Extasia

Debiut autorki Claire Legrand. Opis książki wydawał się niesamowicie kuszący. Zamknięta społeczność, a w niej "bogobojność", ale też zakazane moce i czarownice, które nie powinny mieć miejsca. Tajemnice i Diabeł, który ma kusić do złego.

Gdy tajemnicze zło morduje ludzi, ona decyduje się sięgnąć po najpotężniejszą dla kobiety moc - ukrytą w czerwonym kapturze - moc czarownicy.

Książka o kobiecej potędze - pełna tajemnic czyhających w mroku i mocy czerpiącej z krwi i miłości.

Nieważne, jak ma na imię.

Wystarczy, że właśnie dziś stanie się jedną z czterech świętych Przystani. Starsi naznaczą ją i założą jej na głowę czerwony kaptur. Razem ze swoimi siostrami przeciwstawi się złu, które żyje pod czarną górą - złu, które zabiło dziewięciu mieszkańców jej wioski.

Nie ma zamiaru mówić nikomu o białookich bestiach, które za nią podążają. Ani o pozbawionych twarzy szarych kobietach, wysokich jak domy. Ani o dziewczynach, które na jej oczach całowały się w zagajniku wiązów.

Dziś zostanie świętą Przystani. W końcu ma nadzieję uwolnić swoich bliskich od matczynej hańby i uratować swój lud przed zagładą. Nie lęka się niczego.

wiecej na library of velaris

Powieści postapokaliptyczne to zdecydowanie trudny temat, ponieważ istnieje ich multum, jednak ciężko znaleźć takie naprawdę dobre, oryginalne. Zwykle są bardzo schematyczne, przez co czasami odnosi się wrażenie, jakby mimo innego tytułu, autora i imion bohaterów, czytało się znowu identyczną książkę jak kiedyś. Z tego względu po postapo sięgam wyłącznie albo z polecenia, albo jeśli opis (tematyka) mocno mnie zainteresuje. I właśnie w ten sposób dorwałam "Extasię" Claire Legrand, zapowiadaną jako krwawą, mroczną, inteligentną, poruszającą ważne tematy związków queerowych, feminizmu oraz problemów dorastania.

Fabularnie czytelnicy przenoszą się do miasteczka zwanego Przystanią, leżącego niedaleko czarnej góry. Według mieszkańców jest to ostatnie miejsce zaoszczędzone przez Boga, który przez nieetyczne, wręcz diabelskie zachowanie kobiet skazał Ziemię na potępienie; nastąpił swego rodzaju koniec świata. Z takim przekonaniem wychowuje się Amity Barrow, nastolatka pragnąca wyrosnąć na dobrą, posłuszną i bogobojną kobietę. Sęk w tym, że przez grzeszny uczynek matki (romans), cała rodzina została potępiona. By zmyć grzech, trzeba było pokutować i Amity mimo ogromnego bólu, pokutowała...

Kiedy w wiosce dochodzi do niewyjaśnionych, tragicznych śmierci kolejnych mieszkańców, Amity nie potrafi biernie stać obok. Zamierza znaleźć mordercę, lecz by sprawiedliwości stało się zadość, dziewczyna najpierw musi zejść na złą ścieżkę, na ścieżkę Diabła. Szukając zaginionych artefaktów, poznaje extasię - pierwotną, upajającą moc.

Czy Amity uda się odnaleźć zabójcę? Czy stanie oko w oko z Diabłem? Czym w rzeczywistości jest extasia i dlaczego to akurat kobiety muszą odpowiadać za całe zło świata?

"Extasia" Claire Legrand to rzeczywiście mroczna, krwawa i przedstawiająca naprawdę oryginalny pomysł historia postapokaliptyczna. Motyw sekty religijnej, w której wierzący stosują przemoc, odprawiają dziwne rytuały i mają nienormalne tradycje, był strzałem w dziesiątkę. Podobnie jak połączenie tego z brudną, wstrętną magią, kręgami czarownic oraz jednoczesną wiarą w Boga i Diabła. W książce czytelnik doświadcza wielu różnorodnych emocji, płacząc i poddając się strachowi, wściekłości, ale też znajdując nadzieję i miłość/przyjaźń.

Autorka oddaje głos kobietom pragnącym odkryć prawdę, i to nie tylko o sobie samych. W "Extasii" pojawia się też wątek związków queerowych, początki powstania feminizmu (wszak ciężko wyzwolić się z władzy silniejszych mężczyzn, dodatkowo przywódców miasteczka), a także na jaw wychodzą problemy związane z dorastaniem.

Gówna bohaterka przez to, że sama nie wiedziała, kim dokładnie jest, ani tego, co się wokół niej naprawdę dzieje, kluczyła myślami. Miałam przez to czasami problem ze zrozumieniem podejścia do sytuacji, w jakiej się aktualnie znalazła. Nie do końca orientowałam się też w jej zachowaniu, ponieważ w ciągu kilku strona Amity wykonywała trzy czynności, myślała o pięciu, a potem robiła zupełnie co innego. Nie wiem, czy ten zabieg był celowy, czy wyszedł przypadkiem, ale mi kompletnie taka plątanina myśli nie podpasowała.

Początek książki odrobinę się dłużył - nie mogłam się skupić, a przez to dostatecznie mocno wkręcić w fabułę. Końcówce z kolei brakowało rozwinięcia. Odniosłam wrażenie, że nim wszystko zdążyło się rozwinąć, nadszedł koniec. Pytanie brzmi, czy będzie kontynuacja? Jeśli tak - cofam moje słowa i nie mam żadnego zażalenia. ;) Jeśli nie, to autorka mogła jednak postawić przysłowiową kropkę nad i.

Podsumowując, "Extasia" to niesamowicie oryginalna powieść postapokaliptyczna, którą polecę ze względu na poruszane wątki: sekta religijna, czarownice, dorastanie, feminizm oraz związki queerowe to zdecydowane atuty powieści. Podobnie jak magiczny, krwawy klimat małego miasteczka odwiedzanego przez mordercę. Zaznaczę jednak, że jest to dość specyficzna tematyka, więc z pewnością nie spodoba się każdemu i jeśli już, to nie radzę czytać jej dzieciom i młodszym nastolatkom - brutalność, przemoc i krew aż wylewają się ze stron.

Uwielbiam historie o czarownicach więc koło powieści "Extasia" autorstwa Claire Legrand nie mogłam przejść obojętnie. Książka ta została wydana nakładem Wydawnictwa Jaguar.

Tajemnicze zło nęka ostatnich ocalałych na Ziemi. Uciekają oni z modłami do Boga a cztery święte znoszą ich spowiedź oraz przemoc, która według mieszkańców wioski ich ma ocalić. Takie traktowanie nie może przynieść niczego dobrego. Tak też i tu się dzieje. Jedna ze świętych, narratorka naszej opowieści, postanawia odnaleźć zło i je pokonać. Okazuje się, że nie są jedynymi ocalałymi, a istnieją również i inni. Takim sposobem dziewczyny, które mają dość takiego traktowania sprzymierzają się z Czarownicami z lasu. Kto stoi za morderstwami i czy naszej bohaterce uda się odnaleźć Diabła i go pokonać? Jeśli jesteście gotowi na dołączenie do czarownic i odkrycie prawdy o ich świecie, nie wahajcie się i sięgnijcie po tą powieść.

Liczyłam na mroczną i przerażającą opowieść, jednakże jej nie otrzymałam. Co nie sprawiło wcale, że nie jestem zadowolona z lektury tej powieści. Dostajemy tu silną bohaterkę, która przechodzi ogromną przemianę i z potulnej dziewczynki zamienia się w silną kobietę, która walczy o siebie i swoje siostry. Pełna feminizmu walka o prawdę i wolność. Historia jest niezwykle ciekawa i świetnie napisana, co sprawia, że pochłania czytelnika w całości i nie ma się jej ochoty odkładać nim odkryje się prawdę. Wyobraźnia autorki sprawia, że dostajemy pełną nieoczekiwanych zwrotów akcji powieść przepełnioną magią i gniewem.

Powieść Wam bardzo polecam. Dla mnie była to niesamowita lektura, mimo iż liczyłam na coś bardziej mrocznego.

Za egzemplarz książki do recenzji w ramach współpracy barterowej dziękuje bardzo wydawnictwu.

Przystań, mała, skrajnie religijna społeczność zbudowana na absolutnej mizoginii i pozostałości ze świata, który istniał kiedyś. Świata, w którym chciwość, łgarstwo i lubieżność kobiet doprowadziła do wojny i zniszczenia planety. A przynajmniej tak wierzą ludzie w Przystani. A ona, ta, której imię nie ma znaczenia, po pięciu długich latach życia w cieniu grzechu, który jej niewierna matka rzuciła na rodzinę, zostanie teraz świętą…

Gdy piszę te słowa, nie jestem pewna swoich uczuć wobec tej książki i szczerze mówiąc, chwilę mi zajęło zanim znalazłam z nią wspólny język. Nie zrozumcie mnie źle, ta książka jest bardzo dobrze napisana i momentami płynie się przez nią jak przez dobrą poezję, ale wchodząc w te historię z myślą, że skończą ją z pozytywnymi uczuciami, to cóż, trochę się myliłam. Bo wszystko co mi towarzyszyło ani przez chwilę nie było pozytywne. Bo kipiała, wręcz płonęła we mnie wściekłość i furia. A główną tego przyczyną była przemoc wobec kobiet, co sprawiało, że nie była to łatwa lektura. Wiedziałam też, że ta historia jest oparta na religii, ale nie zdawałam sobie sprawy, jak głęboko w niej jest osadzona, co często skutkowało tym, że się gubiłam w tym co się dzieje i nie rozumiałam części użytej terminologii. Bo religia, która w niej jest opisana nie rodzi się z dobroci. Extasia to zdecydowanie ciekawa lektura, której fabuła opiera się na odzyskaniu władzy i odnalezieniu swojej prawdziwej rodziny. Brzmi to bardzo ujmująco i takie było, mimo, że podróż do celu była bardzo mroczna i niezwykle przemocowa. Ale żeby nie było, że tylko marudzę, bo, mimo że moje uczucia wobec niej są skomplikowane, to jestem pewna, że im więcej czasu minie, im bardziej osiądzie we mnie ta opowieść, to bardziej dostrzegę jej świetność. Bo wciąż intryguje swoja magią, ujmuje swoją lirycznością, która oscyluje między momentami eterycznego piękna, przytłaczającej głębokiej ciemności i wielu iteracji siostrzanych i miłości. I wprost uwielbiam, jak potępia społeczeństwa patriarchalne. Nie jest to książka dla każdego i równie ciężko pisze się o niej, bo jedno słowo za dużo, może zdradzić zbyt wiele. Ale aby to wszystko zrozumieć, po prostu musicie przeczytać ją sami.

Młoda dziewczyna zostaje wybrana na świętą w swojej rodzinnej wiosce. Przyjmuje imię Amity i liczy na to, że dzięki swojemu poświęceniu odkupi grzechy bliskich. Wiele lat temu świat upadł właśnie przez kobiety, także jej matka zgrzeszyła i zapłaciła za to wysoką cenę. Nowa święta jest szansą na to, że przestaną umierać mężczyźni, którzy od jakiegoś czasu znajdywani są zamordowani w okrutny sposób. Jednak wybór nowej świętej nie będzie zbawieniem, jak myślała Amity i wszyscy mieszkańcy wioski…

Extasia Clare Legrand to książka fantastyczna dla młodzieży, chociaż i dorośli mogą po nią sięgnąć bez obaw o infantylność czy okrojone wątki. Pierwszoosobową narratorką jest główna bohaterka, która na początku powieści przyjmuje imię Amity. Dzięki temu poznajemy lepiej jej uczucia, myśli i obawy, a także pragnienia.

Główna bohaterka jest nastolatką wychowaną w mocno religijnej społeczności Przystani. Jest cicha i pokorna, dobra i oddana. Na ogół przestrzega zasad, a jej życiowe plany są proste – zostać świętą i odkupić grzech matki, pomagać starszyźnie, wyjść za mąż za przyjaciela. Wszystko jednak zmienia się po namaszczeniu na świętą. Amity zaczyna dostrzegać wokół siebie nowe rzeczy, które niepokoją ją, lecz także zaburzają cały dotychczasowy światopogląd dziewczyny. Z posłusznej ojcu i wierze zaczyna zmieniać się w buntowniczą i przebiegłą dziewczynę, która posługuje się sprawnie kłamstwem i pragnie zemsty za czyny, które przyniosły jej bliskim cierpienie.

Akcja powieści przenosi nas do przyszłości. Widzimy pozostałości ludzkości – grupę mieszkańców Przystani, którzy zawierzyli swoje życie Bogu. Ich religia różni się jednak od znanego nam chrześcijaństwa. Pojawiają się obrzędy, które przepełnione są brutalnością, a kobiety nie mają w tym świecie niemal żadnych praw, nawet te, które są święte. Wszystkiemu winne są ich przodkinie, które wiele lat temu doprowadziły do upadku świata, jak twierdzi starszyzna Przystani.

Fabuła kręci się wokół tajemniczych zgonów mężczyzn z wioski. Amity chce poszukać rozwiązania i zaprzestać tych okrutnych praktyk, znaleźć tego, kto się ich dopuszcza. Podejrzewa, że to diabeł. Okazuje się, że obok Przystani ukrywa się grupa kobiet, które czerpią magiczne moce z extasii – siły umożliwiającej im na przykład kierowanie zwierzętami czy latanie. Kobiety twierdzą, że Amity jest jedną z nich, ona też podejrzewa, że drzemią w niej tajemnicze moce, które może wykorzystać do swojej misji.

W książce znajdziemy wiele fantastycznych wątków. Po pierwsze mamy czarownice, które zgromadzone są w siostrzaną grupę poszukującą diabła. Sam diabeł odgrywa tu ważną rolę – kobiety nie boją się go, raczej traktują jego odnalezienie jako wzywanie i misję. Oprócz tego mamy do czynienia z relikwiami, które próbuje odnaleźć bohaterka. Nie są one święte, lecz mają moc, której potrzebuje. Dodatkowo pojawia się motyw czarów, a zaklęcia są związane z intencjami, co wypada bardzo dobrze. Wątek czerpania mocy z extasii, która jest jakby opiekunką czarownic, niewidzialnym bytem, które może odpowiedzieć na ich wezwanie, bardzo mi się podobał. Nie zabrakło też motywu duchów.

Mocną stroną powieści jest wątek roli kobiet w społeczeństwie. Według legend to one doprowadziły do upadku świata, dlatego teraz są traktowane gorzej niż mężczyźni. Nie brakuje znęcania się, poniżania, a wszystko to w imię religijnego fanatyzmu, który nijak ma się z wyznawaniem Boga. Podobało mi się siostrzane związanie czarownic, lecz i w tej grupie następowały rozłamy i nie zawsze kobiety potrafiły dojść do porozumienia. Jednak Amity i jej koleżanki stały się sobie bardzo bliskie, jednoczył je jeden cel. W książce nie zabrakło też wątku miłosnego LGBTQ+, ale przedstawiono go na marginesie, nie jest nachalny i nie on jest tu najważniejszy, ma jedynie dopełniać obrazu głównej bohaterki, która buntuje się przeciw temu, co wmawiano jej, że może i wypada jej robić.

Nie do końca podobało mi się natomiast zakończenie. Większość fabuły skupiała się na wiosce, w której żyła Amity, a potem dostaliśmy jeszcze jedną scenerię akcji, która – mimo iż się jej spodziewałam – nie bardzo mi pasowała. Chyba bardziej podobał mi się mroczny i duszny klimat Przystani, w której Amity mogła zostać złapana na wymykaniu się nocą z domu, a surowe religijne obrzędy sprawiały, że miałam ciarki na plecach.

Extasia to książka fantasy dla młodzieży, w której wiele się dzieje – nie brakuje okropności, lecz także akcji i zaskoczeń, a motywy czarów i uczuć są dobrze wyważone. Gdyby nie końcówka, byłabym zachwycona, jednak ostatnie rozdziały trochę zepsuły mi odbiór tej powieści. Ogólnie jednak cieszę się, że przeczytałam, bo była to przemyślana opowieść, która wciągnęła mnie w swój świat atmosferą i wątkiem czarownic.

„Extasia nie jest ani okrutna, ani łaskawa. Nie jest lojalna wobec nikogo z wyjątkiem tych, którzy potrafią z niej skorzystać. A nie każdy, kto po nią sięga, ma dobre serce”, czyli mroczna opowieść o wiedźmach.

Extasia przyciąga do siebie mroczną okładką i opisem zwiastującym krwawą historię. Lubię sięgać po powieści młodzieżowe, a tutaj także dostajemy solidny wątek fantastyczny. Byłam strasznie jej ciekawa. Czy zaspokoiła moje oczekiwania?

Gdy tajemnicze zło morduje ludzi, ona decyduje się sięgnąć po najpotężniejszą dla kobiety moc – ukrytą w czerwonym kapturze – moc czarownicy.

Książka o kobiecej potędze ‒ pełna tajemnic czyhających w mroku i mocy czerpiącej z krwi i miłości.

Nieważne, jak ma na imię.

Wystarczy ci wiedzieć, że dzisiaj stanie się jedną z czterech świętych Przystani. Starsi naznaczą ją i założą jej na głowę czerwony kaptur. Razem ze swoimi siostrami przeciwstawi się złu, która żyje pod czarną górą – złu, które zabiło już dziewięciu mieszkańców jej wioski.

Nie powie nikomu o białookich bestiach, które za nią podążają. Ani o pozbawionych twarzy szarych kobietach, wysokich jak domy. Ani o dziewczynach, które na jej oczach całowały się w zagajniku wiązów.

Dziś zostanie świętą Przystani. W końcu uwolni bliskich od matczynej hańby i uratuje swój lud przed zagładą. Nie boi się. A ty?

Ta przejmująca i niezwykle liryczna powieść autorki cenionego przez krytyków Sawkill Girls zaprasza czytelników na spacer ze swoją zdesperowaną bohaterką do świata pełnego sekretów i krwi – do miejsc, w których prawda ukryta jest w kłamstwach, a niszczycielska moc wrze, czekając na kogoś wystarczająco odważnego, by z niej korzystać.

Na pewno jest to książka nie dla wszystkich. Zawiera wiele drastycznych scen, przemoc psychiczną i fizyczną, a całość ma naprawdę mroczny klimat. Jest to powieść dla młodzieży, ale myślę, że jednak dla takiej trochę starszej ze względu na tematy, jakie podejmuje. Extasia jest momentami dosyć ciężką historią, a świat wykreowany przez autorkę okrutny i pozbawiony empatii. Przypomina mi trochę Opowieść podręcznej – tutaj także kobiety nie mają praw i właściwie uznawana są za całe zło świata. Książka jest pełna magii, zaklęć i rytuałów. To historia osadzona w jednej, małej wiosce, gdzie żyją wiedźmy. Śledzimy przemianę głównej bohaterki, która staje się wojowniczką.

Extasia ukazuje fanatyzm religijny i okrucieństwo nie do przyjęcia. Opisy są pełne cierpienia, dlatego myślę, że nie jest to książka dla wrażliwych czytelników. Oczywiście mamy tutaj także wątek romantyczny, ale jest na tyle szybko poprowadzony, że wydaje się nierealny. Extasia to także opowieść o solidarności i sile kobiet. Dobrze się czyta takie historie, gdzie dziewczyny wspierają się nawzajem, dając tym samym sobie siłę na przeżycie jutra. Znajdziecie tutaj także reprezentację LGBTQIA+.

Książka może przytłaczać swoim klimatem, ale ja bardzo lubię takie mroczne historie. Choć styl i język wydawały mi się dosyć chaotyczne, to całość czytało mi się dobrze. Nie wszystkim spodoba się ta opowieść — to wiem na pewno! Myślę, że warto samemu przekonać się na własnej skórze czy to wasz klimat. Ja ją polecam osobom, które lubią mroczne powieści młodzieżowe z ciekawie rozbudowanym wątkiem fantastycznym.

Nim sięgnęłam po lekturę zdążyłam przeczytać wiele dobrych słów na temat twórczości Claire Legrand. Zagraniczne fora wychwalały "Extasie" jako lekturę inną niż wszystkie i zrywającą z przyjętymi schematami, więc od razu wiedziałam, że będzie to propozycja idealna dla mnie. Zapowiadany mroczny klimat oraz występująca na pierwszym planie silna główna bohaterka kusiły mnie niczym syreni śpiew a jednak już przy pierwszych stronach zauważyłam, że powieść jest dużo lepsza niż zakładałam.

To co już na wstępie rzuca się w oczy, to przepiękny styl autorki. Posługuje się ona lirycznym językiem, który bardzo trafnie oddaje wszystkie emocje, miejsca czy nawet kreację bohaterów. Czytając miałam wrażenie, że Legrand snuje swoją opowieść w typie wprawionego bajarza, który nie boi się sięgać po mrok kiedy trzeba ani po drastyczne, sugestywne opisy, by odkryć szczerą prawdę. Bardzo podobał mi się sposób prowadzenia przez autorkę fabuły i myślę, że gdyby nie jest wyjątkowa liryczność całość nie wypadłaby aż tak dobrze, bo otrzymujemy w bonusie cudowny klimat, który szybko wkrada się do naszej głowy i nie opuszcza myśli nawet po zamknięciu ostatniej strony.

Mrok wodzi nas za nos i kusi, by wkroczyć w jego nieprzewidywalne ramiona. Od pierwszych stron nie możemy być do końca przekonani co przyniesie nam dalszy przebieg fabuły a zachowanie bohaterów często wywołuje sprzeczne emocje. Nie jest to więc lektura na jeden wieczór, ponieważ zmusza do intensywnego myślenia i analizowania, ale płynie z tego ogromna przyjemność, ponieważ nie śledzimy biernie fabuły a w pełni się angażujemy w to co dzieje się tu i teraz. Obserwujemy losy Przystani, malutkiej religijnej wioski, która w fanatyczny sposób czci Boga i zarzuca wszelkie grzechy rodzącym się tam kobietą. To mężczyźni mają władzę i to oni uważają, że wyzwalają wioskę spod jarzma grzechu, ale ich zachowanie budzi skrajne emocje i budzi wręcz szczery niesmaku. Muszę jednak oddać autorce, że rewelacyjnie ujęła klimat oraz skrajność poglądów, które rzutowały na dalszy przebieg wydarzeń.

Łatwo jest zrozumieć jaki był cel bohaterów, czym się kierowali oraz co zamierzali osiągnąć, więc nie można na wstępie oceniać działań głównej bohaterki. Zaślepiona przez wmawiane jej od lat poglądy biernie podążała za wyznaczonymi jej zadaniami. Więcej! Cieszyła się na to co nadchodzi a ja miałam ochotę nią porządnie potrząsnąć, by w końcu zrozumiałam swój błąd. Uwielbiam takie powieści, które budzą we mnie wiele przeróżnych uczuć i tym samym jestem ogromnie wdzięczna autorce za możliwość przeżycia tej okrutnej, brutalnej, ale i żywiołowej przygody.

"Extasia" zrywa ze schematami. Wprowadza powiew świeżości i udowadnia, że można jeszcze stworzyć powieść inną niż wszystkie. Claire Legrand wkradła się w głąb mojego umysłu, przemówiła do serca i w pełni zaangażowała mnie w trudne losy Amity oraz towarzyszących jej przyjaciółek. Ani przez moment nie pozostałam bierna na to co się dzieje a klimat oraz trafne oddanie życia w tej wiosce sprawiły, że na samą myśl o pobycie tam czułam dreszcz przerażenia. To kawał dobrze napisanej, wiarygodnej historii do której - jestem tego pewna - jeszcze kiedyś powrócę.

Dawny świat został zniszczony przez kobiety i ich grzechy, żądze i słabości. Przetrwała jedynie garstka ludzi, którzy założyli Przystań i zaczęli żyć według nowych zasad. Wybierane są święte, które pokutują za grzechy wszystkich.

Amity ma właśnie zostać świętą. Jest przekonana o słuszności założeń przyjętych przez mieszkańców i pragnie posłusznie spełniać swoje obowiązki. Chce też oczyścić imię swojej rodziny po tym, co zrobiła jej matka. Poza tym w Przystani zaczynają tragicznie ginąć ludzie. Kto ich zabija?

Jednak pewne wydarzenia sprawiają, że Amity zaczyna wątpić w zasady ustanowione przez Starszyznę.

Nie będę wam opowiadać dalszej części fabuły, ale mamy tu:

🌹czarownice

🌹próby przywołania Diabła

🌹romans damsko-damski (jednak niestety dość znikomy)

🌹girl power

🌹mroczny klimat

🌹TW: przemoc, próba gwałtu

Jeśli jesteście wrażliwi na przemoc, faworyzowanie jednej z płci, to uważajcie, bo ta książka ma tego w sobie dużo. Ja bardzo łatwo się denerwuję i jak czytałam o tym, jakie oni tam mieli poglądy to miałam ochotę rzucać książką 👀. Jakbym miała streścić to w jednym zdaniu, to tamci ludzie myśleli, że: "kobiety są złe, a mężczyźni biedni, bez winy i w ogóle no to wszystko wina kobiet". Nie mogłam tego ścierpieć, bo to była głupota totalna! Ale wiem, że taki był zamysł autorki 😌.

Mam wrażenie, że głównej bohaterce wszystko przychodziło za szybko i za łatwo. Wiem, wiem, to tylko książka i miało to pokazać kobiecą moc, ale i tak coś mi tu zgrzyta ://. Niestety nie przywiązałam się do bohaterów... Fajnie się o nich czytało, ale to tyle :((.

Na plus zdecydowanie jest klimat, mroczny i momentami lekko niepokojący. Książka wciąga a akcja jest wartka, przez co nie da się nudzić podczas czytania.

Finalnie uważam, że to była dobra książka, choć zachwytu zdecydowanie nie ma. Tak czy inaczej polecam, znam wiele osób, którym się ona podobała i kto wie, może dołączycie do tego grona?

Jeśli chcecie posłuchać trochę więcej o książce to zapraszam was na mój ostatni film na YT z recenzją. Nazwa kanału: bezsenneczytanie.

"Gdy tajemnicze zło morduje ludzi, ona decyduje się sięgnąć po najpotężniejszą dla kobiety moc – ukrytą w czerwonym kapturze – moc czarownicy."

"Extasia" to książka autorstwa Claire Legrand, wydana przez Wydawnictwo Jaguar.

Przystań. Miejsce, w którym społeczność nie wybacza ot tak. Nie zapomina. Świat, a dokładniej „Świat, Który Był Niegdyś”, już nie istnieje. To kobiety są temu winne. Teraz, żeby móc odpokutować za grzechy, do trzech Świętych musi dołączyć czwarta - Amity.

Amity została wychowana w wiosce, w Przystani, miejscu wydawałoby się oddzielonym od działań Diabła – oddzielonym nawet faktycznym ogrodzeniem. Jednak najwyraźniej ani ogrodzenie, ani skrajna i fanatyczna wiara w Boga, nie są w stanie uchronić mieszkańców od zła. Teraz, gdy dziewczyna ma zostać Świętą, wszystko powinno wrócić do normalności. W końcu odkupiła już ohydne grzechy swojej matki własnym cierpieniem. Teraz nastał czas na nowy początek. Nikt już nie będzie patrzył na rodzinę Barrowów tak, jakby wszyscy jej członkowie, na czele z matką oczywiście, zostali pokalani przez Diabła. Jednak podczas namaszczenia, gdy dziewczyna ma założony już swój kaptur, śmiercią zostaje naznaczona kolejna osoba z wioski. Dziesiąta osoba. Czy Amity będzie w stanie przeciwstawić się złu?

"Extasia" jest książką, która ma swój niepowtarzalny, decydowanie nie-cukierkowy, klimat. Dzięki temu, że momentami nie mamy nic powiedziane wprost, a niektóre sytuacje zupełnie wyrwane z kontekstu, to mamy swobodę interpretacji, która napędza w nas lęk. Dzięki temu, że autorka postawiła na mrok, tajemnice, zabójstwa, motyw Diabła, grzechy, czy też symboliczny upadek poprzedniego świata, to nieustannie odczuwamy pogłębiający się niepokój. Odczuwamy też frustrację, lekko to ujmując, przez to, jakie prawa funkcjonują w wykreowanym świecie.

Klimat książki jest oryginalny, ale również przerażający i zwyczajnie ciężki. Główna bohaterka mam wrażenie, że jest zawieszona między dwoma miejscami, a żadne z nich nie jest odpowiednie. Z jednej strony mamy fanatyzm religijny osób wioski, z Przystani, a z drugiej - leśną grupę czarownic, która nie jest jakimkolwiek wybawieniem. Dwa miejsca. Bóg, Diabeł, czarownice i czarownice, królestwo Avazel. Dwie zaślepione ideologią społeczności, które są jednakowo żądne krwi, choć krwi innej i ku czci czegoś innego. Wszystko to składa się na zupełnie odmienne niż dotąd postrzeganie magii.

"Extasia. Moc, z której korzystają czarownice. Moc naprawdę piękna, pełna tajemnic i światła. Masz odwagę by poznać extasię?"

Bardzo dobrym zabiegiem było umiejscowienie bohaterki w zupełnie nowej rzeczywistości, której nie rozumiała. Dzięki temu mogliśmy wszystko poznawać razem z nią. Amity miała wiele pytań, tak samo jak i my. Śledząc od początku to, co się dzieje, zagłębiamy się w nowy świat, poznajemy możliwości, historię, wierzenia i zasady funkcjonowania świata. Osobiście wolę, gdy bohater jest postawiony w sytuacji, w której całe otoczenie jest dla niego nowe, bo czuję się tak, jakbyśmy wspólnie przeżywali przygodę, dowiadując się wszystkiego krok po kroku. Niekiedy w książkach coś jest napisane tak, że nie do końca wiemy, jak dany świat funkcjonuje i zagłębiamy się w lekturę, ale wiele nam umyka, bo nie jesteśmy w stanie zrozumieć powiązań. Tutaj autorka postawiła na wspólne poznawanie rzeczywistości – przez Amity i czytelnika.

Otoczką dla wydarzeń jest umieszczenie akcji w społeczeństwie fanatycznie nastawionym na wiarę. Bez względu na wszystko, każdy musi podporządkować się jej przykazaniom. Jeśli nie, za swoje grzechy słono zapłaci. Zapłaci też jego rodzina. Nie ma tu sprawiedliwości. Jest maltretowanie, przymuszanie, poniżanie. Ślepa wiara i bestialstwo, to coś, co aż wylewa się ze stron książki.

Książka jest intensywna, dość ciężka w odbiorze. Jest to lektura, przy której nie czułam się komfortowo. Nie chodzi tutaj o samą brutalność, ale o ogólny klimat książki. Sądzę, że autorka miała na celu właśnie wprowadzenie czytelnika w taki stan poprzez szczegółowe opisy, budowanie napięcia i to, że w zasadzie nie do końca wszystko miało sens. Było istnym szaleństwem, psychozą.

Diabeł, zło, grzechy, diabelska władza, szare kobiety, pojawiające się upiorne ptaki, relikwia, dary od Boga, przeznaczone tylko dla mężczyzn, tajemnice, brutalność i krew. Bóg, nadzieja, siła, światło… A to wszystko wokół Mocy Czarownicy.

Jeśli jesteście fanami "Opowieści podręcznej", sięgnijcie po "Extasię". Nie będzie to książka dla każdego. Czy trafi ona w Twój gust? Musisz się przekonać!

Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Jaguar.

Niektóre książki od początku trafiają w nasz gust, niektórym do końca nie udaje się tego zrobić. „Extasia” niestety w mój gust nie trafiła.

Jest to mroczna i dość brutalna książka. Fabuła skupia się na małej społeczności, w której kobiety ponoszą winę i karę za wszystkie grzechy (niekoniecznie swoje). Zaletą tej książki jest nieprzewidywalność wydarzeń, wiele razy byłam zaskoczona. Podobał mi się wątek przemiany głównej bohaterki ze świętej i bogobojnej w silną i niezależną kobietę. A jednak coś mi nie zagrało. Ciężko mi się było w niej odnaleźć, a język, którym jest napisana niczego nie ułatwiał. Było sporo tajemnic, które czytelnik odkrywał stopniowo, co powinno działać na korzyść, jednak, jak dla mnie za mało było wyjaśnień pewnych kwestii i sporo niedomówień.

Jestem pewna, że książka znajdzie liczne grono wielbicieli, do którego ostatecznie ja się nie wpisuję.

Ta książka była dziwna, bardzo dziwna. Trudno mi nawet stwierdzić czy ostatecznie mi się podobała czy nie. Z początku byłam zachwycona okładką, wydaniem i całą oprawą, ale gdy zaczęłam czytać to niełatwo było mi się tam odnaleźć, nie wiedziałam co się dzieje, o co chodzi.

Główna bohaterka mieszka w wiosce, w której pod pretekstem wiary nadaje się kobietom specjalną rolę. Rolę wszystkiemu winnej. Ostatnio jest to rosnąca liczba śmierci mężczyzn, zaatakowanych przez zło spod czarnej góry.

Dziewczyna niedługo ma stać się jedną z czterech świętych, chroniących mieszkańców wioski, ale zanim to nastąpi jest świadkiem dziwnych zdarzeń oraz sytuacji nieakceptowalnej w jej społeczeństwie.

Wkrótce też odkrywa moc, która może pomóc jej ocalić Przystań.

Nie polubiłam się z główną bohaterką, jej przemiana była dla mnie zbyt gwałtowna i jej nie kupiłam. Uważam, że pierwsza część książki powinna być dokładniej opisana, dowiadujemy się z niej jedynie zarysów funkcjonowania wioski, skupiamy na otoczce religijnej, a nie wiemy czym zajmują się ci ludzie na co dzień i z czego żyją. Akcja jest też z początku bardzo urywana, coś się dzieje, po czym mamy dwa dni przerwy, aż następuje ciągłość i możemy na spokojnie zanurzyć się w historii. No może nie spokojnie, bo zaczyna się sporo dziać i ciężko jest oderwać się od lektury. Dużo tu symboliki, ukrytych przesłań, dużo też motywów, więc czasem można się zdziwić co autorka nam przygotowała w tej opowieści. Ciekawe jest to, że nie wszystko tu było jasne, że autorka zostawia nas ze sporą dawką pytań i przemyśleń, które możemy przenieść na otaczającą nas rzeczywistość. Bardzo podobały mi się także opisy, zwłaszcza te otaczające magiczny swiat, bo pozwalały stworzyć niezwykle obrazy w wyobraźni.

Amity pochodzi z miejscowości, w której Bóg jest na pierwszym planie. Jednak wiara tej małej społeczności nie jest normalna i z łatwością możemy dostrzec tu fanatyzm. Mieszkańcy wierzą, że to kobiety są winne złu tego świata i odpowiadają za jego upadek. Z tego też powodu młode dziewczyny muszą odpokutować, a cztery z nich zostają wybrane na święte. Amity ogromnie stara się dostać te "zaszczytne" miejsce, ale przez przeszłość rodziny nie ma lekko. Mimo to dziewczyna w końcu osiąga swój cel. W wiosce giną ludzie, a cztery święte nie są w stanie zaradzić sytuacji. Amity jednak nie poddaje się łatwo. Czy uda jej się ocalić wioskę?

Od razu zwróciłam uwagę na cudowne wydanie książki - intrygująca okładka i dużo światła na stronach są elementami, które ogromnie doceniam. Do tego strasznie spodobało mi się pozostawienie oryginalnych imion i pokazanie ich znaczeń za pomocą przypisów.

Książkę czytało się dość szybko, choć nie uniknęłam zagubienia.

Jeszcze chyba nigdy nie spotkałam tak dużej liczby ważnych postaci w książce, a przez to momentami nie wiedziałam kto jest kim i musiałam przerwać czytanie, żeby się zastanowić. Jednak muszę wspomnieć, że ja zwykle mam problem z zapamiatywaniem imion.

W książce dzieje się bardzo dużo, choć sam początek nieco mi się dłużył.

Strasznie spodobał mi się sam pomysł na książkę oraz jego oryginalność. Nigdy nie czytałam niczego podobnego, choć niektóre wątki są dość często spotykane. Wyczuwam tu klimat "Opowieści Podręcznej", choć nie miałam okazji jeszcze czytać książki, więc mogę mylić się w tej kwestii.

"Extasia" zdecydowanie należy do mrocznych i przerażających dystopii. Już od samego początku dostrzegamy zasady i wierzenia panujące w tym brutalnym świecie. Jednak gorliwa wiara nie powstrzymuje społeczności od strasznego traktowania kobiet, a także mnóstwo bestialskich zachowań. Wszystkie opisy czytałam z ogromnym niepokojem. Niektóre wręcz sprawiały mi wewnętrzny ból i wzbudzały odrazę pomieszaną z przerażeniem. Myślę, że dowodzi to temu, że autorka wykreowała świat na najwyższym poziomie, jednak nie będzie on odpowiedni dla każdego.

Ponadto możemy zaobserwować zupełnie inną społeczność. Jest to ukrywająca się w lesie grupa, która służy Diabłu. Czarownice uważają ludzi z wioski za największe zło, jednak same wcale nie są lepsze i bez najmniejszego oporu przelewają krew innych.

Amity zmienia się pod ich wpływem, a extasia staje się ważnym elementem jej życia.

W tej książce nie ma dobrych bohaterów. Większości zdecydowanie bliżej do złego charakteru, jednak przy swoich okropnych czynach są oni pewni, że robią to w imię większego dobra.

W prawdzie żadnej postaci nie polubiłam jakoś szczególnie, ale dobrze mi się czytało w towarzystwie Amity. Dziewczyna chce udowodnić swoją wartość i ostatecznie jest w stanie podjąć przemyślane decyzje. Do tego potrafi poświęcić się dla ukochanych osób i działać w ich obronie.

Wątek romantyczny nie przykuł jakoś szczególnie mojej uwagi, szczególnie że znajdował się na dalszym planie. Relacja głównej bohaterki była trochę nijaka i nie do końca widziałam jej podstawy.

Nieco bardziej podobał mi się wątek zakazanej miłości z początku książki (wlw), który miał duży wpływ na wiele późniejszych działań bohaterów.

Nie spodziewałam się takiego zakończenia, ale całkiem mi się spodobało. Może nie było idealne i osobiście poszłabym w inną stronę, ale jednak doceniam zamysł autorki.

Choć nie wszystko w książce skradło moje serce, to ostatecznie historia Amity podobała mi się. Znajdziemy tu wiele wartościowych przesłań, nad którymi warto się zastanowić. Książkę zdecydowanie polecam starszemu czytelnikowi. Dla młodszych osób może być ona zbyt brutalna, ale również niezrozumiała pod niektórymi względami.

Przystań to jedyna ocalała wioska. To mroczne miejsce przesiąknięte fanatycznymi wierzeniami, w którym cztery dziewczyny zostają wybrane do roli świętych. Niestety jest to funkcja, która pozwala mieszkańcom znęcać się nad nimi. Chcą tym samym zmyć z siebie grzechy, za które obwiniają kobiety. Z czasem okazuje się, że bycie świętą nie jest takim wielkim zaszczytem o jakim marzyła Amity. Razem z główną bohaterką przyjdzie się nam zmierzyć z wieloma niebezpieczeństwami i dowiemy się czym tak właściwie jest tytułowa Extasia.

Przede wszystkim chciałabym zaznaczyć, że nie jest to książka dla każdego. Zawiera ona drastyczne opisy w tym przemoc oraz znęcanie się fizyczne i psychiczne. Z tego powodu moim zdaniem jest ona przeznaczona dla czytelników 16+.

W powieści znajdziemy czarownice z prawdziwego zdarzenia, wątek LGBTQ+ oraz mnóstwo mrocznej i niebezpiecznej magii. Świat wykreowany przez Autorkę jest okrutny, a jego mieszkańcy jeszcze gorsi. Ciężko było mi czytać do jakiej roli zostały w nim sprowadzone kobiety, na szczęście nie wszystkie postanowiły godzić się na swój los. Bardzo spodobała mi się przemiana niektórych bohaterów. Niestety nie do końca przekonał mnie wątek miłosny. Moim zdaniem wziął się znikąd.

„Extasia” jest bardzo oryginalną książką po którą z całą pewnością warto sięgnąć (jeśli nie przeszkadzają Wam drastyczne sceny). Dla mnie to przede wszystkim opowieść o sile i solidarności kobiet. To historia z niesamowitym i bardzo zaskakującym zwrotem akcji, co czyni ją jeszcze bardziej wyjątkową.

Witajcie w Przystani, ostatniej ludzkiej enklawie, która została po Świecie, Który Był Niegdyś. Po epidemii i wielkich wojnach zapoczątkowanych przez grzechy kobiet, ludzkość wymarła, a przy życiu pozostali jedynie wybrańcy. Przystań, to osada pełna pobożnych ludzi, którzy żyją spokojnie w zgodzie ze świętym pismem. Cztery młode dziewczyny namaszczone na święte mają im przypominać o grzechach niegodziwych kobiet z przeszłości, a rany zadawane im przez mieszkańców podczas rytuałów są pokutą mającą oczyścić wszystkich z grzechów.

Amity, córka najważniejszego członka starszyzny, wkrótce ma zostać namaszczona. Dla dziewczyny ma to szczególne znaczenie, ponieważ chce ona przywrócić dobre imię rodzinie zhańbionej przez grzechy matki, która zadawała się z diabłem i popadła w szaleństwo. Amity nie widzi nic złego w okrutnej religii przystani, jest posłuszna i pogodzona z własnym losem. Jest gotowa na poświęcenie nie tylko w imię swojej rodziny, ale też dlatego, by jako święta uchronić mężczyzn przystani, którzy od jakiegoś czasu są okrutnie mordowani przez nieczyste siły. Jednak po jej namaszczeniu nic się nie zmienia, a zgonów jest wręcz jeszcze więcej. Podejrzenia zaczynają padać na nią, dziewczyna postanawia więc zrobić to, o co od dawna jest podejrzewana – zawrzeć pakt z diabłem i ocalić swój lud. Wkroczy jednak na ścieżkę, która da jej wiedzę, ogromną moc i wstrząśnie fundamentami poukładanego świata. Amity będzie musiała na nowo poukładać to, w co wierzy i zdecydować o co chce tak naprawdę walczyć. O Przystań? A może o samą siebie?

W „Extasi” łączą się bardzo różne motywy. Mamy tu dystopijny świat przyszłości, okrutną społeczność fanatyków religijnych, ale też równoległy świat pełen magii i wiedźmy, które chcą władzy i zemsty. O społeczności przypominającej sektę czytało mi się dosyć ciężko. Nie przepadam za tym motywem, zawsze wywołuje u mnie burzę uczuć, szczególnie kiedy w imię religii krzywdzone są niewinne kobiety. Tutaj religia Przystani opisana jest naprawdę dokładnie, a mi dosłownie włosy jeżyły się na głowie, kiedy czytałam o jej okrucieństwie i bierności kobiet, które uważają, że tak musi być. Zawsze z wielkim napięciem czekam na moment, kiedy bohaterki wreszcie dostrzegą, że coś jest nie tak i kiedy w ich sercach zacznie się rodzić bunt. Amity zeszło się dosyć długo, ku mojej wielkiej frustracji, ale warto było poczekać, by zobaczyć jak w jej sercu budzi się potężny ogień buntu.

Zdecydowanie najciekawszym motywem książki jest tytułowa extasia, czyli moc, którą wykorzystają główne bohaterki. Nie chcę zdradzać zbyt wiele, ale motyw czarownic i Avazel, czyli ich magicznego azylu, był najbardziej fascynujący w całej książce. Podobało mi się też, że autorka nie osądza nikogo zbyt pochopnie. Mamy podział na „dobrych” i „złych”, ale okazuje się, że nie można mierzyć wszystkich jedną miarą. Nie każdy w Przystani zasługuje na potępienie i nie każda wiedźma ma czyste intencje. Jestem zafascynowana tym motywem i jak dla mnie mógłby być jeszcze bardziej rozbudowany. Największym zaskoczeniem okazało się dla mnie jednak zakończenie, które okazało się mistrzowsko szokujące i całkowicie zmieniło moje spojrzenie na całą powieść.

Czy polecam „Extasię”? Tak, ale nie jest to historia dla każdego. Choć powieść jest klasyfikowana jako młodzieżowa, moim zdaniem powinni po nią sięgnąć czytelnicy nie młodsi niż 16+. Mamy tu sporo przemocy, ciężkie motywy religijne, dużo feminizmu i odrobinę pikanterii oraz wątki LGBTQ+. Książki nie zaliczę do „lekkich” lektur, wręcz przeciwnie, to dosyć ciężka emocjonalnie i skłaniająca do refleksji historia. Wiele wątków i motywów pokrywa się tu z inną przeczytaną przeze mnie ostatnio książką – „Godziną wiedźm” Alexis Henderson. Obydwie historie są do siebie bardzo zbliżone, chociaż wywołały we mnie nieco inne emocje. Nie są to łatwe historie, ale jeśli macie odwagę, koniecznie się z nimi zmierzcie. Gwarantuję, że to będą niezapomniane lektury.

"Extasia" - Claire Legrand, opowiada historie dziewczyny żyjącej w jedynej istniejącej na świecie wiosce. Reszta populacji wygineła podczas wojen. w Przystani, bo taką nazwe nosi osada, mówi się, że są wybrańcami samego Boga, oraz że winne zniszczeniu Świata Który Był Niegdyś odpowiadają kobiety. Wiara jest tam najważniejsza. Wierzą, że 4 święte uchronią wioskę przed Diabłem. Główna bohaterka, której imienia na początku nie poznajemy, ma zostać jedną z nich. Ludzie są do tego negatywnie nastawieni, przez to co dawniej zrobiła jej matka. W osadzie jednak, zaczynają ginąć ludzie. Obstawia się że to sam Diabeł i nikczemne zło. Dziewczyna postanawia sięgnąć po tajemniczą moc - moc kobiet, czarownic - aby uchronić swój lud....

Początek nieco mnie rozczarował, był po prostu słaby. Opisy budynków, osób, a szczególnie ich wyglądów, były dla mnie nieudolne. Jednak po kilkudziesięciu stronach, gdy akcja zaczęła się rozwijać, bardzo się wciągnełam w fabułę.

Mimo słabych początków, dało się dobrze wyobrazić bohaterów. O dziwo, późniejsze opisy były już lepsze. Świat, nierozbudowany, ale wystarczająco duży.

Przez lekki i łatwy styl pisania, z historią się płyneło bez żadnych problemów. Akcja cały czas kręciła się na wysokich obrotach, nudno było może tylko na początku. Zwroty akcji dosyć liczne, chociaż jeden z wątków który się pojawił w wyniku jednego z owych zwrotów, wydawał mi się bardzo odklejony od reszty, i mimo że logicznie się to kleiło, i budowało dalsze opowiadanie, to nie mogę wyzbyć się uczucia odrębności i niepasowania do klimatu książki.

Wątek romantyczny, oraz reprezentacja osób LGBTQ+, pojawiają się, jednak w małych ilościach. Romantyczność jest tylko wątkiem pobocznym, co myślę że warto zaznaczyć.

Końcówka w teorii zamknięta, ale dałoby się z tego wyciągnąć drugą część. Czuje spory niedosyt, oczekiwałam innego zakończenia, ale nie jestem mocno rozczarowana.

Dodam, że książka porusza temat fanatyzmu religijnego, przemocy. Przeczytana drugi raz dedykacja, już po skończeniu książki, sprawiła że miałam dreszcze na całym ciele. Wspieranie się nawzajem przez kobiety... piękne i okropne zarazem.

Myślę że jest to tytuł doskonały dla fanów magii, czarownic, i ogólnie fantastyki. Dobrze się przy nim bawiłam. Na pewno sięgnełabym drugi raz. Ostateczna ocena to 4/5⭐!