Czułe poranki, bezsenne noce

Akcja powieści została osadzona na malowniczym Podlasiu, dzięki temu miałam okazję poznać trochę tajemnic tej urokliwej krainy. Świetnie ukazała kontrast między pogonią za sławą a spokojnym, ustabilizowanym życiem. Nie zabrakło w niej również gorących uczuć i namiętności.

Akcja powieści została osadzona na malowniczym Podlasiu, dzięki temu miałam okazję poznać trochę tajemnic tej urokliwej krainy. Świetnie ukazała kontrast między pogonią za sławą a spokojnym, ustabilizowanym życiem. Nie zabrakło w niej również gorących uczuć i namiętności.

Życie często płata nam przeróżne figle i nie zawsze wszystko idzie zgodnie z planem. Szczególnie jeśli jesteś jedną z tych osób, które "czują mocniej".

Książka o miłości, o tym jak wiele można zyskać nie poddając się i do końca walcząc z przeciwnościami losu. Ciekawa i przyjemna w odbiorze. 

Dobrze się czyta i pewnie wiele osób znajdzie jakiś wspólny mianownik w zagmatwanych losach bohaterki. Dużo spokoju wprowadza do książki wspaniałe opisy przyrody rejonu Podlasia. Pomagają one odnaleźć piękno życia pomimo różnych problemów i przeciwności losu.

Całkiem interesująca pozycja, przeczytałam ją w ciągu jednego dnia. Klimatyczna, zwracająca uwagę na naturalne piękno Podlasia. Autorka wprowadza ciepłą, pełną dobra i miłości atmosferę. Jest to powieść z pięknym morałem (po burzy zawsze wychodzi słońce), warta przeczytania.

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki. Każda z powieści Agnieszki, którą czytałam bardzo mi się podobała, dlatego też nie mogłam sobie odmowić sięgnięcia po najnowszą jej powieści - "Czule poranki, bezsenne noce", która zainteresowała mnie swoim opisem i urzekła piękną szatą graficzną. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się niesamowicie szybko. Mi zapoznanie się z historią Romy zajęło jedno popołudnie i uwierzcie, że nie byłam w stanie odłożyć książki nawet na moment. Tak bardzo zostałam wciągnięta do świata przedstawionego przez autorkę! Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i bardzo dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie, zarówno pierwszo jak i drugoplanowi, zostali w świetny i niezwykle autentyczny sposób wykreowani. To postaci, które nie są idealne, mają swoje tajemnice, a także wady i zalety, borykają się z różnymi problemami, tak jak my popełniają błędy, czy postępują pod wpływem chwili, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Jestem pewna, że z powodzeniem moglibyśmy spotkać ich w rzeczywistości. Ważną rolę odgrywają tutaj także postaci drugoplanowe, które wprowadzają sporo zamieszania i wywołują tym samym ogrom emocji i wrażeń. Razem z bohaterami przeniosłam się na Podlasie, które całkowicie mnie urzekło! Czytając niektóre fragmenty czułam się tak jakbym towarzyszyła bohaterom i chłonęła razem z nimi surowość i niepowtarzalność tamtego rejonu! Wiem, że jak tylko będę miała taką możliwość to na pewno przemierzę ścieżki, którymi uczęszczała Romy, Bodnar oraz reszta bohaterów. Chciałabym też spędzić w takich okolicznościach przyrody tytułowe "czułe poranki, bezsenne noce"! Na kartach powieści mogłam lepiej poznać Romy, a także Bodnara - ich myśli, odczucia, mogłam dowiedzieć się z czym się zmagają, jakie wydarzenia odcisnęły piętno na ich obecnym życiu, a tym samym mogłam lepiej ich postępowanie oraz decyzję. Romy od samego początku zaskarbiła sobie moją sympatię, to taka kobieta, której po prostu nie sposób nie polubić i naprawdę z całych sił jej kibicowałam. Bodnar natomiast był dla mnie wielką zagadką, ale już od początku podskórnie czułam, że ten mężczyzna za murem obojętności i trochę takiej "gburowatości" skrywa zupełnie inne oblicze i historię, która poruszy moje serce i wiecie co? Nie pomyliłam się! Relacja głównych bohaterów została w rewelacyjny sposób zaprezentowana! Śmiało mogę powiedzieć, że to hate - love, w którym potyczki słowne bohaterów wielokrotnie sprawiały, że na mojej twarzy gościł uśmiech, a kilka razy nawet jawnie parsknęłam śmiechem! Niemniej jednak wszystko toczyło się w tej sferze swoim niespiesznym rytmem, pozwalając Czytelnikowi skupić się na gestach, słowach i odczuciach towarzyszących głównym postaciom. Ogromnie podobały mi się momenty kiedy Romy i Bodnar wzajemnie stopniowo burzyli swoje mury i otwierali przed sobą swoje serca i duszę, to było coś pięknego! Pisarka w interesujący sposób pokazała blaski i cienie show biznesu, bycia na świeczniku, pokazała do czego może doprowadzić i jakie konsekwencje może mieć zatracenie się w tym pełnym pokus świecie. Agnieszka w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas, mowa o trudnych relacjach rodzinnych, problemach z alkoholem i używkami, rozwodzie, samotnym wychowywaniu dziecka, czy też problemach finansowych. Wszystkie te aspekty wywołują w Czytelniku wiele skrajnych emocji i zmuszają tym samym do długotrwałych refleksji nad własnym życiem. "Czułe poranki, bezsenne noce" to dojrzała, emocjonująca i poruszająca opowieść o dwójce ludzi zranionych przez życie, którzy postanowili w najmniej oczekiwanym momencie ponownie otworzyć się na miłość! Cudownie spędziłam czas z tą książkę, już na zawsze zostanie ona w mojej pamięci i sercu! Polecam!

Podoba mi się styl pisania autorki. Nie był mi on wcześniej znany (jest to nasze pierwsze spotkanie z panią Zakrzewską), więc tym bardziej jestem zadowolona z tego, że do rąk wpadła mi taka opowieść, gdzie tragiczne i romantyczne wydarzenia splatają się w jedno.

Romy Sokołowska jest młodą rozwódką i samotnie wychowuje nastoletniego syna. Życie po rozwodzie nie do końca jej się układa, dziewczyna ledwo wiąże koniec z końcem. W miesięczniku, dla którego pracuje, również zachodzą zmiany i jej stanowisko jest zagrożone. Jedynym sposobem, który może zagwarantować wyciągnięcie jej z kłopotów, jest napisanie artykułu o popularnej przed laty aktorce Barbarze Anczyc. Niestety aktorka zniknęła z publicznego życia, a odnalezienie jej okaże się wyzwaniem.

Tropem znanej aktorki, Romy wyrusza na Podlasie. Nie zdaje sobie sprawy, że ta wizyta całkowicie odmieni ją, jej życie i pogląd na świat. Tajemnice związane z osobą Barbary bardzo ją intrygują, tym bardziej że w niewielkiej miejscowości nikt nie chce na jej temat pisnąć słowa. Na swojej drodze Romy spotka życzliwe i mniej życzliwe osoby, w tym tajemniczego i gburowatego Bodnara.

Co zachwyciło mnie w tej opowieści to barwne i kwieciste pióro autorki. Użyte porównania i opisy uczuć sprawiają, że czytelnik tę książkę widzi, czuje i chłonie całym sobą. Miałam wrażenie, jakbym oglądała film. Przedstawione tereny Podlasia, jego historia suną nam przed oczami niczym najlepsze fotografie, żywe, pełne barw i emocji. Podobnie jest ze społecznością zamieszkującą te tereny, poprzez wplecioną w narrację gwarę jesteśmy w stanie naprawdę wczuć się w atmosferę Podlesia. Lokalni bohaterowie są charakterni, temperamentni i szczerzy . Zdecydowanie ich polubiłam.

Jedynym problem, jaki miałam z tą książką, jest główna bohaterka. Jest serdeczna i miła, a jednak poprzez niektóre swoje zachowania nie wzbudziła we mnie sympatii. Po paru dniach przemyśleń nad jej postacią i całokształtem tej powieści stwierdzam, że to nic. Nie musiałam jej lubić, aby czerpać przyjemność z tej lektury, a to dlatego, że wszystkie postaci wykreowane przez autorkę są bardzo realne, nieidealne i każda z nich ma swoje wady. Tak jak w normalnym życiu, wszystkich lubić się nie da.

Jest to ciepła, otulająca lektura o życiu i jego przewrotności. O tym, że los człowieka nie może być z góry przesądzony, że życie przynosi zmiany i trzeba tylko być na nie otwartym.

Podlasie to region Polski, gdzie przyroda potrafi zachwycić i gdzie można znaleźć wytchnienie od codziennego zgiełku i obowiązków. To tam właśnie Agnieszka Zakrzewska umiejscowiła akcję swojej najnowszej książki „Czułe poranki, bezsenne noce”.

Romy to dziennikarka, która dzieli swój czas pomiędzy samotne wychowywanie syna, a pracę w poczytnym miesięczniku La Belle. Reorganizacja w miejscu pracy sprawia, że aby ją utrzymać, kobieta musi przeprowadzić wywiad z dawno niewidzianą i unikającą prasy aktorką. Tak trafia na Podlasie, gdzie prawdopodobnie zaszyła się kobieta. Do miejsca, które wiele zmieni w jej życiu.

Jak cudownie było zanurzyć się w tę historię, w klimat, który stworzyła Agnieszka Zakrzewska. Ta niespieszna, aczkolwiek wciągająca opowieść z ciekawie utkaną fabułą i piękną nadbużańską przyrodą w tle, wywołała we mnie wiele emocji i otuliła ciepłem emanującym z ludzi zamieszkujących te rejony.

Jestem zachwycona lekkość z jaką autorka przeniosła myśli na papier i sposobem w jaki opowiedziała nam tę historię pokazującą skomplikowane relacje międzyludzkie i poszukiwania swojego miejsca na ziemi.

Świetna kreacja bohaterów sprawiła, że niektórzy zostaną ze mną na dłużej tak jak np. Józefa Tokajukowa. Wyrazistych postaci jest jednak więcej. Życzliwi i ci mniej sympatyczni, skrywający sekrety, pełni tajemnic i tęskniący za bliskością.

Nie mogę też nie wspomnieć o pięknym wydaniu książki, które zachwyca począwszy od okładki, a skończywszy na ostatniej stronie.

Polecam bardzo serdecznie.

Agnieszka Zakrzewska przeniosła mnie na magiczne Podlasie i opowiedziała tak przepiękną historię o miłości, która niespodziewanie zaskoczyła parę bohaterów niczym podlaska pogoda. „Czułe poranki, bezsenne noce” Czy słyszycie tę melodię, którą zawiera tytuł, a okładka książki… jest jak marzenie? „Czułe poranki, bezsenne noce” to wspaniała, sensualna i niesamowicie piękna opowieść. Jeśli nawet wypieralibyście się, że nie czytacie i nie lubicie romansów, to na taki, jak napisała Agnieszka Zakrzewska, na pewno będziecie mieli ochotę.

Romy Sokołowska swoje oryginalne imię, jak na polskie standardy zawdzięcza amerykańskiej aktorce Romy Schneider i swojemu ekscentrycznemu ojcu, scenografowi, który postanowił, że jego ukochana jedynaczka musi się odróżniać od innych. Ojciec wspiął się na wyżyny dyplomacji, żeby przekonać urzędniczkę do wpisania takiego imienia do aktu urodzenia dziewczynki. I tym sposobem stała się pierwszą Romy w stolicy.

I tym sposobem stała się pierwszą Romy w stolicy. Niestety prócz imienia w życiu Romy, nie działo się nic nadzwyczajnego. Pracuje w popularnym lifestyle’owym wydawnictwie, ledwo wiąże koniec z końcem, sama wychowując nastoletniego Łukasza, po tym, jak jej mąż postanowił wymienić ją na inny model i założył nową rodzinę.

Romy po nieudanym małżeństwie z Patrykiem nie potrafi się pozbierać, chociaż bardzo się stara. Robi, co może by nastoletniemu synowi zapewnić wszystko, co najlepsze, a gdy sobie gorzej radzi zwraca się o pomoc do wujka. Były mąż ma nową rodzinę i uważa, że alimenty, które płaci żonie, muszą jej wystarczyć, nie interesuje go, że jest inaczej. Romy, chociaż ma syna to i tak czuje się samotna.

Po roszadach na samej górze zarządzających gazetą wszyscy pracownicy czują presję, boją się utraty pracy. Romy jest przerażona, bo jeśli ją zwolnią, pójdzie na dno. Jedyną deską ratunku jest pomysł podsunięty przez przyjaciółkę na wywiad z dawną gwiazdą kina, Barbarą Anczyc, po której słuch zaginął, podobnie jak po Mateuszu Przebindowskim, znakomitym fotografie, którego dziełem jest ostatni fenomenalny portret artystki, zanim wycofała się z życia towarzyskiego i zniknęła bez śladu. Fotograf także przepadł jak kamień w wodę, po karczemnej awanturze, jaką wywołał na swojej ostatniej wystawie. Podczas poszukiwań śladów Barbary, Romy dowiedziała się o tym przypadkiem.

Wywiad z Barbarą jest dla Romy ostatnią deską ratunku, zdaje sobie bowiem sprawę, że naczelna pozbędzie się jej bez mrugnięcia okiem i nie będzie miała na to wpływu nawet rozwijająca się znajomość z przystojnym szefem. Tajemnice związane z Barbarą i fotografem coraz bardziej Romy ciekawią, ale Julian Konan nie jest zachwycony tym pomysłem i wolałby, żeby z niego zrezygnowała. W końcu jednak zgadza się na wyjazd Romy na Podlasie, chociaż robi to niechętnie. Zdaniem niektórych wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że to właśnie tam przebywa aktorka.

Zaintrygowana mnożącymi się tajemnicami Romy rusza w dziewicze okolice położone przy nadbużańskich mokradłach. Wieś podlaska, do której trafiła dziennikarka, to miejsce, gdzie ludzie się znają i szanują, a dla wszystkich najważniejszy jest święty spokój w domu i w sumieniu. Romy nazywają tu miastową, ale bardzo szybko znajduje z miejscowymi wspólny język, zdobywa ich zaufanie i sympatię. Może dlatego, że nigdy nikogo nie udawała i dzięki temu tak szybko zyskała ich przychylność. Jedyną osobą, która okazuje jej jawną wrogość, jest Bodnar, który mieszka w prymitywnej chacie, prowadzi życie pustelnika i tropi kłusowników. Mimo że tych dwoje wciąż się ze sobą kłóci, to ciągnie ich do siebie jakaś niewidzialna siła.

„Czułe poranki, bezsenne noce” to przepiękna powieść pełna emocji z niesamowitą podlaską przyrodą w tle. Z jednej strony wielkomiejskie życie z pracą w korporacji, gdzie wyścig szczurów wiedzie prym, a na życzliwość koleżanek, nie ma co liczyć, a wręcz odwrotnie, a z drugiej nadbużańska wieś ze wszystkimi jej urokami. Ciszą, spokojem, zapachem dzikiej przyrody, śpiewem ptaków, a także ludźmi, którzy są szczerzy i pomocni z sercem na dłoni. W mieście ploteczki i intrygi za plecami, a na wsi, co w sercu to na języku. I pomiędzy tymi dwoma światami Romy, kobieta opuszczona przez męża z nastoletnim synem na wychowaniu. Prostolinijna, z zasadami, niepasująca do wielkiego świata, pełnego szumu i obłudy.

Agnieszka Zakrzewska postawiła na drodze Romy dwóch mężczyzn. Juliana Komana przystojnego i zblazowanego bawidamka, właściciela La Belle i hardego, mrocznego Bodnara. Obaj mają tajemnice, obaj coś ukrywają. Czy serce Romy żywiej zabije dla nowego szefa, który może zapewnić jej i synowi dostatnie życie, czy do Bodnara, który swoim aroganckim zachowaniem doprowadza ją do szewskiej pasji? Nieubłaganie nadejdzie czas wyborów i Romy będzie musiała podjąć decyzję.

Jestem zauroczona tą historią, której bohaterowie poszukują swojego miejsca na ziemi i szczęścia tak po prostu. Każdy rozdział rozpoczyna się fragmentem piosenki, w środku znajduje się mnóstwo cudnych grafik i czarnobiałych fotografii, całość tworzy niezwykły klimat. Ta książka to po prostu prawdziwe dzieło sztuki.

Autorka stworzyła całą plejadę bohaterów, których nie da się nie polubić. Nie są jednoznaczni, jednowymiarowi, są kolorowi, jak Podlasie. Każde z nich ma coś na sumieniu, coś ukrywa, ale w którymś momencie ich ścieżki się prostują, a los będzie miał dla nich niespodzianki. Ta powieść daje chwilę oddechu, zmusza do refleksji i przypomina, że w życiu nie gonitwa za pieniędzmi jest najważniejsza.

Urzekła mnie ta powieść wspaniałymi opisami piękna przyrody, podlaską gwarą i ciepłem roztaczanym przez prostych ludzi zakochanych w swoim regionie. Nigdy nie zapomnę postaci Józefy Tokajukowej, kobiety życzliwej całemu światu, która mogłaby stanowić wzór najlepszej babci, jaką można by sobie wymarzyć. Twarda i honorowa, ale zarazem pełna światła, radości i pokory. Swoją postawą życiową imponowała mi także Romy, która w każdym człowieku dopatruje się dobra, nawet w byłym mężu i to dobro próbuje przekazać swojemu zbuntowanemu synowi. Kobieta pragnie doświadczyć miłości, ale nie szuka przelotnych romansów. Tęskni za niemodną, zapomnianą miłością, taką, od której kręci się w głowie i drży serce. Nie chciała pomylić się kolejny raz.

Powieść „Czułe poranki, bezsenne noce” brzmi jak najpiękniejsza ballada, której można słuchać bez końca. Wzrusza, chwilami chwyta za gardło, wywołuje uśmiech, a na koniec skłania do refleksji. Nie warto gonić za mamoną i poświęcać wszystko i wszystkich dla kariery. Trzeba się zatrzymać, wsłuchać w klangor żurawi, śpiew ptaków, usiąść na tarasie z kubkiem aromatycznej herbaty i uścisnąć rękę komuś bliskiemu, spojrzeć mu w oczy i powiedzieć: „ Obiecuję cie kochać, bo moje słowa twój wiatr rozwieje, lecz bez ciebie się czuję, jakbym straciła kawałek siebie”. Na miłość nigdy nie jest za późno i każdy chce kochać.

Przepiękne wydanie z wartościowym wnętrzem. Tak ogólnie mogę określić tę książkę.

To historia, która zaskakuje na każdym kroku. Początek może sugerować pewien, konkretny bieg wydarzeń. Zdaje się on dość szablonowy i mało wyszukany. Nic bardziej mylnego. Każdy kolejny rozdział pogłębia emocjonalnie fabułę.

Bohaterowie coraz szerzej otwierają drzwi do swojego świata. Dają się poznać czytelnikowi, ale także sobie nawzajem. Mamy tutaj do czynienia z bardzo różnymi jednostkami poszukującymi swego miejsca w świecie.

Roma - samotna matka, która próbuje zapewnić synowi jak najlepszy byt. Poukładana i sumienna dziennikarka nie bojąca się wyzwań.

Bodnar - ucieka przed przeszłością, w odosobnieniu próbuje odpokutować winy.

Barbara - ekscentryczna aktorka. Przed laty ukryła się przed publicznością i skrzętnie pilnuje prywatności.

Wyrazistych postaci jest wiele więcej. Uzupełniają fabułę, dodają kolorytu i mają znaczący wpływ na losy głównych bohaterów. Jedni emanują życzliwością, a inni wręcz przeciwnie. Każdy z nich ma coś na sumieniu, skrywa sekrety i mierzy się z codziennymi troskami. A życie na Podlasiu toczy się własnym tempem skłaniając do głębszych refleksji.

Całość to idealnie dopasowane do siebie elementy obyczajowo romantyczne, ubrane w klimatyczną otoczkę podlaskich krajobrazów i zwyczajów lokalnej społeczności.

Polecam!

„Czułe poranki, bezsenne noce” to książka, która opowiada o Romie. Kobiecie, która po zdradzie męża próbuje poukładać sobie wszystko od nowa. Jest również matką nastoletniego Łukasza. Pracuje jako dziennikarka i kiedy pojawia się nowy prezes jej życie zmienia się. Ma odnaleźć ekscentryczną aktorkę, Barbarą Anczyc. W tym celu wyjeżdża na Podlesie. Romie podejmuje się zadania, tym bardziej, że piętrzące się tajemnic coraz bardziej ją intrygują. Czy na malowniczej wsi uda się jej odnaleźć sławną aktorkę? I czy tylko ją odnaleźć? Przekonajcie się sami.

Książka wciągnęła mnie od pierwszych stron. Uwielbiam powieści, w których bohaterowie mają sekrety, a tutaj ich nie brakuje. To co bardzo spodobało mi się w tej książce, to nieoczywista fabuła oraz chwila refleksji nad własnym życiem. Lektura dostarczyła mi wielu emocji. Były momenty zabawne, ale również wzruszające. Autorka wspaniale wykreowała każdego z bohaterów i przepięknie oddała urok podlaskiej małej miejscowości. Opisy przyrody mnie zachwyciły i sprawiły, że się rozmarzyłam. A tego gwara i zwyczaje mieszkańców… Wszystko to sprawiło, że wręcz czułam się w miejscu akcji.

Książkę czytało mi się bardzo przyjemnie i lekko. A wszystko to za sprawą wspaniałego stylu pisania autorki. Lektura jest idealna na wieczór po ciężkim dniu. Bardzo polecam!

"Czułe poranki, bezsenne noce" to powieść, która poruszyła i skradła moje serce. Wciągająca i dynamiczna fabuła, ciekawa kreacja bohaterów, malownicza sceneria oraz piękna przyroda otaczająca czytelnika. Jestem zachwycona też śliczną okładką książki i pięknymi ilustracjami.

Główna bohaterka powieści to Romy Sokołowska, dziennikarka miesięcznika "La Belle". Kobieta jest po trudnym rozwodzie i samotnie wychowuje czternastoletniego syna Łukasza. Wkrótce zaprzyjaźnia się z nowym prezesem wydawnictwa i dostaje nowe zlecenie przepowadzenia wywiadu z jedną z zapomnianych gwiazd kina. W poszukiwaniu Barbary Anczyc wyrusza na Podlasie, aby odnaleźć ekscentryczną aktorkę. Próbuje też rozwikłać zagadkę zniknięcia bez śladu znanego fotografa. Na Podlasiu trafia na tajemniczego i gburowatego Bodnara, który prowadzi życie pustelnika i mieszka w starej chacie w spartańskich warunkach.

Co odkryje Romy i czy odnajdzie szczęście?

Bardzo lubię czytać takie mądre i wartościowe książki, które skłaniają do refleksji i pokazują nam co jest najważniejsze w życiu. Autorka porusza ważne tematy. Zdrada, rozwód, trudy samotnego macierzyństwa, kompleksy i zaniżone poczucie własnej wartości, zawiedzione nadzieje i niespełnione marzenia, tajemnice, zagadki, a także poszukiwanie własnego szczęścia i stabilizacji życiowej. Powoli odkrywałam sekrety bohaterów i zrozumiałam, że każdy z nas ma jakieś problemy i przeszłość za sobą. Jednak trzeba wziąść się w garść i spróbować zmian w życiu, by być szczęśliwą osobą. Autorka porusza też temat siedzenia przed komputerem zamiast poświęcenia czasu na ruch na świeżym powietrzu. Świetne nawiązania do przyrody, która zachwyca o każdej porze roku. Opisy są tak wyraziste, że pobudzają wyobraźnię czytelnika. Mam ochotę wyruszyć śladami bohaterów i zachwycić się krajobrazem Podlasia.

Gwarantowane emocje i przyjemnie spędzony czas z książką.

Polecam z całego serca!

BRUNETTE BOOKS

„Czułe poranki, bezsenne noce” to historia po brzegi wypełniona emocjami. To powieść, która zabiera czytelnika na Podlasie i prezentuje ten przepiękny krajobraz, zanurzając go w kulturze i obyczajach tegoż regionu Polski. W końcu to poszukiwanie upragnionego szczęścia, okraszone chwilami zwątpienia…

Romy Sokołowska po trudnych życiowych doświadczeniach skupia się na samotnym wychowaniu nastoletniego syna i na pracy dziennikarskiej. Dostaje zlecenie odnalezienia nieco już aktualnie zapomnianej aktorki, by przeprowadzić z nią wywiad. W poszukiwaniu Barbary Anczyc wyrusza na Podlasie zupełnie nie mając pojęcia o tym, jak bardzo ten wyjazd odmieni jej życie...

Agnieszka Zakrzewska kolejny już raz w sposób niezwykle absorbujący otula czytelnika niespieszną fabułą. Prowadzi nas po wyboistych życiowych ścieżkach bohaterów, pozwalając nam się z nimi utożsamiać. Zmusza do refleksji, do zastanowienia się nad swoim życiem, nad trapiącymi nas aktualnie problemami, ale też pozwala na wdzięczność. Na radość z tego co mamy, za ludzi którzy nas otaczają i za to, co udało nam się osiągnąć.

„Czułe poranki, bezsenne noce” to niespiesznie nakreślony obraz poszukiwania. Poszukiwania swojego miejsca, życiowej stabilizacji i w końcu miłości, tej prawdziwej i oddanej, jawiącej się w czułych porankach i bezsennych nocach. Autorka z niezwykłą detalowością odmalowuje scenerie Podlaskiej rzeczywistości. Opisane obrazy są niczym widokówki przesłane z pozdrowieniami, barwne i realne, oddziałujące na zmysły.

To z pozoru lekka historia, która choć przyjemnie wypełnia czytelnicze serce, choć niejednokrotnie maluje na twarzy uśmiech - krzepi życiowymi prawdami.

Przyznam się Wam, ze po lekturze tej książki nabrałam ochoty na spędzenie urlopu na Podlasiu.

Romy Sokołowska jest dziennikarką w przechodzącym kryzys kobiecym piśmie „La Belle”. Kobieta jest rozwódką, samotnie wychowującą nastoletniego syna i niestety musi liczyć się z każdym groszem. Gdy dochodzi do zmiany rządzących w redakcji pisma, kobieta niespodziewanie wpada na korytarzu na samego prezesa –Juliana Komana. Między tą dwójką od razu zaczyna iskrzyć, a aby ratować swoje miejsce pracy, Romy podejmuje się niełatwego zadania. Ma na własną rękę odszukać i przeprowadzić wywiad ze znaną i nieco zapomnianą aktorką, Barbarą Anczyc. W poszukiwaniu kobiety udaje się na Podlasie, gdzie zaczynają przytrafiać jej się różne ciekawe sytuacje.

Autorka w cudowny sposób odmalowała atuty urzekającego podlaskiego krajobrazu oraz jedynego w swoim rodzaju panującego tam klimatu. Z ogromnym zaciekawieniem czytałam nowinki o gwarze podlaskiej, panujących tam zwyczajach, a także o tradycyjnie przyrządzanych potrawach. Spowodowało to, iż niemalże poczułam, jakbym tam była i razem z główną bohaterką poznawała zamieszkujących tamte tereny, niewątpliwie interesujących, kierujących się dobrocią i chęcią pomagania ludzi.

Autorce udało się wykreować bohaterów z krwi i kości, nieprzekoloryzowanych, popełniających błędy, z skutkami których muszą sobie radzić obecnie. Większość z nich dźwigała na swych barkach bagaż ciężkich doświadczeń z przeszłości, co spowodowało, że stali się oni bardzo ludzcy. Łatwo było się zżyć z bohaterami tej powieści, ale i ciężko było się z nimi rozstać.

„Czułe poranki, bezsenne noce” to piękna, przepełniona całą paletą emocji powieść. To książka napisana w niezwykle przystępnym, barwnym, wręcz obrazowym języku, co sprawia, iż czyta się niemalże sama. Wydarzenia rozgrywają się niespiesznie, wywołują u czytelnika refleksje nad własnym życiem, co powoduje, że zaczyna zmieniać perspektywę i doceniać te „małe”, wydawałoby się nieistotne rzeczy.

To powieść o drugich szansach, niespodziewanych znajomościach i sekretach przeszłości, które prędzej czy później ujrzą światło dzienne. O dojrzałej miłości, namiętności oraz potrzebie odnalezienia właściwej ścieżki życiowej, na końcu której czeka upragnione szczęście. Z pewnością jest to powieść, która niejednych wzruszy, oczaruje swoim pięknem, da nadzieję.

Polecam nie tylko miłośnikom literatury obyczajowej! Dajcie się zabrać w tę niepowtarzalną podróż w sielskie, malownicze rejony naszego kraju!

Autorzy często na miejsce akcji swoich książek wybierają Podlasie. Po przeczytaniu "Czułych poranków, bezsennych nocy" nie można się temu dziwić. Agnieszka Zakrzewska w niezwykle malowniczy sposób oddała piękno tego regionu. Oczami wyobraźni widziałam wiejski sklepik spożywczy Topaz, gościnną chatę babci Tokajukowej czy nadbużańskie mokradła. Czułam ten wyjątkowy klimat, zapachy i smaki. Zostałam urzeczona i jak kiedyś będę miała okazję, odwiedzę te tereny. Już nie tylko na kartach powieści, ale w rzeczywistości. 

Historia tylko z pozoru wydaje się być schematyczna. Mamy zdradę męża, samotne macierzyństwo, przystojnego prezesa i romans, który ku mojemu zaskoczeniu wcale nie przysłonił innych ważnych tematów. Nic tu nie jest oczywiste. Trzeba liczyć się z wieloma zaskoczeniami i dramatycznymi zwrotami akcji. Jak to i w życiu bywa.

Bohaterowie, jakich stworzyła autorka, okazali się charakterni. Z jednej strony zadziorni, a z drugiej wrażliwi, samotni, pełni tęskoty serca, z trudną przeszłością. Żaden z nich nie jest jednoznacznie dobry lub zły (no chyba że oprócz babci Tokajukowej). Każdy z nich ma coś na sumieniu, każdemu przyjdzie się z czymś zmierzyć. Uwielbiam takie kreacje! Poznawałam ich głęboko skrywane tajemnice i pragnienia, zawirowania rodzinne, próbę zmiany czegoś w życiu oraz trudną, acz piękną miłość. 

Autorka zadbała również o miejscowy dialekt w dialogach. Dzięki temu książka nabrała jeszcze większego klimatu. Ogólnie piękno języka zwraca uwagę, co bardzo wpływa na przyjemność czytania i odbiór książki.

"Czułe poranki, bezsenne noce" pozwoliły mi odbyć bogatą w nowe czytelnicze doświadczenia podróż na magiczne i dzikie Podlasie. Dostarczyła wielu skrajnych uczuć i emocji. Do tego jest niespieszna, refleksyjna, przejmująca, ale i odrobiną napięcia. Czy Romy uda się odkryć wszystkie sekrety z przeszłości nowo poznanych ludzi? Sprawdźcie koniecznie! Kto wie, może i Wy też usłyszycie klangor żurawia...