First last kiss

„First last look” Bianca Iosivoni czytałam jakiś czas temu i bardzo mi się podobała, na tyle, że z chęcią chciałam dla Was zrecenzować jej kontynuację. „First last kiss” jest historią dwójki najlepszych przyjaciół, która wzbrania się ze wszystkich sił przed tym, aby pchnąć tą relację w inne tory. To zrozumiałe z pewnych względów, a mianowicie z powodu strachu o to, że straci się to, co się w danej chwili ma. Wspaniałego przyjaciela, na którego zawsze można liczyć, nawet, kiedy nie jest się świadomym, że się tego potrzebuje. Czasem potrzebne jest podjęcie takiego ryzyka, ponieważ może się okazać, że zaiskrzy i ta druga osoba czuje to samo. Niestety istnieje też taka ewentualność, że wszystko się zaprzepaści, czy jest więc złoty środek w takiej sytuacji?

Elle Winthrop jest główną bohaterką „First last kiss”, jest bardzo pewną siebie i bystrą kobietą, która ma cięty języczek, którym potrafi się posługiwać po mistrzowsku. Jest uzależniona od kawy, pochodzi z bogatej rodziny, z którą ma niewielki kontakt. Wszystko za sprawą tego, że jest od nich zupełnie inna, jest ich taką czarną owcą.

Elle ma pewną cechę, którą można w zależności od punktu spojrzenia interpretować, jako wadę lub zaletę, stara się zadowolić wszystkich zapominając gdzieś w tym o sobie, dlatego jej potrzeby są spychane na dalszy plan. Wszystko wygląda inaczej, kiedy przebywa z przyjaciółmi, jest sobą, nie musi udawać, czuje się wolna.

Luke McAdams uchodzi za kobieciarza lubiącego seks, w gruncie rzeczy jest podobny do Elle, jest bardzo pewny siebie, na tyle, że na każdy argument ma gotową odpowiedź. Mimo wszystko rozumie, dlaczego dla przyjaciółki temat rodziny to pewnego rodzaju tabu. Sam także ma wiele tajemnic, o których nie mówi, gnębi go przeszłość, a ON nie daje sobie tego po sobie poznać. Kiedy człowiek przywdziewa maskę i udaje szczęśliwego, kiedy tego nie czuje, zawsze może wydarzyć się coś, co sprawi, że przestanie być w swoim kłamstwie autentyczny. W pewien sposób wygodny jest dla niego wizerunek wiecznego imprezowicza i kobieciarza, nie wymaga się od niego zbyt wiele. W mężczyźnie jest jedna więcej głębi, niż ktoś mógłby przypuszczać, dlatego tak dobrze mu się spędza czas z Elle. Wydaje się, że wszyscy dostrzegają to, jak idealnie do siebie pasują poza samymi zainteresowanymi.

Elle zostaje zaproszona na przyjęcie zaręczynowe siostry, co wiąże się z powrotem do domu, czymś, co trudno jest jej zrobić. Czułą się swobodnie z dala od Winthrop’ów, jednak z takiego przyjęcia nie może się wymigać, nie może zrobić tego siostrze, nawet jeśli to będzie dla niej takie trudne. Nie będzie jednak zupełnie sama, bowiem Luke występuje na uroczystości, jako jej chłopak. Nie chciał i nie mól zostawić jej samej tam, gdzie nie czuje się pewnie i bezpiecznie. Chce być jej opoką i zapewnić jak najbardziej komfortową dla dziewczyny atmosferę.

Wspólny pobyt w domu dziewczyny sprawia, że iskry które między nimi się pojawiają stają się coraz bardziej widoczne, na tyle, że nie można powiedzieć, że nie istnieją. Luke'a i Elle są tego świadomi, nie mogą się wyprzeć tego, że czują do siebie fascynację, jednak żadne z nich nie chce, aby w ich przyjaźni pojawił się seks, jednak napięcie nie maleje, czy zdecydują się coś z tym zrobić? Czy w końcu dostrzegą to, że są dla siebie stworzeni? Czy pokonają ten strach?

„The Last First Kiss” została opowiedziana na przemiennie z perspektywy głównych bohaterów, co pozwala nam zbliżyć się i lepiej poznać ich charaktery. W trakcie lektury otrzymujemy więcej informacji na temat ich motywacji, lęków, marzeń i rodzin, z których pochodzą. Wzajemny pociąg tej dwójki był wyczuwalny już od pierwszej strony książki, przynajmniej mnie się udało dobrze w to wczuć.

Luke'a został wykreowany jako stereotypowy playboy, jednak to tylko maska, otoczka, a ON sam ma więcej do zaoferowania niż nienaganny wygląd. Jest dowcipny, lojalny, opiekuńczy, co czyni go dobrym obserwatorem. Autorka trafnie budowała napięcie między bohaterami na tyle, że udało mi się większość ich decyzji rozumieć, może nie były to wszystkie, ale nie było ze mną źle.

Styl, którym posługuje się Bianca jest płynny i lekki, a jednocześnie urzekający, który w pewien sposób daje pełen wachlarz emocji. Zamieszczone słowa opisane są w taki sposób, aby zjednać i zmieszać emocjonalny świat postaci z tym należącym do czytelnika.

„The Last First Kiss” czyta się naprawdę szybko, nie zauważyłam, kiedy coraz bardziej zagłębiałam się w fabułę, wgryzałam się w nią, jak w kawałek pysznego ciasta nie chcąc, aby zniknął z talerza, a jednocześnie czuć jego zniewalający smak. Śledziłam wydarzenia przepełniona ciekawością i niczym dziecko trzymane za rączkę podażałam w stronę dramatycznego punktu kulminacyjnego. Nie znajdziemy w książce przerysowanych super samców, ani silnie skonstruowanego dramatu, ale ludzi z zrozumiałymi problemami i ciężką przeszłością, tacy jak ty, czy ja. To jeden z wielu powodów, które sprawiają, że czytanie „The Last First Kiss” było przyjemnością. Z niecierpliwością wyczekuję kolejnego tomu, jestem pewna, że wy macie podobnie.

"First Last Kiss" to drugi tom serii "First" Bianci Iosivoni, która w ostatnim czasie rozkochała w sobie rzesze czytelniczek - w tym mnie. Już po lekturze "First Last Look" miałam szansę sięgnąć po kolejny tom, z czego ogromnie się cieszę, bo zakochałam się równie szybko, jak podczas lektury pierwszej książki. Z pewnością pomógł fakt, że autorka skupia się tutaj na jednym z moich ukochanych wątków - od przyjaźni do miłości. Wreszcie dostajemy szansę poznania historii Elle i Luke'a, dobrze nam już znanych z poprzedniej części.

Elle i Luke są najlepszymi przyjaciółmi, odkąd wpadli na siebie dwa lata temu, na początku studiów. Już wtedy zawarli pakt, że nigdy nie będzie między nimi nic więcej, jak przyjaźń. Oboje zbyt mocno ją cenią, by utracić tak ważną relację dla kilku chwil przyjemności, nieważne, że ich przyjaciele od dawna obstawiają kiedy wreszcie wylądują w łóżku. Nieważne, że oboje bez wątpienia również o tym myśleli.

Kiedy Elle wraca do domu na przyjęcie zaręczynowe swojej siostry po raz pierwszy od lat, powracają do niej wszystkie demony, które chowa przed swoimi znajomymi. Sytuacja wymyka się spod kontroli i Luke pojawia się przy niej, aby ją wesprzeć. Problem w tym, że Elle dawno temu skłamała rodzinie, że Luke jest jej chłopakiem. A ON chętnie wciela się w tę rolę, wszystko, by poprawić humor swojej najlepszej przyjaciółce. Niestety z czasem granice między udawaniem, a rzeczywistością zaczynają się zacierać i oboje będą musieli podjąć decyzję, czy warto zaprzepaścić lata cudownej przyjaźni dla czegoś, co wcale może się nie udać.

Niesamowitą więź między Lukiem i Elle wyczułam już w "First Last Look", chociaż nie było między nimi jeszcze nic romantycznego. Oboje byli przedstawieni jako bardzo bliscy sobie, najlepsi przyjaciele, ale raczej nic więcej. I chociaż my, jako czytelnicy, dobrze wiemy, jak kończą się takie historie, tak nasi bohaterowie nigdy nie mieli w planach bycia czymś więcej, jak tylko przyjaciółmi. Luke to kobieciarz, mający co wieczór inną dziewczynę w swoim łóżku. Do życia podchodzi na luzie, uwielbia imprezować i się bawić, chociaż jednocześnie jest też przykładnym studentem i dobrym przyjacielem. Jedynie Elle potrafi trzymać go w ryzach, bo dla niej zrobiłby wszystko. Piękna, zabawna, mądra, towarzyska, jest jego najlepszą towarzyszką i nigdy nie chciałby jej stracić.

Ta dwójka mnie sobą oczarowała i do końca książki mocno trzymałam kciuki, aby im się ułożyło. W przeciwieństwie do Emery i Dylana, których historia była troszkę łatwiejsza, Elle i Luke staczają walkę na wielu polach i przy tym pojawia się wiele momentów niepewności, bólu, cierpienia i rozczarowania. Nie sądziłam, że uronię łzę, ale w pewnym momencie tak ścisnęło mi się serce, że nie udało mi się powstrzymać płaczu. Jest to wynikiem tego, że autorka umiejętnie sprawia, że tak wciągamy się w historię bohaterów, że niemalże nimi żyjemy. Ja z pewnością żyłam Elle i Lukiem, przeżywałam każdą ciężką chwilę, a także tą dobrą, słodką, wywołującą motyle w brzuchu. Bohaterowie mają niepowtarzalną więź, której im zazdroszczę i na pewno nie raz wywołają uśmiech na waszej twarzy.

"First Last Kiss" jest trochę poważniejsza, dojrzalsza niż swoja poprzedniczka, ale wciąga równie mocno. Po raz kolejny mamy do czynienia z bohaterami, którzy przekonują nas swoją autentycznością, stają się częścią nas, a cała grupka przyjaciół rozkochuje tak mocno, że nie sposób się powstrzymać przed sięgnięciem po kolejne tomy serii. Nie zabrakło tu też tego cudownego humoru, za który tak pokochałam część pierwszą. Autorka umiejętnie sprawiła, że teraz obok żadnej jej książki nie przejdę obojętnie, bo utrzymuje wysoki poziom. Nie mogę się doczekać trzeciego tomu!

Recenzja z bloga [Adres usunięty]

Po skończeniu First Last Look bałam się trochę sięgać po kolejny tom z tej serii. Jednak First Last Kiss przyciągało mnie swoją całuśną okładką, no i się stało. Czy ten drugi tom był lepszy, czy też może słabszy od poprzedniego? Na to pytanie odpowiem w tej recenzji.

Elle przyjaźni się z Lukiem już od dwóch lat. Znają się na wylot, a ich relacja jest pozbawiona wszelkich miłosnych podtekstów. No, a przynajmniej tak widzą to główni zainteresowani. Ich znajomi bowiem od dawna zakładają się o to, kiedy przyjaciele staną się parą zakochanych i pójdą do łóżka. Na przyjęciu zaręczynowym siostry Elle traci kontrolę nad swoimi uczuciami i w pewien sposób zbliża się do Luke’a. Wszystko przez to, że chłopak ma tam... Udawać jej chłopaka. Czy oboje będą wiedzieli, w którym momencie powiedzieć sobie STOP? I jak bardzo zbliżą ich do siebie osobiste tragedie? W końcu prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie.

Idąc swoim schematem, na początek skrobnę kilka słów o głównych bohaterach. Elle polubiłam już w pierwszej części. Ucieszyłam się, kiedy okazało się, że tym razem to właśnie ona będzie na pierwszym planie. Jest to dziewczyna szczera, troskliwa, dla przyjaciół gotowa jest oddać swoje serce, a dodatkowym jej plusem jest fakt, że studiuje dziennikarstwo – tak samo, jak ja. Poza tym, że Elle nie cierpi kokosów (jak można ich nie lubić?!), zdołałam się z nią w pewien sposób zżyć.

Jeśli chodzi o Luke’a, to tutaj zrobił ON na mnie bardzo dobre wrażenie. Mimo jego licznych (naprawdę licznych) podbojów miłosnych w postaci dziewczyn na jedną noc, zdołałam go bardzo polubić. Poczułam w stosunku do niego również morze współczucia – nie łatwo jest iść przez życie bez obecności rodziców, a jednak jemu jakoś się to udaje.

Autorka w tym tomie zdecydowanie lepiej poradziła sobie z tym schematem, gdzie występuje przyjaźń damsko-męska. W poprzedniej książce niekoniecznie wyszło jej to na dobrze, natomiast w First Last Kiss udało jej się to doprowadzić do niemal perfekcji. Relacja Luke’a i Elle jest tajemniczą, urocza i gorąca. No temu nie da się zaprzeczyć.

Tę powieść czytało mi się bardzo przyjemnie i dość szybko. Oczywiście, wpływ na to miał sam poprawiony styl pisania i prowadzenia akcji autorki. Nie mogę jednak zapomnieć o tym, że w tej książce pełno też łamiących serce momentów, a ja lubię się nad sobą znęcać w ten sposób. Wątek utraty rodziców jest tu głęboko zakorzeniony. Cieszę się, że autorka przedstawiła ten temat zarówno od strony śmierci, jak i od strony typowego wykluczenia dziecka z rodziny. No i tak jak pisałam, łamie to serce na tysiące kawałków.

Nie będę się więcej powtarzać, ale muszę napisać (i jednocześnie odpowiedzieć na pytanie z początku), że część druga serii First jest o wiele lepsza niż część poprzednia. Tym samym muszę stwierdzić, że nie mogę doczekać się lektury kolejnych tomów – podejrzewam, że tam autorka również nieźle zakręciła bohaterami.

Jeśli lubicie gorące romanse, w których nie brak scen seksu i namiętnych pocałunków, a także, jeśli lubicie słodko-gorzkie historie, to First Last Kiss to powieść dla Was.

First last kiss jest drugą częścią serii spod pióra Bianci Iosivoni. I tak jak pierwsza część niby mi się podobała, ale czegoś mi jednak w niej zabrakło, tak tutaj jestem totalnie zauroczona tą historią. Dostałam od tej lektury dokładnie to czego potrzebowałam. Bardzo fajni, sympatyczni bohaterowie. Ciekawa, choć jak to w tego typu książkach bywa, schematyczna i dość przewidywalna fabuła i absolutnie przesłodkie, błyskotliwe dialogi.

Autorka tak super poprowadziła całą akcję, że naprawdę trudno było oderwać się od lektury. Bohaterowie oraz ich przyjaźń została przedstawiona w tak uroczo słodki sposób, że nie sposób nie uśmiechnąć się podczas czytania. Rzadko zdarza się też, żeby żaden z bohaterów nie działał mi na nerwy swoim zachowaniem, a tutaj właśnie tak było, więc duży plus dla pani Bianci za mistrzowskie wykreowanie głównych postaci. Szczerze polubiłam Elle i Luke'a oraz ich historię i żalem przewracałam ostatnie strony. Z ogromną przyjemnością poznałabym dalsze losy bohaterów.

Co prawda czytając tę książkę miałam jakieś nieodparte wrażenie, że już gdzieś, kiedyś czytałam bardzo podobną historię, jednak mimo wszystko bardzo ją polubiłam i naprawdę świetnie spędziłam z nią czas.

Także jeśli jeszcze First last kiss nie czytaliście, to Wam z całego serca polecam!

[Adres usunięty]

— 𝑱𝒆𝒔𝒕𝒆𝒔𝒎𝒚 𝒑𝒓𝒛𝒚𝒋𝒂𝒄𝒊𝒐𝒍𝒎𝒊 — 𝒑𝒓𝒛𝒚𝒑𝒐𝒎𝒏𝒊𝒂𝒍𝒆𝒎 𝒋𝒆𝒋 𝒄𝒊𝒄𝒉𝒐 𝒊 𝒑𝒓𝒛𝒆𝒔𝒖𝒏𝒂𝒍𝒆𝒎 𝒌𝒄𝒊𝒖𝒌𝒊𝒆𝒎 𝒑𝒐 𝒎𝒊𝒆𝒋𝒔𝒄𝒖, 𝒘 𝒌𝒕𝒐𝒓𝒚𝒎 𝒃𝒊𝒍 𝒋𝒆𝒋 𝒑𝒖𝒍𝒔. 𝑷𝒐𝒕𝒆𝒎 𝒑𝒖𝒔𝒄𝒊𝒍𝒆𝒎 𝒋𝒂 𝒊 𝒛𝒓𝒐𝒃𝒊𝒍𝒆𝒎 𝒌𝒓𝒐𝒌 𝒘 𝒕𝒚𝒍 — 𝒂𝒍𝒆 𝒎𝒐𝒈𝒍𝒊𝒃𝒚𝒔𝒎𝒚 𝒃𝒚𝒄 𝒌𝒊𝒎𝒔 𝒘𝒊𝒆𝒄𝒆𝒋. 𝑫𝒖𝒛𝒐 𝒘𝒊𝒆𝒄𝒆𝒋

Niektóre relacje nigdy nie powinny wchodzić na wyższy poziom. Luke i Elle łączy wyjątkowa przyjaźń, są dla siebie bratnimi duszami, na które mogą liczyć w każdej, nawet najtrudniejszej sytuacji. Kiedy jednak w pewnym momencie ich więź zaczyna przeradzać się w coś więcej, oboje będą musieli odpowiedzieć sobie na pytanie, czy aby na pewno warto. Czy zaryzykują wiedząc, jak wiele mogą stracić?

Bianca to kolejna niemiecka autorka, która oczarowała mnie swoją twórczością. First Last Look przekonuje niezaprzeczalną lekkością i wciągającą od pierwszych stron fabułą, jednak First Last Kiss... To historia o wiele dojrzalsza, wypełniona masą skrajnych emocji, które niejednokrotnie zmuszają do refleksji. Mimo iż przebieg wydarzeń zbytnio nie zaskakuje, to ich autentyczność i równocześnie realność postaci sprawiają, że ciężko oderwać się od lektury.

Iosivoni wykreowała bohaterów, którzy nie są nawet a najmniejszym stopniu wybieleni, dotykają ich ludzkie problemy, z którymi mierzy się każdy z nas. Autorka w piękny sposób ukazała, jak głęboka relacja może zrodzić się pomiędzy dwójką ludzi, i że niejednokrotnie bywa ona silniejsza od więzi rodzinnych. Do tego zachwyca również zgrabnie wplątany w całość humor, dzięki czemu książka ta nabiera subtelności.

"First Last Kiss" sprawiła, że Bianca pomału wkrada się na listę moich ulubionych autorek. Z niecierpliwością wyczekuję kolejnej części, a Wam bardzo polecam tę serię!