Gabinet luster

To wprost niewiarygodne, jak wielki wpływ na nasze życie ma otoczenie, a także wydarzenia z dzieciństwa. Im bardziej wstrząsające, im bardziej traumatyczne, tym bardziej determinują przyszłość nawet wówczas, kiedy jesteśmy tego nieświadomi. Wszystkie te wydarzenia z dzieciństwa znajdują swoje odzwierciedlenie w lękach, w braku poczucia bezpieczeństwa, w doznawanych krzywdach, a także w dokonywanych wyborach. Bardzo często nie łączymy nawet naszych niepowodzeń z tym, co miało miejsce w przeszłości, dopiero patrząc z perspektywy czasu, wszystko układa się w spójną całość.

Ada Rezler nigdy nie uporała się z przeszłością. Teraz, w wieku trzydziestu lat, wciąż nie ma stałego związku, jej praca tatuażystki stanowi odbicie jej nieszablonowego charakteru, zaś relacje z matką praktycznie nie istnieją. I pomyśleć tylko, że wszystko mogłoby zupełnie inaczej się potoczyć, gdyby nie wydarzenia sprzed lat. Tymczasem wówczas rodzinna wycieczka do Jaskini Radochowskiej w Górach Złotych zakończyła się prawdziwą tragedią. Ada miała wówczas niespełna cztery lata, kiedy jej czternastoletni brat Igor zaginął podczas zabawy w chowanego na leśnej polanie. Mimo szybkiej interwencji rodziców i szeroko zakrojonych poszukiwań, nie udało się go odnaleźć, a Ada, nawet po upływie dwudziestu lat, wciąż nie potrafi zapomnieć ani zrozumieć tego, co tak naprawdę mogło się wydarzyć. Zresztą również policja nigdy nie trafiła na żaden ślad Igora, nigdy też nie znaleziono jego ciała.

Zaginiecie Igora było początkiem tragedii rodziny. Kilka miesięcy po tym, zmarł również w wyniku obrażeń wewnętrznych ojciec Ady, Witek. Jak się okazało, sprawcą napadu był ojciec Igora, który wraz z dwoma kolegami wkrótce usłyszał wyrok, a niedługo później powiesił się w celi. Z kolei matka Ady po tych wydarzeniach rzadko trzeźwiała, swój czas dzieląc na pobyt w kościele i picie w domowym zaciszu, zupełnie zaniedbując córkę. Nic dziwnego że ta marzyła tylko o dniu ucieczki z domu, szybko zatem usamodzielniła się, wyjeżdżając z rodzinnej wioski nad Jeziorem Turawskim. Nigdy jednak nie podniosła się po tym, co się stało w dzieciństwie, a blizny po cięciach czy rachunki za psychologa boleśnie jej jeszcze to wszystko przypominają.

Jednak fala bólu i niezrozumienia powraca w pełni dopiero wówczas, kiedy w drzwiach domu Ada znajduje kopertę, w niej zaś własny rysunek z dzieciństwa, przedstawiający scenę zaginięcia Igora. Kto i po co pozostawił rysunek? Pragnąc się tego dowiedzieć, Ada wyrusza do rodzinnego domu, by skonfrontować się z prawdą. Jak się okazuje, ta wygląda zupełnie inaczej, niż by się mogło wydawać. Zapijaczona matka chowa niejedną tajemnicę, podobnie jak wszyscy zamieszani w sprawę. Tyle tylko, że zaczynają ginąć ludzie, zaś pierwszą ofiarą jest mężczyzna o twarzy mima, który rzekomo popełnił samobójstwo. Znalazła go sama Ada, i może nie byłoby to takie znamienne gdyby nie fakt, że w przyczepie w której zginął znaleziono ślady pornografii dziecięcej, w tym … zdjęcia Igora.

Kiedy w okolicy ginie kolejne dziecko, również Ada włącza się w poszukiwania, choć znaleziony chłopak okazuje się być kolejnym zaginionym dzieckiem. Równocześnie z tymi poszukiwaniami Ada postanawia znaleźć winnego zaginięcia Igora, a w śledztwie pomaga jej emerytowany dziennikarz, Irek Zalewski. Tyle tylko, że kontakt z nim rodzi jeszcze więcej pytań i wątpliwości. Jak potoczy się dalej ta opowieść? Przekonamy się o tym dzięki lekturze fenomenalnej, przykuwającej naszą uwagę książki pt. „Gabinet luster”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona powieść autorstwa Przemysława Żarskiego, to nie tylko historia traumy z dzieciństwa, ale rzecz o pochopnych sądach, pedofilii, mylnych tropach i błędnych wyborach. A także o ucieczce od prawdy, bo taka droga jest dużo wygodniejsza niż mierzenie się z realnymi wydarzeniami.

Powieść zachwyci nie tylko miłośników kryminalnych historii, ale również tych, którzy cenią sobie głęboką warstwę psychologiczną. Jeśli do tego dołożymy skomplikowaną układankę, będącą osobliwa mieszaniną prawdziwych wydarzeń i kłamstw, a także doskonale nakreślonych bohaterów, z Adą na czele, otrzymujemy wciągającą lekturę, od której nie tylko trudno się oderwać, ale która zmusza nas do zastanowienia nad takimi kwestiami, jak to, na ile możemy zaufać drugiej osobie i jak dobrze znamy osoby, z którymi spędzamy większość życia…

Czteroletnia Ada jest ostatnią osobą, która widziała swojego nastoletniego brata. Dwadzieścia lat później dziewczyna odbiera tajemniczą kopertę i koszmar sprzed lat wraca.

„Gabinet luster” to historia pełna bólu, samotności i demonów przeszłości. Autor wybitnie dobrze stworzył gęsty, duszny klimat podsuwając mylne tropy i wciągając czytelnika w bagno niedomówień, żalu oraz mrocznych zakamarków psychiki bohaterów.

Mam wrażenie, że w tym gatunku napisano już wszystko, a jednak Żarski stworzył thriller psychologiczny, w którym brak znanych mi schematów. To było zaskakujące, a zakończenie dosłownie wbiło mnie w fotel.

Myślę, że nie ma się co rozwodzić. To jest po prostu kawał dobrej książki i warto po nią siegnąć.

Nie umiem pisać pięknych elaboratów o książkach, które przeczytałam. Odsyłam Was do tych, którzy mają do tego wrodzony talent. Jednak chciałabym, żebyście sięgnęli po najnowszą książkę autora, bo to Masterpiece przez duże M.

@przemyslawzarski ponownie rozkochał mnie w swojej twórczości, barwnym i plastycznym języku i pięknych cytatach, których nie nadążałam zaznaczać. A uwierzcie mi jadąc w autobusie to nie lada wyczyn.

Ta historia podziałała na mnie jak magnes. Przyciągała mnie do siebie swoją tajemniczością, złożonością i wszechobecnymi emocjami sączącymi się z każdej strony.

Sama fabuła nie dała mi chwili wytchnienia, nie opuściłam historii Ady aż do finału, w mojej głowie wciąż mnożyły się scenariusze, jak to się wszystko skończy. Dawno nie czułam takiego uścisku w klatce piersiowej w czasie lektury, która pomimo minimalnej dozy brutalności przerażała swoim mrokiem i widmem okropnej przeszłości. Autor pokazał, że można wywołać ogromne emocje bez nadmiernego rozlewu krwi i makabrycznych opisów.

Malowana słowem fabuła działała na moją wyobraźnię, która ani na moment nie przestała pracować. Przeżywałam wszystki emocje targające bohaterami, od Ady, Igora czy Zalewskiego po Iwonę Rezler. Przede wszystkim jest to historia o traumach, które siedzą głęboko zakorzenione w naszych umysłach pustosząc nas w dalszym życiu. To również opowieść o złu i jego różnych odcieniach, bólu i cierpieniu.

Gabinet Luster to pozycja obowiązkowa na ten wiosenno-letni czas. Ada wciągnie Was w wir tajemnic i demonów przeszłości. Polecam z całego serca, bo to genialny thriller jest.

No powiem Wam, że bardzo czekałam na tę premierę. Żałuję, że nie mogłam na spokojnie

przysiąść i przeczytać jej raz a porządnie, ale w parę dni się udało i zachwyt był

niesamowity. Pełna intryg i zawiłości historia, która wciąga bez reszty.

.

“Gabinet luster” to historia, której się nie spodziewałam. Momentami ciężko mi się czytało,

bo niektóre sceny przedstawiają okrucieństwo wobec dzieci. W mojej głowie cały czas

pojawiają się pytania, jak to możliwe, że takie rzeczy mogą mieć miejsce, jak można

traktować własne dzieci w taki sposób, jak w ogóle można jakiekolwiek dzieci tak traktować.

Historia Ady pokazuje jak ważne jest wychowywanie dzieci w atmosferze miłości i

akceptacji. Wszystko co jest tu opowiedziane jest konsekwencją tego co dziewczyna

przeszła mając zaledwie 4 latka, a jej brat 14. To wtedy jej życie rozpadło się na kawałki i już

nigdy nie wróciło na właściwe tory. Zaginięcie brata było przełomem, grubą krechą oddzieliło

ją od szczęścia i beztroski. Wszystko co się od tamtej pory wydarzyło jest pasmem

nieprzepracowanych traum i walki z własną psychiką. Na kartach tej książki możemy

obserwować jak wydarzenia z dzieciństwa mają wpływ na decyzje podejmowane w dorosłym

życiu.

.

Kiedy Ada w drzwiach wynajmowanego mieszkania znajduje swój rysunek z dzieciństwa

wszystkie wspomnienia ożywają. Dziewczyna raz na zawsze decyduje się rozprawić z

demonami przeszłości. Wraca więc w rodzinne strony, do matki i próbuje się dowiedzieć

więcej na temat zaginięcia brata. Ale tuż po jej powrocie zaczynają dziać się dziwne rzeczy.

Czy mają one coś wspólnego z wydarzeniami sprzed 20 lat?

Jesteście gotowi na wejście do świata złudzeń i iluzji stworzonego przez Przemysława Żarskiego? Tylko tak Wam się wydaje. Ta wizyta w „Gabinecie luster” nie wywoła uśmiechu na twarzy ukazując odbicie zabawnie zniekształconych sylwetek, a paradoksalnie ujawni prawdziwe oblicze tragicznych, rozdzierających serce wydarzeń sprzed dwudziestu lat.

Tyle mija od zaginięcia nastoletniego Igora. Jego czteroletnia wówczas siostra Ada nie zdaje sobie sprawy jak zdarzenie to odbije się na całym jej życiu. Bo trauma rośnie wraz z nią, im bardziej jest w stanie zrozumieć swoją stratę, by w ostatecznym efekcie stracić nie tylko brata, ale też ojca, który umiera w wyniku pobicia i matkę obwiniającą ją za zaginięcie Igora.

Tajemniczy rysunek jest impulsem, który ciągnie ją do nieodwiedzanej od lat rodzinnej miejscowości i do przeszłości domagającej się wyjaśnienia. W tym hermetycznym środowisku każdy zdaje się skrywać jakiś element układanki, z których po złożeniu zaczyna wyłaniać się zatrważający obraz pełen cierpienia i obłudy. Tak dużo w tej rodzinnej historii bólu i braku akceptacji - siebie, otoczenia, przeszłości i przyszłości. Tyle niezamkniętych spraw, niezadanych pytań, zatajonych prawd.

Jednak autor nie poprzestaje na ich ujawnieniu. Idzie dalej wtłaczając czytelnika w labirynt zbrodni, zemsty, obłędu, ale i wyrachowania. I te konsekwencje przeszłości rezonujące w teraźniejszości wzbudziły we mnie emocje równie silne jak przytłaczająca historia Igora.

Genialnie poprowadzona fabuła w dwóch ujęciach czasowych i z dwóch perspektyw stopniowo ukazuje to, co autor celowo skrywa przed oczami czytelnika, by podtrzymać stan permanentnego napięcia i niepokoju, namieszać mu w głowie i zszokować zakończeniem. Duszna, wręcz ciężka atmosfera oplata nas z każdą kolejną stroną i w miarę zagłębiania się w mroczne zakamarki duszy bohaterów mierzących się z własnymi traumami. Czy poznanie prawdy, odcięcie podążającej za nimi krok w krok przeszłości uwolni ich i przyniesie ukojenie? Czytajcie!

“Świat się jednak bez nas kręci

A nie chcieliśmy w to wierzyć

Nad głowami szklany sufit

Ktoś go musiał w końcu przebić

Szklanki do połowy puste

Wychylaliśmy przy stołach

Ciągle w gabinecie luster

Aż wybuchliśmy od środka”

Kawałek “Złoto” w wykonaniu Mroza jest jednym z moich ulubionych, albowiem opowiada o młodzieży lat 90., która szła pod prąd obaw i lęków swoich najbliższych.

Przemysław Żarski, mimo iż to Pan w średnim wieku, przypomina mi tych odważnych młokosów z piosenki artysty. Jest dla mnie pisarzem, który każdą kolejną powieścią kruszy szklany sufit gatunku, w jakim aktualnie się porusza. Trochę Go znam, więc wiem, że nie jeden raz “wybucha od środka” widząc, jak bardzo komercja rządzi tym, co on sam uważa za sztukę. Wielokrotnie mówił o tym, że pisze powieści, które sam chciałby przeczytać i nie ma w nich miejsca na żadne kompromisy. Odważny, uparty, bezkompromisowy i piekielnie zdolny. Właśnie powrócił i niesie w dłoniach thriller, po lekturze którego wszystkie kolejne będziemy oceniać i odbierać diametralnie inaczej. Znowu to zrobił… Słyszycie? Właśnie pęka szklany sufit.

Żadnej z powieści Przemka Żarskiego nie da się ot tak przeczytać. Ładunek emocjonalny, którym wypełnia każdą historię z powodzeniem innym pisarzom posłużyłby za materiał co najmniej do trylogii. Żarski najpierw żongluje traumami, bólem i strachem, a później misternie upycha je w swej historii, niczym dawny sprzedawca warzywa do swojego Żuka, wracając z hali targowej. To właśnie kocham w Jego twórczości. Mam wrażenie, że każdą swoją kolejną powieść pisze tak, jakby miała być Jego ostatnim dziełem - testamentem, po którym będą Go wspominać czytelnicy i najbliżsi. Ten głód bycia lepszą wersją siebie wyczuwam za każdym razem, a w “Gabinecie luster” wręcz namacalnie go doświadczam. Jeśli więc szukasz czytelniku przyjemnej i lekkiej historii, która przeleci po Tobie, niczym dmuchawiec - nie sięgaj po Gabinet luster. To powieść dla tych, którzy szukają w literaturze czegoś więcej, którzy stawiają jej wysoko poprzeczkę i wierzą, że rozrywka może także wzbogacać i skłaniać do refleksji.

Żarski ustawił mnie do pionu i pokazał miejsce w szeregu. Potraktował jak uczniaka, któremu wydaje się, że mając setki przeczytanych książek na koncie, wszystko przewidzi i rozpyka do połowy tomu. Tyle razy ile dostałem z przysłowiowego liścia powoduje, że poważnie rozważam, czy nie przeczytać tej historii jeszcze raz. W “Gabinecie luster” nic nie jest takie jak się wydaje - ani fabuła, ani motywacje bohaterów, ani też wnioski. Autor zadbał bowiem o to, aby każdy z nas wyciągnął je samemu, nadał im interpretację i porangował według własnego kręgosłupa moralności.

Gdyby moje serce było ze szkła, to stłukłoby się co najmniej kilkakrotnie w trakcie lektury “Gabinetu luster”. Poruszył mnie wątek trudnego dzieciństwa, doświadczeń, które zmieniają nie tylko jego oblicze, ale wpływają na dalsze życie jednostki. Główna bohaterka, Ada, jest przykładem, że nie zawsze czas leczy rany, a częstokroć po prostu otwiera nowe, dążąc do tego by emocjonalna krew sączyła się z nich z coraz większym ciśnieniem.

Jako ojciec dwóch córek bardzo przeżyłem obraz ojcostwa namalowany w powieści Żarskiego. Najpierw wzruszyłem się przy lekturze dedykacji. Poważnie! Przemysław Żarski wycisnął ze mnie łzy na etapie dedykacji swojej książki i nie wstydzę się tego powiedzieć. Żałuję tylko, że samemu nie mam możliwości, abym w ten sposób mojemu tacie sprezentować coś równie wzniosłego. Później jednak nie było już tak słodko. Postaci ojców, których poznajemy w “Gabinecie luster” najpierw wzbudziły moją odrazę i jednoznaczną ocenę ich postępowania. Kiedy już podpisywałem na nie wyrok Autor rozbił jedną z tafli lustra, za którą ukrył motywację swoich bohaterów. Wtedy ujrzałem pełen obraz tego, co chce mi powiedzieć. Nie tylko czyny są ważne, ale to, co stoi za ich popełnieniem. Nie mając pełnego obrazu polegasz na własnym wyobrażeniu, a to zazwyczaj bywa niekompletne.

Postać Ireneusza Zalewskiego jest tą, którą pragnę wyróżnić. Całkowicie ją kupuję i zanurzam się w jej historii. Tak doskonale skrojonej postaci na drugim planie dawno już nie spotkałem. Doświadczony dziennikarz, mający za plecami całą ligę dawnych kontaktów i znajomości, robi co może, aby wygrać bitwę z własnym poczuciem winy. Moje zainteresowanie tą postacią narastało z każdym rozdziałem. Do dziś widzę go przed oczami, w gabinecie, otoczonego stertami gazet i notatników.

Cienka granica między prawdą a iluzją jest kolejną odsłoną thrillera Żarskiego, obok której nie sposób przejść obojętnie. Ile razy wybieramy złudzenie zamiast prawdy? Dlaczego to robimy? Czy to mechanizm obronny? A może coś więcej - lina, której chwytamy się, by w ogóle przetrwać to, co prawdopodobnie mogłoby nas zabić. Iluzja życia pozwala spojrzeć na siebie z boku, niczym na aktora, która odgrywa nasze życie i stanowi nasz awatar.

W “Gabinecie luster” Przemysława Żarskiego nie sposób pozostać obojętnym. Jeśli tylko nie masz zamkniętych oczu, ujrzysz ogrom bólu i cierpienia. W jednym z luster mieszka odrzucenie, w drugim przemoc domowa i molestowanie, a w kolejnych fanatyzm religijny, małomiasteczkowe reguły i traumy, które karmią się codziennymi kłamstwami i depresją. To, czy dotkniesz którejś z tafli, czy tylko na nią popatrzysz, zależy od Ciebie czytelniku.

Zrozumiałem, że każdy z nas tworzy własny gabinet luster, w którym zamyka swoje życie. Pokazujemy go innym, ale sami zazwyczaj nie mamy odwagi do niego wejść, Boimy się, co ujrzymy, gdy spoglądniemy w zwierciadła naszego jestestwa i przeżytych doświadczeń.

Ściskam dłoń Autorowi i kłaniam się nisko. Po raz kolejny udowodniłeś, że skromność, cierpliwość i bezkompromisowość mogą iść w parze z byciem wybitnym pisarzem. Za takiego Cię uważam. Taki też jest “Gabinet luster”.

Wstyd się przyznać, że jest to moja pierwsza książka autora, jaką do tej pory przeczytałam. Nie miałam pojęcia, że pan Żarski ma cudowne i lekkie pióro, za pomocą którego tworzy nietuzinkowe oraz oryginalne powieści, zapadające czytelnikowi głęboko w pamięci.

Ada jako mała dziewczynka bawi się w chowanego wraz z bratem Igorem. Niestety dziwnym trafem chłopiec znika. Czterolatka niedługo potem traci również ojca. Matka nie jest dla niej oparciem, a tragedie odciskają swe piętno na jej psychice.

Po dwudziestu latach te wydarzenia stają na nowo bohaterce przed oczami, gdyż w drzwiach mieszkania znajduje kopertę, której zawartość przywraca bolesne wspomnienia i zmusza do odkrycia prawdy. Powrót w rodzinne strony rozdrapie zabliźniające się rany, a Ada będzie starała się ze strzępków informacji złożyć wszystko w całość.

Czy to się jej uda? Czy właściwie zrobiła przyjeżdżając do miejscowości, gdzie wszystko się zaczęło? Czy wspomnienia jakie w niej ożyją doprowadzą ją do obłędu i okażą się złudzeniem?

Co tu się działo! Przewracając kolejne stronice byłam jak w transie. Cała w napięciu próbowałam odkryć tajemnicę sprzed lat, momentami byłam w szoku i nie dowierzałam temu co właśnie wyczytałam.

Autor to mistrz półprawd i mistyfikacji. Co jakiś czas podrzucał ochłapy informacji, mylił moje tropy i to tak umiejętnie, że nie podołałam. Mój umysł pracował na najwyższych obrotach, ale i tak przeżyłam wielki szok, gdy dotarłam do finału tej historii.

Genialna fabuła nie jest zbyt dynamiczna, ale jednak obfituje w wiele zwrotów akcji. Intensywne emocje wręcz paraliżowały mnie, a wrażenia były silne i niezapomniane. Kreacja świetnie dopracowanych postaci zachwyca pod każdym względem i nie można się do niczego przyczepić.

Szczerze zachęcam do sięgnięcia po ten rewelacyjny thriller psychologiczny. Zapewniam, że nuda z tą lekturą wam nie grozi, a zagadka okaże się skomplikowana i ciężka do rozszyfrowania.

Lubicie ten gatunek i pasjonują was pokręcone historie, których przebieg ciężko przewidzieć, to musicie ją koniecznie przeczytać. Intryga goni intrygę, a mroczny i duszny jej klimat wciąga, powodując totalny mętlik w głowie. Polecam!

"Gabinet luster" to polski thriller, który pochłonie chyba każdego wielbiciela tego gatunku. Przemysław Żarski o to zadbał. Intryga została przez Niego skonstruowana w taki sposób, jakby czytelnik rzeczywiście miał znaleźć się w tytułowym dobrze zaprojektowanym gabinecie luster.

Początkowo będzie się poruszał pewnie, wszystko sprawi wrażenie się prostego i łatwego w odbiorze, a droga jasno wytyczona. Z każdym krokiem (czy też z każdą kolejną przeczytaną stroną) odbiorca będzie tracił pewność siebie. Pojawią się pytania, co tu jest złudzeniem, a co rzeczywistością? To zagubienie w niczym nie przeszkadza – czytelnik raczej będzie chciał brnąć dalej powodowany coraz większą ciekawością.

Dotarcie do rozwiązania to przejście pewnego procesu, w którym całkowicie (pomimo wątpliwości) należy zaufać Autorowi – przewodnikowi i konstruktorowi tego miejsca. Gwarantuję, że każdy element przez niego zaprojektowany, został w pełni przemyślany.

Thriller wzbudzi wiele emocji, a to za sprawą dramatu rodzinnego, wokół którego skupia się fabuła i przede wszystkim Ady, głównej bohaterki. Smutek, współczucie i próba zrozumienia bohaterów to jedno. Czytelnikowi będzie towarzyszył brak pewności, napięcie i zaskoczenie – wyjątkowy styl Autora jest tego gwarancją.

Ważne jest także osadzenie akcji w niewielkiej miejscowości, która w sezonie letnim żyje turystyką. Przemysław Żarski “zamknie” w niej odbiorcę i zarazi klimatem, który w niej panuje.

Książka jest przemyślana w najdrobniejszym szczególe. Autor kierował się tu jasno wytyczoną ścieżką, którą tylko On zna. Jako przewodnik w swoistym gabinecie luster sprawił, że ta historia to majstersztyk.

𝚂𝚣𝚕𝚒 𝚘𝚋𝚘𝚔 𝚜𝚒𝚎𝚋𝚒𝚎, 𝚌𝚑𝚘𝚌𝚒𝚊ż 𝚣𝚍𝚊𝚠𝚊𝚕𝚒 𝚜𝚒ę 𝚒𝚜𝚝𝚗𝚒𝚎ć 𝚠 𝚍𝚠ó𝚌𝚑 𝚛ó𝚠𝚗𝚘𝚕𝚎𝚐ł𝚢𝚌𝚑 𝚛𝚣𝚎𝚌𝚣𝚢𝚠𝚒𝚜𝚝𝚘ś𝚌𝚒𝚊𝚌𝚑, 𝚘𝚍𝚍𝚊𝚕𝚘𝚗𝚢𝚌𝚑 𝚘𝚍 𝚜𝚒𝚎𝚋𝚒𝚎 𝚘 𝚕𝚊𝚝𝚊 ś𝚠𝚒𝚎𝚝𝚕𝚗𝚎.

🪞 Leśna polana miała być uroczym i spokojnym miejscem. Wszystko się zmienia, gdy podczas zabawy ze swoją czteroletnią siostrą, nastoletni Igor zniknął. Po dwudziestu latach, Ada znajduje tajemniczą kopertę - to powoduje, że kobieta wraca do rodzinnych stron zmierzyć się z bolesną przeszłością i poznać prawdę.

🪞 To moje pierwsze spotkanie z autorem i nie mogę powiedzieć, że żałuję iż w końcu do niego doszło 🙌🏻

🪞 Dużo się dzieje, poruszane są różne tematy i niektóre wątki powodowały, że czułam się nieco zagubiona. W pewnych momentach miałam niezły mętlik w głowie, układałam sobie wszystkie fakty od nowa, a i tak nie doszłam do jednoznacznych wniosków - ale to chyba dobrze biorąc pod uwagę epilog. Bo co jeszcze może spotkać Adę?

🪞 Chcę uniknąć jakichkolwiek spojlerów by nie psuć komuś zabawy, a uwierzcie mi - KAŻDY. SZCZEGÓŁ. JEST. NA. WAGĘ. ZŁOTA.

🪞 Niektóre sceny przypominały mi 'Schronisko', inne swoim klimatem przynosiły na myśl 'Ostatni dom na zapomnianej ulicy', a jeszcze inne 'Zwyczajną przysługę'. I wcale nie musiałam długo myśleć nad tymi porównaniami bo pojawiły się one za pstryknięciem palcami.

🪞 Muszę jednak przyznać, że brakowało mi nieco bardziej napiętej atmosfery. Momentami była ona idealna bo niemalże wytrzeszczałam oczy i uwielbiam jak to się dzieje! Bo aura wszelkiej tajemniczości utrzymana jest naprawdę dobrze i uchylane są jedynie jej strzępy.

🪞 Dobrze się bawiłam, ale zabrakło mi tego 'czegoś' bym mogła się zachwycać i wychwalać fabułę pod niebiosa... Zaznaczam jednak, że to naprawdę dobra książka!

„Wszystko, co najgorsze, już dawno się zdarzyło”.

Ada podczas rodzinnej wycieczki, zabawy w chowanego, po raz ostatni widzi swojego starszego brata. Igor znika bez śladu, a poszukiwania nastoletniego chłopaka na dość trudnym terenie, nie przynoszą rezultatów.

Dla czteroletniej siostrzyczki niewiele zostanie w pamięci z tego tragicznego zdarzenia. Wówczas nie wie jeszcze, że ten dzień już na zawsze odmieni losy jej i rodziców.

Ta niewyjaśniona historia położy się cieniem na całym przyszłym życiu. Dramat rodzinny będzie trwał.

Niełatwo będzie im żyć z niedomkniętą żałobą. Trauma, która nie mija i tabu, wokół tego wydarzenia, nie pozwala na normalne funkcjonowanie członków rodziny Igora. Każde z nich ucieka w swój świat. Dla nich autodestrukcja jest nieunikniona.

„Kiedy jest się dzieckiem, przyjmuje się zrządzenia losu z pokorą, ale szybko się o nich zapomina, wstawiając długie susy w dorosłość, która mają czy na horyzoncie […] A co, jeśli traumę się dziedziczy?”.

Pewnego dnia, dwadzieścia lat później, Ada znajduje w swoim mieszkaniu kopertę a w niej..kawałek przeszłości. Postanawia posklejać swoje fragmenty wspomnień. Jej skrawki jednak są niewystarczające. Do rozwikłania tajemniczego zaginięcia brata potrzebuje wielu informacji. By znaleźć cokolwiek, wybiera się do swojego rodzinnego miejsca. Zagadkowego, nostalgicznego, a przede wszystkim niebezpiecznego.

Co stało się tak naprawdę z Igorem? Czy Ada będzie w stanie wyciszyć wreszcie swoje lęki?

Tytułowy „Gabinet luster” idealnie zagrał swoją rolę. Świat pełen złudzeń i grzechów, które się nie przedawniają, jak obraz lustrzany odbijają jego skutki. Autor jak iluzjonista zmanipulował czytelników. Wrzucił w przerażający labirynt, w którym ludzkie postaci i wielość zachowań ludzkich kryje/odsłania prawdziwe ja. To idealnie przedstawiona cienka granica między widzianymi przez nas obrazami. A to, co znajdziecie w środku tej lektury, zaskoczy, zszokuje. Miarowe dawkowanie treści uciszy w was łowcę. Jesteś gotowa/y podjąć tropy?

Aach co tutaj się zadziało🙈

Jeśli jesteście wielbicielami gatunku to "Gabinet luster" jest lekturą obowiązkową.

Dla mnie dobry thriller to taki, który pozostawia w strzępach emocje i układ nerwowy. Wwierca sie w umysł i nie daje o sobie zapomnieć. Dzięki tej książce tego doświadczyłam.

Ada w wieku 4lat "straciła" starszego brata, który zaginął w trakcie ich wspólnej zabawy w chowanego (w lesie).

Mija 20lat.. To zdarzenie odcisnęło niesamowite piętno na psychice dziewczyny jak i jej matki, która nigdy nie pogodziła się ze stratą syna. Moment ,w którym Ada otrzymuje tajemniczą kopertę, pod wpływem czego postanawia odwiedzić rodzinną miejscowość, wywołuje efekt domina, wszystkie kawałki lustra rozbitego lata temu, zaczynają pomału układać się w całość, ukazując w swym odbiciu przerażającą, mroczną przeszłość, która niczym szpony demona z najgorszych koszmarów ,wbija się coraz głębiej w umysł rozdrapując na nowo ,wciąż nie do końca zabliźnione rany.

Autor genialnie prowadzi czytelnika, bez pośpiechu, przez tragiczne wydarzenia, ukazując je z perspektywy kilku osób, tych, którzy bezpośrednio bądź pośrednio przyczynili się do tego koszmaru.

Dysfunkcyjna rodzina, agresja, brak zrozumienia, ludzka obojętność to niektóre z elementów rozbitej całości składającej się na wyśmienity thirller w którym nic nie jest takie jak się wydaje.

W trakcie czytania byłam wciąż i wciąż zaskakiwana, napięcie trzymało do ostatniej strony i nie chciało puścić nawet po zamknięciu książki 😀

Wyśmienita uczta czytelnicza. Jedna z najlepszych premier tego roku. GRATULACJE !!!!

„Zawsze pragnęła być kimś innym. Zrzucić uwierający ją pancerz, zamienić się z przypadkowo napotkanymi ludźmi. „Rodzina, miłość, bliskość”. Te słowa nic nie znaczyły. Ich definicje stały w kontrze do pustki, którą ją przepełniała.”

Widząc tytuł nowej powieści P. Żarskiego jako pierwsza w głowie pojawiła mi się wizja wesołego miasteczka wypełnionego po brzegi krzyczącymi dziećmi. Mimo wszystko „Gabinet luster” ku zaskoczeniu, bądź też nie, to mocny, trzymający w napięciu thriller psychologiczny, który uczy i przeraża jednocześnie.

O czym jest ta historia? Ada Rezler, jako dziecko, wybrała się ze swoimi rodzicami i przyrodnim bratem na wycieczkę. Był to jednak dzień, który diametralnie zmienił życie całej rodziny. 14 letni chłopiec zniknął i nigdy nie został odnaleziony. Kobieta po dwudziestu latach wraca do swojego rodzinnego miasteczka, aby dowiedzieć się prawdy. Co tak naprawdę wydarzyło się tego feralnego dnia? Czy Igor żyje?

Przyznam, że pierwszy raz miałam do czynienia z twórczością Pana Przemysława. Wywarła jednak ona na mnie świetne wrażenie. Pomysł z retrospekcjami był jak strzał w dziesiątkę. Pozwolił mi na stopniowe poznawanie przeszłości bohaterów.

Do samego końca trwałam w napięciu. Czytałam na jednym wdechu i mimo iż jest to obszerna książka, dość szybko ją skończyłam.

Sam pomysł na fabułę jest ideą, na którą nigdy w życiu sama bym nie wpadła. Przez cały czas czułam, że autor wodzi mnie za nos. Kiedy już byłam pewna, że rozwiązałam zagadkę zaginięcia chłopca, nagle wydarzało się coś, co niszczyło przyjętą przeze mnie teorię.

Ta książka pozwoliła mi na przeniesienie się do innego świata. Miałam wrażenie, że akcja rozgrywa się na moich oczach. Straciłam poczucie, że jestem tylko czytelnikiem.

Podsumowując: jestem zachwycona. „Gabinet luster” nie tylko mnie pochłonął, dał mi też wiele do myślenia. Poza tym dobrze się przy nim bawiłam.

Pamiętajmy, że wszystko i każdy ma swoją ciemną, jak nie mroczną stronę.

Po stokroć polecam Wam tą pozycję. Już jutro premiera!!!

Jeśli zastanawiacie się czy brać, to ja Wam odpowiem szczerze- BRAĆ JAK CH...!

Książka jest znakomita!

Jedna z najlepszych, jakie kiedykolwiek w życiu przeczytałam i nieodkładalna.

Jak zaczniesz, musisz skończyć.

Bez dwóch zdań.

Ada Rezler miała niecałe 4 lata, gdy jej nastoletni brat Igor zaginął podczas zabawy w chowanego. Kiedy 20 lat później znajduje pod drzwiami swojego mieszkania tajemniczą kopertę, wraca w rodzinne strony, by raz na zawsze rozliczyć się z przeszłością i poznać prawdę o zniknięciu brata.

Z kawałków rozbitego lustra będzie zbierać odłamki, by ułożyć historię, która nareszcie przyniesie ukojenie.

Czy jej się to uda?

Tego dowiecie się z tej pełnej mroku i ludzkiej krzywdy książki.

Autor po mistrzowsku prowadzi nas przez swój intrygujący gabinet luster, w którym z każdej strony przyglądamy się opowiadanej historii.

Lustra są różne, widzimy w nich inne twarze i do samego końca nie wiemy, która jest prawdziwa i której możemy zaufać.

Musimy spojrzeć w głąb siebie i dopiero wtedy dostrzeżemy to, co rozbite.

Razem z Adą będziemy zbierać odłamki i układać w jedną całość żal, smutek i cierpienie.

Autor dobitnie pokazuje nam jak boli strata i jak mocne odciska piętno na całej rodzinie.

Jak niszczycielską jest siłą.

A prawda?

Prawda zawsze jest szczera.

Czasem piękna, a czasem okrutna.

Pomimo tego, każdy chce ją znać.

Polecam gorąco, z całego serducha, a Panu Przemkowi gratuluję i poproszę o więcej.

"Dzieci mają zadziwiającą umiejętność odcinania się od bolesnych przeżyć i koncentrowania na tym, co aktualne, jakby tylko magazynowały w sobie trudne wspomnienia i odtwarzały je później w najmniej spodziewanych chwilach."

Dzieciństwo Ady upłynęło w cieniu tragedii. Niewinna zabawa w chowanego przerodziła się w rodzinny dramat. W niewyjaśnionych okolicznościach znika jej starszy brat Igor. To nie koniec dramatów. Niedługo później umiera ojciec. Początkowa nieświadomość tego co się stało z czasem zaczyna odciskać ślad w psychice dziecka. Ada coraz dotkliwej odczuwa obojętność matki, brak bliskości i wsparcia. Wszystko to destrukcyjnie wpływa na psychikę młodej osoby. "Dorastała w przekonaniu, że wydmuszka, którą nazywała rodziną, potłukła się z jej powodu."

Dziewczyna osiągając dojrzałość wyrywa się z toksycznego środowiska, by w końcu móc zaznać spokoju. Jednak po dwudziestu latach przeszłość zaczyna walczyć o uwagę. Wysyła wiadomość, która nakłania Adę do powrotu w rodzinne strony.

"Łatwiej zostawić trudne pytania za sobą i nie wracać do przeszłości niż szukać konfrontacji z prawdą."

Pamięć ludzka to niezgłębiona otchłań gromadzonych wspomnień, przeżyć, obrazów. Jednak tak jak większość bywa zawodna, złudna i niedokładna. Często wypiera to co przykre, złe czy traumatyczne. Po latach nie wiadomo już co jest faktem, a co zwykłą ułudą kreowaną przez czynniki zewnętrzne. Adę po powrocie do rodzinnego domu zaczynają atakować obrazy z dzieciństwa. Tak jakby zatrzaśnięte wcześniej drzwi powoli uchylały się ukazując to, co było za nimi skrzętnie ukryte. Nasuwa się jednak pytanie, czy to co zobaczymy pozwoli ostateczni zabliźnić rany, czy jedynie je ponownie rozdrapie? Mówi się, że prawda wyzwala, ale czy zawsze jest najlepszym rozwiązaniem, w końcu czas leczy rany? Może z czasem już nie warto się cofać, oglądać za siebie i zagłębiać w bagno półprawd i niedomówień? Nie mamy wpływu na rzeczy minione, za to jesteśmy architektami własnej przyszłości.

"Gabinet luster" to wielowarstwowa powieść ukazująca różne oblicza, perspektywy jednego problemu. Wywołuje mnóstwo emocji i co krok zaskakuje. Skłania, a nawet zmusza do refleksji nad postrzeganiem własnego życia. Już sam tytuł daje do myślenia. Jest zarówno bezpośrednim odnośnikiem jak również metaforą. Tak jak w lunaparku krzywe zwierciadła zniekształcają odbicie, tak ludzka podświadomość walcząc o własne dobro może dowolnie kreować, zmieniać i w dużej mierze idealizować wyryty w pamięci obraz.

Akcja toczy się na małej, tradycyjnej wsi. Takie miejsca są piękne, malownicze, zdrowe w swej naturalności, ale często toczy je wewnętrzna zaraza.

"U nas zło ma zawsze twarz obcego." Najgorsze czego wręcz nienawidzę w małych hermetycznych społecznościach to obłuda, dwulicowość i fałszywa religijność."

"Im mniejsza społeczność, tym echo, którym rezonują plotki, brzmi donioślej i przysparza więcej szkód."

Do tego mamy dwie przestrzenie czasowe. Czas teraźniejszy i zmagania Ady oraz retrospekcje, które dotyczą bezpośrednio Igora i momentu jego zaginięcia, a także tego co się później wydarzyło. Jedna drugą przenika i dopełnia.

Postaci są niejednoznaczne, wyraziste i przede wszystkim zróżnicowane. Od osobowości dominujących, władczych po te zupełnie bierne i podporządkowane. Fabuła nie opiera się tylko na głównych bohaterach. Dużą rolę pełnią również postaci drugoplanowe. To także złożone osobowości z pogmatwanym zapisem w księdze życia. Autor głęboko wnika w ich psychikę i wyciska niczym gąbkę. Nikt nie dostaje taryfy ulgowej.

Zagłębiając się w fabułę mamy wrażenie, że wiemy o co chodzi, jaki najprawdopodobniej będzie ciąg dalszy. Może ktoś pomyśli - historia jakich wiele. Faktem jest jednak, że nic tu nie jest takie, jakie wydaje się na pierwszy rzut oka. Zwroty akcji wywracają wszystko o 180 stopni zupełnie zmieniając jej pierwotny sens. Oczywiście nie zabrakło barwnego języka, z jakiego znamy Przemysława Żarskiego.

Niektóre recenzje tworzę już w trakcie lektury. Na bieżąco notuję fakty i spisuję wolne myśli. Tak też było tym razem. W końcu książka wciągająca bez reszty, którą chce się czytać, a nie tylko dobrnąć do końca. Emocje jakie mną targały powodowały, że musiałam przerywać czytanie, a czasem nawet siarczyście przekląć. Lubię te wewnętrzne poruszenie i niepewność. Pobudzają one ciekawość i nakręcają wyobraźnię. Miałam swoje typy i podejrzenia, ale nie spodziewałam się takiego zakończenia. Ogromnie polecam!

"Gabinet luster" był dla mnie historią o tym jak krótka chwila z dzieciństwa potrafi ukształtować dalsze życie człowieka. Jak mocno może go uformować, wywołać wyrzuty sumienia, które trudno zagłuszyć. Są rany, które się nie zabliźniają, które bolą, mimo upływu lat. Co wydarzyło się 20 lat wcześniej? Prawda, którą kawałek po kawałku odkrywa Ada będzie pełna bólu i dusząco trudnych emocji. Akcja książki, która toczy się dwutorowo - w przeszłości i obecnie pozwala czytelnikowi układać sobie w głowie możliwe scenariusze zdarzeń. To wpływa na niesłabnące zainteresowanie, utrzymujące się napięcie i wciąganie czytelnika w intrygę.

Książkę można bez wątpienia zaliczyć do tych, obok których ciężko przejść obojętnie i nie odczuć emocji, które z niej emanują.

Nie wiemy czego się spodziewać. Konia z rzędem temu, kto domyślił się jaka była prawda... Ja nie byłam nawet blisko niej.

W bagażu wspomnień najbardziej ciążą te, których nie da się wymazać.

Z twórczością autora nie miałam wcześniej styczności. Zachęcona opiniami dotyczących tej książki, chciałam jak najszybciej nadrobić zaległość i przeczytać tę powieść.

Fabuła, która opiera się na zaginięciu dziecka, nie jest niczym świeżym w literackim świecie. Zazwyczaj takim wypadkom towarzyszą ból, tęsknota, a emocje wylewają się z każdej strony. Nie są to przede wszystkim łatwe tematy – dla nikogo. Więc dlaczego tak chętnie sięgamy po takie powieści?

Mam mieszane odczucia względne tej pozycji. Z jednej strony bardzo fajnie poprowadzone tło psychologiczne, które sprawia, że czytelnik zaczyna głębiej analizować wszystkie dotychczasowe informacje, prowadząc własne śledztwo, aby znaleźć odpowiedź na pytania o szczegóły zaginięcia. Do momentu, kiedy autor nie zaczyna nam powtarzać tych samych informacji, dając szczególny punkt na daną rzecz, jakbyśmy mieli początki zapominalstwa.

Z drugiej natomiast miałam wrażenie, że autor zbyt bardzo chciał nadać książce dynamiczności, iż zaczął dokładać kolejne wątki. W pewnym momencie można odnieść wrażenie, że zaczęły się robić z tego „trudne sprawy”. Zbyt duża liczba dziejących się nagle rzeczy, sprawia, że fabuła, zamiast nabierać mocy, staje się markotna i lekko nużąca.

Lubię, gdy w książkach się coś dzieje, jednak znana prawda od lat mówi, że czasem mniej znaczy więcej i tutaj w tym przypadku się zgodzę.

W pewnym momencie poczułam też, że książka, zamiast wywierać na mnie głębsze emocje, powodować gęsią skórkę, a ja analizując dotychczasowe informacje, chcę poznać prawdę, tak naprawdę zaczęła mnie drażnić swoim zagmatwaniem. Po prostu było to tak odrealnione, że niestety, ale w mój klimat nie dokonać się wpisało.

Oliwy do ognia dolało zakończenie. Tu już dla mnie było apogeum. Przez moment zastanawiałam się, czy autor naprawdę tak się zakręcił, że sam nie wiedział, jak można bardziej to wszystko pogmatwać czy po prostu taki ma styl działania.

W wolnej chwili będę chciała poznać inne działa autora, aby przekonać się, czy po prostu to ta pozycja nie zgrywa się ze mną, czy jest to pioro autora.

„Los naznacza nas cierpieniem i złudzeniami, bez względu na to, jak bardzo wypieramy je ze świadomości. Lepi w nas jak w miękkiej glinie, odciskając poczucie winy, bezradności i braku sensu”.

Lustro - brama do innego świata, magiczny przedmiot, który może zapieczętować duszę, ukazywać przyszłość, teraźniejszość i przeszłość.. Można się w nim przeglądać doszukując się prawdy o sobie, choć wcale nie tak łatwo ją tu zobaczyć.

Gdy przez nieuwagę rozbijesz lustro, według pewnego paskudnego przesądu, czeka Cię murowane 7 lat nieszczęścia. Prawda, czy nieprawda – rozbite lustro zawsze źle się kojarzy.

Czy gdy je posklejasz i się w nim przejrzysz – obraz nie będzie przekłamany, zaburzony, zniekształcony..?

Minionej nocy miałam okazję zwiedzać pewien tajemniczy „gabinet luster”, ale nie takie pomieszczenie w lunaparku, w którym umieszczone są lustra zniekształcające ludzkie postacie. Choć podróż ta, wiodąca przez istny labirynt wiary i złudzeń, nadziei i pobożnych życzeń, z pewnością niosła wiele pułapek wynikających ze zniekształcenia odbicia, ciągłego oszukiwania zmysłów i własnej wyobraźni kreślącej wybitnie mroczne obrazy. „Gabinet” ten, to pewna wielowymiarowa historia złożona z fragmentów rozbitego lustra życia. „Opowieść o chłopaku, który zniknął, i dziewczynce, która już na zawsze została obarczona ciężarem tej nieobecności”. Historia, która tak naprawdę wcale nie rozpoczęła się na pewnej polanie, gdzie ostre słońce przebijając zza koron drzew raziło wzrok, wszędzie pachniało lasem, a dwójka rodzeństwa zdana na łaskę i niełaskę zmysłów bawiła się w chowanego. Ale dużo wcześniej..

Przebłyski wspólnych chwil, a może tylko ich wyobrażenia, zlepek wyblakłych i pożółkłych już slajdów minionych dni, ciemność która pochłania, trawi umysł i pluje pustką, dzieciństwo w cieniu tragedii, kameralny nałóg, wiara i obłuda będące dla co niektórych jedyną prawdą i życiem, pragnienie poznania odpowiedzi, ból, cierpienie, samotność, niespełnione oczekiwania, przemoc, obsesja, potrzeba zemsty i pokuty, zaburzone relacje, nieuświadomione blizny i te widoczne gołym okiem, choć skrzętnie ukrywane, poszarpane rany co rusz posypywane solą.. to wszystko widać we fragmentach rozbitego lustra.

Trzeba uważać, gdy bierze się te odłamki do ręki, bo łatwo można się zranić.. zapaść się w grząskim bagnie półprawd i niedomówień, złudzeń i wyobrażeń.

„Gabinet luster” to znakomity thriller psychologiczny. Autor nie oszczędza czytelnika, strzela między oczy nieoczywistościami. Porusza, intryguje i zaskakuje.

Do samego końca dawkuje emocje i gdy wszystkie elementy rozbitego lutra są już na swoim miejscu, pozwala nam się w nim przejrzeć.. na własne ryzyko, bo odraz jaki się wyłoni z uporządkowanego „nieładu” – dla każdego może okazać się inny.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Autora (jak do tego doszło, nie wiem), ale z całą pewnością nie ostatnie.

Polecam.

Ada miała zaledwie 4 lata, gdy podczas zabawy w chowanego, zaginął jej nastoletni brat Igor. Dwadzieścia lat później dziewczyna nadal nie potrafi zapomnieć o przeszłości i powraca do rodzinnej miejscowości, aby się z nią zmierzyć.

Chociaż Przemysław Żarski ma już na swoim koncie kilka wydanych książek to było moje pierwsze spotkanie z jego twórczością i z pewnością nie ostatnie.

"Gabinet luster" to niepokojący thriller psychologiczny w którym przeplatana jest teraźniejszość z przeszłością, dzięki czemu dowiadujemy się co dokładnie się wydarzyło i spotkało Igora, aczkolwiek jaki będzie finał do samego końca nie wiemy.

Rodzinę Ady spotkała nie jedna tragedia z którą się bohaterowie będą musieli zmierzyć i tak naprawdę w tej historii nic nie jest takie jak się nam wydaje, jest to istna iluzja, a prawda okaże się być dużo gorsza i po drodze trzeba uważać komu się wierzy. Na Adę spadnie wiele bomb, które będzie musiała udźwignąć, a mną wstrząsnęło przerażenie i niedowierzenie.

Napięcie i niepewność tak naprawdę towarzyszy nam przez cały czas. Jest sporo zaskakujących zwrotów akcji, które nie pozwalają nam się nawet przez chwilkę nudzić i wprowadzają niemały zamęt w naszych głowach oraz wątpliwości. Wszystko co się dzieje jest dokładnie przez autora przemyślane, każdą kolejną stronę przewracałam niesamowicie zaintrygowana i spragniona odkrycia prawdy. W głębi duszy wierzyłam w powrót Igora, chociaż nie byłam pewna, czy chłopak w ogóle jeszcze żyje.

Przy zakończeniu autor zagrał mi na emocjach, sprawił, że miałam wrażenie, że serce mi zaraz wyskoczy i jestem w pełni usatysfakcjonowana tą pozycją, takiego finału się nie spodziewałam i oto chodziło. ZDECYDOWANIE POLECAM

„Gabinet luster”. Zacznę od tego, że nie miałam pojęcia czego się po tej książce spodziewać. Dlatego, że to było moje pierwsze spotkanie z twórczością pana Żarskiego i o jakże udane ! pierwsze zdanie po skończeniu brzmiało „ Ooo f… jakie to było dobre” !! Najpierw miałam wrażenie, że autor prowadzi mnie za rękę po rozwiązanie ale chwile później myśle sobie, że przecież to nie może być takie proste ! No i nie było. Wszystko dopracowane w najdrobniejszym szczególe. Mocna fabuła, bohaterowie przez których do głowy wpadało mi milion opcji zakończenia, a którzy jednak do samego końca nie pozwolili mi dojść do tego kto pociąga za sznurki, a kto jest przysłowiowym pionkiem w grze. Nawet na sekundę nie pomyślałam, że cała historia będzie miała takie zakończenie co oczywiście wynioło ją na wyżyny twórczości kryminalnej. Jestem pod ogromnym wrażeniem pióra pana Przemysława i nie dowierzam, że nie znałam go wcześniej. To jest taka historia przy której nie możesz się zdecydować czy kończyć szybciej żeby od razu wiedzieć co będzie, czy może dawkować żeby jak najpóźniej znaleźć się na ostatniej stronie. Jeśli jeszcze jej czytaliście to polecam szybko nadrobić :)

Dzieciństwo może stanowić brzemię, które nie pozwala rozwinąć skrzydeł i żyć pełną piersią lub trampolinę, umożliwiającą wybicie się i stałe wznoszenie. Jako dorośli ludzie mamy tendencję do postrzegania tego okresu życia zero – jedynkowo. Idealizujemy go, albo doszukujemy się w nim źródła wszelkich życiowych niepowodzeń. Podobny stosunek mamy do rodziców. Traktujemy ich jako tych, którzy wrzucili nam na plecy ciężki bagaż albo zapewnili beztroskę, stanowiącą podwaliny szczęśliwej dorosłości.

Przemysław Żarski przyzwyczaił nas do tego, że to, co łatwe i przyjemne nie leży w kręgu jego pisarskich zainteresowań. Zarówno tytuł, jak i dedykacja, którą opatrzył swoją najnowszą powieść sugerują, że właśnie dzieciństwo stanowić będzie przedmiot jego literackiej wiwisekcji.

„Gabinet luster” koncentruje się wokół trudnych, bolesnych doświadczeń z najmłodszych lat życia Ady i Igora. Nastoletniego chłopca, który zaginął w tajemniczych okolicznościach i jego młodszej siostry, dorastającej w cieniu tej tragedii. Dorosła Ada postanawia wrócić do rodzinnej miejscowości i zmierzyć się z demonami przeszłości. Poznać prawdę o sobie i swojej rodzinie, odkryć co tak naprawdę wydarzyło się przed dwudziestu laty na leśnej polanie. Jednak czy po tak długim czasie dotarcie do prawdy jest możliwe? I czy w ogóle warto dążyć do jej odkrycia?

„Cała jej przeszłość to gra w złudzenia. Krzywe zwierciadło, w którym odbijał się zniekształcony obraz szczęśliwego dzieciństwa, kochającej rodziny, niespełnionych ambicji. Czuła się jak w gabinecie luster, starała się złożyć w całość rozsypane kawałki rozbitego szkła. Stworzyć z nich kruchą iluzję, w której mogła się przejrzeć.”

W tej biegnącej dwutorowo historii, przeszłość przeplata się z teraźniejszością, a głosy kilku narratorów tworzą spójną, dojmująco smutną, niekiedy przerażającą opowieść o nieobecności, która nieodwracalnie zmieniła życie Ady i jej rodziców. Autor z wprawą kreśli obraz trudnych rodzinnych relacji, osobistych zmagań z traumą, dojmującej samotności. To powieść o bezwzględnym dążeniu do poznania i zrozumienia przeszłości.

Przemysław Żarski rozprawia się z iluzją szczęśliwego dzieciństwa, którą każdy z nas w sobie pielęgnuje. Pokazuje, że pamięć ludzka bywa zawodna, często przechowuje tylko dobre wspomnienia. Wygładza ostre krawędzie, spycha w niebyt to, co trudne i bolesne. Szczególnie, jeśli związane jest z osobami, których już z nami nie ma.

Miłość ojcowska to temat mało eksploatowany literacko. Autor na kartach „Gabinetu luster” ukazuje różne jej oblicza. Przedstawia ojców, którzy w imię miłości do swoich dzieci nie cofną się przed niczym. Choć ich postępowanie, budzi w czytelniku moralny sprzeciw, to motywy, którymi się kierują już nie. Autor pokazuje, że dobre intencje prowadzą niekiedy do złych czynów, a te z kolei rykoszetem mogą uderzyć w tych, których za wszelką cenę staramy się chronić.

Najnowsza powieść Przemysława Żarskiego to także obraz życia i funkcjonowania małej, hermetycznie zamkniętej społeczności, w której„każdy gest i niefortunnie wypowiedziane słowo mogą trafić na niewłaściwy grunt i przeinaczone wrócić ze zdwojoną siłą”. Nieodzowne w takich społecznościach kościół, szkoła i sklep, stanowią źródło informacji, ferują wyroki, kształtują opinie. Jest też oczywiście lokalna „czarna owca” w postaci Ireneusza Zalewskiego, dziennikarza „starej daty”, który w powieści odegra znaczącą rolę.

Autor dotyka także takich problemów jak pedofilia, alkoholizm, dewocja... Niewątpliwie jest to powieść złożona.

Przemysław Żarski z aptekarską precyzją odmierza dawki informacji, pozwalając nam układać możliwe scenariusze zdarzeń, aby po chwili dodać coś, co absolutnie burzy obraz, który powstał w naszej głowie. Pisze niezwykle plastycznie, budując niepowtarzalną atmosferę i klimat. Niespieszne tempo akcji dodatkowo podsyca ciekawość. Stworzona przez niego historia wywołuje całą gamę silnych emocji, trzyma w napięciu, niepokoi i nieustannie zaskakuje. Bohaterowie, których stworzył są niezwykle wyraziści i przede wszystkim niejednoznaczni.

Gdybym na tym zakończyła charakterystykę „Gabinetu luster” moglibyście odnieść mylne wrażenie, że to ledwie dobry thriller. A tak naprawdę historia, którą serwuje nam Autor, choć utrzymana w jego konwencji, znacznie poza nią wykracza. To powieść nie dość, że wielowarstwowa, to z licznymi odnogami. To thriller, w którym „to, co niedopowiedziane, stanowi o wadze tego, co wyrażone”. A to z kolei sprawia, że blisko mu do literatury pięknej.

„Gabinet luster” to metaforyczny tytuł, literacko piękny język, a nade wszystko nieustanne zmuszanie czytelnika do głębszych refleksji. Do odniesienia tego o czym czyta, do własnego życia i doświadczeń. Do stawiania pytań i poszukiwania na nie odpowiedzi, zarówno na kartach powieści, jak i we własnym wnętrzu.

Czy zatem polecam tę powieść? Nie. To absolutny must read dla fanów Autora, ale także dla tych, którzy oczekują czegoś więcej od literatury na pozór czysto rozrywkowej.

Książka miała swoją premierę dwa dni temu i dziwi mnie, że tak niewiele osób ją przeczytało. Po pierwsze z uwagi na druczek, gdyż jest naprawdę duży z dużymi odstępami. Czytamy ją z podziałem na czasy z momentu zniknięcia brata Ady i chwil, kiedy dalej walczy o życie, do przeskoków dwadzieścia lat później, kiedy policja zaczyna natrafiać na tropy mogące wskazywać, że sprawa sprzed dwudziestu lat nie została jeszcze zakończona, a nawet zostaje wznowiona. W obecnym czasie również ginie mały chłopiec i nikt nie ma pojęcia co się z nim dzieje łącznie z nami. Jakoś nie doszedł do mnie fakt zaginięcia Igora, gdyż całe jego zniknięcie było dziwne i jakby zaplanowane, aczkolwiek nie pod jego scenariusz. Wszystko jest bardzo tajemnicze, myślenie utrudnia nam fakt tych przeskoków w czasie, gdyż już czujemy, że coś zaczniemy z tego rozumieć, a za chwilę zostajemy wprowadzeni w pole czytając dalszą opowieść z innych lat. Niby książka mi się podobała, bohaterzy byli nietuzinkowi i ciężko miałam ich ogarnąć umysłem, a jednak jakoś nie miałam przeszkód, by odłożyć ją na bok i doczytać powiedzmy za godzinkę. Chwilami zastanawiałam się, czy to ja nie potrafię zrozumieć bohaterów, czy autor wykreował ich tak, by niekoniecznie byli zdrowi na umyśle. Wszystko zaczyna się układać w całość pod koniec książki i nie wiem czy ktoś będzie w stanie to przewidzieć. Ogólnie cała historia jest prowadzona bardzo zagadkowo, by każdy nie rozdział, bo ich nie ma, ale by każda opowieść tytułowej osoby pod koniec wprowadzała pewne zamieszanie i niedosyt dla czytającego.

Ja odebrałam ją jako dobrą historię, ale której zbytnio nie przeżywałam, gdyż bohaterzy na to nie pozwalali. Często było tak, że czuliśmy ich tajemnice, jednak oni nie tylko przed postaciami je mieli, ale i przed nami. Wszystko działo się z perspektywy obserwatora, który wie tyle ile sam zobaczy, czy przeczyta. Toksyczną postacią była dla mnie matka Ady, która za wszystko obwiniała ją, podczas gdy sama była winna. Warto ją przeczytać:-)