Dziewięć. Wściekłe psy. Tom 2

Chyba każdy, kto przeczytał pierwszą część serii, nie mógł się doczekać drugiej. Wielkie wrażenie na mnie robi fakt, że przy tak dużej ilości bohaterów i wątków, nie tylko się w tym wszystkim nie pogubiłam, ale jeszcze autor zgrabnie spiął je w całość i sprawił, że powieść jest spójna. Nie ma tutaj żadnego elementu, który bym wycięła. Wszystko jest po coś i koniec końców się to okaże. Trudno nie odnieść wrażenia, że Mieczysław Gorzka jest obecnie jednym z najciekawszych autorów powieści kryminalnych w Polsce:)

„Dziewieć! Pamiętasz taką sprawę? Dziewięć, gliniarzu, wasz największy koszmar! Dziewięć właśnie wraca!”

Karolina Nowacka, córka wrocławskiej milionerki, znika po jednej z imprez, na której się bawiła. Wkrótce jej matka dostaje żądanie okupu – pięć milionów euro. Nowacka nie ufa policji i do odszukania córki zatrudnia byłego policjanta, aktualnie prywatnego detektywa Adama Markiewicza. Poszukiwania dziewczyny prowadzi również wrocławska policja, a jako że trop prowadzi do sprawy sprzed lat, włącza się w nią nadkomisarz Marcin Zakrzewski. Równolegle do śledztwa w sprawie nastolatki, Zakrzewski prowadzi prywatne śledztwo, w sprawie zabójcy swoich kolegów, nie wierząc, że sprawca, który został ujęty, jest tym, który stał za wszystkim. No i wciąż nie ujęto sprawców polowań na ludzi sprzed lat.

Czy Zakrzewskiemu uda się odnaleźć nastolatkę, bo jeśli Karolina została porwana przez „Dziewięć”, to czas działa na ich niekorzyść, w końcu pseudonim „Dziewięć” wziął się stąd, że porywał nastolatki „i zawsze po dziewięciu dniach od porwania znajdowano ich zwłoki w łatwo dostępnych miejscach.” Dodatkowo, we wszystkich śledztwach na jaw wychodzą zaskakujące fakty.

„Dziewięć” to bezpośrednia kontynuacja powieści „Polowanie na psy”. W tym tomie sprawy przybierają jeszcze szybszego tempa i stają się bardziej mroczne. Podobnie jak w poprzednim tomie, mamy nawiązania do śledztwa sprzed lat i tajemniczej grupy organizującej polowania na ludzi oraz aktualne śledztwo. Ilość wątków i motywów przyprawia o zawrót głowy, jednak cała narracja jest spójna i logiczna. Choć znowu śledztwa napędzane są nie tylko przez dowody, ale i intuicję Zakrzewskiego, każda scena jest przemyślana, a gdy czytelnik myśli, że już zna rozwiązanie wszystkich zagadek, to pojawia się wolta, która zmienia wszystko.

Małe ostrzeżenie: sceny dotyczące Karoliny i jej porywacza epatują brutalnością i wulgarnym językiem, pojawiają się również sceny gwałtu. Osoby wrażliwe, mogą poczuć się nieswojo.

Po raz kolejny Gorzka udowadnia, że jest zarówno mistrzem narracji jak i tworzenia wciągającej historii. Bohaterowie bardzo realistyczni ze wszystkimi wadami i zaletami.

Wszystko wskazuje na to, że finał śledztwa rozpoczętego w pierwszym tomie znajdzie się w tomie trzecim „Ostatni świt”, po który już sięgam!

Serdecznie polecam!

Pan Mieczysław Gorzka znów przygotował dla czytelników niesamowity przejazd na rollercoasterze – pełen wrażeń, intryg, kłamstw i niewyjaśnionych spraw sprzed lat. Jak tym razem słynny policjant Zakrzewski poradził sobie z tą sprawą?

Uprowadzona zostaje Karolina, córka znanej milionerki, Doroty Nowackiej. Wynajmuje ona detektywa Adama Markiewicza. Prywatnie prosi o pomoc również swojego dawnego przyjaciela, nadkomisarza Marcina Zakrzewskiego. Ten odmawia, ale dręczony wyrzutami sumienia zaczyna interesować się porwaniem.

Bardzo szybko odkrywa skomplikowaną siatkę podejrzanych powiązań Nowackiej i nieczystą grę policji.

Zauważa, że okoliczności zdarzenia są takie same jak osiem lat wcześniej, kiedy grasował zabójca nastolatek. Tylko że ta sprawa została rozwiązana. Czy jednak na pewno? Czy uda mu się odnaleźć sprawców i ocalić Karolinę?

Historia jest wciągająca, zaskakująca i bardzo dynamiczna. Zaczyna się spokojnie, ale wystarczy sekunda i autor odpala bombę, zostawiając czytelnika skołowanego. Gorzka znów napisał kryminał na bardzo wysokim poziomie, który intryguje z każdą kolejną stroną coraz bardziej. Po raz kolejny tak genialnie ukrył sprawcę, co sprawiło, że znów dałam się zwieść. Pan Mieczysław to istny mistrz!

Książka daje niesamowity dreszczyk emocji. Kiedy już zaczniesz lekturę, nie możesz przestać. W głowie pojawia się tylko jedna myśl: „jak to się zakończy?”. Czytasz jak na szpilkach. Jednak gdy już jesteś prawie na końcu opowieści, myślisz sobie: „czy to już?”. Akcja pędzi jak szalona, co rozdział to ciekawsze rzeczy, które bardziej nakręcają i sprawiają, że nie sposób się oderwać.

Cała recenzja na: CzasoStrefa

Nastoletnia córka znanej wrocławskiej milionerki zostaje porwana. Matka dziewczyny nie chce pomocy policji, wynajmuje za to agencję detektywistyczną, a nieoficjalnie prosi o pomoc swojego dawnego znajomego - Zakrzewskiego.

Co tu się odgorzkowało! Godzinami można by rozprawiać na ten temat, ale lepiej to po prostu przeczytać. Działo się dużo. Nie wiem jak autor to robi, ale potrafi skomplikowaną fabułę i multum postaci przedstawić w taki sposób, że nie dość, że to wszystko jest spójne, to jeszcze nie sposób się w tym pogubić. Czapki z głów, Panie Gorzka.

Kreacja Zakrzewskiego wręcz fenomenalna. Jak mnie się podoba kierunek, w jakim to idzie. Rzadko zdarza mi się aż tak zachwycić głównym bohaterem, ale też i rzadko komisarz w kryminałach bywa tak do bólu prawdziwy.

Dla mnie to są najlepsze kryminały, jakie kiedykolwiek czytałam. Ba! Nawet czytamy rodzinnie, bo mój tato wciągnął się tak samo jak ja, albo i jeszcze bardziej, bo przeczytał szybciej ode mnie. Zdanie na temat pióra Gorzki mamy identyczne i tu zacytuję mojego tatę: „dobre to mało powiedziane”.

Czytajcie!