Cuda codzienności. Tom 1

„Pamięć ludzka zaciera granice między prawdą a kłamstwem; tym, co się wydarzyło i tym, co nigdy miejsca nie miało.”

Wigilia 1863 roku niewielka wioska na Lubelszczyźnie pod zaborem rosyjskim, rodzina Ciszaków. Na świat przychodzi nieprzeciętnej urody chłopiec, niestety jego matka umiera przy porodzie, osierocając dwoje starszych dzieci i jego. Ojciec wyszedł w ciemną, śnieżną noc po pomoc dla umęczonej żony i ślad po nim zaginął. Chłopca przygarnia kowal z żoną, traktują go jak swojego, nie szczędzą mu miłości. Maciej z chłopca zmienia się w przystojnego młodzieńca, nieustannie marzy o wielkim świecie, chce czegoś więcej od życia. Na jego drodze staje córka młynarza – Staszka. Młodzi od pierwszego spojrzenia są pewni, że zostali sobie przeznaczeni...

Powieść wciąga od pierwszych stron, całkowicie przykuwa uwagę i niesie ogromną dawkę przeróżnych emocji. Przenosimy się w czasie, do niespokojnych czasów, a obok trudne, naznaczone ciężką pracą ludzkie życie. Akcja powieści toczy się swoim rytmem, obejmuje lata od 1863 do czasów tuż po I wojnie światowej. Fabuła ciekawie poprowadzona, dopracowana w każdym szczególe. Specyficzny język robi bardzo pozytywne wrażenie. Pani Maria z lekkością, barwnie, naturalnie łączy fakty historyczne z fikcją literacką. Czuć ogromne zaangażowanie, pasję, talent i ogromną wiedzę historyczną Autorki. Jest to literatura najwyższych lotów! Rewelacyjnie ukazani bohaterowie, to zwykli, prości ludzie, których życie toczy się z dala od wielkiego świata.

Ogromny kontrast między ludźmi żyjącymi na wsi, a w mieście. Jednak wszyscy oni mają swoje troski, zmartwienia, problemy. Chłopi, których codzienność wyznaczana jest przez pory roku. Ciężka praca, walka o byt, bieda, zacofanie. Wiara katolicka, a obok zabobony, gusła, obrzędy. Autorka bardzo realistycznie ukazuje nam codzienność tych ludzi i ich podejście do świąt, do tradycji, zwyczaje, wystrój domów, świąteczne ozdoby, przysmaki. Magia wigilii, czas cudów, życie płynie, a tradycja pozostaje niezmienna. Pięknie ukazane silne więzi rodzinne, wzajemne wsparcie, miłość, poszanowanie, bycie razem na dobre i złe. Marzenia, odważna próba ich realizowania. Ludzkie losy bywają zmienne, zaskakujące i mało przewidywalne. Naznaczone chwilami pełnymi bólu, cierpienia i tymi pełnymi radości, spełnienia i szczęścia. Narodziny i śmierć, nic nigdy nie jest nam dane na zawsze.

Przejmująca, piękna, wnikliwa, napisana sercem opowieść o miłości, rodzinie, nadziei i marzeniach. Historia całkowicie skradła moje serce, zostanie we mnie na długo, nie da się przejść obok obojętnie. Z całego serca polecam, Tatiasza i jej książki :)

"Cuda codzienności" to piękna saga rodzinna. Historia rozpoczyna się w wigilijną noc 1893 roku, na lubelskiej wsi, a kolejne wydarzenia rozgrywają się na przestrzeni kilkudziesięciu lat.

W jednoosobowej chacie rodziny Cisaków rodzi się dziecko niezwykłej urody. Chłopiec ma piękne niebieskie oczy i jasne włosy. Prawdopodobnie czeka go zwykłe życie, wypełnione pracą na wsi. Jednak Maciej, ma marzenia. Pragnie mieszkać w Warszawie.

"Cuda codzienności" to powieść o spełnianiu marzeń, wielkiej miłości i sile, jaka tkwi w rodzinie.

Autorka wykonała ogromną pracę nad książką. Bardzo dobrze zostały opisane obrzędy, święta, wystrój chaty. Niezwykle dobitnie widać kontrast między wsią, a wielkim miastem. Chłopi wierzą w moc przesądów, tam wszystko dzieje się swoim rytmem. W Warszawie na każdym kroku widać postęp. Jednak w Polsce, czasy są ciągle niepewne, niełatwo się żyje. Ludzie ze wsi i z miasta mają swoje problemy.

W powieści znajdziemy zajmujące, realistyczne opisy codziennego życia, jak i obchodzenia świąt. Opis tradycji wigilijnych potraw na stole, ozdób, kultywowanych zwyczajów zajmuje sporo miejsca w książce.

Świetnie zostało pokazane też to, że warto podążać za marzeniami. Nie należy tracić nadziei. Każdy z nas ma swoje marzenia i inaczej wyobraża sobie swoje życie i szczęście.

Mnie powieść zachwyciła. Nasze życie na ziemi trwa tylko krótką chwilę. To co dobre kiedyś minie, to co złe również. Cieszmy się tym, co mamy i nie zamartwiajmy na zapas.

Mam nadzieję, że moja recenzja zachęci Was do sięgnięcia po "Cuda codzienności". Z pewnością przeczytam inne książki tej autorki.

Kiedy uwierzysz, że przeznaczenie ma wielką moc i warto mu dopomóc, to twoje marzenia zaczną się spełniać, a w życiu wszystko będzie wydawało się możliwe.

Biorę książkę do ręki, czytam pierwsze zdania i przenoszę się w czasie. Nagle znajduję się w latach 60. XIX wieku, w małej wiosce na Lubelszczyźnie, w chacie, która mimo że niewielka, to pełna szczęścia. Czuję, że wydarzą się tam niesamowite rzeczy i wielkie cuda, więc daje się porwać…

W wigilię roku 1863 na świat przychodzi wyjątkowy chłopiec o wyjątkowej urodzie – niezwykłych błękitnych oczach i złotych włosach. Jego matka umiera przy porodzie, a ON zostaje oddany na wychowanie do rodziny miejscowego kowala. Lata mijają a Maciej czuje, że chce żyć inaczej, chce spełniać marzenia i sam zostać kowalem swojego losu. Czy magia wigilijnej nocy zadziała po raz kolejny? Czy życie Macieja ułoży się tak, jak sobie wymarzył?

„Cuda codzienności” to przepiękna opowieść z wieczorami wigilijnymi i ich tradycjami w tle. Autorka zabiera nas w niesamowitą podróż. Podróż przez życie głównego bohatera, z którym przechodzimy przez kolejne etapy życia. W czasie lektury przeskakujemy trochę w czasie, od jednego wieczoru wigilijnego do kolejnych i z zaciekawieniem śledzimy dziejące się w ich okolicy wydarzenia. Poznajemy magię wigilii i siłę rodziny, która ma największą moc.

Nie było to moje pierwsze spotkanie z powieścią opartą na tle historycznym, ale tę zdecydowanie trudno mi się czytało. Sporo czasu zajęło mi przyzwyczajenie się do języka, którym posługiwała się w książce autorka oraz do jej stylu pisania, gdyż była to pierwsza pozycja Marii Paszyńskiej, z którą się zapoznałam.

Zdecydowanie na plus dla mnie było pojawienie się wielu wydarzeń historycznych, które pozwoliły mi wyobrazić sobie, jak one wyglądały oraz jak wyglądało wtedy życie ludzi, które podszyte było nieustannym strachem o życie swoje i najbliższych. Poznałam również wiele dawnych tradycji i zwyczajów świątecznych, sposoby ozdabiania izb i tradycyjne dla tego okresu potrawy i przysmaki.

Książka zdecydowanie bardzo oddaje świąteczny klimat w dawnych czasach i uważam, że warto po nią sięgnąć, nie tylko dla przyjemnie spędzonego czasu, ale również, żeby dowiedzieć się czegoś nowego.

Współpraca z wydawnictwem Książnica.

Hipnotyzująca, nastrojowa okładka to jedynie zapowiedź iście bajecznej, klimatycznej opowieści, jaką podarowała swoim czytelnikom Maria Paszyńska. Historia wciąga już od pierwszych stron, fundując czytającemu niezapomnianą, emocjonującą i niebywale refleksyjną podróż w czasie, po której wróci diametralnie odmieniony. Błyskotliwe pióro sprawia, że pochłaniający powieść czuje się niczym naoczny świadek, a nawet jak jeden z bohaterów, widzi ich oczami, odczuwa to, co oni, zalewa go nieopisana fala doznań i przeżyć. Wszelkie misterne opisy tak silnie działają na wyobraźnię i angażują zmysły, że nie sposób nie zagubić się w lekturze, tracąc przy tym całkowicie kontakt z rzeczywistością.

Niezmiernie spodobało mi się staranne, szczegółowe opisanie różnych, zaskakujących dawnych wierzeń i obyczajów. O niektórych już słyszałam, ale z wieloma miałam styczność dopiero pierwszy raz, co wywołało naprawdę lawinę silnych emocji. Naturalną czynnością stało się porównywanie dawnych Świąt Bożego Narodzenia z obecnymi, zastanawianie się, kiedy dokładnie zanikły pewne tradycje i rytuały, lecz także dostrzeżenie metamorfozy, jaką przeszła polska rodzina. Ta urokliwa historia wywołuje niespotykaną zadumę nad ludzkim losem, rodziną oraz ewoluującą hierarchią wartości.

Pozycja "Cuda codzienności" nie jest zwykłą opowieścią o obdarzonym niespotykaną urodą chłopaku, który podąża za marzeniami i wbrew wszelkim przeciwnościom przenosi się z małżonką do Warszawy. To magiczna, niebywale urokliwa, otulająca niczym ciepły koc historia o trudnych wyborach, podążaniu za głosem serca, poświęceniach, lecz także o potędze miłości, sile mającej źródło w rodzinie i wyjątkowych momentach, jakie dzieją się każdego dnia. Przepiękna, klimatyczna, kojąca i zarazem poruszająca najczulszą strunę, a na dodatek dopieszczona starannie nakreślonym tłem historycznym. Tak to jedna z tych ciepłych powieści, o których nie sposób zapomnieć. Jestem przekonana, że skradnie wiele czytelniczych serc. Polecam gorąco!

"Cuda codzienności" to książka która chwyciła mnie za serce swoją prostotą i magią. Jest to niezwykle piękna, zwyczajna i jednocześnie całkiem niezwyczajna historia. Nigdy wcześniej nie czytałam nic, co w swojej zwyczajności, dotarłoby do każdego fragmentu mojego serca.

Dzięki książce przenosimy do roku 1863 do małej lubelskiej wsi. Była to dla mnie niezwykle ciekawa wycieczka w czasie. Dzięki niej, możemy poznać rytuały, zwyczaje i wierzenia, jakimi na przestrzeni tamtych lat kierowali się ludzie.

Bohaterom książki towarzyszymy aż do roku 1918. Podążając za nimi, obserwujemy zmiany jakie zaszły nie tylko w historii kraju, ale przede wszystkim w nich samych. Mając w rękach "Cuda codzienności", chciałam aby ta historia nigdy się nie kończyła. Tak, abym mogła czytać i zatracać się w niej bez końca. Zostałam całkowicie wciągnięta w wir wydarzeń, do tego stopnia, iż duchem byłam razem z nimi przeżywając ich bolączki, ale także radości. Autorka pięknie nakreśliła wartość rodziny i przyjaciół. Pokazała jak ważne jest mieć obok siebie kogoś, kogo można złapać za rękę i iść ramię w ramię przez życie.

W tej opowieści jest tak wiele emocji, które mnie poruszyły do głębi. Mimo, że książka opisuje lata już dawno miniome, od tamtego czasu zmieniło się tak wiele, a mimo to przesłanie, jakie w sobie zawiera, będzie jak najbardziej aktualne teraz, jak i w przyszłości.

Książkę "Cuda codzienności" skończyłam czytać kilka dni temu, a nadal nie umiem ubrać w słowa tego, co chciałabym przekazać. Moje myśli nad koncentrują się nad tą opowieścią, tak idealną na zimowe wieczory. Pióro autorki zachwyca i myślę, że to ono gwarantuje to, że tak łatwo odnaleźć się w czasach, które znamy z opowieści naszych przodków.

Musicie wiedzieć, że to jedna z piękniejszych książek, jakie czytałam w ostatnim czasie. Polecam wam i wiem, że będą państwo zadowoleni! ❤️

"Cuda codzienności" nie jest książką, o której łatwo mi pisać. Jest niby zwyczajna, o ludiach, ich życiu, losie, nie zawsze łatwym, o codzienności. A jednak autorka potrafi wpleść w tę codzienność magię, która chwyta i za serce i za gardło. Wcale nie za sprawą Wigilii i przygotowań do Świąt, które autorka obrała jako stały punkt w swojej powieści, bo ta magia wypływa ze zwyczajnych codziennych spraw, takich, których nie dostrzegamy, bo one po prostu są, przywykliśmy do nich. Dzięki nim każda czynność nabiera sensu. Dostrzec możemy je zawsze, wystarczy tylko dobrze spojrzeć.

"Cuda codzienności" to niezwykła podróż, którą zaczynamy zimą w 1863 roku w małej lubelskiej wiosce i każdy kolejny rozdział, aż do 1918 również zaczynamy zimą. Zmieniają się lata, zmieniają się obyczaje (ogromne uznanie dla autorki za opis rytuałów i obrzędów związanych z życiem na lubelskiej wsi, o których nie miałam pojęcia, a na pewno są piękną lekcją historii regionu), przeplatane niespokojną historią polski, ale jednak mających mimo wszystko jedną wspólną stałą — rodzinę. Bo czy w Wigilię ważniejsze jest, czy na stole podamy barszcz z grzybami, czy czerwony, czy jednak kto przy tym stole z nami zasiada? Polecam.

Co dla Ciebie jest cudem? Czy jest nią metafizyczne wydarzenie, które sprawia, że patrzysz na coś i kręcisz głową z niedowierzaniem? A może to, że ktoś wygrał los na loterii? W grze liczbowej, ale i loterii z życiem, kiedy cudem udaje mu się uniknąć śmierci? To coś, co wydaje się bardzo rzadkie i wręcz nieosiągalne. A może to my mamy zbyt wysokie oczekiwania względem cudów…?

Maria Paszyńska w świątecznej odsłonie ponownie maluje słowem. Przyznaję, że byłam bardzo ciekawa, czy jej powieść wpisze się w kanon książek z tego gatunku. Czy tak się stało? I tak i nie. Moim zdaniem autorka daje czytelnikowi dużo więcej niż tylko zapach wigilijnych potraw, czy emocje związane z oczekiwaniem na pierwszą gwiazdkę. W swojej książce zmusza bowiem do refleksji nad tym, jakie cuda spotykają nas każdego dnia, a których zdajemy się nie dostrzegać, bagatelizując to, co jest zawsze, co jest niezmiennie… A przecież nie możemy zapominać, że nic nie jest nam dane na zawsze. Dlatego należy nieustannie podsycać ogień, którego iskry nadają sens naszemu życiu.

„Cuda codzienności” to napisana z dbałością o szczegóły powieść, która przenosi nas do lubelskiej wsi, dając możliwość poznania regionalnych zwyczajów związanych z okresem Bożego Narodzenia, ale nie tylko z nim. Autorka ukazała tę małą miejscowość w taki sposób, że czytając, mamy wrażenie, że w jakiś sposób należymy do tej społeczności. Do tego stopnia, że jesteśmy zaskoczeni decyzją Macieja – głównego bohatera, który postanawia opuścić bezpieczną przystań i udać się w kierunku nieznanego świata, jakim dla niego jest Warszawa. Odtąd zaczyna się trud i walka z codziennością, która w zderzeniu z wielką historią nie należy do najłatwiejszych. Obserwujemy, jak życie bohaterów się zmienia, jak z dnia na dzień magia, która w nich tkwiła, zdaje się ulatywać, przygnieciona ciężarem trosk i zmartwień. I właśnie ta codzienność, która czasem skrzeczy, i nierówna walka z trudnościami zdaje się egzaminem dla Macieja i Stanisławy. Czy mu podołają? Czy uda im się dostrzec w prozaicznych radościach małe cuda? Wszak to one składają się na ten jeden wielki, jakim niewątpliwie jest... rodzina.

Podsumowując:

Maria Paszyńska ponownie mnie oczarowała. Pokazała, że jest nie tylko mistrzynią mariażu powieści obyczajowej i historycznej, ale weszła o poziom wyżej, wplatając w fabułę klimat i atmosferę Świąt. I choć nie jest to typowa, słodka opowieść bożonarodzeniowa, to Wigilia jest w niej ważnym elementem. Miałam wrażenie, że to z niej autorka uczyniła swoistego rodzaju stały punkt, który jest zawsze bez względu na okoliczności oraz wydarzenia, jakie mają miejsce w życiu bohaterów. Jest czymś w rodzaju opoki, ważnym elementem, który pozwala na oderwanie się od rzeczywistości, aby w pełni celebrować ten wyjątkowy czas w roku. Nie bacząc na trudności, na puste miejsce przy stole… Mając w sercu nadzieję na to, że nic nie dzieje się bez przyczyny, że warto wierzyć, iż karta losu się odwróci. Piękna, poruszająca, z wojenną zawieruchą w tle opowieść o marzeniach, które warto realizować mimo wszystko. Oraz o sile rodziny i miłości, która potrafi pokonać każdą przeszkodę. Polecam!

Codzienność. Trudno nam tak od razu zdefiniować to pojęcie i odpowiedzieć na pytanie czym ona właściwie dla nas jest….. I choć emocje, które skrywają się w tym słowie każdy nazwie inaczej - gdzieś tam podczas rozmyślań z pewnością osiągniemy wspólny mianownik, czy chociażby ogólny zarys tego co możemy w tym słowie zawrzeć…

Dla rodziny Ciszaków, których losy możemy śledzić na kartach książki, codzienność staje się siłą do walki o marzenia, o swoje miejsce w świecie i o najbliższych. Siłą, która wraz z upływem lat wcale się nie pomniejsza, a tylko daje podstawę do tego by dalej iść na przód i by walczyć. Tak, aby po latach nie okazało się, że życie które minęło pozostawiło marzenia niespełnionymi.

Autorka w bardzo umiejętny sposób zwraca naszą uwagę na to, że to właśnie w rodzinie tkwi siła, że człowiek potrzebuje kogoś przed kim mógłby odsłonić swoje największe pragnienia i z kim mógłby być zawsze blisko. I taka bliskość, serdeczność i dobroć bije od bohaterów, którzy mimo przeciwności losu, mimo bólu i ponoszonych strat ciągle z radością w sercu spoglądają w niebo… Ich kreacja niepozbawiona jest całej gamy ludzkich uczuć dzięki czemu stają się wiarygodni. Pani Maria Paszyńska w bardzo wysublimowany sposób połączyła warstwę obyczajową z tłem historycznym. Nie znajdziemy tutaj opisów wojen, przelewającej się krwi choć umiejscowienie akcji w danych latach temu sprzyja. W tle tej rodzinnej historii toczy się wojna, gdzie Niemcy zmieniają granice Polski, gdzie kolejne wprowadzane restrykcje nie pozwalają na spokojny sen i gdzie doczekawszy odzyskania niepodległości ludzie zwyczajnie się z tego radują… Jednak poruszone kwestie wojny nie przyćmiewają tej historii o spełnionej miłości, o bliskości i radości z życia..

Dodam jeszcze, że nie jest to książka typowo świąteczna – chociaż kolorystyka okładki może być tak odebrana, jednak wigilijny wieczór jest początkiem pewnego ciągu zdarzeń.. Jakiego? – o tym musicie przeczytać sami…

Polecam serdecznie i życzę, aby lektura tej książki dostarczyła Wam tak głębokich przeżyć jakie ja otrzymałam sięgając po nią…