Dziewczyna sapera

Inga po śmierci rodziców zamieszkuje u sąsiadów, którzy są dla niej jak rodzina. Niestety ze strony wuja nie doświadcza miłości lecz ciągłe pretensje i gnębienie psychiczne. Chcąc pokazać wujkowi, że jest silną kobietą pragnie wyjechać na misję do Afganistanu jako tłumacz. Inga siedząc w samolocie ma atak paniki ale dzięki pomocy przystojnego Wiktora udaje się całkiem dobrze znieść lot. Na miejscu widać, że Inga jest pierwszy raz w takim miejscu i to właśnie Wiktor pomaga jej w klimatyzacji na misji. Początkowo ich znajomość jest burzliwa, od miłych rozmów do kłótni i ciągłego dogadywania sobie. Wiktor boi się zaangażować i stara się trzymać na dystans od Ingi. Jednak uczucie, które ich połączyło jest silniejsze i bierze górę nad rozumem.

Czy miłość na wojnie jest możliwe ?

Byłam zaintrygowana opisem i z ciekawością podeszłam do tej historii. Muszę przyznać, że jestem zachwycona i poruszona historią Ingi i Wiktora. W książce były przedstawione realia z jakimi muszą zmagać się wojskowi, którzy decydują się wyjechać na misję. Wiktor początkowo nie chciał się z nikim wiązać, gdyż wiedział, że wszystko może się zdarzyć i nigdy nie można przewidzieć czy wróci się żywym. Jednak uczucie między nim a Ingą było tak silne, że postanowili dać sobie szansę. Piękna historia o miłości, poświęceniu i zaufaniu. Książkę czyta się w zapartym tchem, czekając na szczęśliwe zakończenie, ale zakończenie przyprawia o szybsze bicie serca i łzy. Kiedy już myślałam, że zakończenie wyrwało mi serce autorka pięknie dokończyłam tą historię.

Zachęcam was do lektury i koniecznie dajcie znać jakie wrażenia na was wywarła.

Miłość w obliczu wojny. Zagrożenie i ciągle napięcie. Główna bohaterka Inga postanawia jechać na misję do Afganistanu. Nie było to łatwe, ponieważ wychowywana przez wujka wojskowego twardą i zasadową ręką non stop słyszała, że jest słaba. Jednak po wielu próbach załatwia jej pracę. Dziewczyna poznaje w samolocie szeregowego Wiktora, z którym relacje to ciągle przepychanki słowne. Mają identyczne charaktery. Inga jak dla mnie za łatwo daje sobą manipulować, jest podatną na to, co mówią inni. Wiktor zaś wybudował wokół siebie mur, jednak dziewczynie po trochu będzie się udawało go rozbierać i wtedy zobaczymy inne oblicze mężczyzny. Nie będzie już taki m gburem i chamem. 

Okoliczności nie sprzyjają rozkwitowi uczucia. Strach i odgłosy wojny to nie idealne miejsce na romans. A dodatkowo wuj, który zrobi wszystko, aby dziewczyna nie była z Wiktorem. Ciągle intrygi to było przerażające, jacy potrafią być ludzie.

Wuj to kawał chama dla mnie. Znęcał się nie tylko nad Ingą, ale też nad własną żoną. Rygor trzymał mocno w domu nie tylko w pracy. 

Dziewczyna sapera niewielkich wymiarów powieść trzymająca w napięciu przez większość lektury. Nigdy jeszcze nie czytałam książki w takim klimacie i jestem mile zaskoczona. Nie zabrakło wzorów i upadków. A zmiany, jakie nastąpiły w bohaterach, były wyczuwalne w każdej stronie. A ja uwielbiam jeśli bohaterzy się otwierają i zmieniają na lepsze. Autora wykonała dobry warsztat, bo sceny, choć mogą wydawać się drastyczne, są dopracowane w każdym calu, realistycznie oddane. Nie zabrakło tutaj niczego. Od radości po łzy wzruszenia. To książka, która pochłonie was na kilka godzin lektury, nie będziecie w stanie odłożyć jej na potem. 

Serdecznie wam polecam. Ja jestem oczarowana i chętnie sięgnę po inne książki autorki, której pióra wcześniej nie znałam. 

Czy romans może narodzić się jedynie w sprzyjających warunkach?

Zdecydowanie nie!

Strzała amora może dosięgnąć nas wszędzie, nie bacząc na okoliczności.

Inga jest tłumaczem. Po śmierci rodziców przechodzi pod skrzydła wujostwa. Choć od dziecka wychowywała się pod okiem wojskowych, to twarda ręka wuja odcisnęła na niej swe piętno.

Chcąc udowodnić swoją siłę, wyrusza na wojnę wraz ze swym opiekunem. Już w samolocie przysiada się do niej mężczyzna, przy którym jej serce zaczyna bić w szaleńczym tempie.

Kolejne miesiące przynoszą ze sobą zmiany, z których konsekwencjami przyjdzie jej żyć do końca życia.

Czy wszyscy wyjadą cało z misji?

To, że jestem okładkową sroką już wiecie. I tym razem okładka powaliła mnie na kolana, aby móc pozbierać szczękę z ziemi. Jest piękna i co do tego nie mam żadnych uwag.

Tematyka obrana przez autorkę bardzo przypadła mi do gustu. Uwielbiam łamanie obranych ścieżek i sięganie po nowe tematy ❤️

Niestety brakowało mi większej ilości zagadnień związanych z samym życiem w koszarach. Jednak warto pamiętać, że jest to przede wszystkim romans, a nie biografia.

Co do bohaterów, to wujek choć był czarnym charakterem, to myślałam, że jednak posunie się do gorszych zachowań. Dobrze, że nie wyszła z tego tragedia rodzinna, chociaż brakowało mi nieco brutalności.

Główny bohater- Wiktor, był jedną z najbardziej interesujących postaci w powieści. Był odpowiedzilny, cierpliwy i z godnością znosił wszystkie nastoletnie zachowania Ingi :)

Inga nie skradła mojego serca. Trudne dzieciństwo, brak akceptacji ze strony wuja, dość mocno ukształtowało jej postrzeganie własnego jestestwa. Jednak czy jest to na tyle mocny argument, aby wytłumaczyć brak zrozumienia najprostszych przekazów?

Cała historia zwraca mocną uwagę na fakt, iż w wojnie w Afganistanie, biorą udział również dzieci. Bardzo się cieszę, że autorka zwróciła na to uwagę ❤️

Choć książka ta, niestety nie stanie na moim podium, ze względu na sporą ilość wielokropków i znacząca przewidywalność wydarzeń, to gorąco zachęcam do zapoznania się ich przygodą.

Końcówka, choć wcześniej nakierunkowana przez autorkę, dodaje charakteru całej opowieści 💣

Bardzo dziękuję za egzemplarz recenzencki❤️

Dziękuję @wydawnictwo_novaeres za egzemplarz do recenzji 🥰

"Poznałam mężczyznę, dzięki któremu zmieniłam się, a w sumie to on zmienił mnie, w pewną siebie, silną, niezależną kobietę. Zaczęłam w końcu w siebie wierzyć. To tak, jak bym dostała kolejną szansę życia. Zerwałam fałszywe przyjaźnie, odcięłam się od rodziny, jeżeli w ogóle mogłam tak o tych ludziach myśleć, i zamknęłam przeszłość mocnym trzaśnięciem drzwiami. Zaczęłam żyć na nowo. Zmieniłam całkowicie swoje spojrzenie na świat."

Inga jedzie na misję do Afganistanu. Tam poznaje Wiktora, który jest saperem. Cała otoczka wojny bardzo zbliża ich do siebie. Jednak ta relacja jest trudna ze względu na środowisko, w jakim się znajdują. Ciągle odgłosy bomb i ostrzeliwań nie sprzyjają Amorom. Do tego wszystkiego dochodzą jeszcze wrogowie...

Czy ich relacja na jakąkolwiek szansę przetrwania?

To historia pełna emocji. Wiele rzeczy wskazywało na to, że ta miłość nie ma prawa się wydarzyć. A jednak...

Obydwoje byli jak tykające bomby. Bardzo wybuchowi. Kiedy było zbyt spokojnie między nimi to już po pewnym czasie wiedziałam, że za chwilę coś się posypie.

Wiktor to specyficzny człowiek. Trochę chamski momentami, przez co na początku nie pałałam do niego zbytnią sympatią. Później zmieniłam zdanie na jego temat bo okazało się, że miał swoje powody by odpychać od siebie ludzi. Fajnie było widzieć zmianę jaka stopniowo w nim zachodziła.

Inga natomiast była zbyt uległa. Chciała wszystkim dogodzić. Niestety była też naiwna j łatwowierna. Była podatna na to, co mówią inni.

Jestem pod wrażeniem, bo nie czytałam jeszcze książki o tej tematyce. Jest tutaj cała gama emocji. Relacja pomiędzy bohaterami choć często napięta to rozwija się w ciekawy sposób. Do tego cała otoczka wojny... Wszystko to razem daje niezwykły klimat. Historia pełna bólu, uporu oraz nadziei, której szybko się nie zapomina. Ja jestem na tak i z pewnością przeczytam jeszcze nie jedną książkę autorki. No i ta okładka jest tak cudowna 😍 Wierzcie lub nie, ale nie mogę się napatrzeć 😍🔥

Po zapoznaniu się z porywającą historią opisaną przez Rinę Dark w powieści ,,Ile serce wytrzyma" bez chwili zastanowienia zdecydowałam się na jej nowy tytuł. ,,Dziewczyna sapera" to historia Ingi Błach, studentki orientalistyki na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Kobieta ma doskonałe przygotowanie merytoryczne, jednak jej wuj Tadeusz Watras nie chce załatwić jej pracy tłumacza w czasie misji wojskowej. Bohaterka w wieku kilkunastu lat straciła rodziców, którzy zginęli w wypadku samochodowym. Choć od najmłodszych lat była związana z rodziną wojskową, to dopiero w rodzinie Watrasów, którzy ją zaadoptowali, zrozumiała co to dyscyplina.

Tadeusz nie szczędzi przykrych słów i rękoczynów w stosunku do swojej dorosłej już podopiecznej. Znęca się także nad swoją żoną, jednak po wielu prośbach załatwia Indze pracę na misji. Kobieta jest przerażona, a jednocześnie nie może doczekać się nowych wyzwań. W czasie lotu samolotem poznaje szeregowego Wiktora Białasa, do którego od razu czuje cieplejsze uczucia. Wuj jednak nie chce zgodzić się na taki związek i co rusz wymyśla nowe intrygi, by rozdzielić zakochanych. Czy w końcu dopnie swego?

Muszę przyznać, że nie mogę przejść obojętnie obok tak interesującej i poruszającej historii, jaką była ,,Dziewczyna sapera". Rina Dark stworzyła tak wciągającą powieść, że nie mogłam się od niej oderwać, a na zakończenie nie powstrzymałam łez, najpierw rozpaczy, a później radości. Nie ma co ukrywać, że ostatnie strony wyszły pisarce mistrzowsko. Widać, że autorka zgłębiła temat, niektóre sceny są przerażające, jednak nie ma tak drastycznych opisów misji, jakich moglibyście się obawiać. Nie żałuję, że zdecydowałam się na tę lekturę i czekam na kolejną perełkę autorstwa Riny Dark!

❤️ Recenzja patronacka❤️

"Spędzaliśmy razem coraz więcej czasu. Mogłam się przed nim otworzyć, uronić łzę. Rozbudził we mnie to, co dawno było uśpione."

Inga to kobieta, która w swoim życiu przeszła więcej niż nie jeden starszy człowiek. W swoim wnętrzu skrywa wielki ból do siebie, za to, co stało się w przeszłości, jednak czy będąc dzieckiem, mogła temu zapobiec? Demony nie opuszczają jej ani na moment, są niczym kolce, które z każdym dniem wbijają się coraz głębiej, powodując przeszywający ból. Czy, któregoś dnia on się skończy?

Wychowuje ją jej przyszywany wujek oraz ciocia. Kobieta jest niczym druga mama, ale mężczyzna... sprawia, że każdy kolejny dzień jest dla niej wyzwaniem. Najlepiej jakby była idealna, ale czy tak się da?

Z pomocą wujka, który jest wojskowym, wyjeżdża na misję do Afganistanu a dokładniej do Ghazni. Będzie tam tłumaczem, jednak nie spodziewa się, że ta wyprawa ją zmieni. Wróci jako zupełnie inna osoba, ale z bagażem doświadczeń i wspomnień dobrych, jak i złych... A to za sprawą mężczyzny, który od pierwszej chwili zdobył jej serce, mimo iż nie chciała tego przed sobą przyznać. Jak potoczy się ich historia? Czy doczekamy się happy endu?

Wiktor mężczyzna, który nie miał obok siebie rodziców. Wychowywał się w domu dziecka i wszystko, co osiągnął, zawdzięcza tylko i wyłącznie sobie. Jest saperem, który każdego dnia naraża swoje życie dla dobra innych. W samolocie poznaje dziewczynę, która wzbudza w nim ciekawość i dotąd nieznane uczucia, przed którymi się broni. Nie chcę dopuścić do siebie myśli, że może kogoś pokochać... Jednak czy będzie w stanie bronić się przed tym uczuciem, jak wiele będzie musiała zapłacić, aby być szczęśliwym?

"Dziewczyna sapera" to książka, która zabierze nas do świata, gdzie jedna niewłaściwa decyzja, jeden niewłaściwy ruch może sprawić, że nasz życie stanie pod znakiem zapytania.

Relacja pomiędzy bohaterami była niczym sinusoida. Była to nawet kwestia chwili, aby to, co między nimi się działo, po prostu się popsuło. Bohaterowie zostali wykreowani w taki sposób, że przebywając w swoim towarzystwie byli niczym miny. Wystarczył zły ruch, aby któreś z nich wybuchło. Postać Wiktora sprawiła, że miałam ochotę go po prostu udusić. Zapytacie dlaczego? A dlatego, że był chamem, który nie zważał na uczucia innych, ale czas sprawił, że odkrywał się przed nami i wiedział, dlaczego zbudował wokół siebie twierdzę nie do zdobycia. Miał powody, aby tak się zachowywać. Ale w końcu zrozumiał, że swoim zachwianiem niczego nie wskóra i zmieniał się na lepszego człowieka, którego pokochałam i tak zostało do ostatniej strony.

Nie zapominajmy o postaci Ingi. Była nieśmiała, momentami miałam wrażenie, że chce dostosować się tak, aby innym było lepiej. Jednak mężczyzna pokazał jej, że najważniejsze jest jej dobro i to, co mówią inni, nie ma znaczenia. Jeden moment sprawił, że miałam po prostu ochotę nią potrząsnąć. Uwierzyła w coś, a co nie chciała wierzyć. Została zaślepiona przez opinie innych. Nie dała dojść rozsądkowi i rozumowi do głosu. I tutaj popełniła największy błąd.

Autorka stworzyła książkę, która od pierwszej strony wzbudza ciekawość. Nieszablonowość tej historii jest dodatkowym atutem, gdyż uwierzcie mi, nie czytałam drugiej takiej książki. Wszystko, co tutaj opisano, jest niemal realistycznie. Czytając, miałam wrażenie, że jest to opisane oczami osoby, która była w tym miejscu i widziała wszystko, co tam się działo. Emocje, jakie towarzyszyły mi podczas jej czytania, nie sposób opisać. Byłam jednocześnie zła, rozczarowana, po czym następowała radość, euforia, łzy radości. Autorka w niebywały sposób potrafi grać emocjami człowieka, jednak to, co zrobiła na końcu... Sprawiło, że czytając ostatnią stronę, a dokładnie jedno zdanie, które zapamiętałam, sprawiło, że niekontrolowane łzy spłynęły po mojej twarzy. Jestem osobą, którą ciężko doprowadzić do łez i właśnie tej autorce to się udało. Ale wiecie co, to znaczy?, że jej twórczość jest wyjątkowa i jedyna w swoim rodzaju.

Jeśli chcecie przeżyć historię, która pokaże wam, że każdy moment na miłość jest dobry, to zdecydowanie powinniście sięgnąć po tę pozycję.

Zawsze ciągnęło mnie do romansów z żołnierzami na pierwszym planie. Czy to zasługa legendarnego już munduru? A może poświęcenia, bohaterstwa bohaterów? Nie wiem co konkretnie kusi mnie w przypadku podobnych historii, ale z racji faktu, że jest ich jak na lekarstwo, z wielką przyjemnością sięgam po wszystko co odwołuje się do walki o przetrwanie - na froncie oraz w sercu.

To moja druga powieść autorki i jednocześnie miłe zaskoczenie. Okazało się, że styl Riny Dark rozwinął się w dobrą stronę a kreowane przez nią dialogi stały się bardziej wiarygodne. "Dziewczyna sapera" skupia na sobie uwagę czytelnika w wielu istotnych kwestiach: bohaterów, emocji czy samej historii a każdy ten motyw wydaje się dopracowany oraz przemyślany.

Inga studiowała filologię orientalną nie bez powodu. Cieszy się więc, że może wyruszyć na misję do Afganistanu i nieść konkretną pomoc. W świecie przemocy, brutalności i odgłosu wystrzałów poznaje Wiktora, intrygującego sapera z którym szybko nawiązuje nić porozumienia. Jednak czy w takim otoczeniu miłość ma szansę zaistnieć? Witając z ulgą każdy nowy dzień Inga nie spodziewa się, że zagrożenie pojawi się również tuż obok niej co zagrozi i tak już niepewnej relacji z nowo poznanym saperem.

Wojenna rzeczywistość w tej powieści została nakreślona w bardzo dobry, szczery, emocjonalny sposób. Książka liczy sobie niewiele stron a jednak zdążyła mnie zaskoczyć, poruszyć i zmusić do analizy niełatwej dla bohaterów sytuacji. Bardzo polubiłam tych dwojga, którym kibicowałam od samego początku, ale miałam również świadomość wszechobecnej tragedii, która być może odbije się na ich życiu. Autorka zaserwowała mi serie mocnych opisów, które idealnie dopełniły dzieła, ale wojna była jedynie tłem wydarzeń dla wspólnej historii Ingi i Wiktora, którym przyszło zmierzyć się z miłością, poświęceniem oraz walką o przetrwanie.

"Dziewczyna sapera" to piękna powieść romantyczna, w której spodziewać możemy się wszystkiego. Realia wojny, tak brutalne, tak ostatnio dobrze nam znane, odbijają swoje piętno w sercu czytelnika, który z zaangażowaniem śledzi losy bohaterów. O miłości, o walce z własnym demonami, o wyścigu z czasem w nowej powieści Riny Dark przeczytacie z równym co u mnie zaangażowaniem.

Chciała udowodnić sobie i innym, że da radę. Że ona również może wyjechać na misje i nieść pomoc. Pomimo ciągłego wmawiania, że się nie nadaje, że jest słaba i przecież to kobieta. Ale ta książka udowadnia, że kobieta również ma siłę, determinację i potrafi zawalczyć o siebie.

Inga wyjeżdża jako tłumacz na misję do Afganistanu, jednak już przed wylotem poznaje Wiktora, który jako jedyny nie traktuje jej jak nadbagażu. Jednak Wiktor z uroczego mężczyzny potrafi stać się z miejsca dogryzającym bucem. Ale wiecie jak to mówią, kto się czubi ten się lubi. Czy młodzi w końcu się przełamią i czy miłość na misji w ogóle ma racje bytu ?

„Nie zwracał uwagi na to, co się wokół działo, patrzył tylko na mnie. Na zwyczajną, prostą dziewczynę...”

Wciągająca historia, która pokazuje, że miłość może pojawić się w każdym momencie. Nigdy nie zastanawiałam się, jak wygląda życie na misji, a tu mieliśmy namiastkę tego. Nie wiem, czy autorka bazowała na jakiś wywiadach, czy własnych doświadczeniach, ale czasami niektóre akcje były jakieś takie według mnie surrealistyczne, ale nie oceniam, bo ja też nie zagłębiałam tych tematów, więc w tej sferze się nie wypowiem.

Ale wiem jedno. Naprawdę była fajną, wciągającą historią, dobrze napisaną. Nie wlokła się, nie opisywała zbędnych sytuacji, nie ciągnęła na siłę akcji. Chyba to były największe plusy i dodatkowo takie realne postaci, które naprawdę da się lubić.

Polecam Wam, bo jest to naprawdę fajnie napisana książka. Oceniam na mocną 9!

"Poznaliśmy się przypadkowo w samolocie, gdyby nie usiadł obok mnie, pewnie nawet bym nie wiedziała o jego istnieniu."

Inga jest tłumaczką i absolwentką filologii orientalnej. Obecne życie nie do końca jej odpowiada, tłumi jej ambicje i nudzi. Nosi w sobie także traumę po śmierci rodziców, wciąż obwiniając się za to co się stało. Postanawia wiec wprowadzić radykalne zmiany i wyjechać na misję do Afganistanu. Kobieta i wojsko to cały czas dość egzotyczne połączenie. Inga od początku odczuwa duży dystans ze strony współtowarzyszy. Poznaje jednak pewnego przystojnego sapera, który gwałtownie wkracza w jej życie.

Z tą książką to mam dopiero problem. Niby się podobała, ale jednak nie do końca. Ogólny zamysł ciekawy, ale wykonanie już średnie. Nie będę ukrywać, że liczyłam na trochę bardziej dramatyczną historię, więcej realiów pracy sapera, a otrzymałam po prostu romans. Mimo że były migawki dotyczące życia codziennego żołnierzy na misji, to aż prosi się by było tego jeszcze więcej i bardziej szczegółowo. Taka atmosfera napięcia, oczekiwania na to co się może wydarzyć tylko podkręciłaby emocje i urozmaiciła fabułę.

Ta powieść jest bardzo nierówna. Początek jest obiecujący, a nawet intrygujący, ale później akcja mocno zwalnia. Fabuła przemienia się lekki erotyk, co w odniesieniu do całości i motywu wyjazdu na misję zabija klimat. Nie kupiłam też tempa rozwoju relacji Ingi i Wiktora. Ok, miłość od pierwszego wejrzenia, ale oni nie byli na dyskotece tylko lecieli do Afganistanu i raczej każdy miał inne priorytety niż zakochiwanie się na wejściu. Gdyby to uczucie rozwijało się wolniej byłoby dużo bardziej realne. Duży plus za zakończenie. Mimo że spodziewałam się czegoś w tym stylu to i tak łza w oku się zakręciła, by za chwilę otwierać oczy i usta z zaskoczenia. To było naprawdę dobre i zdecydowanie najlepsze w tej historii.

Podsumujmy. Jeśli poszukujecie po prostu romantycznej historii to ta książka będzie idealna, ale armatorzy bardziej złożonych powieści raczej będą zawiedzeni.