Echo przyszłych wypadków. Trylogia Licaniusa. Tom 2

Mniejsze zło i większe dobro - chyba nie ma niczego gorszego na świecie.

Nie ma też niczego lepszego niż wieczór w fotelu z tą książką. O borze szumiący liściasty, co tu się zadziało! Historia Daviana, Wirra, Ashy i Caedena jest mocno rozbudowana. To jest prawdziwe epic fantasy i to w najlepszym wydaniu! Autor jednak ten ogrom wątków połączył tak, że ja do teraz zbieram koparę z ziemi. Jakim cudem można napisać coś takiego i się nie pomylić?! No jak?!

Przy opinii o pierwszym tomie pisałam, że historia trochę schematyczna. Odwołuję, biję się w pierś i przepraszam. Nic tu schematycznego nie ma. Drugi tom trylogii przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. Islington prowadził mnie za rękę przez wszystkie strony, po kawałeczku pokazując jak kolejne elementy układanki wskakują na swoje miejsce.

Dla mnie to była wymagająca lektura, ale każda minuta jej poświęcona to skarb. Nie będę pisać nic o treści, żeby nie spoilerować tym, którzy nie czytali pierwszego tomu. Powiem za to tak: czytajcie! Bo to jest majstersztyk! Jedna z najlepszych książek, jakie w życiu czytałam. Chyba więcej nie muszę dodawać 🥰

Już na wstępie powiem, że gdy sięgałam po tę książkę bałam się, że zbyt zagubię się w fabule i nie będę za wiele pamiętać z poprzedniego tomu, jednak dzięki przypominajce znajdującej się na początku oraz spisie postaci i słownikowi pojęć, dałam sobie z tym radę i nie miałam problemów ze zrozumieniem większości rzeczy.

Akcja, choć z początku dość wolno się rozwijała, to z czasem coraz bardziej nabiera tempa i nie sposób oderwać się od lektury. Bardzo podobał mi się wątek z Barierą (szczególnie pod koniec książki) i uważam, że został ON bardzo ciekawie i interesująco poprowadzony.

Tak samo bardzo pozytywnie zaskoczyli mnie bohaterowie, którzy tym razem byli dużo lepiej wykreowani w stosunku do poprzedniej części i czytelnik mógł trochę lepiej ich poznać i zrozumieć. Szczególnie postać Caedana wywarła na mnie duże wrażenie, bo więcej zdarzeń z jego przeszłości powoli zostało wyjaśnione i bardzo spodobało mi się to jak ON te fakty odebrał, jak i również jego przemyślenia i wątpliwości nad tym, co jest właściwe.

Postać Ashy również niezwykle mi się podobała i jeszcze bardziej zyskała moją sympatię, podobnie jak Wirr, który w związku z obraniem nowej roli musiał mierzyć się z wieloma przeciwnościami.

Podsumowując, myślę, że uwielbiam ten tom tak samo jak poprzedni, jednak jeśli miałabym się czegoś przyczepić, to zabrakło mi w nim szerszego rozwinięcia pewnego wątku, który niezwykle mnie zaciekawił, ale wychodzi na to, że będzie to miało miejsce w trzecim tomie, więc przymykam na to oko i pozostaje mi po prostu uzbroić się w cierpliwość 😉. Jest to w dalszym ciągu rozrywka na naprawdę wysokim poziomie, wymagająca wprawdzie dużego skupienia, ale za to dająca wiele satysfakcji z odkrywania tajemnic fantastycznego świata. Gorąco polecam! ♥️

Pamiętam doskonale, kiedy zwróciłam swoją uwagę na książkę Jamesa Islingtona pod tytułem „Cień Utraconego Świata”, okładka sprawiła, że nie mogłam oderwać od niej wzroku. Kiedy nasyciłam nią oczy zajęłam się czytaniem opisu i to było to. Wiedziałam, że coś tak dobrego nie może się okazać niewypałem. Uwielbiam fantastykę, ciekawią mnie bohaterowie, zmagania, z którymi będą musieli się zmierzyć. Nie mogłam, więc przejść obok książki i autora obojętnie, o nie. Po lekturze wiedziałam, że ten czas nie był stracony, nieco niecierpliwe wypatrywałam drugiego tomu Trylogii Licaniusa. „Echo przyszłych wypadków” było tym, czego potrzebowałam. O czym opowiada książka?

W „Echu przyszłych wypadków” ponownie spotykamy się z bohaterami: Davianem, Wirr, Caedanem i Ashą. Musze Wam zaznaczyć, że fabuła nie jest tylko wciągająca, ale także w pewnym stopniu skomplikowana, postaram się przybliżyć Wam ją odrobinę, abyście nabrali apetytu na więcej. Bohaterowie starają się ze wszystkich sił powstrzymać zło, które konsekwentnie zbliża się wielkimi krokami. Po trudach walki, którą przyszło im stoczyć z armią Ślepców przyszedł czas na to, aby stanąć na nogi, wygoić wszystkie rany i zacząć działać. Każde z nich na swój własny sposób stara się postępować słusznie. Caedan chce odzyskać swoją przeszłość, utrata jej mocno mu ciążyła, nie wiedział, kim jest, nawet we własnym odczuciu był obcy. Czy faktycznie warto gnać za przeszłością, kiedy przyszłość jest pod wielkim znakiem zapytania? Są takie tajemnice, które nie powinny zostać odkryte, czy ta jest jedną z nich? Davian wyrusza do Tol Shen, musi zrobić wszystko, co w jego mocy, aby Brama nie upadła. Nie należy to do łatwych, zwłaszcza, kiedy Rada Starszych zajmuje się czymś innym, prowadząc wewnętrzne gierki. Asha stara się uzyskać cenne informacje na temat tajemniczych Cieni, czy jej się powiedzie? Czy te informacje okażą się przydatne? Czy ten świat upadnie?

„Echo przyszłych wypadków” jest bardzo złożoną powieścią, ale jest to jeden z wielu jej pozytywów. Autor bardzo wysoko postawił sobie poprzeczkę pierwszym tomem trylogii, w moim odczuciu była to niesamowita książka i miałam niewielkie obawy, że nie będę potrafiła się wciągnąć. James Islington sprawił, że wspomnienia zaczęły do mnie wracać, a reszta po prostu jakoś poszła. „Cień Utraconego Świata” był zaledwie pierwszym kawałkiem niesamowicie udanego wypieku, którego chciałam konsumować bez końca. Z perspektywy „Echa przyszłych wypadków” wiem, że to był niesamowity wstęp, którego teraz czytelnicy otrzymali rozwinięcie. Autor utrafił obudzić w czytelniku tyle emocji, które czasem mnie przytłaczały, wciskałam się w fotel zniecierpliwiona kolejnych kroków bohaterów. Chciałam dowiedzieć się, co dalej się wydarzy, za stronę, dwie im bliżej byłam końca, tym bardziej karciłam się, że powinnam zwolnić i nieco dłużej pozostać w tym świecie. James Islington dał czytelnikom dokładnie to, czego oczekiwali i potrzebowali od epickiej książki. Mamy niesamowitą fabułę, nowe i niezmierzone światy, potężną magię, dobrze rozrysowanych bohaterów, którym kibicujemy, przygodę, walkę o wszystko.

Na przestrzeni tysiącleci możemy obserwować jak odmienność nie jest akceptowana, jak walczy się z nią i ją unicestwia. O jakiej odmienności mowa? Mam na myśli każdą, również tę niezdefiniowaną. Każdy pewnie rozumie przez "odmienność" coś innego. Czy widzicie nieświadomą w tym przypadku grę słów? Mówi ona o tym, że wszyscy jesteśmy inni od innych i jest to naturalne. W końcu czym by był świat, gdybyśmy byli nadmiernie do siebie podobni? Bez wątpienia jakimś nudnym miejscem bez finezji i piękna. Jeśli w ogóle byłby w stanie istnieć.

Bariera słabnie – coraz więcej osób w to wierzy i jest gotowa coś z tym zrobić. Lecz niestety to więcej nie oznacza, że wystarczająco dużo. Nadal wiele osób uważa to za mrzonki i wymysły szaleńców lub za manipulację polityczną. W tym samym czasie Davian szkoli swoje umiejętności i niecierpliwie oczekuje na wieści właśnie spod Bariery. Wirr stara się wprowadzić wszystkie zamierzone plany i utrzymać stanowisko, co robi się coraz trudniejsze. Nie jest mile widziany wśród swoich poddanych, a pogłębia to jeszcze niepochlebna opinia jego matki. Asha również stara się utrzymać swoje stanowisko, ale o wiele bardziej interesuje ją odkrycie, co się stało z Azylem, a co za tym idzie, gdzie są Cienie. No i Caeden, który pragnie odzyskać jak najwięcej wspomnień, by ostatecznie dowiedzieć się, kim jest i jaki był jego plan, który w tej chwili wygląda na szaleństwo. Co z tego wyniknie? Czy uda się utrzymać Barierę?

Premiera drugiego tomu "Trylogii o Licaniusie" była chyba najbardziej wyczekiwaną przeze mnie premierą końca tego roku. Pierwszy tom zachwycił mnie rozbudowanym uniwersum, niekonwencjonalnymi rozwiązaniami oraz genialnie wykreowanymi bohaterami. Dlatego nie mogłam się doczekać, co będzie dalej i jak poradzą sobie moi książkowi przyjaciele w świecie, który z każdą chwilą staje się inny niż dotychczas im znany. Co mogę powiedzieć po przeczytaniu "Echa Przyszłych Wypadków"? Chyba najbardziej wyczekiwaną przeze mnie premierą 2022 roku jest trzeci tom cyklu. Myślę, że to wystarczająco dużo tłumaczy.

Bardzo lubię styl, którym posługuje się pisarz, choć przyznam, że wymaga ON ode mnie olbrzymich pokładów skupienia i zaangażowania wyobraźni. Cechuje się dopracowaniem i mocno rozbudowanymi zdaniami, co cenię wyjątkowo w literaturze, ale też przyznaję, że przez to czytałam powieść niesamowicie długo jak na moje możliwości. Pewnie z tego powodu mam wrażenie, że tym razem język autora był trochę nierównomierny, wręcz niestabilny. Były momenty, gdy dosłownie przepadałam w lekturze książki i nie zdawałam sobie sprawy, że za mną już 200 stron, a innym razem czytałam, czytałam i czytałam i przeczytałam dziesięć stron.

Natomiast fabuła to ciężki orzech do zgryzienia, a raczej analizy wydarzeń, które tam miały miejsce. "Echo Przyszłych Wypadków" przedstawia niesamowicie skomplikowaną historię. Zaryzykuję nawet stwierdzenie, że chyba najbardziej skomplikowaną w mojej czytelniczej historii książek fantasy. To był kolejny aspekt, który sprawiał, że musiałam utrzymywać prawie przez cały czas skupienie i każdy rozpraszacz sprawiał, że traciłam wątek. Wrażenie zagubienia dodatkowo potęgowało występowanie w dużej liczbie imion, co jak część z Was wie, dla mnie jest problemem. Przez to miałam poczucie, że jednak w tym przypadku powieść jest zbyt długa.

Mimo tych pojedynczych wad, które wymieniłam, nadal jestem pod olbrzymim wrażeniem całości i mam tutaj na myśli i całe uniwersum, i samą historię. Wyjątkowo cenię zabieg literacki związany ze wspomnieniami Caedena. Niesamowicie było spojrzeć na tego bohatera z tak wielu perspektyw, ale też jego wspomnienia dawały szansę, by zrozumieć, dlaczego przedstawiony świat wygląda teraz tak jak wygląda. To wszystko to naczynia powiązane tworzące niezwykłą sieć pomiędzy różnymi osobami, wydarzeniami i nawet przyszłością. Poza tym spowodowane tym zabiegiem przeskoki czasowe pozwalały zaobserwować, jak pisarz pewnie czuje się w swojej opowieści i jak sprawnie porusza się po wspomnianej sieci powiązań. Zarazem nie boi się łamać pewnych stereotypów występujących w gatunku fantasy. Niestety nie jestem w stanie przedstawić Wam tego na konkretach, bo właśnie jest to bardziej intuicyjne, abstrakcyjne niż uchwytne.

Lubię przy tym gatunku powtarzać, że tak naprawdę mimo załamania zasad rzeczywistości opowieści fantasy są odzwierciedleniem realu. Historia lubi się powtarzać, a mechanizmy psychologiczne i polityczne pozostają takie same. To wszystko można odbierać jako wielką metaforę i gdy podniesie się kurtyna iluzji oraz wyobraźni wyraźnie widać nasze własne życie. "Echo Przyszłych Wypadków" jest tego najlepszym dowodem. Ukazuje, do czego może doprowadzić strach przed nieznanym. Boimy się tego, o czym nie mamy dostatecznie dużo informacji, wygłaszając czasami nieprzemyślane opinie. Niekoniecznie staramy się poznać nieznane, tylko z góry zakładamy, że to zagrożenie. I jakkolwiek jestem zdania, że ostrożność jest bardzo pożądana, to czasami przekraczamy granicę. Za tym powstaje mechanizm nienawiści do odmienności. Powstaje brak tolerancji, bliżej nieokreślony lęk oraz cierpienie i przemoc. W tym momencie zaczynają się decyzje, a niekiedy trudno określić, co jest odpowiednie, a co nie, co jest moralne, a co po prostu złe. Mniej więcej powieść przedstawia właśnie to zjawisko.

Lecz przechodząc do mniej katastrofalnych tonów, muszę ukazać swoje uwielbienie do kreacji postaci. Widać, że każdy bohater został stworzony w sposób dogłębnie przemyślany, co pozwoliło wykreować osoby ludzkie, wielowymiarowe i będące symbolem wnikliwej obserwacji ludzkich charakterów. Najbardziej ze wszystkich cenię Caedena, co pewnie jest oczywistym wyborem. Jego historia jest najbardziej wielowymiarową opowieścią o jednym człowieku, więc możemy jako czytelnicy spojrzeć na niego z wielu perspektyw i poprzez pryzmat wielu ocen moralnych. Wtedy wyłania się postać o niesamowicie skomplikowanej i tajemniczej osobowości. Trochę odmiennie jest z Wirrem, który dzięki swoim rozważaniom świadczącym o jego inteligencji i naturalnym ciepłem, zyskał moją sympatię.

"Echo Przyszłych Wypadków" to epicka opowieść o przyjaźni, wspólnym celu, tolerancji i wzajemnym zrozumieniu. Niesie ze sobą wiele wartościowych rozważań i daje olbrzymie pole popisu dla wyobraźni, kreując świat dobrze nam znany, ale zarazem całkowicie odmienny od codzienności. Teraz nie pozostaje mi nic innego, jak niecierpliwie oczekiwań na zwieńczenie tej opowieści.

Po pierwszym tomie wiedziałam, że ta seria stanie się moją jedną z ulubionych i każdy kolejny tom to będzie kolejne mistrzostwo.

Jestem pełna podziwu autora za stworzenie tak skomplikowanego świata, na początku jak wzięłam to cudo do rąk chciałam wrócić się do poprzedniego tomu i przeczytać go jeszcze raz, aby przypomnieć sobie wszystkie ważne wątki, te szczegóły, które mi poniekąd umknęły. Miłe zaskoczenie, z którym pierwszy raz się spotkałam – skrót poprzedniego tomu na początku książki. Choć nie był ON szczegółowy, to zawierał wszystkie informacje, których potrzebowałam. Mózg zaczął się otwierać i można było zabrać się za następny tom z przejrzystym umysłem, w miarę poukładanym – jak to tylko możliwe przy tej historii.

Ta książka jest z serii: kiedy masz wątek, który nieziemsko wciąga i czytasz na jednym wdechu, po nim następuje kolejny równie interesujący i nagle nie wiesz gdzie jesteś, która jest godzina i co Ty tak właściwie robisz. Nie powiem musiałam od czasu do czasu odłożyć tę książkę choć powrót do rzeczywistości był ciężki.

Ma bardzo dużo wątków rozciągniętych na kilka płaszczyzn, które łączą się w jedną całość. Ta droga każdego z bohaterów jest inna, ale też dzięki temu możemy poznać każdą perspektywę, szczegóły są dopracowane, a humor w całej historii przypadł mi bardzo do gustu. Nie wiesz co Cię spotka na kolejnej kartce historii, autor jest nieprzewidywalny, a też mam wrażenie, że nie masz czasu zastanowić się, czy to będzie tak, czy inaczej, ponieważ jest za dużo akcji, etapów historii, które nie wiesz jak się rozwiną i czy nie mają jakiegoś głębszego sensu.

Stary świat łączący się z nowym. Starzy bohaterowie i Ci nowi. Przeszłość z teraźniejszością wplątane w przyszłość, która nie wiadomo jaka będzie. Wiele płaszczyzn jednego wątku, barwni bohaterowie i magia czysta w swojej postaci i nie jest jednakowa. Nie wiesz, czy jutro nie będzie inna, a zaskoczenie w tej historii jest na porządku dziennym.

Czekam na finał z niecierpliwością i aż się boję co autor wymyślił.