Dziewczyna w drugim rzędzie

„Lubię zabijać ludzi, bo to świetna zabawa. To zabawniejsze niż polowanie w lesie na dzikie zwierzęta, bo człowiek jest najniebezpieczniejszym ze wszystkich zwierząt. Zabijanie dostarcza mi najbardziej ekscytujących doznań”.

Zodiak

Mój ostatni maraton z kryminałem oraz thrillerem zamyka powieść Dziewczyna w drugim rzędzie Pani Aurelii Blancard. Bardzo długo miałam ochotę przeczytać, tę pozycję, ale jakoś nigdy nie było okazji, więc kiedy w końcu się nadarzyła, postanowiłam ją wykorzystać.

To już współczesna książka w tematyce lekki thriller, z rozbudowanym wątkiem psychologicznym, po moim maratonie z pozycjami klasycznymi literatury angielskiej była, to duża odmiana. Nie wiem dlaczego, ale przed przeczytaniem myślałam, że to publikacja związana tematycznie z teatrem, nawet nie przyglądałam się okładce… Okazało się, jednak inaczej a fabuła sprawiła, że spędziłam z tą książką miłe 4 godziny.

Dziewczyna w drugim rzędzie to powieść, którą czytamy z perspektywy dwóch kobiet, Cathy oraz Lidii. Nasza bohaterka Cathy wraca w rodzinne strony, aby napisać obszerny i soczysty artykuł o śmierci swojej koleżanki ze szkoły, która ginie z rąk mordercy. Niestety dopadają ją duchy przeszłości, a w wyniku dziennikarskiego śledztwa wychodzą na jaw najmroczniejsze sekrety ofiary i jej rodziny. Lidia natomiast wraz z mężem przeprowadza się do domu jego kolegi, aby szczęśliwie doczekać porodu. Niestety sielankę w wiejskim stylu burzą tajemnicze zgony gołębi, zaduszonych pod jej domem, oraz gość widmo, który korzysta z domu pary… Jak łączą się te dwie historie, musicie doczytać sami, w ostateczności wszystko jeszcze bardziej się gmatwa, a losy obu kobiet zostają połączone.

Muszę przyznać, że ten thriller mnie zaskoczył. Uwielbiam takie klimaty, zamknięte społeczeństwo, tajemnica sprzed lat, fałsz i obłuda prowincji. Tutaj tak naprawdę nie był ważny wątek kryminalny, ale psychologiczny, ponieważ to w nim odnajdujemy całe clou powieści. Cathy, jest bohaterką odrobinę nieporadną życiowo, która nie odnajduje się w roli dziennikarki z prawdziwego zdarzenia, ale trakcie rozwoju wydarzeń nabiera odwagi i siły. Napięcie w tej książce raczej dawkowane w małych ilościach, mimo to chce się wiedzieć, co będzie dalej. Pani Blancard stworzyła powieść dla ludzi o słabych nerwach, ale ta delikatność jak na thriller jest tutaj plusem. Zakończenie oraz zwroty akcji, wynagradzają czytelnikowi oczekiwanie na konkretną akcję.

Nie sądziłam, że spodoba mi się publikacja w tym gatunku, która nie dostarcza szokujących emocji. Dziewczyna w drugim rzędzie, pisana jest w stylu Pana Kellermana tylko przez kobietę. Tutaj zarówno Pani Pisarka, jak i Pan Kellerman skupiają się raczej na umyśle, niż fabule, podobało mi się to. Książka na jeden raz, za to przeczytana z wielką ciekawością, sprawiła mi wiele przyjemności. Nie było żadnego WOW, jednak warto było sięgnąć po tę pozycję.

To bardzo dobrze skrojony kryminał. Może faktycznie z tych lżejszych, ale myśle, że zawdzięczamy to lekkim, przyjemnym w odbiorze stylem autorki. Przez książkę dosłownie się płynie, a im więcej faktów przeszłości wychodzi na jaw tym atmosfera zaczyna się zagęszczać. Sam pomysł na fabułę i rozegranie to dwutorowo, bo koniecznie trzeba zaznaczyć, że przez książkę prowadzą nas dwie zupełnie inne osoby i to z ich perspektyw przedstawione są wydarzenia, jest spójny i idzie w jednym kierunku. Bohaterowie bardzo dobrze wykreowani, realni. Kupił mnie już sam opis. „Powieść inspirowana prawdziwymi zdarzeniami.” Zainteresowani?

Bardzo dobrze czytało mi się tą książkę i powiem szczerze, na prawdę dobrze spędziłam z nią czas 😉

Przede mną jeszcze jedna książka autorki, debiutanckie „Uściski” i ich recenzja pojawi się niebawem 😉

W miasteczku Beaufort dochodzi do morderstwa młodej lekarki. Tabloidy zaczynaja ściągać się o informacje i aktualne wyniki śledztwa. Dziennikarka Cathy czuje, że to może być temat jej życia. Teraz albo nigdy! Przekonuje naczelnego, że to ona ma największe szanse na przeprowadzenie rozmów i skłonienie do zwierzeń rodzine i przyjaciół, gdyż nie tylko pochodzi z tego miasteczka, ale też doskonale znała ofiarę. Czas zmierzyć się z przeszłością. Ale czy Cathy, klasowa szara myszka sobie poradzi? Minęły już lata, a powrót w rodzinne strony to wciąż…

Kiedy Vincent otrzymuje propozycje zamieszkania w domu przyjaciela, jego żona Lidia nie widzi ku temu nic złego. Wręcz przeciwnie, wkrótce rodzina się powiększy i będą potrzebowali dodatkowego metrażu. Niepokojące sygnały dopadają Lidię już na początku, stada gołębi nawiedzające ulice, ich martwe ciała leżące w ogrodzie. Ślady.

Obie kobiety dopada przeszłość, Lidia odkrywa przeszłość swego męża, mroczną część Beaufort, Cathy wraca do przeszłości na własny życzenie przypominając sobie to, co wyparła dawno, dawno temu zostawiajac miasteczko daleko w tyle.

Co jest prawdą, a co iluzją? Czy przeszłość może być dla nich niebezpieczna? Im bliżej prawdy, im więcej faktów tym wiedza

staje się ona coraz bardziej dotkliwsza…

Polecam 🖤

Cienie przeszłości

Wczoraj narzekałam, że brakowało mi thrillera w recenzowanej książce, za to dziś mogę powiedzieć Wam, że powieść pani Blancard zapewniła mi emocji, dreszczyku niepokoju i strachu aż z nadwyżką.

Uwielbiam takie książki, po zakończeniu których, nadal rozmyślam o tym, co tam się wydarzyło. A uwierzcie, że zakończenie "Dziewczyny w drugim rzędzie" jest majstersztykiem. Zostaje z czytelnikiem ta nuta niepewności, lekkiej grozy i sekretu.

Ale zacznijmy od początku...

Małe miasteczko, Beaufort, w którym wszyscy się znają. Pewnego dnia na wszystkich pada blady strach, bo dochodzi do morderstwa. Ofiarą jest Samantha, dawna koleżanka z klasy Cathy. Jako dziennikarka, pracująca w paryskiej gazecie, przyjeżdża do rodzinnego miasta by przeprowadzić dziennikarskie śledztwo i odkryć kto stoi za śmiercią Samanthy. Powrót w rodzinne strony będzie trudnym przeżyciem dla Cathy. Rozmowy z rodziną, znajomymi ofiary przypomną przeszłość, od której Cathy chciała uciec jak najdalej. Ale przyjazd ten stanie się także okazją do pogodzenia się z ową przeszłością.

Lidia, znana czytelnikom z poprzedniej książki autorki, "Uściski", przeprowadza się z mężem, Vincentem, do Labarthe, mieściny pod Beaufort. Ten przestronny dom miał być idealnym miejscem do wychowywania dziecka, które Lidia niedługo urodzi. Nie spodziewa się, że martwy gołąb znaleziony pod oknem, będzie początkiem przerażających zdarzeń z udziałem jej i jej męża.

"Dziewczyna w drugim rzędzie" to doskonały thriller, który trzyma w napięciu do samego końca. Świetnie wykreowani bohaterowie, główne bohaterki, z którymi czytelnik może się utożsamić, odczuwa ich emocje i niepokój. Atmosfera małego miasteczka i jego mrocznych sekretów spowitych mgłą przeszłości. Wspaniałe pióro autorki, które przyciąga i nie pozwala oderwać się od książki ani na chwilę. I to zakończenie, które pozostawia czytelnika w stanie zmieszania i zadumy. Nie mogę zapomnieć aby wspomnieć o gołębiach, które grają w tej książce ważną rolę, można powiedzieć, że są motywem przewodnim powieści. Po tej książce czy "Zobacz, co zrobiłam" gołębie, te pocieszne ptaki nie kojarzą mi się już tak dobrze. Jestem zachwycona i koniecznie muszę przeczytać wcześniejszą powieść autorki.

"Dziewczyna w drugim rzędzie" to powieść o tym, że przeszłość czasami wraca i uderza w nas niespodziewanie. A także o tym, że pozory mogą mylić, a niektórzy ludzie nie są wcale tacy, na jakich się kreują. To książka, która porusza ważne tematy, takie jak: prześladowania w szkole, przemoc domowa czy zaburzenia psychiczne. Świetny thriller i polecam Wam go z całego serca !

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Zysk i S-ka.

Jest to jedna z książek, którą czyta się lekko i ze smakiem. Gratuluję doboru bohaterów. Każdy jest inny pod wieloma względami. Posiadają różnorakie odzywki i intonacje słowne, które z przyjemnością poznawałam. W ogóle każdy z nich roztaczał wokół siebie aurę tajemniczości. Niektórym przypisałabym plakietkę z napisem ,,obłąkany". Aż miło było poczytać o rzeczach zwykłych w bardzo niekontrolowany sposób. Połowę postaci dało się polubić, ale byli też i tacy z którymi nie chcielibyście mieć nic wspólnego.

Niesamowita tajemniczość i wiele opcji do wyboru. Nie potrafiłam jej przewidzieć, bo moje domysły nieco rozbiegały się z rzeczywistością w książce. Niekiedy postacie stawiały tutaj wszystko na jedną kartę i potem musieli zmierzyć się z otoczeniem. Niestety łatka, którą niektórym przypięli pozostała do dzisiaj. Dla nich nie było ważne, że postacie się zmieniały. Cathy miała bolesną okazję, by się o tym przekonać.

Trudno mi było napisać jej recenzję. Tak wiele się działo, że miałam ochotę opowiedzieć wam o wszystkim. Już po jej przeczytaniu powiedziałam sobie ,,wow" i od razu miałam odruch, aby zacząć o niej mówić. To wszystko dzięki temu, że historia nie była przesadzona. Nawet powiem wam, że była bardzo realna i oczywista. Autorka przedstawiła samą prawdę dotyczącą małych skupisk ludzkich i każdy, kto w podobnym miejscu mieszka, będzie ją podziwiał.

Czytałam ją w wielkiej niepewności i oczekiwaniu. Każdy rozdział kończył się w momencie, gdzie nagle mogło stać się coś niespodziewanego. Niemal tego wyczekiwałam, bo wiedziałam, że nastąpi, tylko nie wiedziałam co. I największym smaczkiem było dla mnie fakt, że historia była ukazana w dwóch różnych czasach. Tym obecnym i wcześniejszym.

W skrócie powiem wam, że poznacie tutaj Cathy, która podczas swojego dziennikarskiego dochodzenia powraca na dawne śmieci. Tam zastaje sytuację, którą kiedyś pozostawiła za sobą. Dalsze losy zmrożą wam krew w żyłach, a ciarki będą nieodłącznym przyjacielem:-) Zmrozi wasze umysły i sami przestaniecie wierzyć we własną rzeczywistość...

Przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. Nasz umysł samowolnie będzie nawiązywał lub kojarzył rzeczy z ludźmi, bądź miejscami, których już dawno nie ma w naszych życiach. Tak samo jest z niektórymi zagadkami kryminalnymi. Przecież niekiedy, rozwiązywane są one po długich latach niepewności, nawet gdy śledztwo już dawno stanęło w miejscu. Co prawda, istnieją rzeczy lub zjawiska niewyjaśnione, ale pamiętajcie, że wszystkie wydarzenia mają związek z przeszłością. Są niczym domino. Jedno z nich spadnie, a mury, którymi próbowaliśmy się odseparować od tych minionych wydarzeń, również legną w gruzach. Dokopywanie się do prawdy, wewnętrzny niepokój i lęk przed przeszłością to główne motywy, które porusza Aurelia Blancard w swojej najnowszej powieści pt. „Dziewczyna w drugim rzędzie”.

W Beaufort dochodzi do tajemniczego morderstwa. Sprawę próbuje rozgryźć Cathy, która pracuje w paryskiej redakcji. Ma przeprowadzić dziennikarskie śledztwo i opisać okoliczności śmierci swojej dawnej koleżanki z klasy. Niestety, powrót do rodzinnego miasta sprawia, iż ponownie czuje się jak zagubiona czternastolatka. Nakłaniając do zwierzeń rodzinę i znajomych ofiary, musi z mierzyć się z przeszłością, o której tak bardzo chciała zapomnieć.

Tymczasem w nowym domu pod Beaufort Lidia znajduje pod oknem kuchennym pierwsze truchło gołębia. Empatia rozkazuje jej wykopać dół w ogrodzie i zrobić trumnę z pudełka po butach. Coś jednak jest nie tak i Lidia odczuwa lęk przyszłej matki i przekonanie, że na pewno istnieje jakiś stary ludowy przesąd zabraniający kobietom w ciąży zbliżanie się do zwłok. W najciemniejszym kącie ogrodu zostaje pusta dziura w ziemi. Świeżo wykopany otwarty grób.

Co jest prawdą, a co kłamstwem? Teraz i w przeszłości? Beaufort spowija gęsty mrok.

Okej, nie wiedziałam, że książka jest w stanie tak bardzo irytować i fascynować jednocześnie. Już od pierwszych stron poznajemy mnóstwo bohaterów i trudno jest się zorientować, kto był kim. Akcja ciągle przyśpiesza i zwalnia, jeszcze ten chaotyczny koniec! No ale dobrze, zacznijmy od początku.

Pomysł na fabułę jest bardzo oryginalny, dawno nie czytałam czegoś równie intrygującego i przyciągającego. Brakowało mi jednak więcej emocji, więcej opisów, strachu i tej charakterystycznej gęsiej skórki. Bohaterowie byli trochę bez wyrazu. Irytujący i infantylni, jakby zatrzymali się dojrzałością w tym gimnazjum! Wydawało mi się, że niczym się od siebie nie różnili, ewentualnie imionami. To całe przeskakiwanie pomiędzy perspektywą Cathy a Lidią również nie przypadło mi do gustu. Było z tym dużo zamieszania w mojej głowie, dużo nowych informacji. Niekiedy musiałam przeczytać któryś fragment jeszcze raz lub cofnąć się kilka stron do tyłu, by odświeżyć sobie informacje. Przez to nie chciało mi się wracać. Dosłownie musiałam się zmuszać do ponownego sięgnięcia po powieść, a chyba wszyscy wiemy, że to najgorsze uczucie, gdy zaczynasz czytać z poczucia obowiązku, a nie przyjemności.

Jeśli chodzi o akcję, to chyba najbardziej się zawiodłam. Nie wiadomo w ogóle, gdzie był punkt kulminacyjny i puenta. Autorka niepotrzebnie tak bardzo przyspieszyła pod koniec, a wątki były strasznie zagmatwane i bez żadnego powiązania.

Jednym z pozytywów były wartości, które Aurelia Blancard nam przekazała. Fakt, iż przeszłość nigdy nie pozwala o sobie zapomnieć, ale możemy się uczyć na błędach i udoskonalić swoją przyszłość. Każdy ma swoje słabości, ale pamiętajcie, iż motywacja i chęć zmiany zdziałają cuda.

Nie zapominajcie, że kłamstwo ma krótkie nogi. O wiele lepiej uporać się z problemami od razu, niż wtedy kiedy jeszcze bardziej się skomplikują.

Po więcej recenzji zapraszam na bloga czytelnika! ❤️

Link: [Adres usunięty]