Entliczek pentliczek. Herkules Poirot. Tom 30

"Entliczek Pentliczek" to najnowsza część jubileuszowego wydania książek Agathy Christie przez Wydawnictwo Dolnośląskie.

Sekretarka Herculesa Poirota zaczyna robić więcej błędów w swojej pracy, powodem jest niepokojąca sytuacja w domu studenckim, który jest po opieką jej siostry. Zaczynają ginąć przypadkowe przedmioty, a z czasem nawet i (już nie przypadkowi) ludzie. Poirot postanawia przyjrzeć się tej sprawie, by odciążyć nieco z serca swojej sekretarce. A i sama sytuacja wydaje się mu niemniej interesująca.

Kolejna książka Agathy Christie, która mnie nie zawiodła. Genialna mistrzyni kryminałów cały czas broni swojego tytułu w moim osobistym rankingu, a to za sprawą świetnie przemyślanej zbrodni, naszpikowanej detalami, szczegółami i gentlemeńską atmosferą. Entliczek Pentliczek to kolejna książka, która sama w sobie jest zamkniętą łamigłówką. Daje czytelnikom wszystkie poszlaki, przedstawia świadków i puszcza w naszym kierunku oczko typu "teraz Twoja kolei"!

Książce daleko do moich ulubionych pozycji Christie, ale to wciąż najwyższy poziom kryminałów - szczebel mistrzowski. Brakowało mi Poirota, którego było stosunkowo mało. Także liczba bohaterów była na tyle duża, że można się w tym pogubić ale to wciąż niezapomniana pozycja i swoisty znak czasów lat 50 gdzie temat różnorodności rasowej i narodowościowej był podejmowany zgoła inaczej.

Polecam twórczość Agathy Christie każdemu jak tylko mogę, a sroki okładkowe mają dodatkowy rarytas w postaci tych jubileuszowych przecudnych okładek! Entliczek Pentliczek może nie być najlepsza pozycją do rozpoczęcia podróży z mistrzynią kryminałów, ale jest zdecydowanie warty uwagi!- najwyżej później niż prędzej.

To moje trzecie spotkanie z twórczością Agathy i poraz trzeci się nie zawiodłam. Już od pierwszych stron autorka podsuwała jakieś sugestie, które na końcu Herkules Poirot połączył w sensowną całość. Roztrzygnięcia tej zagadki było dla mnie zaskoczeniem, pomimo kameralnego grona bohaterów i wskazówek nie udało mi się niczego przewidzieć. Książkę czytało mi się szybko i przyjemnie, myślę, że idealnie sprawdziłaby się na jeden wieczór.

Historia zaczyna się od tego, że panna Lemon popełnia 3 błędy w liście do Herkulesa Poirota i od tego momentu rozwija się dość ciekawie, bo tłem całej historii staje się dom studencki, w którym mieszkają ludzie o różnej narodowości. Nagle zaczynają ginąć różne przedmioty. A następnie ludzie. Słynny detektyw musi poruszać się po skomplikowanych relacjach i motywach mieszkańców i pracowników akademika, aby odkryć prawdę stojącą za tajemniczymi zniknięciami. Czy Poirot rozwiąże zagadkę?

Bardzo podobało mi się, jak Christie wprowadziła dość eklektyczną mieszankę postaci. To było naprawdę ciekawe rozwiązanie! Umiejscowienie powieści i schroniska również wydaje się być świeżym pomysłem u Christie. Sam Poirot jest nadal top postacią, detektywem o nadludzkiej wnikliwości, błyskotliwości oraz niezwykle bystrym umyśle. Detektyw wydaje się czasem tylko bawić swoim wąsem, ale prawda jest taka, że jego głowa pracuje na najwyższych obrotach. Zawsze czekam z ogromną niecierpliwością na rozwiązanie zagadek i śledztw przez małego Belga. Tu również nie mogłam się doczekać finału.

Po prostu uwielbiam Poirota - dla mnie jest niesamowicie wykreowaną postacią i niestety czułam jego lekki niedosyt w tej pozycji. Aczkolwiek było dużo innych ciekawych interakcji oraz dialogów między innymi bohaterami, więc zostało to zrekompensowane przez autorkę.

I jak zawsze, jej proza jest jasna, zwięzła i wciągająca. Utrzymuje czytelnika zaangażowanego od początku do końca. Jej charakterystyczny styl powolnego ujawniania wskazówek i zwrotów akcji jest tu w pełnej krasie, a czytelnicy będą się cieszyć próbując razem z Poirotem rozwiązać zagadkę.

Jak zawsze bawiłam się wyśmienicie - coś jest w książkach Christie, że relaksują większość czytelników, jak mało kto potrafi.

Entliczek, pentliczek, czerwony stoliczek, na kogo wypadnie, na tego bęc! Znam tą wyliczankę bardzo dobrze i nieraz użyłam jej w dzieciństwie. 😄

Gdy słowa wyliczanki padają z ust Herkulesa Poirota nie wróży to nic dobrego, bo „bęc” wcale nie będzie oznaczało jak w zabawie w chowanego, że szukasz, ale będzie zwiastowało twój koniec. 😬

Lubię w książkach Christie jej wszechstronność względem miejsc akcji. Tym razem padło na studencki pensjonat, w którym zaczynają znikać przypadkowe rzeczy. Detektyw Poirot interesuję się tym miejscem z powodu swojej długoletniej sekretarki, której siostra pracuje w tym pensjonacie. Jednocześnie przypadkowość znikających rzeczy jest tak intrygująca, że dla detektywa to sama przyjemność w znalezieniu związku między nimi. Oczywiście po poznaniu studentów Poirot wyczuwa zbrodnię w powietrzu i ostrzega gospodynię. Na kogo wypadnie „bęc” musicie się sami przekonać.

Zaskoczyła mnie tutaj dwufazowość działań zbrodniarzy, chociaż odkrycie kim jest morderca już nie, aż tak bardzo. Trochę z powodu mojej dedukcji i zastosowania przez Christie jednej z jej metod, które już dobrze znam, chociaż na samym końcu nie obyło się bez ciekawej analizy na temat przeszłości winnej osoby.

Za to „Entliczek pentliczek” nadrabia miejscem akcji i jeszcze drugą odsłoną tego z czym wiązały się plecaki studentów. Małym minusem było słabe odznaczenie w tekście przesłuchań lokatorów, bo były momenty, że dopiero po chwili łapałam się na tym, że rozmowa jest już z inną osobą, a plusem była intryga z podmianą substancji w butelkach, którą musiałam sobie przeczytać dwa razy, by zrozumieć, gdzie ostatecznie co się znalazło. 😆

Książki Christie są zdecydowanie moim comfort read. ☀️

3,5/5

„Najpierw giną przypadkowe, zdawałoby się, przedmioty, a później giną zupełnie nieprzypadkowo, jak się okazuje, ludzie”.

Jest to sprawa inna nich dotychczas i z początku wydaje się dość błaha. Co wspólnego może mieć ze sobą pantofelek (jeden z pary) ze stetoskopem, starymi flanelowymi spodniami i pociętym plecakiem? Na pierwszy rzut oka nic, najprawdopodobniej ktoś po prostu lubi robić psikusy, ale po co?

Dla Herculesa Poirota jest to absolutnie ciekawy i niezwykle intrygujący przypadek, dlatego postanawia przyjrzeć się tej sprawie z bliska. Jednak historia zaginionych przedmiotów okazuje się bardziej skomplikowana niż na początku się wydawała, a w momencie kiedy pojawia się pierwsza ofiara okazuje się, że chodzi o coś więcej. Jednak o co i jaki był motyw, a najważniejsze pytanie kto za tym wszystkim stoi?

Hercules Poirot świetnie prowadzi nas przez całą sprawę, uwielbiam jego spryt i zaangażowanie. Nic dla niego nie jest bez sensu. Wszystko ma jakiś swój cel i porządek tylko trzeba go odnaleźć .

Dla mnie jest to postać absolutnie fenomenalna i zdecydowanie najlepsza jaką można znaleźć w książkach Agathy Christie a w tej jest go naprawdę sporo co bardzo mnie ucieszyło.

Jak już wspomniałam jest to sprawa wyjątkowa, niestety jednak nie do końca mnie urzekła. Rozwiązanie całej zagadki lekko mnie rozczarowało i nie chodzi nawet o to, że połowicznie odkryłam kto był sprawcą, ale niektóre wątki miałam wrażenie, że nie zostały do końca rozwinięte a inne z kolei pojawiały się nagle bez wcześniejszego wprowadzenia przez co czułam się strasznie zmieszana, skąd w ogóle pojawił się taki pomysł i jakim cudem ktoś połączył te dwie rzeczy? Niestety moim zdaniem na tle innych historii wypada trochę słabiej i jest to jedyny minus, który wpłynął na moją ocenę.

Mimo to uważam, że warto ją przeczytać tak samo jak inne książki tej autorki, chociażby dla samego Poirota, ale również dla porównania i wybrania swojej ulubionej historii, bo pamiętajmy, że to co dla kogoś było na minus, dla kogoś innego może być ogromnym plusem.

ig: goosediaries_