Dziewczyna z pustego pokoju

"Dziewczyna z pustego pokoju" to książka typowo sensacyjna, w której wiele się dzieje. Mamy śledztwo, podejrzanych, jest i zbrodnia, poszukiwania, ucieczka. Bohaterów też jest od groma. Ale co z tego jak między nami chemii niestety nie było....

Pomimo tego, że książkę pochłonęłam w jeden dzień bo czytało mi sie ją niezwykle przyjemnie i miło, tak momentami niektóre fragmenty strasznie mnie irytowały. Zacznę od tego, że do teraz nie wiem czemu tytuł to "Dziewczyna z pustego pokoju"... czy to dlatego, że poszukiwana dziewczyna czasem nocowała w pokoju w szpitalu psychiatrycznym? Zastanawia mnie to do teraz i będę wdzięczna, jeśli ktoś kto czytał zdradzi mi ten sekret :)

Jeśli chodzi o fabułę to była dobrze skonstruowana, wszystko się ładnie ze sobą łączyło i nawet było to ciekawe. Od samego początku coś się dzieję, nie ma zbędnych opisów, które spowalniałyby akcje. Są tajemnice, które z chęcią rozwiązuję się z detektywem Ericiem. No ale tu pojawia się postać nastolatka Jamesa Spirita, która już na samym początku mnie zirytowała. Mamy śledztwo, poszukiwana jest "najlepsza przyjaciółka" chłopaka, ale nie chce ON współpracować z policją i odpowiadać na pytania dotyczące jej osoby, bo to by było złamanie obietnicy. Ja rozumiem, że niektórych tajemnic nie powinno się zdradzać, ale nie w momencie kiedy dana osoba znika bez śladu i wszyscy myślą, że mogło jej się coś stać... dla mnie totalny absurd. Postać księdza, który chce ukryć fakt o "pogrzebie" babci, ale cwany detektyw Eric od razu wie, że kłamie i jak Patrick Jane w "Mentaliście" posiada wyjątkowy szósty zmysł i podchodzi do niego psychologicznie przez co od razu dowiaduje się co i jak... no powiem Wam, że czułam się momentami jakbym oglądała jakiś średniej klasy film.

Za dużo bohaterów, przez co momentami nie mogłam się połapać kto jest kim i kto jest z kim... Nie mam nic do zarzucenia jeśli chodzi o pomysł na fabułę bo był ciekawy, ale zakończenie bardzo słabe. Styl pisania autora też w porządku bo książkę bardzo szybko się czyta. Jak na debiut to jest ok, no ale niestety ma też dużo niedociągnięć, które mnie osobiście strasznie raziły. Bardzo spodobała mi się okładka tej książki, ale tym razem na zawartości trochę się zawiodłam. Ale autor ma potencjał i myślę, że kolejne jego książki będą lepsze.

Za egzemplarz bardzo dziękuje wydawnictwu Novae res - tym razem miłości nie było..

Chociaż "Dziewczyna z pustego pokoju" jest polską powieścią, czytając ją nie odczujecie tego. Gdybym nie wiedziała, kto ją napisał, byłabym przekonana że należy do zagranicznego autora. Czułam się troszkę tak, jakbym czytała angielskie dzieło o parze dwóch detektywów- Erica Reya i Brendana Willy. Całość dopełniona była klimatem małego miasteczka i tajemnicy a w tle znajdował się dom psychiatryczny.

____________________________________

Początek bardzo mi się spodobał, zostałam od razu wciągnięta w głąb śledztwa i zainteresowana zaginięciem młodej dziewczyny, byłam bardzo ciekawa jak ta cała sytuacja się zakończy, czy są winni, a może po prostu nastolatka postanowiła uciec z domu?

Z pewnością w trakcie czytania nie będziecie się nudzić, mnogość akcji i bohaterów nie pozwoli się wam oderwać. I nie bójcie się, ich ilość nie przeszkadza w zrozumieniu odbioru, wręcz przeciwnie, moim zdaniem wpływa na jakość książki. Jedynym minusem są trochę drętwe postacie, przyjaciel Kate trochę działał mi na nerwy, zabrakło mi też trochę porozumienia między głównymi bohaterami. Mniej więcej w połowie zaczęłam się trochę nudzić, ale pod koniec znowu zrobiło się bardzo interesująco, zakończenie jednak przewidziałam.

Całość napisana jest bardzo poprawnie, fabuła jednak nie zaskakuje tak bardzo, jakbym sobie życzyła. Zabrakło mi napięcia i takiego wiecie "efektu wow".

Myślę jednak, że jest to kwestia dopracowania.

FABUŁA:

Akcja książki osadzona jest w miasteczku Ginger, gdzie najpierw w wypadku samochodowym ginie małżeństwo, a ich syn tajemniczo znika, a po upływie 3 miesięcy dochodzi do zaskakująco podobnej kolizji. Kobieta zapada w śpiączkę, a jej córka znika. Sprawą zajmuje się Eric Rey niezwykle dokładny detektyw, oraz Brendan Willy – starszy posterunkowy. W poszukiwaniach Katy, zaginionej 14 latki dużą rolę odgrywa szpital psychiatryczny, który zadziwiająco często odwiedzała. Tytułowy pokój numer 4 oraz przyjaciel Katy, który zdaje się wiedzieć więcej niż mówi to tylko początek całej sieci zagadek i intryg. Jaki związek z całym śledztwem ma ojciec zaginionej ? Czemu zgon babci Katy budzi podejrzenia detektywów ? A w końcu kto zostawia ślady i czy na pewno właściwa osoba je odkrywa? Te wszystkie pytania staną się jasne wraz z kolejnymi rozdziałami „Dziewczyny z pustego pokoju”.

PLUSY:

+ Innowacyjny pomysł, aby w historię kryminalną wpleść dzieci i młodzież. Raczej w książkach, w których motywem przewodnim jest śledztwo, nie spotykamy się z chociażby niepełnoletnimi bohaterami, a tutaj niejednokrotnie odegrali oni znaczącą rolę. Zarówno syn detektywa jak i zaginiona Katy czy jej przyjaciel ze szpitala psychiatrycznego byli ciekawymi postaci. Było to ciekawym urozmaiceniem i z pewnością wyróżnia tę pozycję na tle innych.

+ Przez tę pozycję po prostu się płynie. Jest to debiut, a autor ma taką lekkość w swoim stylu, że książka nie wiadomo jak i kiedy ucieka nam przez palce. Zdarzyło się tylko parę miejsc, w których opis okolicy dla mnie był już trochę za długi, ale z drugiej strony bez tego ciężej byłoby wprowadzić klimat danej sytuacji. Jednak takich fragmentów było mało, a wrażenie, które przeważało podczas czytania to uczucie mknięcia przez historię, bez chwili na nudę czy brak zainteresowania akcją. Dawno nie czytało mi się kryminału czy thrillera tak lekko i przyjemnie!

MINUSY:

- Jestem typem czytelnika, dla którego ważne jest aby dobrze poznać i zrozumieć bohaterów, a w „Dziewczynie z pustego pokoju” niestety tego nie dostałam. Tu zdecydowanie bardziej skupieni jesteśmy na samej akcji, ale brakuje mi wyjaśnienia dlaczego dany bohater zachowuje się w dany sposób i co nim kieruje, a w wielu sytuacjach poszerzyło by to pogląd na całą sprawę.

- Zakończenie było w moim odczuciu najsłabszym fragmentem tej książki. O ile na początku przez akcję wprost się płynęło i byłam bardzo zaangażowana w historię to ostatnie rozdziały były zupełnym przeciwieństwem. Pierwszy raz od dawna nie dość, że zakończenie nie było zaskakujące to dodatkowo tempo akcji na ostatnich stronach znacznie zwolniło.

PODSUMOWANIE I OPINIA:

Kryminał dziejący się w małym miasteczku, śledczy krok po kroku dążący do rozwiązania, kulminacja akcji, wszystko było na miejscu. Czytało się zaskakująco szybko i przyjemnie, a wątek detektywistyczny wciąga swoją tajemniczością przy jednoczesnym szybkim tempie akcji. Muszę wspomnieć, że to pewna starsza pani stała się moją ulubioną postacią i jeśli przeczytacie napiszcie jakie są wasze odczucia! Niestety zakończenie było dużym rozczarowaniem i tutaj czar prysł. Jeśli chodzi o wrażenie ogólne to będę dobrze wspominać tę lekturę, śledztwo ciekawie się rozwijało i bardzo wciągnęłam się w szukanie rozwiązania wraz z bohaterami. Szkoda, że nie poznałam lepiej bohaterów i ich przemyśleń. Jeśli szukacie książki na 1, 2 dni, w trakcie której szybko wraz z bohaterami rozwiążecie zagadkę, bez nagłych zwrotów akcji - to właśnie to gwarantuje „Dziewczyna z pustego pokoju”.

"Dziewczyna z pustego pokoju" to debiut, który już od pierwszych stron roztacza wokół siebie aurę tajemniczości i nieprzewidywalności.

Akcja wciąga od pierwszych stron i z każdą stroną robi się coraz ciekawiej, z niecierpliwością czeka się na rozwiązanie zagadki, ale z każdą stroną przybywa co raz więcej poszlak i tropów, które nie koniecznie prowadzą w dobrym kierunku.

Autor buduje napięcie w sposób wyważony i bezpretensjonalny, czuje się wręcz te emocje i rozterki, które targają bohaterami. Bohaterowie są bardzo wyraziści i różnorodni, łatwo zapałać do nich sympatią lub antypatią- wielu z nich ukrywa mroczne sekrety, które wychodzą na jaw w trakcie posuwania się akcji do przodu.

Książkę czyta się bardzo dobrze, jednak trzeba się naprawdę skupić i zapamiętać wiele nazwisk, ponieważ autor posługuje się nimi na przemiennie z imionami, co wprowadza dość spore zamieszanie- szczególnie w momentach, w których akcja znacznie przyśpiesza, a ilość postaci jest znacząca. Nie jest to jednak aż tak duży minus.

Czy polecam?

Polecam bardzo serdecznie. Jak na debiut jest to książka szalenie intrygująca i wciągająca. Fani kryminałów i sensacji powinni być również zadowoleni, bo dzieje się tu naprawdę dużo. A zakończenie nie jest tak oczywiste, jak wydaje się na pierwszy rzut oka.