Dziewczyna z lustra

Nadchodzą nas czasami takie chwile, gdy nie wiemy co mamy zrobić ze swoim życiem, momenty niemocy, rozterek. Wtedy czas na książkę. W moje ręce wpadła książka Romualda Pawlaka o tytule ,,Dziewczyna z lustra", której problematyka nie pomogła mi się odstresować, wręcz przeciwnie, zachęciła mnie do myślenia i pogłębienia swoich refleksji.

Romek Pawlak, a raczej Romuald jest autorem około 30 książek. Możemy powiedzieć, że jest ekspertem w swojej dziedzinie. Każdy czytelnik znajdzie w jego dziełach coś dla siebie. Od najmłodszych miłośników literatury po tych najstarszych. Książki dla dzieci i młodzieży to jego specjalność. Jednak to nie wszystko, możemy również przeczytać jego mroczne opowiadania, thrillery, horrory i kryminały. Fani literatury sci-fiction i fantastyki również nie będą rozczarowani.

Autor wkracza również na tereny polityki jak i sportu. Oczywiście miłośniczki romansów równiez mogą znaleźć coś dla siebie w jego literaturze.

Zaś prywatnie lubi: zimne piwo w dobrym towarzystwie; Mozarta i Dead Can Dance; humor spod znaku Monty Pythona i Czarnej Żmii; Bułhakowa, Eco i Zofię Kossak, a z fantastyki Kaya oraz Le Guin; i tysiąc innych rzeczy, którymi nie warto nikogo zanudzać.

Nie znosi: ludzi bez poczucia humoru; hipokryzji; bezinteresownej nienawiści; złośliwości, która chciałaby udawać ciętą ironię, a jest zwyczajnym chamstwem.

,,Dziewczyna z lustra" jest książką młodzieżową, co nie ujmuje honoru jej autorowi. Jest opowieścią o Faustynie, w skrócie Fusi, która nie potrafi znaleźć swojego miejsca w życiu. Nastolatka, uczennica pierwszej klasy gimnazjum nie lubi zmian, niestety jej życie nie potoczyło się tak jak by tego chciała. Jej tata odszedł od rodziny, zaś jakiś czas później jej rodzicielka zginęła w wypadku, cudem uszła z niego życiem. Niestety spod Warszawy musiała przeprowadzić się w okolice Poznania do ciasnego mieszkania jej ciotki. Z każdym dniem było jej coraz ciężej, brak akceptacji, przyjaciół nie dodawał jej skrzydeł. Bała się rozmawiać z innymi, nie miała pieniędzy, domu, była półsierotą i jak sama o sobie mówiła była "wybrakowana". Fałszywa "przyjaciółka" nie pomagała jej się przystosować do nowej sytuacji, szkoły, niestety zamiast być za nią, była przeciwko niej.

Fusia miała swoje marzenia, chciała cofnąć czas mieć pełną rodzinę, przyjaciół, a przede wszystkim kogoś kto ją wesprze w trudnych chwilach, czyli chłopaka.

Niestety życie nie jest kolorowe i zamiast tych kolorowych chwil pojawiają się te szare, pochmurne.

Jakby było mało jej cierpienia, jak na złość, wychowująca ją ciocia zaczyna się interesować małym chłopcem, to jemu daje zabawki, ciasta. Zaś ona musi cierpieć.

Czy Fusia na swojej drodze spotka życzliwych ludzi, którzy zechcą ją taką jaką jest? Czy wreszcie odnajdzie miłość i spokój? Zapraszam was do lektury.

Romuald Pawlak tworzy nieco skomplikowaną, jak i jednocześnie prostą historię o życiu nastolatek. Porusza tematy, które przewijają się w życiu każdej kilkunastoletniej dziewczyny, w której głowie pojawiają się pytania: ,,Czy aby na pewno jestem odpowiednia?", ,,A może za głupia?", ,,Czy ON mnie zechce?", ,,Co powinnam zrobić, aby z nim być?", ,,Co ja tutaj robię? Przecież ja tutaj nie pasuję, a oni mnie nie lubią?". Autor kładzie nacisk na chłopaka, twierdząc o powinności posiadania go przez dziewczyną. Jednak czy tak powinno być? Na wszystko przyjdzie czas.

Pisarz porusza również bardzo ważną kwestię samotności, braku przyjaciół.

Chłopak to coś innego zaś przyjaciele to ważniejsza sprawa. Mówimy, że jak nie ten to inny, czy tego kwiatu to pół światu. Zaś nasi powiernicy dusz są jedyni w swoim rodzaju, stanowią naszą ostoję, są

dla nas opoką, znają nasze sekrety. Jak bez nich żyć? Niestety Fusia musi, przejść przez to. Może w najbliższym czasie spotka bratnią duszę, przechodząc cierniową drogą, później ciesząc się owocami z tej przyjaźni?

Pozostaje kwestia ciotki, która kocha swoją wychowankę, lecz nie potrafi tego okazać. W postawie Fusi do ciotki, która później dostrzega uczucia ciotki pisarz namawia nas do dawania szans innym, czasu aby mogli nam przekazać swoje uczucia. Bez tego ciężko jest zbudować jakąkolwiek relację.

Książka jest pisana w formie trzecioosobowej, która nie psuje miłego czytania książki, lecz tylko pozwala nam głębiej spojrzeć na inne wydarzenia, wczuć się w powieść. Zwykle większość książek czytam w narracji trzecioosobowej, jednak mam wrażenie jakby to było opowiadanie relacjonowane prze główną postać. Tak jest i w tym przypadku, nie czułam obecności narratora, lecz tylko głównych bohaterów.

Mimo licznych książek autora dla nieco doroślejszych osób ta zachowała swoją formę i jest przeznaczona dla młodzieży. Zarówno słownictwo jak i odczucia, charaktery i zachowania nastolatków są w niej świetnie dopasowane.

Ostatnio coraz częściej wpada mi w ręce literatura młodzieżowa. Zazwyczaj do tych powieści podchodzę z dystansem. Tym razem mój sceptycyzm był bezpodstawny. Romek Pawlak zaserwował nam wzruszającą i mądrą opowieść, z bohaterami których można pokochać, jednocześnie ich podziwiając i bolejąc nad ich losem. Rzadko zdarza mi się płakać podczas czytania książki jednak tym razem parokrotnie miałam łzy w oczach. Jedynym minusem powieści była jej niewielka objętość, te prawie 200 stron to stanowczo za mało. "Dziewczyna z lustra" to bardzo udany debiut literacki a od autora oczekuję, że następnym razem da mi możliwość spędzenia z bohaterami nieco więcej czasu.

Ojciec Faustyny ucieka z młodą kochanką. Zrozpaczona matka dziewczyny nie może się pogodzić z

jego wyborem. Pewnego dnia powoduje wypadek samochodowy, w konsekwencji którego umiera. Dziewczyna błąka się po mieszkaniach krewnych jednak nikt nie chce wziąć jej pod opiekę. W końcu lituje się nad nią sześćdziesięcioletnia ciotka, stara panna, która postanawia wziąć Fusię pod swoje skrzydła. Dziewczyna rozpoczyna gimnazjum. Nauka idzie jej dobrze jednak po traumatycznych przeżyciach izoluje się od swoich rówieśników. Ciężko jej wyrażać swoje uczucia i angażować się w przyjaźnie. W głębi serca jednak czuje, że czegoś jej brak. Kogoś kto wraz z nią dzielił by smutki i radości. Burzy mur, który wokół siebie wybudowała i wyrusza na poszukiwanie przyjaźni a może i miłości.

"Dziewczyna z lustra" jest nie tylko książką dla młodzieży, mało tego myślę że współczesne nastolatki będą zawiedzione tą pozycją, część z nich określi ją jako zbyt "dorosłą". Bo czego się spodziewamy sięgając po literaturę dla nastolatków? Miłości, sekretów, szaleństw, ot przeniesionego na karty książki serialu "Pretty Little Liars". Tego tutaj nie dostaniemy i bardzo dobrze. Ta książka to typowa odskocznia od przesłodzonego amerykańskiego stylu życia, gdzie nastolatków cechuje brak szacunku, nierozważność i sztuczna dorosłość. Mi ta książka dała nadzieję. Sama jestem mamą trzyletniej córeczki i przeraża mnie obraz dzisiejszej młodzieży. Ta książka sprawiła, że powróciła do mnie wiara w możliwości wychowawcze opiekunów. Mam nadzieję, że moja córka będzie choć troszkę podobna do Fusi. Powieść ta zasili domową biblioteczkę a w odpowiednim czasie podsunę ją mojemu dziecku.

A czemu Faustyna była taka wyjątkowa? Bo była mądra. I to mądrością emocjonalną a nie podręcznikową. Właśnie głupota bohaterów jest główną cechą większości książek typu new adult. Często mnie zastanawiało dlaczego autorzy robią z nastolatków bezmózgie marionetki? Czy wynika to z niezrozumienia młodych ludzi i wrzucenia wszystkich do jednego worka? Czy może tego właśnie oczekują czytelnicy? A może to po prostu utarty schemat? "Dziewczyna z lustra", sama nazywająca siebie "wybrakowaną" jest przeciwnością większości głównych bohaterek. Owszem lubi być ładnie ubrana, uważa że jej życie jest niepełne bez chłopaka i jak każda nastolatka przebywa w "sieci". Jak dużo młodych dziewczyn postanawia znaleźć miłość życia za wszelką cenę. Kiedy jej koleżankom zaimponowałoby zainteresowanie ponad 20 lat starszego mężczyzny ona grozi mu policją. Nie szuka też szczęścia w Internecie bo wie jakie zagrożenia tam czyhają. Pomimo, że nie jest piątkową uczennicą zdaje sobie sprawę, że nauka jest kluczem do przyszłości. Jest sumienna i pracowita. Czasem nie chciało mi się wierzyć, że ta niezwykle inteligentna osoba ma dopiero 13 lat. Tak odstawała od swoich rówieśników, że spokojnie mogłaby mieć i 20 lat. Jednak wiem, że takie osoby się zdarzają. Teraz dzieci szybciej dojrzewają, a jak mają za sobą traumatyczne przeżycia to muszą szybciej dorosnąć. Fusie pokochałam z całego serca. Podobnie jak innych bohaterów powieści. Jej ciotka, choć sprawia wrażenie nieprzystępnej i zdystansowanej, tak naprawdę jest czułą i kochającą kobietą, która rozumie sprawy nastolatków, nie krytykuje tylko daje dobre rady. Jest troskliwa, opiekuńcza i naprawdę kocha swoją podopieczną. Choć w domu się nie przelewa stara się zrobić wszystko by Faustyna nie pozostawała w tyle za swoimi koleżankami. Pomaga również wnuczkowi przyjaciółki, chłopcu z patologicznej rodziny, który często chodzi głodny. To właśnie w ich mieszkaniu znajduje drugi prawdziwy dom.

Książka pomimo braku zwrotów akcji i pędzącej na łeb na szyję akcji, jest tak napchana emocjami, że wprost trudno się od niej oderwać. Jest to książka o przyjaźni i miłości- uczuciach bez których życie człowieka jest puste i bezwartościowe. Jednak nie warto szukać przyjaźni na siłę bo można trafić na ludzi, którzy okażą się fałszywi. To właśnie spotkało naszą główną bohaterkę. Ta jednak się nie poddała. I odniosła sukces. Spotkała Wandę, kolejną bohaterkę którą pokochałam całym sercem, mądrą, ambitną i zabawną nastolatkę, która pomimo choroby i problemów osobistych okazała się niezastąpionym kompanem i doradcą.

Książka ta opowiada również o trudnych relacjach pomiędzy nastolatkami i ich opiekunami. Dużo młodych ludzi uważa, że dorośli ich nie rozumieją dlatego nie dzielą się z nimi swoimi problemami czy sekretami. A przecież rodzice czy opiekunowie są po to by doradzać i zapewniać ochronę. Nasza główna bohaterka bała się zaangażowania. Opuścił ją ojciec, matka umarła. Wszyscy na których jej w życiu zależało ją opuścili. Powieść opowiada o rozkwitającym uczuciu pomiędzy Fusią i jej krewną. Dziewczyna zaczyna zdawać sobie sprawę jak bardzo kocha ciotkę i jak bardzo się boi że ją straci.

Ostatnich 30 stron książki sprawiło, że w moich oczach pojawiły się łzy. Autor tak zagrał na moich emocjach, że odkryłam w sobie pokłady empatii z których nawet nie zdawałam sobie sprawy. Po przeczytaniu ostatnich rozdziałów zobaczyłam co tak naprawdę znaczy przyjaźń i zaczęłam się zastanawiać czy ja w życiu przeżyję coś takiego.

"Dziewczyna z lustra" to naprawdę piękna i mądra powieść. Powinna ją przeczytać każda młoda osoba. Może ta książka sprawi, że usiądą i zastanowią się nad swoim życiem, nad tym co jest w nim ważne. To naprawdę piękny debiut, który przekonał mnie do autora w stu procentach. Nie dość, że ma wiedzę o nastolatkach, która nie jest książkowa to jeszcze pokłada w nich wiarę. Polecam również dorosłym czytelnikom, i rodzicom. Może zmienią oni nastawienie do swoich dzieci i zaczną z nimi rozmawiać. To pomaga. Polecam wszystkim.