Frania Tańska i tajemnica zaginionego obrazu

Warszawa, 1924 rok. „Warszawa – ta biedna i ta bogata, polska i żydowska, wykształcona i ledwie składająca litery – tańczyła, śmiała się, piła i chadzała do kabaretów i teatrów rozmaitej proweniencji.” To właśnie do takiej Warszawy dwa lata wcześniej trafiła, po śmierci narzeczonego w Wojnie Polsko-Bolszewickiej, Franciszka Eleonora Tańska, malarka amatorka znalazła zatrudnienie w Muzeum Narodowym. Frania potrafi docenić sztukę, zachwyca się każdym obrazem i grafiką, które trafiają w jej ręce. Gdy do muzeum trafia nieznany obraz Chełmońskiego, wypożyczony muzeum przez hrabiego Kozielińskiego, nie tylko Frania, ale wszyscy zebrani w Sali, w tym sam dyrektor muzeum „wydali zgodny okrzyk zachwytu. Na tle pokrytego śniegiem lasu ukazała się poderwana do lotu smukła ptasia sylwetka – rozpięta skrzydła o ciemnym umaszczeniu, pierś w szaro-białe pasy, czarny nakrapiany ogon. – Kukułka – wyszeptała Frania”. Ten jak i inne obrazy wypożyczone czasowo muzeum mają zostać wystawione w trakcie uroczystej gali. Ku przerażeniu Frani i kustosza Skiełły, po zerwaniu zasłony uczestnikom gali ukazała się „pusta barokowa rama. Kukułka zniknęła”. Franciszka zaangażowana w przygotowanie gali, postanawia pomóc w odzyskaniu obrazu. Do pomocy wciąga dwójkę swoich przyjaciół: reporterkę rubryki towarzyskiej Lolę Nowicką i Sandora Bercsenyiego, Węgra, właściciela składu win. Dokąd zaprowadzi ich prywatne śledztwo? Czy uda się odzyskać obraz?

„Frania Tańska i tajemnica zaginionego obrazu” to kryminał retro z lekką nutą humoru sytuacyjnego, humoru nienachalnego i niewymuszonego.

Główna bohaterka jest niezwykle wyczulona na kolory i sztukę. Sama przeżywa kryzys twórczy, który jej terapeuta łączy ze stratą ukochanego. Franciszka oprócz niewątpliwego talentu malarskiego ma również inny talent, o który zapewne nigdy się nie podejrzewała – talent do wpadania w tarapaty i wciągania w tarapaty przyjaciół. Trzeba zaznaczyć, że van Straaten stworzyła niezwykle barwne trio: malarkę z ziemiańskiego domu z tradycjami, reporterkę pochodzącą z nizin społecznych, która ciężką pracą dostała się na salony i właściciela składu win, pochodzącego z zamożnej rodziny, trio, które połączyła przyjaźń i nieszablonowy styl życia.

Maja van Straaten stworzyła kryminalną zagadkę z obrazem w roli głównej, a do tego bardzo realistycznie odmalowała realia Warszawy lat 20-tych XX wieku. Autorce udało się odwzorować warszawskie społeczeństwo, społeczeństwo bardzo klasowe, gdzie o statusie świadczy nie tylko zasobność portfela, ale przede wszystkim pochodzenia, a wyrwanie się z „gorszej” dzielnicy jest trudne, jeśli komuś się to jednak udaje, musi bardzo dbać o swoją reputację. Tak, w tej powieści możemy zaobserwować jak bardzo młode kobiety muszą dbać o swoją reputację, nawet jeśli nie pochodzą z wyższych sfer. Nieślubne dziecko panny służącej, oznacza dla niej automatyczną utratę zatrudnienia, a tym samym brak możliwości utrzymania siebie i dziecka. W konserwatywnym społeczeństwie również związki jednopłciowe nie są mile widziane (w tej kwestii niewiele się w naszym kraju zmieniło przez 100 lat).

Powieść czyta się szybko, dzięki lekkiemu pióru autorki, dobrze wykreowanym bohaterom i tłu społeczno-obyczajowym. Warszawskie kawiarnie i salonowe intrygi nie pozwolą się nudzić.

I choć sama zagadka kryminalna nie była dla mnie wyzwaniem, to spędziłam z powieścią miłe chwile i mam nadzieję, że Franciszka powróci w kolejnej powieści.

Jeśli macie ochotę na lekki kryminał retro, to polecam poznać pannę Franciszkę i tajemnicę zaginionego obrazu.

Kryminał, którego fabuła dzieje się w dwudziestoleciu międzywojennym w ówczesnych artystycznych kręgach. Mnie osobiście ta opowieść podoba się, bo lubię ten okres w historii i często sięgam po książki osadzone w tamtych realiach. Sama intryga jets poprawna, dlatego całość czyta się lekko i z zainteresowaniem. 

Kryminał ten to świetna opcja dla osób lubiących potężną dawkę humoru. Książka ta opowiada o poszukiwaniach zaginionego obrazu, które są pełne komicznych zbiegów okoliczności. Decydując się na przeczytanie tej książki, na pewno nie odczujesz niedosytu, ponieważ jest ona wciągająca i trzymająca w napięciu do ostatniej chwili. 

Frania Tańska to młoda kobieta, malarka, która w wyniku traumatycznych zdarzeń z przeszłości, straciła swojego ukochanego i zdolność do ukończenia jakiegokolwiek obrazu. Postanowiła zamieszkać w Warszawie, by uciec od demonów przeszłości. Rozpoczęła pracę w Muzeum Narodowym, na co dzień spędzając czas z przyjaciółmi Lolą i Sandorem. Jak możemy się domyślić z tytułu - dochodzi do kradzieży obrazu, a Frania nagle znajduje się w wirze kolejnych dziwnych zdarzeń, które zaburzą jej codzienny rytm.

Jest to powieść przytulna, pełna ciepła i niezwykłego uroku - międzywojenna Warszawa, to miejsce i czas, w których chce się żyć - zdecydowanie da się wyczuć miłość Autorki do tego okresu historycznego. Fabuła jest lekka i wciągająca. Sama zagadka zaginionego obrazu nie stanowi większego zaskoczenia dla Czytelnika (a przynajmniej dla mnie nie stanowiła :D), niemniej nie odbiera to ani krzty przyjemności samej lektury. Bo postaci Frani, Loli i Sandora, to ludzie z którymi chce się przebywać. Naprawdę dobrze czyta się o ich przyjaźni, ich problemach i wspólnych przygodach. W ogóle całą pozycję czyta się naprawdę dobrze! Język jakim posługuje się Autorka sprawia, że przez historię zaginionego obrazu się wręcz płynie i nie chce przerwać. Mimo pozornej lekkości nie jest to lektura pusta, bez głębszej warstwy, przesłania. Mamy tu nieprzepracowaną żałobę, depresję, lęk przed własną tożsamością płciową, nieodwzajemnioną miłość. Jednak przede wszystkim mamy tu piękną historię przyjaźni, która stawia czoła różnorakim przeciwnościom.

Ogromną przyjemność czerpałam z czytania tej książki, więc polecam Wam ją z czystym sumieniem. Aż by się kiedyś chciało wrócić do świata Frani Tańskiej i poznać jej dalsze losy :D