Dziewczyny z łagrów

Historie kobiet z łagrów to niezwykle poruszająca literatura faktu, reportaż najwyższej próby. Autentyczne opowieści uczestników i świadków wydarzeń, które nigdy nie powinny się wydarzyć. Ostatnio w literaturze głos kobiet brzmi mocno i coraz głośniej, odkrywamy "herstorie" i to jest przykład na tego rodzaju literaturę. To wspomnienia, które trzeba zachować przed zapomnieniem, by tragedia nigdy się nie powtórzyła. 

Bardzo trudna, wymagająca lektura, ale właśnie taki jest ten tragiczny kawałek historii, a właściwie "herstorii". Bardzo doceniam autentyczne opowieści uczestników i świadków wojennej historii łagrów i lagrów, w których dotąd niewiele było perspektywy i losów kobiet. Polecam tym, którzy zaczytują się literaturą faktu - wspaniały warsztat reportażowy. 

Poruszająca książka, której historie zapadają w pamięć. Pokazuje, w jaki sposób ludzie - kobiety są pozbawiane człowieczeństwa przez komunistyczny system. Historie są ciężkie i doprowadziły mnie do łez. Można przez to docenić swoje zwykłe życie, które tym bohaterkom zabrano:(.

To kolejna książka z serii Prawdziwe Historie, opowiada o losach dziewczyn, które trafiły do Łagrów. Niesłusznie skazane na okrutny los, cierpienie, poniżanie, walczyły o przetrwanie swoje i bliskich. Po każdej historii z tej serii jestem wdzięczna za to co mam.

Bardzo lubię historie prawdziwe, chociaż wzbudzają tak wiele emocji, z którymi trudno sobie poradzić. Książka jest wstrząsająca, potwornie smutna. Kilkakrotnie płakałam w czasie czytania. Najgorsze jest czytanie ze świadomością, co naprawdę obecnie dzieje się na świecie.

Bardzo bolesny temat, który wywołał u mnie potok łez. Sama jestem kobietą i nie wyobrażam sobie tego, że miałabym przeżyć coś takiego jak główne bohaterki. Są one godne podziwu jak dla mnie. Przygotujcie się na ogromny szok podczas czytania tej książki.

Kobiety, które okradziono ż życia. Kobiety niewinne, które ukarano, bo nie były dopasowane do systemu. Kobiety, którym pomimo wszystkiego nie zabrano najważniejszego. Kobiety, które przetrwały… Autorka opowiada historie kobiet, które zostały osadzone piekle, gdzie musiały walczyć o każdy kolejny dzień. Wśród bohaterek znalazły się [Adres usunięty]. Zajara Wiesiołowa, Ela Markman, Jelena Korybut- Daszkiewicz, Natalia Gorbaniewska, Janina Misiak, Galia Sofonowa.

Nie trzeba nikomu tłumaczyć, że w ZSRR człowiek nie znaczył zupełnie nic. Życie, plany i marzenia poszczególnych ludzi nie liczyły się. Ludzie byli niewolnikami systemu, w którym bardzo łatwo można było zostać ,,wrogiem’’. Tak właśnie było z bohaterkami Dziewczyn z łagrów. Obiektywnie rzecz ujmując nie robiły nic złego, ale inne zdanie na ten temat miała ,,władza’’ radziecka. Każda z bohaterek niczym zbrodniarz została oskarżona i osadzona w miejscu, które na dobrą sprawę można uznać za lodowe piekło. Relacje bohaterek z tego miejsca są wstrząsające i poruszające, ale dają też nadzieję, że byli ludzie, którzy pomimo okrucieństwa i niszczycielskiej siły miejsca, w jakim się znaleźli nie utracili swojego człowieczeństwa. Nie poddawali się. I wygrali. Siebie i swoje życie.

Dziewczyny z łagrów to świadectwo kobiet, które zostały niesłusznie skazane przez (nie)sprawiedliwy system i przeszły piekło. Jednak udało się je przetrwać i wrócić. Książka przedstawia prawdziwy obraz kraju ,,miłującego pokój’’ na świecie, który tak naprawdę był miejscem bezprawia. Nikt nie mógł tam czuć się bezpieczny. Nigdy. Nawet po śmierci Stalina. Czy coś się w tej kwestii zmieniło? Wątpię. Dlatego nigdy nigdzie nie można odwracać wzroku od zła, które ma niszczycielką siłę.

"Dziewczyny z łagrów" to świadectwo kobiet, które przetrwały piekło na ziemi. To dziewięć byłych więźniarek politycznych, które przeszły przez łagry, sowieckie obozy pracy przymusowej, i dziewięć indywidualnych, osobistych, niezwykle trudnych historii. Nie sposób z obojętnością czytać o ogromie cierpienia – głodzie, zimnie, pracy ponad siły i chorobach. O upokarzaniu, śmierci i rozłące z bliskimi. Książka Zgustovej doskonale pokazuje, czym dla każdej z kobiet było doświadczenie łagru. Ta publikacja to świadectwo cierpienia i traumy, a także nadziei, woli przetrwania, wewnętrznej siły oraz hartu ducha. To piękno, którego szukano w najtrudniejszych momentach – w literaturze i poezji, w syberyjskiej tundrze, kochanej i znienawidzonej jednocześnie. Piękno, które pomagało zachować człowieczeństwo i przetrwać.

Bohaterki książki Zgustovej przeszły wiele. Poznały najokrutniejsze oblicze ludzkiej egzystencji, trwając na pograniczu bytu i niebytu. Doświadczyły też dobra, współczucia, życzliwości i nawiązały przyjaźnie, które mogą mieć miejsce tylko w ekstremalnych okolicznościach. Dla wielu z nich łagry były najtrudniejszą życiową lekcją. Czymś, co na zawsze je odmieniło i wpłynęło na dalsze losy.

Ważna, wartościowa i poruszająca literatura faktu. Niezwykle cenię takie książki – prawdziwe relacje uczestników i naocznych świadków. Głos kobiet mocno wybrzmiewa – czuć wyraźnie złożoność i ciężar ich doświadczeń. To wspomnienia, które warto i należy ocalić przed zapomnieniem. Polecam! (również pozostałe publikacje z serii "Prawdziwe historie").

„Dziewczyny z łagrów” Moniki Zgustowej to intymne i pełne mocy spojrzenie na życie dziewięciu kobiet, które opowiadają o swoich doświadczeniach jako jeńców sowieckich. Jest to książka niezwykle rozdzierająca serce, jednak w sercu tej opowieści odnalazłam poruszającą tajemnicę: umiejętność doceniania piękna pośród przeciwności losu.

Do obozów pracy przymusowej trafiało mniej kobiet niż mężczyzn, co oznacza, że jest mniej zeznań na ten temat, dlatego książka ta nabiera istotnej wartości dokumentalnej. Historie te ukazują także wytrwałość ocalałych, w tym przypadku kobiet, które przez wiele lat zachowały swoje człowieczeństwo w niewyobrażalnych i okrutnie opresyjnych okolicznościach. Nasze bohaterki różnią się od siebie, a jednak większość nic nie użalała się nad sobą. Twierdzą, że te gorzkie doświadczenia zaowocowały siłą emocjonalną.

Kobiety borykały się z niewolniczą pracą, głodem, chorobami, ujemnymi, bardzo niskimi temperaturami i codziennymi aktami przemocy. Znalazły jednak sposoby na przeciwstawienie się i przetrwanie. Nawiązały głębokie przyjaźnie, odnalazły piękno w naturze, opowiadały historie, dyskutowały o sztuce i literaturze. Pisały wiersze i wierzyły w swoją niewinność. Przede wszystkim po prostu stawiały opór. Z przerażeniem wspominały lata niewoli, ale jednocześnie zdawały sobie sprawę, że ich życie nie byłoby kompletne bez tych doświadczeń.

Ich historie rozdzierają serce i poruszają. Choć życie w przerażający sposób je doświadczyło, nie pozwoliły, aby zło je całkowicie pochłonęło.

I właśnie dlatego tę książkę trzeba przeczytać! Ta historia to hołd złożony kobietom, które przeżyły prawdziwe piekło, a jednak przetrwały ten okres pełen bólu.

„Dziewczyny z łagrów” to kolejna książka z serii Prawdziwe historie, która jest świadectwem i przestrogą dla przyszłych pokoleń. Jest to przejmująca historia 9 kobiet. Biografia kobiet bogata w wydarzenia, które zostają na dłużej w głowie. Bolesna i wstrząsająca opowieść dziewczyn, które przeżyły swoją młodość w obozach przymusowej pracy.

Każda z tych młodych kobiet z dnia na dzień została wyrwana ze swojego świata i zabrana do obozu. Jej codzienność to głód, mróz i praca ponad siły. Były wśród nich takie, które chciały popełnić samobójstwo.

Książka porusza bardzo trudny temat i wywołuje wiele emocji. Były takie chwile, że musiałam odłożyć lekturę i ochłonąć, aż zaczęłam czytać dalej. Pomimo, że książka napisana jest lekkim stylem, to nie czyta się jej łatwo.

Oprócz wielu informacji o osobach, które zostały niesłusznie skazane, znajdziemy w tej książce wiele fotografii przedstawiających kobiety w różnym wieku i posiadające różny status majątkowy.

Chcecie poznać ich historie? Sięgnijcie po „Dziewczyny z łagrów”.

Zdarza się Wam sięgać po literaturę, której lektura przynosi ból? Po książki, które nie tylko przekazują informacje, bawią czy niosą wspaniałą rozrywkę, ale też niosą ze sobą ogromne pokłady współczucia czy empatii?

Ja sięgam po takie książki. Szczególe miejsce w moim czytelniczym sercu zajmuje seria Prawdziwe Historie. Tym razem przyszło mi czytać wspomnienia kobiet, które walczyły o przetrwanie w łagrach – obozach pracy przymusowej w ZSRR.

„Dziewczyny z łagrów” to historie dziewięciu kobiet, z których autorka każdej poświęciła jeden rozdział. Dla każdej ten jeden rozdział to powrót do wspomnień, przeprawy przez bolesną przeszłość i w końcu zobrazowanie prawdy historycznej.

Przyznam się Wam, ze kolejny już raz sięgając po książkę z tej serii bałam się ogromu emocji ukrytych na jej kartach, które jawią się jako potworne wspomnienia… Wspomnienia do których uczestnicy rozmowy z autorką nie zawsze wracali chętnie. Wielu z nich próbowało się „przełamać” tylko po to, by dać świadectwo, które będzie przestrogą dla kolejnych pokoleń… I tak kolejne kobiety, w różnym wieku, o różnym statusie społecznym i majątkowym wracały do wspomnień naznaczonych głodem, cierpieniem, strachem i bólem…

Ta książka to opowieść o rodzinnych dramatach, o przewrotności losu, ale to także hołd oddany wszystkim tym, którzy przebywali w łagrach, a niestety o tym opowiedzieć nie mogą. Autorka rozmawiając i spisując przeszłość każdej z tych kobiet zmuszanych do ciężkich niewolniczych i przymusowych prac powodujących wyniszczenie organizmu wykonała ogromną pracę. Podejrzewam, że samo słuchanie o tych tragediach jawiło się jako bezkres emocji, jako koszmar, który pozostawił krwawiący ślad w sercu…