Dziewczynka, która nie potrafiła nienawidzić

Wspomnienia autorki z czasów wojny, z czasów jej pobytu w obozie koncentracyjnym. Przeżycia trzylatki, która znalazła się w rękach potwora Mengele, jednej z niewielu, która przeżyła. Bardzo poruszająca opowieść, jedna z tych, która uczy nas pamiętać.

Dzieciństwo w cieniu krematorium

W zimowy, mroźny styczniowy wieczór po raz kolejny w życiu sięgnęłam po literaturę obozową, po książkę będącą świadectwem przeżycia piekła na ziemi z obozowym numerem wytatuowanym na ręce. Doskonale wiedziałam, czego mogę się spodziewać po takiej lekturze. Miałam świadomość, że się wzruszę, że poznam kolejną tragiczną historię, że zagłębię się w losy kogoś, kogo dotknęło nazistowskie szaleństwo. Byłam pewna, że popłyną mi łzy, że ta książka głęboko wryje mi się w duszę i serce. I dokładnie tak się stało, ale miało miejsce coś jeszcze. Ta smutna i tragiczna opowieść poraziła mnie niczym prąd. Nadal jestem pod jej wpływem. Niezwykle trudno przelać mi w postaci słów to, co czuję. Jest we mnie tak wiele emocji, tak bardzo moje serce chce wykrzyczeć protest w obronie bezbronnych dzieci, którym faszyści zabrali dzieciństwo i położyli swoją nienawiścią i okrucieństwem cień na całym życiu.

Już sama okładka mówi wiele o tym tytule. Jej przekaz graficzny jest niezwykle wymowny. Każdy szczegół jest ważny. Od kolorystyki po grafikę, która przedstawia kobietę i dziecko przechodzące przez bramę piekła nad którą góruje napis okrutny w swym przekazie. Ma ON drugie dno, tak jak opisana historia, której zło nie kończy się w momencie wyzwolenia.

Premiera książki "Dziewczynka, która nie potrafiła nienawidzić" miała miejsce 27 stycznia. To nie jest przypadkowa data, gdyż tego dnia przypada Dzień Pamięci. Ma ON uczcić wszystkie ofiary holokaustu, które ucierpiały zwłaszcza w piekle obozów koncentracyjnych, których symbolem jest Auschwitz. Jedną z tych, które tam trafiły była mała dziewczynka, która wraz z mamą i dziadkami trafiła na obozową rampę z dalekiej Białorusi. Cóż to dziecko zawiniło? O to nikt nie pytał. Gdy Luda opuściła wagon rozdzielono ją z bliskimi. Dziadkowie trafili do komory gazowej, matka do innego baraku. Dziewczynka stała się królikiem doświadczalnym w piekle doktora Mengelego. Na jej wątłym ciele przeprowadzano eksperymenty medyczne, które mogły skończyć się jej zgonem. Matka, mimo zakazu, odwiedzała ją potajemnie i przynosiła odrobinę cebuli. Potem ich kontakt się urwał. Mała Luda, którą miano za Żydówkę przeżyła i doczekała wyzwolenia przez wojska radzieckie. Jej piekło jednak się nie skończyło... Jeśli chcecie poznać jej historię odsyłam do lektury, którą kończy scena z udziałem Papieża Franciszka. Dlaczego ucałował w czasie audiencji obozowy numer Ludy? Czy udało jej się spotkać z rodziną? Czy odnalazła się w powojennym świecie?

Tę książkę po prostu musicie przeczytać. Jest wyjątkowa i ma w sobie zawarte niezwykle ważne przesłanie. Powinien je usłyszeć cały świat, powinien z niego wyciągnąć wnioski by piekło rozpętane przez nienawiść nigdy się nie odrodziło. Tym, którzy zginęli brutalnie zamęczeni należy się pamięć i szacunek. Tytuł to nie tylko dzieje skrzywdzonej jednostki, ale i dzieje duszy, która w sposób niezwykle mądry i szlachetny uniosła się ponad nienawiść i zemstę, która odnalazła w sobie mimo traum pokłady dobra i szlachetności, która potrafiła nimi zwyciężyć zło.

Ta historia jest opisana w niezwykły sposób. Bardzo autentyczny i wymowny. Prosty i bezpośredni. I słusznie, bo tu nie trzeba wyszukanych słów, wzniosłych metafor. Tu mają przemówić fakty i czyny. Prawda ma nas dotknąć do żywego, ma być dla nas terapią szokową. Nigdy, przenigdy nie zapomnę tej publikacji. To wyjątkowy dokument, o którym powinien usłyszeć cały świat. Ta lektura powinna dźwięczeć w ludzkich sercach, by okrutna historia nigdy się nie powtórzyła.

Gorąco polecam.

Dzisiaj o książce, która już od samego początku wywoływała we mnie pewien dysonans - bardzo chciałam ją przeczytać i jednocześnie niesamowicie się jej obawiałam. Przede wszystkim bałam się ogromu emocji ukrytych na jej kartach, które jawią się jako potworne wspomnienia… Wspomnienia dziecka, które przeszło przez Auschwitz...

Historia opisana na kartach książki przytłacza i przywołuje obrazy, które każda z siedmiu tysięcy osób wyzwolonych z Auschwitz chciałaby zapomnieć. Dziewczynka, która trafiła do samego centrum piekła, na której dokonywano eksperymentów, którą rozdzielono z matką i której wytatuowano numer 70072, opowiada o utraconym dzieciństwie. Odtwarza obrazy walki toczonej codziennie w murach obozu, opisuje niesprawiedliwość, ból i tęsknotę… Wszystko to oczami dziecka, które mimo wszechobecnej śmierci – przeżyło…

Ta publikacja to relacja z najmroczniejszego sprawdzianu z człowieczeństwa… Z okresu, który wymazałaby z pamięci, ale o którym mówi po to, by dać świadectwo i by zobrazować symbol zwycięstwa…

Czytajmy, przekazujmy informację o takich książkach, tak, aby historia nigdy już nie zatoczyła koła…

Książka "Dziewczynka, która nie potrafiła nienawidzić" to opowieść oparta na faktach autentycznych małej dziewczynki, która przeżyła koszmar obozu w Auschwitz. Niezwykle poruszająca i do głębi przeszywająca. Interesuje się tematyką II Wojny Światowej i często sięgam po książki z tym wątkiem, dlatego nie jest to moje pierwsze zetknięcie z tą tematyką w literaturze. Na podstawie wielu przeczytanych książek w tej tematyce tą szczególnie polecam.

Nie płakała, gdy tatuowano jej numer.

Nie krzyczała, gdy przychodził po nią Mengele.

Nie poddała się.

70072- symbol zwycięstwo nad nienawiścią.

Lidia Maksymowicz miała trzy latka, gdy wraz z matką trafiła do Auschwitz. Była jedną z półtora miliona osób, które tam trafiły, i jedną z siedmiu tysięcy, które doczekały wyzwolenia. Po wyzwoleniu obozu trafiła do rodziny zastępczej, była pewna, że jej matka zginęła. Po wielu latach okazało się jednak, że matka żyje i nigdy nie przestała jej szukać.

Numer wytatuowany na ręku, Lidia przez bardzo długi czas zaklejała plastrem, jednak nigdy go nie usunęła. Dzisiaj opowiada o piekle jakie przeżyła, o utraconym dzieciństwie i najokrutniejszym sprawdzianie z człowieczeństwa.

W swoim życiu przeczytałam już wiele książek o wojnie, o ludziach, którzy przeżyli obozy zagłady.. Jednak opowieść Lidii Maksymowicz poruszyła mnie najbardziej. "Dziewczynka, która nie potrafiła nienawidzić" to niezwykle przejmująca i przerażająca historia obozu przedstawiona oczami trzyletniej dziewczynki. Dziewczynki, która nie wiedziała dlaczego tam trafiła, codziennie zastraszana, chowająca się przed Mengele, nie rozumiała tego, co się dzieje w obozie.. Każdego dnia tęskniła za matką, każdego dnia znosiła głód i cierpienie, patrzyła na śmierć.. Ale wytrwała..

Ta książka to świadectwo okrucieństwa z jakim przyszło się zmierzyć milionom osób więzionych w obozach zagłady.. To nie jest łatwa laktura, ale takie książki trzeba czytać, by ludzkość nie zapomniała..

Dodam, że książka jest przepięknie wydana, w twardej oprawie, okraszona pięknymi zdjęciami z życia Pani Lidii. Polecam z całego serca lekturę osobom interesującym się literaturą obozową i tematyką II wojny światowej..