Geriatryczne Biuro Śledcze

Dawno nie czytałam książki w której głównymi postaciami są staruszkowie. Ale ile się przy niej uśmiałam, to głowa mała! Podobno ten, co pracuje w policji jest wręcz uzależniony od adrenaliny, więc nic dziwnego, że na emeryturze kilku osobom zaczęło się nudzić. Wymyślili sobie, że będąc wciąż w sile wieku nadal mogą rozwiązywać tajemnicze zagadki, bądź zajmować się sprawami na które policja ma mniej czasu. Dodatkowo takie usługi miały być za darmo, więc nic dziwnego, że w mig zebrało im się ogrom zgłoszeń. Może tylko nie spodziewali się, że będą to sprawy tak niewiadomego kalibru.

,, Jest doniesienie, że Kusińska wykupiła cały papier toaletowy ze sklepu i na nim spekuluje. Coś o reptilianach i o Nowym Porządku Świata. Dodatkowo fryzjerka oszukuje na farbach, Kowalec chemtrailsy w ziemi zakopuje i dlatego ma dorodne pomidory, szczepionki spowodowały autyzm u yorka Malwiny Kiereckiej, syn burmistrza dostał wysypki, burmistrzowa sądzi, że ktoś podrasował pokrzywy w celu spowodowania obrażeń u jej dziecka, Majka Kucicka podobno została zachipowana przez dentystkę, a Antek Piechota widział UFO nad dyskoteką i zgłosił, że kosmici dilują. "

Przyznajcie, że przy takich zgłoszeniach ubaw był po pachy. Jednak później zjawiła się kobieta, ze skrzynką jabłek w zamian za pomoc, więc potraktowali ją priorytetowo, ale jej sprawa była i nie prosta i nie trudna. Kobiecina nie wierzyła, że inna popełniła samobójstwo. Miała co prawda liche dowody, ale czy to oznaczało, że emeryci odmówią pomocy? Zwłaszcza, że jeden z nich szykował się już na jabłecznik:-)

Oj urocza była ta historia! W końcu mogłam się uśmiechać przy czytaniu i odsunąć na bok przykre sprawy. Postacie z książki są mega zabawne, a do tego zwyczajnie szczere. Sporo lat służyli w policji, więc domyślają się, że młode mundury nie są skore do rozwiązywania łamigłówek. A mają swoje sposoby by zabłysnąć to tu, to tam, bo dżem w końcu nie jest przekupstwem, tylko jedzeniem:-) Cokolwiek nie robią, to autorka podkreśla w jakim są wieku i na ile mogą sobie pozwolić. Bywają bardzo sprytni i prostolinijni, dlatego to jak podchodzą do zadania naprawdę nas śmieszy. Każdy z nich jest inny, lubi co innego i ich umysł jakby zatrzymał się na różnych etapach życia. Chyba każdy, kto ją przeczyta przynajmniej czterdzieści razy się uśmiechnie, o ile w ogóle możliwa jest zmiana mimiki twarzy na inną. Druk jest średniej wielkości, a samych dialogów bardzo dużo. Nie ma tutaj rozdziałów, tylko trzy kropki, gdyż nie ma tu przestoju. Wydarzenia wciąż biegną do przodu, a śledztwo, które prowadzą naprawdę nas interesuje. Książka bardzo mi się podobała, więc opowieść wam polecam:-)

Pewna grupka emerytowanych policjantów, na czele z Adą, pełniącą dawniej jakże ważną rolę bufetowej, nie może sobie poradzić z bezczynnością i rutyną, jaka wkradła się do ich życia na emeryturze. Gdy w niewielkim Prasławcu w tajemniczych okolicznościach umiera jedna z mieszkanek, nasi bohaterowie postanawiają założyć Geriatryczne Biuro Śledcze i ustalić kto jest winien jej śmieci. Co prawda w okolicy nadal działa policja, jednak wiadomo, że młodzi i nie znający jeszcze życia policjanci od razu będą upierali się, że to samobójstwo, nie biorąc pod uwagę innych poszlak. Edzio, Hubert, Mundek i Ada jakoś tej opcji do końca nie biorą pod uwagę, wszakże babka Marecka nie dość, że tuż przed śmiercią zakupiła awokado- sztuk 3! to jeszcze ostatnio prowadzała się z młodziutkim jegomościem 😜 Co zatem się stało? Kto jest winien tej zbrodni? Synowa? Ukochany syn? Wnuki? A może nowy narzeczony babki?

Jedno Wam mogę zdradzić: pokręconych zwrotów akcji oraz uśmiechu na twarzy Wam tutaj nie zabraknie 😜

#geriatrycznebiurośledcze to przezabawna komedia, pełna absurdalnych sytuacji i barwnych postaci. Autorka na przykładzie dziarskich emerytów pokazuje nam, że starość wcale nie musi być nudna i smutna. Spodobało mi się także to jak w zabawny sposób Pani Iwona ukazała jak my, młodzi ludzie, postrzegamy starsze osoby.

Często naśmiewamy się z ich braku znajomości najnowszych technologii, z ubioru czy tego w jaki sposób spędzają wolny czas, a tymczasem kiedyś możemy być dokładnie tacy sami jak oni.

To jednak tylko taka mała moja refleksja, która pojawiła się w mej głowie dopiero dużo później, po przeczytaniu książki, bo w jej trakcie zupełnie nie było na to czasu 😉

No i wisienka na torcie: zakończenie! Gdy jedna z młodych bohaterek oznajmia wieści całemu światu 😂 Po prostu padłam!

Wiecie jak jest w małych miasteczkach. Wszyscy wszystkich znają i wszystko o wszystkich wiedzą. A jak nie wiedzą to... Cóż teorii może być mnóstwo, bo plotki lubią żyć własnym życiem.

Iwona Banach w swojej zabawnej komedii kryminalnej zabiera nas właśnie do takiego miasteczka.

"Prasławiec był niewielką miejscowością, gdzie mieszkańcy się znali, jeżeli nie z widzenia, to ze słyszenia, plotki były cenną i codzienną walutą oraz niezłym towarem wymiennym, a ludzie, jak to ludzie, do wszystkiego dorabiali sobie teorie mniej lub bardziej spiskowe, które w zależności od zainteresowań i stanu umysłu szły od kosmitów i wybuchów na słońcu po nieświeże pierogi."

W Prasławcu spotykamy kilku emerytowanych policjantów - Edzia, Mundka i Huberta oraz emerytowaną, licencjonowaną bufetową z posterunku policji - Adę Hill.

Zawsze przepracowani, zaganiani marzyli o spokoju na emeryturze. Jednak, gdy już osiągnęli wiek emerytalny zaczęło im brakować zajęć, które nadałyby im jakiś cel w życiu.

Za sprawą tajemniczej zbrodni jednej z mieszkanek Prasławca nasi emeryci z Adą na czele, której nie brakuje charyzmy i energii, zakładają Geriatryczne Biuro Śledcze mające zająć się sprawą.

Jak myślicie, uda się naszym emerytom z GBŚ dotrzeć do sedna sprawy? Co jest prawdą, a co plotką? A to, uwierzcie mi nie będzie łatwe do rozróżnienia. Zwłaszcza, że sprawa, którą zajmuje się Geriatryczne Biuro Śledcze zatacza coraz szersze kręgi, a poszlaki i plotki (a zwłaszcza te drugie) mnożą się w sposób niekontrolowany.

Muszę przyznać, że bardzo dobrze bawiłam się czytając tą historię. Bohaterowie są świetnie wykreowani. Książka jest idealną odskocznią pomiędzy innymi powieściami. Potrafi poprawić humor i rozbawić.

Dialogi i słownictwo używane przez bohaterów sprawiły, że poczułam się, jakbym naprawdę przeniosła się do małego miasteczka.

Liczyłam na trochę bardziej emocjonujące zakończenie. Jednak to, które stworzyła autorka jak najbardziej pasuje do tej historii. Polecam

W Prasławcu mieszka Pani Ada, była bufetowa, na emeryturze bardzo jej się nudzi, tak jak i jej kolegom, byłym policjantom. Postanawiają oni więc otworzyć własne biuro detektywistyczne, za opłatą barterową, chcą rozwiązywać sprawy, bo jak sami twierdzą, potrzeba im pracy, a nie pieniędzy. No i trafia się im sprawa, podobno kobieta popełniła samobójstwo, tak twierdzi policja, jednak ludzie w miasteczku w to nie wierzą, są pewni że to było morderstwo. Geriatryczne Biuro Śledcze z zapałem przyjmuje to zlecenie i zabiera się do odkrywania prawdy.

Czy rzeczywiście doszło do morderstwa?

Och jak ja świetnie się bawiłam przy tej historii, pełna poczucia humoru, zwrotów akcji i przezabawnych sytuacji i dialogów. Bohaterowie nie oczywiści, a ich metody śledcze już w ogóle, w tym małym, niepozornym miasteczku też wiele się dzieje. Idealna książka by się pośmiać i oderwać od cięższych tematów, polecam.

Co tu dużo pisać, książka świetna ,pełna humoru nie tylko na lato! Jak zwykle u Iwony Banach czas, miejsce akcji, główni bohaterowie -trójka emerytowanych policjantów, w tym jedna bufetowa i bohaterowie drugoplanowi nie do podrobienia. Zrelaksowałam się wyśmienicie :)

Dodam, że jak najczęściej bywa u tej autorki, rzecz się dzieje w małej miejscowości, a wszystkie postaci bardzo "kolorowe" z charakteru, wyglądu i sposobu wysławiania się.

Polecam!