowe i odniesienia, które nie zawsze są jasne lub potrzebne. W efekcie niektóre fragmenty czyta się płynnie, podczas gdy inne wymagają większego skupienia i cierpliwości, co wpływa na ogólny odbiór książki.

Pod względem emocjonalnym „Gideon z Dziewiątego” pozostawia raczej umiarkowane wrażenie. Choć pojawiają się momenty napięcia i dramatyzmu, nie zawsze są one wystarczająco pogłębione, by silnie zaangażować czytelnika. Książka bardziej intryguje koncepcją niż porusza emocjonalnie, co sprawia, że odbiór pozostaje raczej chłodny, choć nie negatywny.

Gideon z Dziewiątego” to powieść, która bez wątpienia wyróżnia się na tle współczesnej literatury fantasy, jednak niekoniecznie w sposób jednoznacznie pozytywny. Oryginalny pomysł na świat oparty na nekromancji, intrygująca koncepcja dziewięciu domów oraz nietypowa bohaterka sprawiają, że książka przyciąga uwagę i budzi ciekawość. Jednocześnie jednak jej odbiór może być nierówny, a satysfakcja z lektury zależy w dużej mierze od cierpliwości i oczekiwań czytelnika.

Autorka stawia na klimat i koncepcję, czasami kosztem przejrzystości fabuły i emocjonalnego zaangażowania. Chaotyczne wprowadzenie, duża liczba postaci oraz nierówne tempo narracji sprawiają, że książka nie zawsze wciąga tak, jak mogłaby. Choć finał przynosi więcej dynamiki i wyjaśnia część wątków, nie do końca rekompensuje wcześniejsze dłużyzny i momenty dezorientacji. Zamiast mocnego, zapadającego w pamięć zakończenia, czytelnik otrzymuje raczej poprawne domknięcie historii.

„Gideon z Dziewiątego” można uznać za książkę solidną, lecz nie wybitną. Sprawdzi się jako lektura dla osób poszukujących czegoś nietypowego i mroczniejszego niż klasyczne fantasy, jednak niekoniecznie dla tych, którzy oczekują wyrazistych emocji i klarownej narracji. To powieść z potencjałem, który w dużej mierze zostaje jedynie zarysowany, a nie w pełni wykorzystany.

Podsumowując, jest to książka „w sam raz” — interesująca, momentami wciągająca, ale pozostawiająca pewien niedosyt. Nie zachwyca, nie rozczarowuje całkowicie, lecz plasuje się pośrodku: jako propozycja poprawna, godna uwagi, choć raczej jednorazowej lektury niż tytuł, do którego chce się wracać.

Gideon została wychowana wśród nieżyczliwych, kostniejących mniszek, prastarych służących i armii szkieletów jednak nie ma zamiaru tego dłużej znosić. Sfałszowała dokumenty, ukradła klucz, zdjęła obręcz i wyrządziła szkody domowi w którym mieszkała. Harrowhark z kolei jest wybitną wiedźmą i właśnie została wezwana przez cesarza. Kobieta będzie musiała przejść śmiertelnie niebezpieczne wyzwania testujące jej umiejętności i inteligencję a jeśli wyjdzie z tej próby cało zyska nieśmiertelność.

Już po przeczytaniu raptem trzech rozdziałach miałam tak wiele pytań. Dlaczego Harrowhark wróciła swoich rodziców do życia, w sumie po części ale jednak. Skąd się wzięła Gideon? I dlaczego obie kobiety tak bardzo pałały do siebie nienawiścią? Otrzymałam odpowiedzi które wiele rozjaśniły mi na temat relacji pomiędzy bohaterkami ale w dalszym ciągu jestem ciekawa przeszłości Gideon.

Historia utrzymana jest w mrocznym klimacie i to dało się wyczuć podczas czytania. Opisy przepełnione są mrokiem i podsycone nutką rozbawienia ale i tak miała wrażenia jakby było ich za dużo. Czułam się zmęczona czytając je wszystkie a nawet jakby były tylko zapychaczem a przez co wiele razy odkładałam tą historię aby po prostu od niej odpocząć. Dopiero gdzieś w połowie książki akcja zaczęła się zagęszczać a to wszystko przez to że zaczęli ginąć kolejni uczestnicy biorący udział w jakimś dziwnym eksperymencie. Na plus jest to że ciągle bohaterów otaczała doza tajemniczości i tak naprawdę nie wiadomo było komu ufać.

Nie mogłabym przejść obojętnie obok relacji pomiędzy Gideon a Harrowhark które naprawdę szczerze się nienawidziły i na każdym kroku dochodziło pomiędzy nimi do spięć a nawet i bójek. Im bardziej zagłębiałam się w fabułę ich interakcje zaczęły się bardzo powoli zmieniać a nawet zaczęło im na sobie zależeć.

Gdyby nie to że od połowy książki w tajemniczy sposób zaczęli ginąć bohaterowie a atmosfera zaczęła się zagęszczać moja ocena byłaby o wiele niższa. No i także to że książka zakończyła się takim zwrotem akcji że naprawdę byłam tym zaskoczona. Podsumowując historia jest dobra i na pewno sięgnę po kolejną część aby przekonać się co wydarzy się dalej.

Miałam co do tej książki spore oczekiwania po zapowiedziach i szumie wokół niej.

A teraz, kiedy jestem już po lekturze, mam z kolei mieszane uczucia.

Z samego początku poczułam się mocno zaciekawiona.

Nekromanci, dziwne światy i ona - sierota z Dziewiątego.

Wraz z przylotem Gideon i Harrowhark do innego Domu, akcja nabierała tempa i dostaliśmy mnóstwo intryg oraz zagadek do rozwiązania.

Tylko że w pewnym momencie fabuła zaczęła mnie nudzić, miałam jakiś czas wrażenie, że w kółko się dzieje to samo, czyli Gideon wzdycha nad pięknem innych kobiet albo walczy, je i snuje się po korytarzach.

No i dodajmy, że milion razy padło "Gideon z Dziewiątego" albo "Głupeon" co akurat czasami wydawało się pasować idealnie do naszej bohaterki.

Pomijając te chwilowe przymulenia, które nie zachęcały mnie do czytania bo miałam wrażenie, że końca nie widać, to było całkiem znośnie.

Podobała mi się kreacja nekromantów, ich popisy umiejętność, błyskotliwość umysłów a nawet brutalność i obrzydlistwa przyciągały mnie jak magnes i głównie dla nich właśnie przeczytałam książkę w całości.

Dosyć świeże podejście do nekromancji, w dodatku każdy z domów miał inne umiejętności, zakres mocy.

Niektórzy dosłownie po trupach dążyli do celu ale czy ten cel był tego warty?

Są postacie, które darzyłam sympatią ale też takie, które wywoływały we mnie chęć ucieczki jak najdalej.

Muszę przyznać, że nie spodziewałam się pewnego zwrotu akcji co do postaci realnie stojącej za całymi igrzyskami śmi*rci, bo można tak nazwać to co się działo w laboratorium.

Gdzieś spotkałam się z określeniem, że książka jest queerowa - tego wątku naprawdę mamy tu malusieńko, co prawda Gideon otwarcie ukazuje swoją orientację ale nie mamy tu wielkich porywów serca czy spicy scen ani nawet zbytniego romansu, jedynie wzdychanie nad aparycją innych albo delikatne uświadomienie sobie, że osoba, na której jej zależało, była bliżej niż Gideon myślała.

Dobrze rozwinięta była kreacja światów i otoczki wokół konkurencji i nekromantów, sama główna bohaterka poza odwagą (albo głupotą) i rozbrajającą szczerością a także umiejętnościami wojowniczki nie ma nic więcej do zaoferowania.

„Gideon z dziewiątego” to książka, która zaskoczyła mnie i to bardzo. Nie sądziłam, że aż tak spodoba mi się opisana tutaj opowieść o dziewczynie wychowanej wśród mniszek i armii szkieletów.

Gideon nie chciała skończyć jak inni. Nie chciała by jej szkielet ożywiono. Dlatego opuszcza swój Dom. Harrow Nonagesimus to wiedźma, która pragnie nieśmiertelności.

Obie panie potrafią dostarczyć niemałych emocji. Ich wzajemne docinki były genialne i nie jeden raz spowodowały uśmiech na mojej twarzy. Gideon to zadziorna dziewczyna, natomiast Harrow to osoba, która nigdy jej nie będzie dłużna. Są od siebie bardzo różne, ale coś ich do siebie przyciąga.

Oprócz bohaterek, które na pewno nie są płaskimi postaciami, na uwagę zasługuje stworzony przez autorka świat. Jest to świat nekromantów, w którym pełno intryg, tajemnic i porachunków politycznych. A wszystko dzieje się w kosmosie.

„Gideon z dziewiątego” to książka z gatunku, po który rzadko sięgam. Zdecydowałam się na nią i nie żałuję.

Jedyny mały minusik, to początek tej historii. Nieco trudno było mi wciągnąć się w nią. Ale warto było czytać dalej, bo to co wydarzyło się na końcu książki, sprawiło, że kapcie spadły mi z nóg. Już nie mogę doczekać się kolejnej części.

To historia Gideon — odważnej i walecznej Kawaler, którą życiowa sytuacja zmusza do służby swojemu wrogowi. Kobiecie, z którą od dzieciństwa łączy ją jedynie nienawiść — Harrowhark Nonagesimus.

Harrow, jako Wielebna Córka Dziewiątego Domu, stawia się na wezwanie Cesarza i wraz z przedstawicielami pozostałych Domów przystępuje do próby pełnej wyzwań, by zawalczyć o nieśmiertelność. Aby Dziewiąty Dom miał szansę na zwycięstwo, Gideon i Harrow muszą nauczyć się współpracować.

Nie spodziewałam się, że główną bohaterką — Kawalerem — będzie kobieta. To trochę zmieniło moje nastawienie i odbiór całej historii. Gideon ma zachowania stereotypowo przypisywane mężczyznom — czyta pisemka z ilustracjami dla dorosłych, rzuca sprośne żarty. Bardzo cenię silne, zdeterminowane bohaterki, uparte w dążeniu do celu, jednak tutaj momentami było dla mnie po prostu zbyt „męsko”.

Znajdziecie tu skrupulatnie opisane sceny treningów i walk — a jest ich całkiem sporo. Doceniam pomysł na gotycki, mroczny świat imperium z Domami nekromantów. Magia ożywianych kości i nieumarłych wzbudzała we mnie mieszane uczucia — bywała momentami wręcz odstręczająca.

Za to bardzo podobał mi się humor, cięte riposty i wątek slow burn, który zdecydowanie dodaje tej historii emocji.