Dziewczyna z Paryża

Przyznam szczerze, że jeszcze nigdy nie miałam okazji czytać powieści młodzieżowej, w której wystąpiłby wątek II wojny światowej. Oczywiście, wiem, że istnieje Złodziejka książek, ale niestety nie miałam wcześniej okazji jej poznać. Na mojej półce od dłuższego czasu oczekiwała już Dziewczyna z Paryża. Niedawno uznałam, że w końcu przyszedł na nią czas – czy ta z pozoru łatwa młodzieżówka przypadła mi do gustu? O tym opowiadam poniżej.

Alice spędza swoje lato w Paryżu wraz z rodzicami. Nie przyjechała tu jednak by pić francuską kawę i podjadać croissanty. Jej zmarła babcia przepisała na nią mieszkanie, o którym nikt w rodzinie do tej pory nie wiedział. Co więcej, wnętrze lokum wygląda niczym kapsuła czasu – nic nie zostało tam tknięte od kilkudziesięciu lat. Alice postanawia dowiedzieć się, skąd wzięło się to mieszkanie i dlaczego to właśnie ona ma je odziedziczyć. Dziewczyna odnajduje również stary dziennik siostry babci – Adalyn, który pisała w czasie II WŚ. Każda kolejna strona rodzi coraz więcej pytań - a odpowiedzi wciąż brak... Czy Alice odkryje, co stało się z Adalyn i dlaczego babcia na jej temat milczała?

Zacznę od tego, że pozycja ta na początku wzbudziła we mnie pewne zdziwienie. Nie do końca spodziewałam się tego, co właśnie tu na pierwszych stronach otrzymałam - z tego też powodu przez ten początek nie mogłam przebrnąć zbyt szybko. Dopiero po upływie kilkunastu kolejnych stron udało mi się wciągnąć, choć i tak odłożyłam tę książkę na kilka dni. Czułam, że muszę dać jej trochę “doleżeć” i rzeczywiście - gdy sięgnęłam po nią ponownie, przeczytałam ją na raz. Historia Alice oraz Adalyn mnie wciągnęła i nie będę kłamać, poczułam się też wzruszona.

Jeśli chodzi o główną bohaterkę czasów współczesnych, to bardzo się z nią polubiłam. Momentami Alice denerwowała mnie swoim brakiem stanowczości i taką tendencją do uciekania w swoje własne rozmyślania, jednak byłam też w stanie to zrozumieć. Pomijając te fragmenty, zżyłam się z tą postacią i kibicowałam jej – bardzo chciałam, by odkryła całą prawdę i by odnalazła w sobie odwagę podczas rozmowy z rodzicami.

Adalyn, czyli główna bohaterka czasów wojennych również mnie zaciekawiła, jednak przy niej czułam już większy dystans. Być może wpłynął na to fakt, że autorka bardziej skupiła się na kreacji postaci Alice, a Adalyn potraktowała właśnie jako postać typowo drugoplanową - nie wiem. Wiem natomiast, że rozdziały, w których akcja toczyła się w czasach II WŚ, niezwykle mnie wciągały i jednocześnie poruszały - to, co przeżywali tamci ludzie, to koszmar, o którym nie da się mówić spokojnym głosem.

Pióro Jordyn Taylor jest bardzo dobre, a równie ciekawa kreacja bohaterów oraz przedstawienie akcji powieści z dwóch perspektyw i dwóch linii czasowych sprawił, że lektura Dziewczyny z Paryża to prawdziwa przyjemność. Oczywiście, biorąc pod uwagę opisywaną tematykę, trzeba nastawić się na ewentualne poruszenie, a także poczucie niesprawiedliwości i takiej bezradności. Może i początek nie był dla mnie zachwycający, ale oceniając tę powieść jako całość, muszę napisać, że jestem pod dużym wrażeniem.

Myślę, że ta książka sprawdzi się idealnie dla tych, którzy lubią młodzieżówki oraz wątki wojenne. Tu zostało to połączone, więc wydaje mi się, że zdecydowanie odnajdzie ona swoich miłośników. Jeżeli należycie do tej grupy czytelników - polecam Wam zainteresować się tym tytułem.

"Dziewczyna z Paryża" to książka skierowana raczej do nastoletniego czytelnika. Dwie historie teraźniejsza i ta, z czasów okupacji Paryża w czasie II Wojny Światowej, niewiele się różnią od innych książek o podobnej tematyce. Dość przewidywalna, ale można przeczytać.

“W tamtej chwili pragnęłam, żeby świat poza murami parku nie istniał. Ponieważ gdyby nie wojna – gdyby nie cała ta groza, którą znosiliśmy i która pewnie nas jeszcze czekała - byłoby to cudowne, idealne popołudnie.”

Teraz. Szesnastoletnia Alice jedzie do Paryża z nietypową sprawą. Zmarła babcia zapisała jej w spadku paryskie mieszkanie, o którego istnieniu nikt w rodzinie nie miał pojęcia. Alice pragnie dowiedzieć się czemu ukochana babcia opuściła Paryż podczas niemieckiej okupacji i czemu to właśnie jej zostawiła tajemnicze mieszkanie, zamknięte od siedemdziesięciu lat. Z pomocą poznanego w Paryżu uroczego francuskiego studenta szuka prawdy o przeszłości zmarłej.

Wtedy. Adalyn nie może patrzeć na to co naziści zrobili z jej ukochanym Paryżem. Kiedy dziewczyna poznaje przywódcę małej grupy partyzanckiej bez wahania się do niej przyłącza. Udaje bywalczynię salonów, by działać w ruchu oporu i zdobywać dla niego informacje. Z każdym dniem jej zadania stają się coraz bardziej niebezpieczne, a Adalyn naraża nie tylko swoją reputację i relację z siostrą, ale także swoje życie.

“Dziewczyna z Paryża” Jordyn Taylor to jedna z tych książek, która przyniosła mi duże zaskoczenie. Nie spodziewałam się, że tak mocno wciągnę się w historię Alice oraz Adalyn i że wywoła ona we mnie tak duże emocje. Autorka stworzyła wyjątkową opowieść o silnych młodych kobietach, mocy buntu i oddania. Niezwykle spodobał mi się jej pomysł na podzielenie książki na rozdziały z teraźniejszości oraz przeszłości. Nie będę ukrywać, że bardziej przypadły mi do gustu rozdziały Adalyn. Myślę, że to dlatego, że mocniej zżyłam się z nią emocjonalnie. Wydarzenia wojny i działania grupy partyzanckiej zadziałały na moją wyobraźnię i z niecierpliwością oraz pewną dozą strachu śledziłam rozwój wydarzeń.

Przy pisaniu tej książki Jordyn Taylor zainspirowała się mieszkaniem w Paryżu nazywanym “kapsułą czasu”. Fakt, że coś takiego naprawdę istnieje tylko poprawiał mój odbiór książki, dodał jej autentyczności. Całą resztę autorka stworzyła sama. Niezwykle polubiłam bohaterów “Dziewczyny z Paryża”, którzy byli inteligentni i obdarzeni ciekawymi charakterami. Powieść ta nie jest długa, a mimo tego zdążyłam mocno się z nimi zżyć oraz emocjonalnie przeżywać z nimi każdą chwilę. Autorka skupiła się na wątku II wojny światowej we Francji, więc w powieści jest wiele trudnych momentów opowiadających o tych strasznych czasach. Zarazem książka jest napisana w lekki i niezwykle przyjemny sposób, dzięki czemu bardzo szybko się ją czytało. Młody wiek Adalyn, która żyła w czasach wojny bardzo mnie uderzył. Pomimo tego, iż jest to fikcja literacka, nie trudno się domyślić, że wiele podobnych historii miało miejsce w rzeczywistości, a osoby o kilka lat młodsze ode mnie poświęcały się w walce z brutalnym wrogiem. Dzięki tej tematyce jest to powieść poruszająca do łez, skłaniająca do refleksji i wyzwalająca głębokie emocje. Jest wyjątkowa.

“Dziewczyna z Paryża” Jordyn Taylor to piękna, poruszająca i dojrzała opowieść o silnych kobietach. Autorka posiada wyjątkową umiejętność oddawania uczuć bohaterów. Nie mam wątpliwości, że to historia, która trafi do każdego czytelnika, bez względu na jego wiek. Odkrywanie sekretu babci Alice sprawiło mi niezwykłą przyjemność, a zakończenie książki wywołało cały pokład emocji. Nie mogłam oderwać się od tej książki i ogromnie polecam ją każdemu! Dajcie się jej zachwycić. :)

„Życie jest takie dziwne. Właśnie myślisz, że coś zrozumiałaś, gdy uświadamiasz sobie, iż wszystko jest znacznie bardziej skomplikowane, niż mogłabyś przypuszczać’’.

Babcia Alice, Chloe, zapisała swojej wnuczce w spadku mieszkanie w Paryżu, o którego istnieniu nie wiedział nikt z rodziny. Dodatkowo apartament pozostaje zamknięty przez ponad 70 lat. Podczas spędzania lata w stolicy Francji, Alice wraz z chłopakiem, Paulem, którego tam poznaje, postanawia sprawdzić, z jakiego powodu jej babcia opuściła Paryż w czasie wojny i nie opowiedziała nigdy swoim bliskim, co zostawiła za sobą, przenosząc się do Stanów Zjednoczonych. W mieszkaniu tym Alice znajduje dziennik pisany w trakcie niemieckiej okupacji przez siostrę jej babci, Adalyn. No i im dłużej zaczyna drążyć tajemnicze sprawy z przeszłości, tym bardziej zdaje sobie sprawę, że również obecnie jej rodzina ma sekrety, o których nie chce rozmawiać.

Muszę przyznać, że nieczęsto czytuję książki z kategorii obyczajowe romanse. Zazwyczaj trafiam na takie, w których jest sama słodycz, nie ma nic z realnego życia, a fabuła oraz bohaterowie wydają się odrobinę sztuczni i nieprawdziwi. Jednak książka Jordyn Taylor pt. „Dziewczyna z Paryża’’ okazała się inna. Skończyłam ją w jeden dzień, bo naprawdę szybko i przyjemnie się ją czytało. Od razu polubiłam główną bohaterkę, Alice - była urocza ze swoją ciekawością poznania historii własnej rodziny. Oczywiście, pojawił się wątek miłosny z jej udziałem, ale został dobrze wprowadzony i rozegrany, bez zbędnych kotków i misiów. Całe szczęście, bo niezmiernie mnie denerwują.

Bardzo się ucieszyłam, ponieważ autorka poruszyła ważny temat społeczny, jakim jest depresja. Wiem, że o tej chorobie mówi się dużo, ale tutaj jest naprawdę dobrze przedstawiony. I mimo że od początku się domyślałam, co dolega mamie Alice, to autorka zdecydowała się to ujawnić dopiero pod koniec. Narratorka ciekawie też opisywała losy Adalyn i babci Alice podczas wojny. Przez większość książki myślałam, że Chloe wyjechała z Paryża, gdyż pokłóciła się z siostrą. Jednak, jak okazało się, sytuacja wyglądała inaczej. Mam wrażenie, że ciekawiej.

Polecam wielbicielom gatunku, ale również tym, którzy takich książek na ogół nie czytają. Może się przekonacie ;)

Karolina B.

Szkolny Klub Recenzenta

Kto z nas nie chciałby dostać w spadku mieszkania w Paryżu?

Zachowanego w stanie z poprzedniej epoki i kryjącego zagadkę przeszłości…

Alice ma 16 lat, pochodzi z New Jersey, mieszka z rodzicami i dopiero co zmarła jej babcia. I ta babcia, zapisała jej, nie mamie, mieszkanie w Paryżu, o którym nikt z rodziny nie miał dotąd pojęcia.

Dlaczego? Co takiego wydarzyło się w przeszłości, że Chloe przez całe swoje życie nie pisnęła słówkiem o latach wczesnej młodości?

Alice też nurtuje to pytanie. Ale nie tylko ono, bo gdy zaczyna kopać i grzebać w pozostawionych przez jej przodków rzeczach, pojawiają się kolejne zagadki i tajemnice do odkrycia.

Jordyn Taylor prowadzi akcję swojej powieści dwutorowo. Teraźniejszość to losy Alice, zwiedzającej współczesny nam cudowny Paryż i szukającą odpowiedzi, oraz przeszłość, która jest udziałem Adalyn, tajemniczej krewnej żyjącej w czasach drugiej wojny światowej młodej dziewczyny, od której jak się wydaje, wszystko się zaczyna.

Moja opinia też musi się odrobinę podzielić.

Część o przeszłości dla mnie była perfekcyjna, jak to zwykle ze mną bywa przy tego typu książkach. Przejmująca, słodko-gorzka, pełna obaw o bohaterów i z ogromną ilością podziwu dla hartu ducha bohaterki. Adalyn mimo swoich 19 lat szybko dorosła w wojennych realiach i mierzyła się z rzeczami, które nie powinny być jej udziałem. Ta część to sztos wzbudzający we mnie dwukrotnie morze łez.

Natomiast teraźniejszość…

Jest tu delikatny romans - wyjątkowo uroczy i słodki. Masa opisów Paryża, również uroczych i tak bliskich mojemu sercu, bo Paryż kocham. Odkrywanie tajemnic - też uwielbiam, dochodzenie do prawdy krok po kroku, ale też odnajdywanie w tym wszystkim siebie.

Mam tylko jedno wielkie ale - wiek bohaterki. Bo Alice sama przeżywa przygodę życia. Sama chodzi po mieście, dowiaduje się i docieka, a jej rodzice nie mają kompletnie nic przeciwko. W ogóle rodzina boryka się ze swoimi problemami, ale nie wydaje się być toksyczna. Dlatego też kompletnie nie rozumiem, czemu szesnastolatka ma pełne pozwolenie na chodzenie po obcym sobie mieście, bez ograniczeń czasowych ani nawet potrzeby dawania znać, że wszystko okej.

To jest właściwie mój największy i jedyny zarzut co do książki. Gdyby dziewczyna miała kilka lat więcej, rozpłynęłabym się na całego ;)

Więc może to nawet lepiej, że tak? :P

Dziewczyna z Paryża to z pozoru historia, jakich wiele. Przeszłość miesza się z teraźniejszością poprzez więzy krwi dwóch kobiet, każdej żyjącej w swojej epoce, każdej walczącej o coś, co dla niej ważne. Pozory pozorami, ale historia ma w sobie pewną magię. Czuć, że autorka włożyła w nią kawałek serca, przez co i do serca czytelniczki łatwo ma szansę trafić.