Ezekiel. Jak poderwać drania?

Na pewno spodoba się czytelniczkom. Jedna z trzech opowieści o studenckich miłościach. Dobrze skonstruowana, nie jest nudna.

Violet DeLuca to cicha i mądra dziewczyna, która po zajęciach udziela korepetycji, pomaga w bibliotece i udziela się w programie pomagającym dzieciom z uboższych rodzin. Jest dobrą i ufną osobą, która najchętniej zbawiłaby cały świat, ale nawet ona nie daje się nabrać na zagrywki Zeke'a. Ezekiel Daniels jest bogatym draniem, który sądzi, że wszystko może zdobyć popularnością i pieniędzmi rodziców, a co najgorsze - rzadko się w tym przeświadczeniu myli. Jedynym co mu nie idzie w życiu jest biologia, oczywiście ta w teorii. Z tego powodu zmuszony jest zatrudnić Violet jako swoją korepetytorkę, chociaż zupełnie nie może pojąć jakim cudem ta dziewczyna zupełnie olewa jego zaloty i docinki. Dodatkowo żeby zatrzymać miejsce w drużynie zapaśniczej musi wziąć udział w programie pomocy uboższym dzieciom, w którym, ku jego niezadowoleniu, znów natyka się na Violet.

"Ezekiel" to drugi tom serii Jak poderwać drania. Książki połączone są jedynie bohaterami, ponieważ w pierwszym tomie poznaliśmy Sebastiana, kolegę z drużyny Zeke'a, dlatego nie ma przeciwwskazań, aby je czytać osobno. Co więcej, ich akcja rozgrywa się równolegle, więc zaczynając serię od środka nic nie tracimy. Dlaczego w takim razie warto poznać historię Ezekiela a nie jednego z jego kolegów? Już tłumaczę!

Znając Zeke'a z pierwszego tomu wiedziałam, że nie będzie z nim łatwo. Jest to bez wątpienia największy drań jakiego udało mi się spotkać w mojej książkowej historii w ciągu kilku ostatnich lat, a mimo wszystko już teraz podejrzewam, że będę do jego historii wracać i to pewnie nie jeden raz. Postać Zeke'a jest na tyle zagadkowa, że nawet po przeczytaniu całej książki można śmiało stwierdzić, że nie do końca dobrze się go zna. Jest to idealny przykład osoby, która otoczyła się twardą skorupą arogancji i sarkazmu, aby nie zostać skrzywdzonym.

Często w książkach młodzieżowych bywa tak, że dziewczyna z dobrego domu ma zbawienny wpływ na niegrzecznego chłopca i już po kilku stronach zmienia go w anioła. Z Ezekielem historia jest o tyle ciekawsza, że ON nie daje się zmieniać. Violet jest dla niego zbyt nudna, aby być trofeum, więc nie stanowi obiektu jego zainteresowania, a wspólne korepetycje i udział w programie bardziej go irytują niż cieszą. Aby do niego dotrzeć potrzeba wiele rozmów i czasu, jednak mało kto ma taką możliwość ze względu na jego skorupę. Myślicie, że Violet się to uda? Z tyłu okładki książki jest takie ciekawe zdanie: "Drugi tom serii, w której nawet największy drań ma szansę na szczęście!" Kluczem do zrozumienia historii Ezekiela jest słowo "szansa", z której nie każdy przecież korzysta...

Styl Sary Ney jest prosty i przystępny, dzięki czemu jej książki są idealnym rozwiązaniem, gdy potrzebuje się odpocząć od bardziej wymagającej literatury i od codziennych problemów. Wiele wątków można przewidzieć, ale mimo wszystko udało mi się czerpać przyjemność z historii Zeke'a i Violet. "Ezekiel" pojawił się w moim życiu w odpowiednim czasie, przez co pozwolił mi odpocząć od powtórek maturalnych i choć na chwilę zapomnieć o gorącym przedmaturalnym czasie, niestety połączonym wraz ze strajkiem nauczycieli.

"Jak poderwać drania. Ezekiel" to książka, przy której bardzo szybko i łatwo można się odprężyć. Żałuję, że nie powstał jeszcze film na podstawie tego bestsellera, bo podejrzewam, że mógłby mi się spodobać. Może i nie jest to wybitna literatura, ale uwielbiam raz na jakiś czas przeczytać książkę, przy której nie muszę za dużo myśleć ani doszukiwać się różnych ścieżek, jakimi mogłaby potoczyć się fabuła. Szczególnie teraz takie książki bardzo dobrze mi się czyta, więc ubolewam nad tym, że jeszcze nie ma kolejnych tomów dostępnych po polsku!

„Prawdziwych drani niełatwo pokochać. Niektórych jednak warto!

Zeke Daniels działa na kobiety jak magnes. Taka góra mięśni i kasy przyciąga uwagę prawie wszystkich dziewczyn w kampusie. Wszystkich oprócz Violet, cichej studentki, która woli zejść mu z oczu.

Violet udziela korepetycji. Szkolna biblioteka przydziela jej nowego ucznia, którym oczywiście jest… zadziorny Zeke. Jeżeli mu nie pomoże, chłopak straci swoje miejsce w drużynie zapaśniczej i nie zaliczy roku.

Czy okropny charakter drania sprawi, że dziewczyna zrezygnuje? Może za płytką powierzchownością kryje się serce, w którym Zeke ma miejsce dla Violet?”

Drugi tom cyklu Jak poderwać drania? jest dużo lepszy od części pierwszej, w której to już dane nam było poznać Ezekiela, niestety od tej nie najlepszej strony. Przez to, że był z niego tak arogancki dupek, jeszcze bardziej chciałam poznać jego historię. Już teraz zapewniam Was, że lektura tej książki rozbawi Was i spędzicie z nią kilka bardzo fajnych godzin.

„Jak poderwać drania. Ezekiel” to lekka i przyjemna lektura z gatunku Young Adult, w której znajdziecie prostą, ciekawą i nieskomplikowaną fabułę. I choć to książka jakich wiele, to ja bardzo fajnie spędziłam przy niej czas, bo historia tej dwójki bohaterów bardzo szybko wciągnęła mnie w głąb fabuły. To książka dość przewidywalna, momentami słodka i urocza, ale także pikantna i na pewno bardzo zabawna. Dialogi pomiędzy bohaterami wiele razy wywoływały szeroki uśmiech na mojej twarzy i niekontrolowane wybuchy głupkowatego śmiechu. Zapewniam Was, że przy tej książce na pewno nie będziecie się nudzić, a jej lektura ociepli każdy chłodny i deszczowy dzień.

Jeżeli chodzi o głównych bohaterów, to myślę, że nie wyróżniają się oni niczym szczególnym, ale na pewno wywołają w Was wiele skrajnych emocji. Ezekiel, czyli Zake to przystojny seksowny, arogancki i zadufany w sobie zawodnik drużyny zapaśniczej, który ma dość mocno przerośnięte ego. Chłopak uważa, że związki nie są dla niego, ON tylko uwodzi dziewczyny, zabawia się z nimi, a później je zostawia. Za to Violet to piękna, nieśmiała i cicha dziewczyna, która jednak nie daje sobie w kaszę dmuchać. Zna reputację Ezekiela i daje się nabrać na jego uwodzicielskie sztuczki. Czy chłopak dojrzy w niej coś więcej niż tylko pociągające ciało? Muszę napisać także o tym, że Zake miło mnie zaskoczył tym, że nie nie myślał dwadzieścia cztery godziny na dobę o seksie, jak miał w zwyczaju jego przyjaciel Sebastian, którego znany z poprzedniej części.

Styl autorki jest lekki, prosty i przyjemny w odbiorze. Fabuła wciąga już od pierwszej strony i nie mam mowy, by odłożyć książkę na półkę wcześniej niż po dotarciu do ostatniej strony. To historia, przy której świetnie spędzicie czas i choć fabuła niczym Was nie zaskoczy, to i tak dobrą zabawę macie w stu procentach zagwarantowaną.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Kobiecemu.

Zeke'a znamy już z "Sebastiana" jako kolegę Oza. W pierwszej części bardzo się nie polubiliśmy i właściwie to nie byłam przekonana, czy mogłoby się to zmienić. Był nieprzyjemny, bez żadnego powodu źle traktował innych i po prostu budził we mnie niesmak. Co zresztą nie zmieniło się szybko nawet w drugim tomie. Obraz aroganckiego dupka nie jest nam nieznany, w końcu praktycznie każda autorka decyduje się pójść tym tropem podczas tworzenia męskich postaci, ale nie skłamię, mówiąc, że Zeke jest naprawdę ogromnym dupkiem. I to takim, który jest nieczuły, zimny, opryskliwy, niewrażliwy na losy innych i nie widzący niczego, poza czubkiem własnego nosa. A na dodatek był największą marudą, z jaką miałam do czynienia w ostatnim czasie.

Mimo wszystko Zeke to przykład bohatera, który przechodzi ogromną przemianę w czasie trwania książki. Na początku włączyła mi się czerwona lampka, że może jednak ta książka nie będzie dla mnie, ale im dalej brnęłam, tym większą sympatię czułam do tego dupka. Rzeczywiście, na początku jest ogromnym bucem, którego nawet jego koledzy mają dość. Ale wtedy Zeke wkręcił się w pomoc chłopcu, Kyle'owi, a także rozwinęła się jego przyjaźń z Violet i zaczęła się ukazywać jego druga twarz. Ta zraniona, złamana, niepotrafiąca zaufać i otworzyć się na nowych ludzi. Nie ukrywam, strasznie długo zajęło mu dojście do tego, że jego zachowanie nie jest w porządku i że jeśli będzie je kontynuował, to zostanie sam. Po drodze popełnił wiele błędów, ale w końcu naprawdę odkupił swoje winy i cieszę się, że jednak dałam mu szansę. Jego postać ma naprawdę wiele warstw i trzeba patrzeć ponad jego dupkowate zachowanie, nieważne jak bardzo mamy mu ochotę przyłożyć ;)

Bardzo obawiałam się, że nasza główna bohaterka ugnie się pod tym beznadziejnym zachowaniem Zeke'a. Violet jest bardzo nieśmiała, pracowita i raczej nie lubi być w centrum uwagi. W porównaniu z nim, jest zbyt słodka, zbyt dobra i zdecydowanie zbyt cierpliwa. Bałam się, że pozwoli na traktowanie się jak wycieraczkę, ale byłam bardzo pozytywnie zaskoczona, gdy niejednokrotnie tupnęła nogą i potrafiła postawić go do pionu. To prowadzi mnie do tego, że muszę przyznać, iż Zeke i Violet są naprawdę świetnie dobraną parą. Na pierwszy rzut oka zupełne przeciwności, a tak naprawdę łączy ich bardzo dużo, a na dodatek wyciągają z siebie to co najlepsze, wpływają na tą drugą osobę na wiele różnych sposobów. Cieszę się, że w przeciwności do poprzedniej części, tutaj autorka nie skupiła się głównie na fizycznym aspekcie ich związku, ale bardzo dobrze rozwinęła ich przyjaźń.

Cała seria "Jak poderwać drania" to nie oszukujmy się, nie jest literatura wysokich lotów, a mimo wszystko tak miło się ją czytało. Pierwsza część była okej, ale ta ją zmiotła! Ta książka miała w sobie o wiele więcej, niż się spodziewałam. Chociaż na początku niepewna głównego bohatera, w końcu zmiękczył moje serducho i sprawił, że sama miałam ochotę go przytulić. "Ezekiel" to książka pełna humoru, namiętności, przyjaźni, ale także poważnych tematów, które wzruszają. Jeśli nie byliście fanami pierwszej książki, to nie bójcie się dać szansę tej - skradnie wasze serce! Polecam :)

Całość na [Adres usunięty]

Sarę Ney poznałam przy lekturze słynnej dziewczyny z kardiganem „Jak poderwać drania? Sebastian”, tak bardzo mi się podobała, że kiedy pojawił się „Ezekiel” wiedziałam, że musze go przeczytać i poznać historię Violet. Byłam ciekawa, czy Zeke będzie prawdziwym draniem, który złamie nie jedno serce? Jak obstawiacie?

Ezekiel „Zake” Daniels jest przystojny i niezwykle arogancki, zarodnik drużyny zapaśniczej, nie mający ochoty na stałe związki. Podrywacz, który równie wprawnie uwodzi kobiety, co je odpycha, jakby zwyczajnie mu się znudziły. Prawdziwy dupek, który dosłownie sprawi, że krzywisz się na jego uwagi, wzdrygasz się, kiedy otwiera usta. Myślę, że pod tą fasadą, za którą się ukrywa jest zupełnie inna osoba. Zeke składa się wyłącznie z gniewu, urazy i bardzo ostrego, tnącego języka. Zimna maska denerwuje i irytuje wiele osób i wydaje się, że potrzebuje poważnej korekty charakteru. Szczęśliwie dla niego, jego trener zapaśniczy ma coś, co go naprostuje, chociaż chłopak nie będzie z tego powodu zachwycony. Trzy słowa: zaliczenie, biologia i Violet, a to się wiąże z problemami.

Violet DeLuca jest bardzo słodką i dobrą dziewczyną, niezwykle pracowitą, która ciężko pracuje na swoją przyszłość. Jest tez niezwykle pomocna, kiedy ktoś potrzebuje pomocy, jest gotowa mu jej udzielić. Nie jest naiwna, doskonale zdaje sobie sprawę z tego, co robi Zake z kobietami, jak się nimi bawi i jaki jest przez to niebezpieczny. Mimo wszystko onieśmiela ją, w swojej delikatności była niezwykle uroczą dziewczyną, która udzielała chłopakowi korepetycji z biologii, ale nie tylko, okazuje się, że bohaterowie biorą udział w pewnym programie pomagającym dzieciom. Ich spotkania będą więc znacznie częstsze niż przypuszczali, czy dziewczyna wytrzyma ten jego niepoprawny język? Czy pozostanie niewzruszona na tanie zagrywki, które sprawiają, że dziewczyny lgną do Danielsa jak pszczoły do miodu?

Im więcej czasu bohaterowie spędzają ze sobą dostrzegają, jak bardzo są do siebie podobni, krzywdy zadane w dzieciństwie mocno rzutują na ich obecną sytuacje, mimo wszystko Violet nie jest złośliwą jędzą, nie straciła wrażliwości. Podziwiałam jej odporność i siłę, mimo wszystkiego, czego doświadczyła, z czym się spotkała w swoim życiu, była wyjątkowa, każdy, kto się z nią stykał darzył ją szacunkiem, na który zasługiwała.

Piękno tej historii polega na tym, że Violet nie starała się nadążyć za huśtawkami nastroju Zeke’a ani jego brutalnym przekomarzaniem się, po prostu tego nie akceptowała. Zachowywała się bardzo taktownie, pełna szacunku, co sprawiło, że te działania zaczęły mieć wpływ na Zeke’a.

Przemiana zachodząca w mężczyźnie była powolna, co sprawiło bardzo wiarygodny efekt, ponieważ nie dokonała się całkowicie. Mężczyzna nadal pozostał draniem, chociaż starał się go przytemperować, trzymać na łańcuchu. Mógł się okłamywać, strać temu zaprzeczać ze wszystkich sił, ale ta mała Violet miała na niego wpływ, zapewne zbyt silny niż by sobie tego życzył.

Z początku trochę się obawiałam, że Violet stanie się popychadłem, wycieraczką na jego uszczypliwości, ale doszła do punktu, gdzie tupnęła nogą, nie mogąc pozwolić sobie na więcej i zażądała od niego szacunku. Rozumiała, że zachowywał się w ten sposób z powodu zranienia i niemożności poradzenia sobie z opuszczeniem przez rodziców, ale wszystko ma swoje granice. Zmusiła Zake’a do zaprzestania stawiania się w roli ofiary i ponownego przejęcia kontroli nad swoim życiem. To zadziałało! Sprawiło że dostrzegł znacznie więcej. Zeke nie jest doskonały, popełnił błędy, a brak miłości jego rodziców do niego przejawiał się w niezdolności do poznania emocji. Chłonął miłość Violet, jakby był zdesperowany, a kiedy zaczął się otwierać i ufać, stał się kimś godnym jej słodkiej i wrażliwej osobowości. Byli przeciwieństwami pod każdym względem, jednak się zrównoważyli i stworzyli bardzo zabawną parę.

Ney potrafi stworzyć historię, która Toba zawładnie, jest pełna humoru, przekomarzania się i wystarczającej ilości ciepła, aby zawładnąć emocjami i porwać w wykreowany przez nią świat. Posiadła umiejętność kreowania ciekawych historii, ukazywana, jak bardzo miłość jest potrzebna w naszym życiu, nawet ktoś taki jak drań posiada serce. Zimna powierzchowność była jedynie mechanizmem obronnym chroniącym przed opuszczeniem i zranieniem.

W książce mamy narracje pierwszoosobowa pisaną z perspektywy obojga bohaterów, naprzemiennie, pozwala to na wgląd i poznanie ich myśli i powodów takich a nie innych zachowań. „Ezekiel” został napisany lekkim językiem, bardzo przyjemnym, co sprawiło, że bardzo szybko przeczytałam tą książkę. Ney porusza w niej trudne tematy, ale robi to w sposób, który nie jest zbyt ciężki, a dający nadzieję. Opowieść podtrzymuje schematyczność pierwszego tomu, ale nie jest to wada, podtrzymuje przez to atmosferę, która tak bardzo nam się podobała.