Gasnące światło

Są autorzy i autorki, których nazwisko w książkowym świecie to już wyrobiona marka o wielkim zasięgu z rosnącą rzeszą fanów każdego dnia. Jedną z takich autorek jest z całą pewnością Hanna Greń, która swoich czytelników przyzwyczaiła już do świetnie skonstruowanych historii kryminalnych.. Czy „Gasnące światło” okazało się zatem wyjątkiem od reguły? O tym słów moich kilka poniżej…

Ośmioletnia Amelia przeżywa niewyobrażalny koszmar, kiedy w mroźną listopadową noc dwóch oprawców brutalnie morduje jej rodziców, a ona sama cudem uchodzi z życiem. Mija 18 lat, a dziewczynka dostaje nową tożsamość i wydaje się, że jej życie wreszcie jest względnie poukładane. Tymczasem koszmar powraca, bo mordercy chcąc dokończyć swoje zbrodnicze zamiary sprzed wielu lat ponownie ją wytropili.

Historia już od pierwszych stron wciągnęła mnie w wir akcji, trzymając w napięciu, które zdawało się rosnąć z każdym kolejnym rozdziałem. Fantastycznie skonstruowany wątek kryminalny w tym przypadku starannie podsycał moją ciekawość, kiedy autorka kładła przed moje oczy kolejne puzzle na pierwszy rzut oka średnio pasujące do toczącej się akurat akcji. Ten celowy zabieg okazał się świetną strategią „zmuszającą” mnie do ciągłego pozostawania w centrum fabuły książki, a ja poddałem się mu z wielką przyjemnością, będąc wdzięczny po raz kolejny autorce za tak wyśmienicie spędzony czas.

Żadnego rozczarowania nie było. Absolutnie. Hanna Greń pomimo iż już nie musi, ponownie udowodniła, że pisze świetne książki, gwarantujące całą paletę czytelniczych wrażeń, których tak bardzo poszukujemy na ich stronicach…

Współpraca z wydawnictwem Czwarta Strona.

W tej historii poznacie Amelie, która jako 8 letnia dziewczynka doznała traumy, ktoś wtargnął do jej domu i zabił jej rodziców, ona jakimś cudem ocalała. Dostała nową tożsamość i nowy dom. Morderców nie udało się odnaleźć. Osiemnaście lat później zagrożenie wraca. A ona i jej bliscy są znowu w niebezpieczeństwie.

Historia kryminalna, która wciąga od pierwszych stron, pióro autorki jest zachwycające. Nie ma niczego za mało, ani za dużo. Ja zdecydowanie muszę nadrobić poprzednie książki!

Pochłonął mnie świat Amelii, jej ciągły lęk, ból po stracie najbliższych był ciągle odczuwalny. Było mi jej strasznie żal. Jako dorosła kobieta uporała się z traumą. Ale w wewnątrz była krucha i zlękniona. Nowe wydarzenia rozdrapują stare rany, a ona pogrążała się w coraz większym żalu i wyrzutach sumienia.

Zagadka kryminalna w tej książce jest od początku skomplikowana, dlatego tak świetnie trzyma w napięciu. Zostajemy rzuceni na głęboką wodę. Poznajemy wielu bohaterów, wiele perspektyw, wracamy do wydarzeń sprzed lat. Mnóstwo małych kawałków, które pomału, krok po kroku, kartka po kartce zbliżają nas ku celowi.

Amalia poznaje Radomira Olbrychta, który imponował mi swoim charakterem.. Ramir okazuje się być synem prowadzącego dochodzenie, w sprawie zmarłych rodziców Amalii, funkcjonariusza Mariusza Olbrychta. Mamy okazję poznać historię sprzed lat jeszcze dokładniej. A przy okazji Radomir zostaje małym aniołem stróżem naszej głównej bohaterki. Czy uda mu się złapać morderców czyhających na jej życie?

Myślę, że w tej historii niczego nie brakuje. Autorka daje nam szansę poznać i przywiązać się do dobrze wykreowanych bohaterów, karmi nas dokładnym śledztwem. Znajdziecie też tutaj odrobinę czarnego humoru, bowiem Amalia i Ramir to duet dość specyficzny - ale na swój sposób uroczy.

Zakończenia w życiu bym nie przewidziała, a miałam kilka pomysłów. Bardzo zaskakujące, potwierdzające tylko moje zdanie na temat tej pozycji. Idealna książka dla fanów gatunku. Ja bawiłam się świetnie - naprawdę dobrze napisany kryminał!

Pewnej listopadowej nocy dwóch morderców brutalnie zabiło rodziców małej Amelii. Jej udało się ocalić życie, ponieważ schowała się pomiędzy kuchenne szafki.

Dziewczynka nie widziała zabójców.

Usłyszała jedno zdanie: ,,Ta dziewczyna nie ma prawa żyć", które już na zawsze będzie ją prześladować.

Morderców nie udało się schwytać, a 18 lat później koszmar powraca ze zdwojoną siłą.

Ktoś chce ją odnaleźć.

Ktoś chce ją zabić.

Dlaczego???

Tego dowiecie się z książki.

Po pozycje Pani @[Adres usunięty]ka zawsze sięgam w ciemno, bo wiem, że dostanę w nich to, czego oczekuję. Chociaż nie ma w nich brutalnych scen i trup nie ściele się gęsto, to Pani Hania ma swoje sposoby, aby przyciągnąć uwagę czytelnika.

Nie inaczej było i tym razem.

Autorka rozpoczyna zabawę ,,z grubej rury", by potem zabrać nas w przeszłość i zaserwować historię, która ciekawi i intryguje.

Nic tu nie pędzi, wszystko jest doskonale wyważone po to, abyśmy po nitce do kłębka szli w kierunku rozwiązania.

Pani Hania pozwala nam delektować się zagadką budząc do życia wyrazistych bohaterów, którzy potrafią myśleć i zbierać napotkane po drodze tropy w jedną, spójną całość.

A samo zakończenie?

Z pewnością Was zaskoczy.

Więcej nie zdradzę.

Polecam i zapraszam do czytania!

To powieść o intrydze, która rozciąga się na blisko 80 lat. Już pierwsze sceny pokazują, że czytelnik będzie miał do czynienia z konkretnym polskim kryminałem oraz że ta sprawa nie może być prosta. Akcja powieści toczy się aż na czterech płaszczyznach czasowych, w związku z czym czytelnik będzie miał do czynienia z kilkoma wątkami i wieloma bohaterami. Może to budzić obawy, że odbiorca pogubi się w tej historii, ale nic bardziej mylnego.

Odkrywanie tajemnic z przeszłości, szukanie rozwiązania intrygi razem z bohaterami, dotarcie do niego i zakończenie, które zaskakuje na ostatniej stronie – Hanna Greń nie pozwoliła mi na nudę i zagwarantowała fantastyczną zabawę. Autorka metodycznie łączyła wszystkie wątki, ukazywała kontekst całej historii, więc nie było szans, by się w niej pogubić.

Czytając "Gasnące światło" ponownie spotkałam się ze stylem Hanny Greń, który bardzo lubię i cenię.

Akcja w dużej mierze jest oparta na warstwie obyczajowej, która nie stoi “bezczynnie” obok, ale ma ścisły związek ze śledztwem. Hanna Greń rewelacyjnie pokazała wpływ przeszłości, która odbija się na kolejne pokolenia oraz determinuje życie, wybory i poglądy wielu osób.

Autorka świetnie wykreowała swoich bohaterów – w większości budzą oni sympatię, a każdy z nich jest bardzo realistyczny, “ludzki”. Na uwagę zasługuje główna bohaterka oraz jej życie w ciągłym strachu, z traumą z dzieciństwa oraz wpływie na dorosłe życie, relacje z otoczeniem i rodziną.

Sięgając po tę powieść wiedziałam, że mogę spodziewać się polskiego kryminału obyczajowego na najwyższym poziomie. Przemyślana fabuła, wciągająca intryga oraz świetni bohaterowie – tego mogą spodziewać się czytelnicy najnowszej powieści Hanny Greń. Polecam!

Hanna Greń należy do wąskiego grona moich ulubionych autorek kryminałów. Przeczytałam wszystkie książki i opowiadania jej autorstwa dlatego, niczym wygłodniały szczeniak na kość, rzuciłam się na najnowszą powieść „Gasnące światło”. Mimo że wiedziałam czego mogę oczekiwać, to nie liczyłam na taką ucztę!

Od dziś to mój numer jeden w twórczości autorki, która nie tylko stworzyła wielowątkową, fascynującą fabułę, gdzie wiele pozornie niezwiązanych ze sobą dróg prowadzi do prawdy, ale jak zawsze wykazała się mistrzostwem przy kreowaniu bohaterów i realizmem w opisie prowadzonych śledztw.

Od pierwszych stron podsyca ciekawość czytelnika i budzi silne emocje. Brutalny napad na spokojną rodzinę, z którego uchodzi z życiem tylko ośmioletnia Amelia ukazany z jej perspektywy budzi ciarki. Umorzenie sprawy skazuje ją, mimo zmiany tożsamości i upływu osiemnastu lat, na życie w cieniu tragedii i poczuciu zagrożenia. Bo ona również miała zginąć. Tylko dlaczego?

I co wspólnego z tą zbrodnią może mieć ucieczka gestapowców pod koniec drugiej wojny światowej? Wydarzenia bieżące przeplatane tymi z czasów powojennych długo nie dają uchwycić żadnej stycznej, a nasze domysły z góry skazane są na porażkę. Jedno jest pewne. Wypłynięcie w mediach sprawy rodzinnej zbrodni jest niczym zapalnik, który dosłownie wysadza w powietrze wątłą stabilność Amelii. Czy prowadzącemu śledztwo policjantowi uda się odkryć to, co przed laty nie udało się jego ojcu i schwytać sprawców?

Znakomitą rozrywką okazało się wplecenie w fabułę śledztwa sprzed lat w sprawie zabójstwa w ośrodku psychiatrycznym. Z braku bezpośrednich dowodów oparte na dedukcji niczym u Sherlocka Holmesa wielokrotnie budziło uśmiech na mojej twarzy.

Hanna Greń niezmiennie zachwyca! Porywa w fascynujący wir zdarzeń sięgający dalekiej przeszłości, która swymi chciwymi mackami oplata teraźniejszość niczym straszliwe bóstwo żądające kolejnych ofiar.

Obnażając najniższe ludzkie instynkty podsycane poczuciem krzywdy, niezdrową ambicją, czy strachem niepozwalającym głębiej odetchnąć trzyma w napięciu do samego końca. Głodni wrażeń? Ta książka zaspokoi Wasz apetyt!

Bywa niekiedy tak, że wydarzenia z przeszłości determinują naszą przyszłość. I nawet, gdybyśmy chcieli zapomnieć, to jest to niemożliwe. Naznaczają bowiem nasze życie strachem, ale również stratą. Sprawiają, że nie jesteśmy w stanie zacząć od nowa, że kolejne etapy naszego życia są warunkowane przeszłością.

Właśnie w takiej sytuacji jest Amelia Butkiewicz, a właściwie Amalia Bender, bo taką tożsamością kobieta się posługuje. Wszystko po to, by nikt nie rozpoznał w niej przestraszonej ośmiolatki, która została w bestialski sposób pozbawiona rodziców i tylko cudem sama uniknęła śmierci. Usłyszała, że ona również nie ma prawa żyć, dlatego kolejne lata zmagała się z lękiem przed identyfikacją i przed nieznajomymi.

Morderstwo Anny i Pawła Butkiewiczów, którym poderżnięto gardła w ich własnym domu, pozostało nierozwiązaną sprawą. Jedynym świadkiem była bowiem dziewczynka, Amelia, schowana pomiędzy kuchennymi szafkami, która zdradziła jedynie, że sprawców było dwóch, jednak nie widziała ich dokładnie. Policja nie wpadła na żaden trop prowadzący do osoby mordercy, zatem o sprawie zapomniano. Ale Amelia nigdy nie zdołała zapomnieć. Adoptowana przez rodzinę pragnącą mieć dziecko, otrzymała nową tożsamość, ale pozostała skrytą dziewczyną, za wszelką cenę starającą poradzić sobie z nieufnością. Nie pomagał fakt, że przybrany ojciec nigdy do końca jej nie zaakceptował, choć przybrana matka kochała ją za ich dwoje miłością bezwarunkową.

Historia z przeszłości pozostałą tajemnicą dorosłej Amalii, nie zdradziła jej nawet narzeczonemu, lokalnemu dziennikarzowi z aspiracjami, Irkowi. Przynajmniej do chwili, kiedy bez jej aprobaty zaprosił do domu współpracowników, co naruszyło jej poczucie bezpieczeństwa. Wyjawia zatem Irkowi historię z dzieciństwa wierząc, że zachowa on dyskrecję, przede wszystkim z uwagi na jej bezpieczeństwo. Niestety Irek, karierowicz bez większego talentu, skwapliwie wykorzystuje opowieść, licząc na awans. Krótko potem ginie, wraz z przybraną matką Amalii, od wybuchu podłożonej w samochodzie bomby.

Czy to zabójstwo miało coś wspólnego z historią sprzed lat? A może zupełnie nie dotyczyło Amalii? Czy pominięte wątki, które pojawiły się w historii Butkiewiczów, teraz nabiorą znaczenia? Na te, i na wiele innych pytań pojawiających się w trakcie lektury, odpowiadać będziemy zgłębiając znakomitą powieść kryminalną pt. „Gasnące światło”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona książka, autorstwa Hanny Greń, to prawdziwa gratka zarówno dla miłośników gatunku, jak i twórczości autorki.

Trzymająca w napięciu powieść gwarantuje nam niesłabnące emocje, a element zaskoczenia, jak chociażby wtargniecie policji do domu Amalii i spektakularna porażka dochodzeniowców, dodają historii pikanterii. Szczególnie, że w ten sposób Amalia poznaje Radomira Olbrychta, który jest … synem prowadzącego dochodzenie w sprawie Butkiewiczów funkcjonariusza. Historia zatacza koło, my zaś mamy możliwość, oprócz rozwiązywania wciągającej zagadki kryminalnej, obserwować również subtelną grę słów pomiędzy dwójką ludzi, którzy są najlepszym dowodem na prawdziwość powiedzenia „Kto się lubi, ten się czubi”. W efekcie trzymamy w ręku książkę, którą czytamy łapczywie, z niecierpliwością odkrywając nowe wątki i obalając wcześniejsze teorię. Kryminał bardzo w stylu Greń, czyli – jak zwykle – doskonały.