Geriatryczne biuro śledcze. Alicja w krainie trupów

Współpraca barterowa z Wydawnictwem Skarpa Warszawska

"Są rzeczy, których uniknąć nie można, jak śmierć i podatki oraz ślub Purchawy, bo gdyby coś, to podatki byłyby najmniejszym problemem, a śmierć zdecydowanie pożądaną opcją."

Lubicie komedie kryminalne?

Alicja w krainie trupów to kolejna odsłona cyklu Geriatryczne Biuro Śledcze.

Nadchodzą święta, a wraz z nimi nieoczekiwana wiadomość w postaci zaproszenia na ślub policjantki Purchawy. Szok dla GBŚ to za mało powiedziane. Nikt się nie spodziewał takiego obrotu spraw. Podobnie jak nikt nie znał narzeczonego, i już nie pozna, bo ten został znaleziony martwy zanim odbył się ślub.

Co się naprawdę wydarzyło?

Purchawa nie jest osobą zbyt lubianą, jednak dla GBŚ trup to podstawa do podjęcia odpowiednich kroków celem wyjaśnienia sprawy i odnalezienia mordercy.

Kto zna książki Iwony Banach, ten wie czego może się spodziewać. Czarnego humoru, przejaskrawionych, czasem do granic absurdu sytuacji z życia wziętych, czy też postaci, które przejawiają uwielbienie do wszelkiego rodzaju teorii spiskowych.

Także tym razem w Prasławcu znajdziemy odchudzające rondo o magicznych właściwościach, kosmitów, czy stajenkę, z której dobiega "Inwokacja". No i trupa...

"Zaczęło się od tego, że ktoś podobno zabił faceta japońskim nożem do sushi. Zabił, ale nie do końca nożem, tyle że prawda w teoriach spiskowych nie ma najmniejszego znaczenia. Ważne jest to, w co się wierzy."

GBŚ zabrało się za rozwikłanie zagadki i odnalezienie sprawcy. Tymczasem podejrzani mnożą się jak grzyby po deszczu. Zwłaszcza, gdy trupów przybywa z dnia na dzień.

No i trzeba sprawdzić lokalny monitoring... A wiadomo przecież, że od Kościuchowej można się najwięcej dowiedzieć. To, czy informacje są prawdziwe czy zmyślone, to już inna sprawa.

Lubię książki pani Iwony i czarny humor w nich zawarty. Trzeba podejść do niego z lekkim przymrużeniem oka i dystansem.

Są powieści, które czytamy by się zrelaksować, pośmiać się oraz odpocząć przy nich. Do takich właśnie należą książki autorki.

"Schudnąć chciałam! - wyznała. - Złożyłam do ZUS-u prośbę o sanatorium, może mi dadzą? - dodała z rozrzewnieniem malującym się na jej twarzy.

- Ta, jasne, za trzy lata może, a i to nie na pewno!

- No właśnie i o to chodzi. Postanowiłam wykorzystać ten czas do chudnięcia. Wiecie, jak jest w sanatorium? Pełno wolnego chłopa, pełno dansingów, pobawić się chciałam! Coś złapać...

- Chorobę weneryczną? Naprawdę?"

Jeśli macie ochotę na historię, która jest nieco zwariowana i pełna absurdu oraz ironii, to Alicja w krainie trupów będzie dobrym wyborem.

Powinnam piec ciasteczka, myć okna, ale nie mogę, bo tej książki nie da się tak po prostu odłożyć. Uwalnia od czytania dopiero ostatnia strona. Lepiej nie zaczynajcie, jak nie macie czasu, bo lepienie pierogów, sprzątanie, czy, co tam jeszcze robicie, będziecie musieli odłożyć na później.

Iwona Banach powraca z najnowszą odsłoną przygód nieformalnej grupy detektywistycznej złożonej z emerytów. Geriatryczne Biuro Śledcze staje się silniejsze, bardziej zdeterminowane... i jeszcze bardziej rozśmieszające czytelników!

Fabuła zbiega się z magicznym okresem świąt i koncentruje się wokół niespodziewanego wydarzenia: zapowiedzi ślubu policjantki Purchawy. Ta wiadomość wywołała istny szok w GBŚ i stała się tematem numer jeden na ustach mieszkańców Prasławca. Szum jednak szybko zmienia charakter, gdy narzeczony zostaje znaleziony martwy w dość spektakularnych okolicznościach — na jednym z miejskich rond.

Sytuacja gmatwa się jeszcze bardziej, kiedy na jaw wychodzi, że zabity był zaangażowany w działalność lokalnej zorganizowanej grupy przestępczej, zajmującej się escortingiem. Na czele tej ekipy stoi osobnik o intrygującym pseudonimie – Dziki Schab – którego przeszłość kryje znacznie więcej sekretów, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. W tym momencie do akcji wkracza Ada, stojąca na czele Geriatrycznego Biura Śledczego, by przejąć kontrolę nad chaosem.

Czy morderstwo miało na celu ośmieszenie i skompromitowanie funkcjonariuszki policji, czy może motywacją był dużo bardziej lukratywny interes?

Autorka dostarcza komedię kryminalną z ogromną dawką absurdu, potężną dawką humoru, a tym razem wszystko jest podszyte przedświątecznym zamieszaniem. Banach znów udowadnia, że w komediach kryminalnych nie powiedziano jeszcze ostatniego słowa. Bawiąc się groteską, z przymrużeniem oka komentuje lokalne sensacje i kreuje bohaterów, do których momentalnie czuje się sympatię.

Rozwiązanie zagadki jest absolutnie nie do odgadnięcia. Iwona Banach stale zaskakuje, obracając akcję w nieoczekiwane strony. To, ile tutaj się dzieje i jak dynamiczny jest rozwój wydarzeń, zasługuje na uznanie – nie da się odłożyć książki! Do tego ten dowcip, ten humor! Dialogi są przepełnione ironią, a ich tempo jest szalone.

„Alicja w krainie trupów” to udany powrót Iwony Banach w wielkim stylu, potwierdzający, że jej seniorzy nie tylko się nie starzeją, ale wciąż mają ogromny apetyt na pakowanie się w kolejne, coraz bardziej zawiłe tarapaty.

Jak pojawia się nazwisko Banach to wiadomo, że będzie komedia kryminalna z dużą dozą absurdu, jeszcze większą dozą humoru, a tym razem też szczyptą świątecznego chaosu.

Wyobraźcie sobie mróz, który szczypie w uszy, migoczące światełka, zapach pierników. Tak bywa w normalnych miastach w okresie przedświątecznym, jednak autorka zabiera nas do Prasławca.

Mieszkańcy szykują się do świąt i wielkiego wydarzenia – ślubu policjantki Purchawy – nikt nie przypuszczał, że ta twarda babka stanie na ślubnym kobiercu, a jeszcze bardziej nikt się nie spodziewał, że zamiast miłosnych fajerwerków czeka ich kryminalna bomba. Narzeczony przyszłej panny młodej zostaje znaleziony martwy… i to nie byle gdzie, bo na środku miejskiego ronda! Oczywiście podobno – a w Prasławcu to słowo potrafi zmienić wszystko. To dopiero początek kłopotów. Okazuje się, że denat miał w życiu… hmm… nietypowe zainteresowania zawodowe, bo należał do lokalnej grupy przestępczej zajmującej się escortingiem (czyli płatnym towarzystwem dla klientów – taki rodzaj usług towarzyskich). A jej szef, o wdzięcznym pseudonimie Dziki Schab, ma w zanadrzu jeszcze więcej tajemnic niż świąteczna skarpeta po brzegi wypchana prezentami.

Do akcji wkracza Ada – charyzmatyczna, uparta i absolutnie bezkompromisowa szefowa (choć podobno nieformalna) geriatrycznego biura śledczego, a prywatnie siostra Schaba. Jej spojrzenie na świat to połączenie życiowego doświadczenia z pełnym energii zapałem kogoś, kto nie pozwoli, żeby prawda schowała się pod dywan. Zwłaszcza jeśli to dywan w domu podejrzanego.

Pani Banach po raz kolejny udowadnia, że gatunek komedii kryminalnej jeszcze nie powiedział ostatniego słowa. Autorka bawi się absurdem, przymrużeniem oka komentuje małomiasteczkowe sensacje i tworzy bohaterów, których po prostu nie da się nie polubić. Podczas lektury raz śmiałam się w głos, a chwilę później próbowałam łączyć tropy jak rasowy detektyw – choć przy tak zwariowanej ekipie nie jest to wcale takie proste.

"Geriatryczne Biuro Śledcze. Alicja w krainie trupów" to kolejna świetna i przezabawna komedia kryminalna Iwony Banach.

Nawet nie wiem, kiedy ją przeczytałam. Z każdą kolejną stroną było więcej absurdów, zwrotów akcji. Nie da się przewidzieć zakończenia. Autorka co rusz nas zaskakuje.

Wyśmienicie się bawiłam podczas lektury. Znowu mamy do czynienia z BBŚ - uwielbiam tych bohaterów.

W tej części poznamy również tajemnice bohaterów [Adres usunięty]. Ady.

Od początku wiele się dzieje, gdyż bohaterowie dostają zaproszenie na ślub... Niby nic niezwykłego, tylko to ślub policjantki Purchawy! Nikt nie może w to uwierzyć. Tyle, że ślub nie dochodzi do skutku, gdyż niedoszły mąż zostaje znaleziony martwy.

Ile się tutaj działo! Do tego ten humor! Po prostu uwielbiam!

Bardzo polecam, podobnie jak inne książki z tego cyklu!

Gdybym chciała umieścić tę książkę jakichkolwiek ramach gatunkowych, musiałabym uznać, że jest to coś pomiędzy satyrą i groteską, pomieszane z absurdem, okraszone ironią i doprawione nieco złośliwym, ale bardzo celnym poczuciem humoru. Mieszanka wybuchowa i dlatego wybuchom śmiechu (przynajmniej u mnie) nie było końca.

Akcja tej części dzieje się w szczycie przedświątecznych przygotowań do Bożego Narodzenia, a takie szczyty mają to do siebie, że zawsze, ale to zawsze coś się musi wydarzyć. Nie inaczej jest w Prasławcu, miejscu, którego co prawda nie ma na mapie, ale za to jest bardzo specyficzne.

Prasławianie przygotowują się do ślubu policjantki o wdzięcznym przezwisku Purchawa, która to zamierza wyjść za mąż w wieku raczej podeszłym, bo już po pięćdziesiątce, za osobnika nikomu nieznanego, ale za to młodszego od niej o dziesięć lat.

Plany biorą w łeb już na starcie, bo oto ów osobnik okazuje się trupem leżącym w stajence na ryku.

Od tej pory sytuacja się – delikatnie mówiąc – gmatwa.

Autorka bezlitośnie przejechała się po wszelakich teoriach spiskowych, chociaż nie wiem, czy deczko nie przesadziła z kreatywnością. Teraz tylko czekać, aż ktoś zacznie głośno krzyczeć, że słońce faktycznie jest płaskie. Pokazała też, jak pięknie CzatGPT potrafi robić wodę z mózgu, wymyślając nieistniejące choroby i dokładnie je opisując. Nie wierzcie w nic, co znajdziecie w internecie!

Dostało się też poprawności politycznej, która coraz bardziej utrudnia ludziom życie.

Efekt? Jak to się dobrze czyta, mówię Wam! Jest dynamicznie, śmiesznie, kolorowo, momentami makabrycznie i przy tym wszystkim niestety dość wiarygodnie. Człowiek jest gotów uwierzyć, że jest sobie taki Prasławiec, w którym nie ma czasu na nudę, za to na sytuacje mrożące krew w żyłach i jeżące włosy na głowie jak najbardziej.

Jak wszystkie książki Iwony Banach tak i ta jest taka – nazwijmy to – dwuwarstwowa. Z wierzchu połączenie abstrakcji z absurdem, coś w sam raz na odstresowanie. Ale jeśli zechcecie zajrzeć głębiej, to na pewno da Wam do myślenia.

Pełna recenzja w serwisie [Adres usunięty]