Gaz do dechy

„Gaz do dechy” to było moje pierwsze spotkanie ze zbiorem horrorów oraz twórczością Joe Hill’a. Już sam wstęp zachęcił mnie do zagłębienia się w tę tematykę. Po przeczytaniu książki wiem, że na tej jednej powieści grozy się nie skończy. Jednak opowiadania nie ograniczają się tylko do horroru. W całym zbiorze jest ich trzynaście. Znajdzie się tam proza, a i fani science fiction się nie zawiodą. Jednak parę historii zdecydowanie się wyróżniało.

Były to między innymi opowiadanie takie jak „Mroczna karuzela” „Stacja Wolverton” czy „Faun”, które przyprawiły mnie o ciarki. Można w nich znaleźć mnóstwo niewyjaśnionych zdarzeń, których ciągle przybywa oraz mroczny klimat potęgujący się z każdą stroną. Idealne dla wielbicieli horrorów. Od całości odstaje opowiadanie „Spóźnialscy”, w którym nie ma ani grama grozy. Za to jest magiczna opowieść o pewnym książkobusie i jego niezwykłych klientach. Uważam, że po cały zbiór warto sięgnąć choćby dla tej jednej cudownej historii.

Swoją formą zaskakuje „Diabeł na schodach”, którego tekst nie jest zapisany tradycyjnie od lewej do prawej strony tylko w kształcie tytułowych schodów. Nietypowe jest też opowiadanie „Tweety z cyrku umarłych”, które ma postać właśnie tweetów. Z kolei historia „Jesteś dla mnie najważniejsza” rozgrywa się w dalekiej przyszłości i należy do gatunku science fiction.

W większości opowiadań bohaterowie nie reprezentują żadnych zasad moralnych, co w połączeniu z bardzo realistycznym opisem dokonywania zbrodni daje naprawdę ostry horror dla ludzi o mocnych nerwach. Przedstawiane wydarzenia wzbogacone są o szybkie zwroty akcji. Połączenie elementów krwawego horroru i thrilleru psychologicznego dało ciekawy zbiór opowiadań, którego nie chce się odłożyć. Każde opowiadanie opisuje niezależną historię, z którą można się zapoznać bez konieczności czytania pozostałych tytułów, co daje czytelnikowi pełną swobodę wyboru lektury.

„Gaz do dechy” to pozycja dla ludzi lubiących ten typ książki. Polecam ją nie tylko fanom horroru, ale też osobą, które chcą odkryć coś nowego.

Ana, lat 16

Szkolny Klub Recenzenta

„Gaz do dechy” to kolejny zbiór opowiadań w dorobku Joego Hilla. Syn Stephena Kinga po raz kolejny udowadnia, że talentem pisarskim niewiele ustępuje swojemu słynnemu ojcu.

Joe Hill urodził się w 1972 roku. Jego pełne nazwisko brzmi Joseph Hillstorm King – jest starszym synem Stephena i Tabithy King. Jego opowiadania (przede wszystkim fantasy) były publikowane w licznych czasopismach, otrzymał za nie wiele nagród i wyróżnień, [Adres usunięty]. nagrodę Williama L. Crawforda dla najlepszego nowego pisarza fantasy w 2006 roku. W lutym 2007 roku w USA ukazał się jego debiutancka powieść „Pudełko w kształcie serca”, która dostała się na 8. Miejsce listy bestsellerów „The New York Timesa”. Joe Hill mieszka w Nowej Anglii. Ma żonę i trzech synów. Mieszka w New Hampshire.

Książka zawiera trzynaście opowiadań, które poprzedza wstęp, w którym to autor opowiada o początkach swojej kariery, literackich inspiracjach, a także o tym, jak doszło do tego, że został pisarzem. Z czterema nowelami miałem okazję zapoznać się już wcześniej. „Gaz do dechy” znam z „Jest legendą: Antologii w hołdzie Richardowi Mathesonowi” (Napisana do spółki ze Stephenem Kingiem historia gangu motocyklowego, który przez przypadek zadziera z kierowcą ogromnej ciężarówki jest godnym otwarciem tego zbioru.). „Tweety z cyrku umarłych” czytałem już w antologii „15 blizn” i o ile wtedy niespecjalnie mnie to opowiadanie urzekło, to tym razem się nim zachwyciłem i uważam je za najlepsze w całej książce. Bardzo mi się w tej noweli podobał zawarty w niej humor, a także nietypowa forma, w jakiej została napisana, ponieważ składa się ona z tweetów. „W wysokiej trawie”, to kolejny utwór napisany do spółki z ojcem, do tej pory dostępny w Polsce wyłącznie w formie ebooka. Miałem okazję zapoznać się z nim dwa lata temu i chociaż oceniam go trochę lepiej, to nadal raziło mnie zbyt duże podobieństwo do „Dzieci kukurydzy” Stephena Kinga. Ostatnią znaną mi nowelą była „Jesteście wolni” ze zbioru „17 podniebnych koszmarów”, które wypadło całkiem ciekawie.

Pozostałe dziewięć opowiadań, to utwory premierowe. Najlepsze z nich to horror „Mroczna karuzela”, zaskakujący zakończeniem „Stacja Wolverton”, bajkowy „Nad srebrzystą wodą jeziora Champlain” i kolejny z bardzo dobrym zakończeniem „Kciuki”. „Faun”, „Spóźnialscy” i „Jesteś dla mnie najważniejsza” to również dobre i oparte na ciekawym pomyśle opowiadania, ale z nie do końca wykorzystanym potencjałem. Natomiast najmniej podobała mi się nowela „Diabeł na schodach” i zapamiętam ją tylko dlatego, że została napisana w ten sposób, że akapity układają się w schodki.

Na koniec Joe Hill, podobnie jak często to robi jego ojciec, umieścił krótkie notki, w których wyjaśnia jak doszło do powstania każdego utworu z tej książki. Może dla niektórych czytelników być to rzecz niepotrzebna, ale ja lubię takie ciekawostki, więc za to dodatkowy plus.

„Gaz do dechy” to dobry zbiór opowiadań, w którym każdy czytelnik powinien znaleźć coś dla siebie. Co by nie mówić, geny robią swoje i młody King radzi sobie coraz lepiej krótkimi formami literackimi. A czy przegonił już Stephena? Nie, ale jest coraz bliżej. Polecam.

Opinia pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

JAZDA BEZ TRZYMANKI

Joe Hill, syn samego Stephena Kinga, powraca z nową książką. A dokładniej nowym zbiorem opowiadań. I chyba nikomu nie trzeba go polecać, bo każdy miłośnik dobrej fantastyki i horroru zna i ceni utwory młodego mistrza. A „Gaz do dechy” to po prostu kawał świetnej antologii, w której różne odmiany grozy – także tej absolutnie przyziemnej, odartej z paranormalnego pierwiastka – spotykają się ze znakomitą stroną obyczajową, bawiąc się konwencją, klasycznymi tematami i stricte współczesnymi elementami.

Wybierzcie się w szaloną jazdę z motocyklistami ściganymi przez cysternę. Udajcie się do wesołego miasteczka, gdzie czeka na Was nie koniecznie to, co myślicie. Przekonajcie się, ile social media mają wspólnego z zombie. Zagubcie się w wysokiej trawie. I udajcie na lot, który mknąc pomiędzy smugami kondensacyjnymi pozostawionymi przez ładunki nuklearne może być Waszym ostatnim! A to jedynie część tego, co czeka Was w tej szalonej jeździe bez trzymanki!

Co prawda Joe Hill próbował odciąć się od sławy i nazwiska ojca, wydając swoje książki pod pseudonimem, jednakże wszystko co stworzył jest bliskie prozie Stephena Kinga – zarówno pod względem pomysłów, bardzo silnego przywiązania do obyczajowej strony i losów własnych bohaterów, skrupulatnego zanurzania się w pozornie nieistotne detale, które budują niesamowity nastrój, jak i wreszcie samego stylu. Tak bliskie, że nawet fani mogą się pomylić. Ale to dobrze, bo mimo wydawania kolejnych udanych powieści King nie jest już tym autorem, którym był kiedyś. Jego proza stała się prostsza, jeszcze bardziej komercyjna, brak jej tego literackiego rozbuchania. A Hill to ma. I jest jednocześnie powiewem świeżości, jak i powrotem do tradycji, którą kochaliśmy u jego ojca. Zbiór „Gaz do dechy” zaś to doskonały na to przykład – tak, jak każda z poprzednich książek Joego od niewprawnych, acz ujmujących początków, przez epickie „NOS4A2” i „Strażaka” (Hillowską wersję „Bastionu”), na „Dziwnej pogodzie” gdzie niczym objecie w zbiorach swych nowel zebrał dokładnie cztery teksty skończywszy.

Wracając jednak do najnowszego dzieła pisarza, mamy tu kompilację tekstów z różnych okresów, jego kariery, które pokazują nie tylko drogę jaką przebył, ale i zakres tematów, w których porusza się wręcz po mistrzowsku. Są tu teksty znane już polskim czytelnikom – tytułowe opowiadanie ukazało się w antologii „Jest legendą”, „W wysokiej trawie” było dotąd dostępne tylko jako e-book i audiobook, a „Jesteście wolni” w antologii „17 podniebnych koszmarów” – większość jednak jest zupełnie nowa i… Cóż, równie znakomita. Hill bawi się tu i formą (choćby tekst „Diabeł na schodach”, którego poszczególne akapity są schodkami), i treścią. Czy zawsze wychodzi mu to wyśmienicie? Nie do końca, bo „W wysokiej trawie”, napisana wspólnie z ojcem wariacja na jego „Dzieci kukurydzy” nie powaliła mnie kiedyś na kolana i nie zrobiła też tego teraz, ale nawet słabsze teksty są tu udane. Zaskakująco dobrze wyszła nawet „Mroczna karuzela”, która jest swoistym coverem kingowych historii pokroju „Drogowego wirusa” czy „Jazdy na kuli” – historii dość przeciętnych, za to w ujęciu Hilla zyskujących energię, której brakowało pierwowzorom.

Zresztą ten zbiór w znacznym stopniu inspirowany jest właśnie tworami innych artystów. „Gaz do dechy” to przecież na nowo napisana wersja „Pojedynku” Mathesona (zekranizowanego przez Spielberga jako „Pojedynek na szosie”), „Faun” powstał natchniony „Grzmotem” Bradbury’ego, a „Nad srebrzystą wodą jeziora Champlin” „Syreną” tego samego pisarza. Nie zmienia to jednak faktu, że Hill z tego wszystkiego czyni teksty własne. Oprawione w ramy autorskiego stylu, jakże podobnego do prac Kinga z lat 70. i 80. XX wieku, przepuszczone przez filtr własnej wrażliwości i zintensyfikowane mocą pasji wyssanej z mlekiem popkulturowej matki. Efekt finalny jak zawsze jest znakomity. Teksty może nie straszą, ale na pewno wywołują napięcie i potrafią zauroczyć. Bywają niemal sielskie, bywają mocne, czasem ocierają się o mroczną baśń z pogranicza dawnych legend i współczesnej fantasy, za każdym razem robią duże wrażenie i dostarczają naprawdę znakomitych przeżyć. Jeśli lubicie dobrą fantastykę, thrillery i horrory, a wszystko to podlane doskonale uchwyconym życiem codziennym, tak bliskim każdemu z nas i sporą nutą sentymentów, „Gaz do dechy” to pozycja dla Was. I dla wszystkich miłośników prozy Hilla i Kinga, ale tego przecież dodawać wcale nie muszę; wiedzą sami i sięgną w ciemno. I nic w tym dziwnego, bo jest tego warta.