Dziewczyna, która wróciła

Ostatnio wiele książek, ma w tytule słowo "dziewczyna". Niektórzy są już zirytowani tym faktem, ja jakoś nieszczególnie. Wybierając książkę przeważnie staram się przeczytać jej opis, czasami sugeruję się okładką. "Dziewczyna, która wróciła" Susan Lewis, zainteresowała mnie właśnie opisem. Szczególnie określeniem "intrygujący thriller psychologiczny". Czy rzeczywiście był taki intrygujący?

Małżeństwu Jules i Kian Bright po długich staraniach udało się zajść w ciążę i na świecie pojawiła się upragniona córka - Daisy. Okazała się niezwykle przebojową, utalentowaną, dobrze ułożoną dziewczynką i nastolatką, która chętnie pomagała innym i zjednywała wokół siebie ludzi. W dzieciństwie poznała Deana, z którym się zaprzyjaźniła, a jej rodzina stała się i jego rodziną.

Sytuacja zaczyna się zmieniać, gdy Daisy jest szczęśliwą nastolatką, mającą przyjaciół i chłopaka Joe. Wtedy w miasteczku pojawia się córka bogatego prawnika - Amelia Quentin. Bardzo stara się zaprzyjaźnić z Daisy, udaje jej się to, mimo nieprzychylności wszystkich wokół. Amelia wzbudza u ludzi niepokój i raczej negatywne odczucia. Daisy tego nie dostrzega, przez długi czas, dopiero, gdy Amelia próbuje jej odebrać Joego, dochodzi między nimi do ochłodzenia przyjaźni. Niestety tylko na pewien czas.

W najmniej spodziewanym momencie, Amelia odzywa się i podstępem zwabia koleżankę do siebie. W swój plan wciągnęła również Deana. W brutalny sposób zabija Daisy na oczach przyjaciela. Zaczynają się poszukiwania i oczekiwanie na odnalezienie Daisy. W końcu całe miasteczko dowiaduje się o tym, co wydarzyło się w stajni. Jules i Kain szaleją z rozpaczy, bólu i wściekłości, którą zaognia proces i wyrok. To Dean zostaje głównym winnym i trafia do więzienia na dziesięć lat, a Amelia dzięki protekcji ojca tylko na pięć.

Te wydarzenia sprawiają, że rodzina zaczyna się rozpadać. Kian wyjeżdża ze swoja matką, Jules zostaje w miasteczku i przeprowadza się do mniejszego domu. Zaczyna nowe życie ze wspomnieniami i bólem. Los jednak postanawia jeszcze raz doświadczyć tę rodzinę.

Dzięki wpływom ojca Amelia wychodzi z więzienia wcześniej i zamierza zamieszkać w miasteczku, mając Jules za sąsiadkę. Nikt się tego nie spodziewał i cały dramat zaczyna się od nowa, szczególnie, że Amelia robi wokół siebie dużo szumu i prowokuje Jules.

"Do czego posunie się matka zdeterminowana, by pomścić śmierć córki?"

Tego już nie zdradzę, przeczytajcie sami.

No cóż, nie uznałabym tej książki za intrygujący thriller psychologiczny. Czyta się ją szybko, ala aż tak bardzo nie wciąga. Dużą część stanowią opisy przeszłości, widziane oczami Jules, np. jak poznała się z Kainem, co spowalnia całą powieść. Pomysł na fabułę był niezły, ale trochę schematyczny. Zakończenie - można było się spodziewać, że wkradnie się w nie element zaskoczenia. Najwięcej emocji wzbudza postać Amelii - wyrachowanej, zimnej, złej i mającej za nic drugiego człowieka. Pada nawet porównanie do laleczki Chucky. Daisy zaś, według mnie dla podkręcenia całości, została znowu zbyt wyidealizowana. Nie żałuję, że przeczytałam tę książkę, sami osądźcie czy i Wy po nią sięgniecie :-)

[Adres usunięty]

Kiedy trafiam na książki takie jak ta, poważnie rozważam rozszerzenie skali ocen o dodatkową jedenastkę, bo w porównaniu do wielu innych dziesiątek, które mi się spodobały, ta zasługuje na więcej. Tak dobrej powieści nie czytałam od czasu... już nawet nie pamiętam czego! Chyba nigdy wcześniej nie sięgnęłam nawet po thriller psychologiczny i najwyraźniej to był błąd. Bo jak niektórzy z Was już może wiedzą, jestem mamą, która swoją pociechę musi lulać kilka razy w ciągu nocy. Całkiem naturalnym powinien być zatem fakt, że kiedy śpi dziecię, to ja też, bo i tak za maksimum dwie godziny czeka mnie pobudka. Nic z tego. Tym razem zarywałam wieczory, aby jak najszybciej dowiedzieć się, co było dalej. Lekturę okupiłam więc permanentnym zmęczeniem i podkrążonymi oczami, ale... było warto!

Poznajcie Jules - kobietę, której odebrano to, co od życia otrzymała najcenniejszego. Wraz z mężem przez lata starali się o dziecko, a kiedy w końcu im się udało, wprost oszaleli na punkcie córeczki. Daisy wyrasta na cudowną dziewczynę o nieprzeciętnej wrażliwości i dobrym sercu. Niestety to właśnie te cechy staną się jej przekleństwem, gdy losy nastolatki skrzyżują się z Amelią Quentin. Autorka już na okładce zdradza nam, co się wydarzy. Przystępując więc do lektury, po głowie krążą nam już możliwe odpowiedzi na pytanie - do czego jest w stanie posunąć się matka zdeterminowana, by pomścić śmierć córki?

Byłam pod wrażeniem tego, jaki autorce udało się uzyskać efekt, przynajmniej na mnie. Przecież zdradziła jedną z najważniejszych rzeczy w fabule. Jakim cudem zatem moje emocje rosły z każdą kolejną stroną? To do tej pory pozostaje dla mnie tajemnicą. Chciałam wiedzieć, kiedy to się stanie, w jaki sposób i wreszcie - znać odpowiedź na okładkowe pytanie!

"Dziewczyna, która wróciła" to książka, która zajmie wyjątkowe miejsce w mojej biblioteczce i chyba nawet skłoni mnie do sięgnięcia po kolejne utwory z tego gatunku. Dla mnie murowany bestseller. Sprawdźcie sami, bo warto!

[Adres usunięty]

Amelia Quentin zawsze była dziwna. Już jako mała dziewczynka różniła się od rówieśników, a dorośli dostrzegali w niej coś niepokojącego. Nikt jednak nie podejrzewał, że z tej samej kilkulatki wyrośnie bezwzględna morderczyni. Jednostajne, nieco smutne życie Jules diametralnie się zmienia, kiedy dowiaduje się, że kobieta, która zabiła jej córkę, wkrótce wyjdzie na wolność. Na dodatek ma zamiar wrócić do rodzinnego domu – czyli tam, gdzie została dokonana okrutna zbrodnia. Jules nie może znieść myśli, że Amelia znowu będzie tak blisko. Jak gdyby nic się nie stało.

Zapewne jednym z powodów dość mieszanych opinii na temat tej książki jest fakt, że padła ona ofiarą nieco błędnego przyporządkowania gatunkowego. „Dziewczyna, która wróciła” miała być thrillerem psychologicznym i rzeczywiście, ma jego elementy, aczkolwiek przez lwią część śledzimy wydarzenia, które pasowałyby raczej do obyczajówki, dość mocnej i intensywnej, ale jednak obyczajówki. Motyw morderstwa, a w szczególności jego opis czy też przebieg procesu sądowego bardzo pobudzają wyobraźnię, podobnie jak sceny końcowe, ale nie powiedziałabym, że podczas czytania towarzyszyło mi uczucie niepokoju i narastającego napięcia. Była to raczej ciekawość, połączona nieco z odrazą, a jednocześnie... fascynacja, bo trudno przejść obojętnie obok takich bohaterek jak Amelia.

Mimo tego, że Susan Lewis dość sprawnie wykorzystuje przeplatanie wydarzeń z przeszłości i teraźniejszości – co stanowi jeden z moich ulubionych zabiegów – początek powieści wypada nieco chaotycznie. Prolog wbija w fotel i to głównie dzięki niemu przebrnęłam przez kilkadziesiąt pierwszych stron, które, na tle tak zaskakującego wstępu, wydały mi się dość miałkie i średnio interesujące. Teraz, patrząc na książkę z pewnej perspektywy, doceniam sposób, w jaki autorka przedstawiła rodzinę Brightów – Jules, Kiana i ich długo wyczekiwanej córki, Daisy. Poznając Jules i Kiana już jako młode małżeństwo, starające się o dziecko, a później obserwując dorastanie Daisy możemy przywiązać się do całej trójki. Łącząca ich więź nie budzi żadnej wątpliwości, a jedyna pociecha Brightów budzi tak dużą sympatię, że staje się kimś w rodzaju przyjaciółki dla czytelnika. To wszystko sprawia, że, nawet będąc uprzedzonym, śmierć Daisy tak bardzo wyprowadza z równowagi. Zwłaszcza kiedy sprawczynią morderstwa okazuje się osoba, którą cała rodzina często i chętnie gościła.

Już tytuł krzyczy, że tak naprawdę główną postacią tej powieści jest Amelia. Nie Jules, nie Daisy, tylko właśnie Quentinówna. Susan Lewis wykreowała genialną antybohaterkę, bo nawet trudno nazwać mi ją czarnym charakterem. Amelia jest bezwzględna, pozbawiona skrupułów... i emocji, a już na pewno zdrowego poglądu na świat i umiejętności odróżniania dobra od zła. Właśnie to jest w niej najbardziej przerażające. Jej nieustający uśmiech, wyrachowanie i kłamstwa, które potrafi wygłosić bez mrugnięcia okiem. Podoba mi się, że autorka nie przedstawiła jej w jednoznacznie złym świetle: tutaj żadna postać nie jest ani biała, ani czarna. Amelia od urodzenia nie należała do aniołków, a jednak poznając jej raczej smutne dzieciństwo można poczuć ukłucie współczucia. Nie dziwi zatem reakcja Daisy, która początkowo chciała pomóc koleżance, a ostatecznie wpadała w ociekającą toksyną relację. Co najlepsze, również bohaterowie pozornie pozytywni nie są bez skazy, czego chociażby Jules jest najlepszym przykładem. To wszystko daje bardzo realistyczny i szczery obraz świata przedstawionego.

Nie da się ukryć, że książka porusza dość trudne tematy. Wątpliwe zdrowie psychiczne Amelii czy też żałoba po stracie najbliższej osoby to zaledwie wierzchołek góry lodowej – tutaj niemalże wszystko obraca się wokół zemsty. Wyobraźcie sobie, że niedaleko was wprowadza się kobieta, która pozbawiła życia kogoś, kogo kochaliście. Czujecie tę złość, ten sprzeciw, tę chęć wymierzenia sprawiedliwości? To normalne. Tylko czy morderstwo za morderstwo to rzeczywiście właściwe rozwiązanie? Czy potrafilibyście się opamiętać, wiedząc, że coś takiego nie pomoże wam odnaleźć spokoju?

Największym plusem tej powieści jest ogromny ładunek emocjonalny. Autorka znakomicie opisała ból i rozpacz Jules i Kiana, a niełatwo przecież przedstawić rodziców pogrążonych w żałobie. Sceny ukazujące jeszcze żywą i szczęśliwą Daisy siłą rzeczy wywołują nostalgię, a po zabójstwie trudno nie odczuć chociażby namiastki tego smutku i gniewu, jakie targały bliskimi dziewczyny. To właśnie dzięki tak dobrze oddanej sferze uczuciowej „Dziewczyna, która wróciła” w pewien sposób szokuje i nie pozwala zbyt szybko o sobie zapomnieć. Styl jest dość obrazowy, dzięki czemu wyobraźnia pracuje na wysokich obrotach – a co za tym idzie, poszczególne sceny wżerają się w umysł i prowokują kolejne pytania. Nawet wtedy, kiedy jesteśmy przygotowani na to, co się jeszcze wydarzy.

W powieści brak elementu prawdziwie zaskakującego, istnej bomby, która nie dałaby w nocy zasnąć. Niemniej dobrze nakreślone postaci i świetny pomysł na historię całkiem nieźle się bronią, o ile nie zrazi was nieco przydługi i nieuporządkowany początek. „Dziewczyna, która wróciła” może nie wykorzystuje w pełni potencjału własnej fabuły, ale potrafi wciągnąć – dlatego zdecydowanie warto.

Zła przyjaźń

Jakbyś się czuła, gdyby odebrano ci to, co miałaś najcenniejszego? Jakbyś reagowała na wieść o śmierci swojego dziecka? Co byś zrobiła, gdybyś dowiedziała się, że morderca jest niemal bezkarny, że nie odczuwa nawet najmniejszych wyrzutów sumienia za to co zrobił? Jak byś postąpiła, gdyby zabójca wyszedł z więzienia po kilku zaledwie latach i zaczął z ciebie szydzić?

Na te pytania będziemy mieli szanse odpowiedzieć dzięki Susan Lewis, autorce fenomenalnej powieści „Dziewczyna, która wróciła”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Kobiecego książka to wstrząsające studium zbrodni, ale też powolnego rozpadu tych osób, które stracili to, co mieli najcenniejszego – dziecko. To także obraz szaleństwa, psychopatii, bowiem trudno inaczej określić postawę i zachowanie morderczyni. Dzięki doskonale skonstruowanej fabule oraz bohaterom, po powieść mogą sięgnąć nawet najbardziej wymagający czytelnicy, którzy w lekturze szukają emocji. To nie tylko znakomity thriller, ale i powieść psychologiczna, autorka robi bowiem swego rodzaju wiwisekcję, obnażając przed nami ludzkie zachowania oraz motywy, którymi się kierują.

Główną bohaterkę powieści, Jules Bright poznajemy w niezmiernie trudnym dla niej momencie życia – właśnie dowiaduje się, że na wolność wychodzi morderczyni córki, Amelia Quentin. Samotna kobieta, stroniąca od świata i ludzi musi zmierzyć się nie tylko z tym faktem, ale i z przeszłością. Ta bowiem powraca, a wraz z nią wraca ból i cierpienie spowodowane pragnieniem zemsty psychopatycznej dziewczyny, która z Daisy Bright uczyniła kozła ofiarnego. Dzięki retrospekcji poznajemy wydarzenia z przeszłości, nie tylko te, które bezpośrednio doprowadziły do morderstwa, ale również te wszystkie momenty, które pokazują, jak wspaniałą, wyjątkową osobą była Daisy.

Siedemnastolatka zginęła z rąk dwudziestojednoletniej przyjaciółki, która była zazdrosna o wszystko – o chłopaka, rodzinę, życie, jakie wiodła Daisy. Amelia, mimo iż wychowana w zbytku, pragnęła miłości i tego, by ktoś ją zauważył. Jednocześnie od dziecka nosiła w sobie pierwiastek zła, które – karmione nienawiścią i roszczeniami – pchnęło ją do zbrodni. Piętnaście ciosów nożem, to kara, którą wymierzyła za rozluźnienie więzów przyjaźni, wiążąc wcześniej dziewczynę i aranżując akt gwałtu. Tym jednym czynem zniszczyła wiele istnień ludzkich, bowiem Daisy była kochana i ceniona w swoim środowisku, dała się poznać jako doskonała córka, przyjaciółka, towarzyszka, a także przyszła reżyserka.

Śmierć Daisy przekreśliła również wspólne życie jej rodziców, którzy przytłoczeni bólem, a także samym przypominającym farsę procesem, nie mogli już wspólnie żyć. Kian, po nieudanych próbach samobójczych wyjechał wraz z matką do Irlandii, zaś Jules zmagała się z cierpieniem na miejscu, mimo iż wszystko przypominało Daisy. Nie ma się zatem czemu dziwić, że w głowie zdeterminowanej Jules rodzą się różne myśli, podobnie zresztą jest w przypadku Kiana. Kiedy jeszcze dziewczyna, po wyjściu z więzienia znika, można by przypuszczać, że któreś z nich posunęło się do wymierzenia sprawiedliwości na własną rękę. Czy tak właśnie było?

Na to pytanie odpowiada niezwykle emocjonalna książka „Dziewczyna, która wróciła”, która trzyma nas w nieustannym napięciu, która zachwyca talentem autorki, która sprawia, że osobiście pragniemy zaangażować się w sprawę. Zarówno trudny nie tylko dla każdej z matek temat, ale również wirtuozeria słowa sprawiają, że po książkę Lewis sięgnąć nie tylko można, ale i trzeba, wypatrując kolejnych jej publikacji…

Justyna Gul

Qultura słowa

Jules i Kian postanawiają prowadzić pub. Rodzina i znajomi wspierają ich w działaniach, wszystko prosperuje dość dobrze, goście przychodzą, jedzenie jest smaczne, a bliscy kibicują w dalszym rozwoju knajpy. Parze do szczęścia brakuje tylko dziecka, o które się starają. Gdy Jules zachodzi w ciążę, wszyscy się cieszą, a już niedługo Daisy zostaje oczkiem w głowie bliskich. Jednak sielanka nie trwa wiecznie i nagle na rodzinę spada ogromna tragedia, której nikt się nie spodziewał…

Dziewczyna, która wróciła Susan Lewis to powieść psychologiczna z elementami thrillera. Główną bohaterką jest Jules, to jej działania śledzimy, lecz mimo to są też dwie inne postacie, które ją przyćmiewają, a akcja kręci się wokół nich i wydarzeń z nimi związanymi. Są to Daisy, córka Jules, oraz Amelia, dziewczyna, która bardzo chce zaprzyjaźnić się z młodszą koleżanką, lecz nie do końca jest w stanie przekonać do siebie rodzinę Jules.

Daisy to wzór cnót. Jest dobra, koleżeńska, miła, wszyscy ją uwielbiają. Nie ma problemów z nawiązywaniem kontaktów z innymi, niezależnie od wieku. Jej dobre serce każe jej zaprzyjaźnić się z Amelią, która jest samotna. Amelia natomiast to całkowite przeciwieństwo Daisy. To dziewczyna, która kłamie, miesza i próbuje wszystkich skłócić dla własnej satysfakcji. Obserwuje życie przyjaciółki i zdaje sobie sprawę, że wszyscy uwielbiają Diasy, dlatego zaczyna się do niej upodabniać z wyglądu, by w ten sposób ludzie widzieli w niej klona dziewczyny i być może też ją dzięki temu pokochali. Amelia prawdopodobnie ma pewne problemy z psychiką – nie jest to powiedziane wprost, nie mamy diagnozy, która potwierdzi ten stan, często za to mówi się o niej w tej sposób, a obserwując jej zachowanie, możemy podejrzewać, że to prawda.

Akcja powieści dzieje się w dwóch obszarach czasowych – teraźniejszości i przeszłości. Mamy wiele retrospekcji, które mają przedstawić obecną sytuację oraz jak do niej doszło. Jules wspomina nie tylko swoją młodość, lecz także dzieciństwo Daisy i inne wydarzenia sprzed lat. Nie jest to bardzo szczegółowe streszczenie przeszłości, autorka przenosi nas tylko do konkretnych wydarzeń i okresów ważnych z punktu widzenia historii. To dobre posunięcie, bo nie rozdrabnia się w ten sposób fabuły niepotrzebnymi wątkami.

Minusem powieści jest ogrom postaci, które wprowadzono do akcji. To rodzina, znajomi Jules i jej bliskich, których imiona czasem trudno przypasować do konkretnej osoby czy charakteru, a na dodatek każdy jest bardzo dobry, kochany, uroczy i wspierający. Jest kilka wyróżniających się postaci, ale i one w końcu mogą się pomylić czytelnikowi. Z drugiej strony wydaje mi się, że w ten sposób autorka chciała pokazać, że bycie dobrym, ciepłym człowiekiem sprawia, że mamy wokół siebie grono osób, które w każdej sytuacji są w stanie nam pomóc i nas wesprzeć.

Drugim zarzutem, jaki mam względem tej powieści, jest zachowanie Jules. Nie zawsze to, co robiła, było logiczne i bezpieczne. Niejednokrotnie zastanawiałam się, czemu postanowiła zrobić taki, a nie inny krok. Wiedziałam, że później może przez to mieć kłopoty, jednak ona nie zważała na to. Rozumiem emocje, ale i tak miewałam wrażenie, że kobieta postępuje wbrew wszelkiej logice.

Plusów powieści jest znacznie więcej. Podoba mi się historia przedstawiona w książce. Autorka wykreowała interesującą postać Amelii, która była głównym powodem, dla którego czytałam tę pozycję. Jej zachowanie było złożone, a jednocześnie wyglądało na podszyte emocjami i nieprzemyślane. Tę postać można było znacznie bardziej rozwinąć i byłaby z niej naprawdę świetna antybohaterka. Jeśli chodzi o wątek – nazwijmy go kryminalnym – jest ON całkiem niezły, choć momentami wydaje się przerysowany na korzyść pewnych rzeczy, które autorka chciała bardzo wprowadzić do fabuły (na przykład zeznania w sądzie, które były najsłabszym elementem powieści, bowiem nikt nie podważał tego, co mówili świadkowie). Mimo wszystko historia była ciekawa i napisana dobrze, sprawnie, choć momentami nieco naciągana, by pewne elementy uwypuklić, a inne zepchnąć na dalszy plan.

Dziewczyna, która wróciła to książka dobra, którą czyta się z zainteresowaniem. Ma lepsze i gorsze momenty, ale w efekcie wypada pozytywnie. Nie powiedziałabym, że to thriller, tym bardziej psychologiczny, bowiem atmosfery grozy tu niewiele, a charaktery postaci nie są zbyt rozbudowane, a jednak czyta się dobrze i może się podobać.

Od dawna czekałam na taką książkę. „Dziewczyna, która wróciła”, to lektura, przez którą zarwałam noc, a to już dawno się nie zdarzyło. Przyznaję, że już sam początek wstrząsnął mną na tyle, że wiedziałam, że nie oderwę się od tej powieści, dopóki nie dowiem się jaki jest jej finał.

Amelia Quentin, nie była jak inne dzieci. Wokół niej nie było gwaru, radości i głośnego śmiechu. Od samego początku wydawała się inna. Patrzyła za to niezwykle przeszywającym i nieobecnym spojrzeniem, które wzbudzało w obserwowanych niepokój. Dziewczynka nie biegała, nie bawiła się wesoło z innymi pociechami. Dzieci jej unikały, dorośli również trzymali się od niej z daleka, kierowani przeczuciem, że w tej dziewczynie nie ma nic poza złem. Daisy nie była jak wszyscy. Była ciepła, opiekuńcza, było jej żal Amelii i starała się jej pomóc. Niestety nastolatka wraz ze swoją rodziną zapłaciła za to najwyższą cenę. Daisy została brutalnie zamordowana. Teraz Amelia wychodzi z więzienia, przedterminowo, mimo zaskakująco niskiego wyroku, który otrzymała. Jules, matka Daisy, nie może znieść niesprawiedliwości, która ma nastąpić. Na domiar złego dziewczyna wraca do miejscowości, w której rozegrały się te dramatyczne wydarzenia i w którym nadal zamieszkują bliscy rodziny. Kobieta ma wrażenie, że dziewczyna, która zniszczyła jej życie drwi sobie z niej prosto w twarz. W tej sytuacji, nie wiadomo, która dla której stanowi większe zagrożenie. Jedna jest psychopatyczną morderczynią, która twierdzi, że się zmieniła, druga jest matką, która straciła swoje ukochane dziecko w bezsensowny i brutalny sposób. Do tego Jules ma poczucie, że sprawiedliwości nie stało się zadość i marzy o tym by pomścić swoje jedyne dziecko.

„Dziewczyna, która wróciła”, to wciągający i trzymający w napięciu thriller psychologiczny, obok którego trudno przejść obojętnie. Ciekawym pomysłem było zastosowanie intrygującego początku, który nadał całej historii jeszcze więcej mroczności. Udanym zabiegiem były również retrospekcje opisujące przyczyny, które doprowadziły do finału tej historii. Uważam, że na uwagę, zasługują również kreacje postaci, szczególnie tych kobiecych: Amelii, Jules oraz Daisy. Co prawda, niektóre momenty wydały mi się dość karykaturalne (sama zbrodnia, proces), jednak z drugiej strony myślę, że w jakiś sposób wpłynęły na podkręcenie całej akcji. Najmocniejszym elementem tej powieści jest zdecydowanie aspekt psychologiczny. Lektura tej powieści to niezwykła mieszanka uczuć, którą czytelnikowi trudno jest z siebie zrzucić długo po zamknięciu książki. Szczególnie, że na koniec zostajemy z całą masą pytań. Między innymi o to czy warto szukać ukojenia w zemście? Jak wiele można zaryzykować, gdy właściwie wszystko co możliwe do odebrania, zostało już odebrane? Czy jest się czego bać, gdy nic nie może już bardziej zaboleć? Ale czy na pewno? Zazwyczaj, w każdej historii jest jakieś drugie dno. Tak jest również z powieścią, którą przedstawia nam Susan Lewis. Zdecydowanie jest to książka, po którą warto sięgnąć. Gorąco polecam.

[Adres usunięty]

Każdy, kto spotkał Amelię Quentin, po prostu to wiedział - z tą dziewczyną coś było nie tak. Twarde, zimne i obojętne spojrzenie, całkowity brak empatii, agresja... Dało się wyczuć zło czające się w tej niepozornej istocie. Dorastała w przeświadczeniu, że wszystko jej się należy i może robić, na co tylko ma ochotę, nie oglądając się na innych. Mała rozpuszczona dziewczynka wyrosła na pozbawionego uczuć potwora. Potwora, który jest zdolny do wszystkiego.

Jules Bright miała wszystko - kochającego męża, oddanych przyjaciół i Syrenkę - pub, o którym marzyła od lat. Do pełni szczęścia jej i Kianowi brakowało tylko dziecka. Starali się o nie od lat, bez powodzenia. Kiedy w końcu los się do nich uśmiechnął, stali się najlepszymi rodzicami, jakich tylko można mieć. Urocza Daisy wychowywała się więc w domu pełnym ciepła i miłości, otoczona troską i wspierana we wszystkim, co robiła. Piękna, zabawna, zawsze uśmiechnięta, była duszą towarzystwa i w każdym doszukiwała się dobra. Całe Kesterly ją uwielbiało. Gdy przewrotny los postawił na jej drodze Amelię, zapragnęła zaprzyjaźnić się również z nią. Niczego nie podejrzewając, wpuściła ją do swojego życia...

"Dziewczyna, która wróciła" to powieść wypełniona po brzegi emocjami. Ból po utracie bliskiej osoby, niedająca się ukoić tęsknota, głębokie poczucie niesprawiedliwości, obezwładniający żal, wściekłość, nienawiść i chęć zemsty towarzyszą nam już od pierwszych rozdziałów. Chociaż najtrudniejszą część historii poznajemy ze wspomnień i retrospekcji, niepokój i napięcie związane z nadciągającą nieuchronnie tragedią nie opuszczały mnie w czasie lektury nawet na chwilę. Nawet fakt, że wydawca zdecydował się zdradzić bardzo wiele już w samym opisie na okładce książki (a nie o wszystkim dowiadujemy się od razu na początku powieści), nie zdołał przyćmić moich wrażeń ani stłumić zainteresowania tą mroczną opowieścią. Zdaję sobie jednak sprawę, że niektórym czytelnikom ten zabieg mógł wręcz zrujnować całe doświadczenie. Kiedy już wiemy, co się wydarzyło, niewiele więcej jest w stanie nas zaskoczyć. Zagłębianie się w wydarzenia z przeszłości i towarzyszące im emocje nie nudziły mnie jednak, śledziłam je zaintrygowana i ciekawa każdego nowego, niepokojącego szczegółu. Wprawdzie niektóre zachowania bohaterów wydawały mi się nielogiczne, ale jakoś to przebolałam. Podobnie jak zrobienie z postaci Daisy chodzącego ideału (choć w sumie temu akurat trudno się dziwić, w końcu poznajemy ją ze wspomnień jej matki). Żałuję tylko dwóch rzeczy: po pierwsze, że wątek Ruby nie został bardziej rozwinięty, a po drugie - zakończenie nieco mnie rozczarowało, miałam nadzieję na więcej szczegółów odnośnie Deana i samego procesu.

Powieść Susan Lewis wywarła na mnie duże wrażenie. Autorka zdołała w niezwykle przejmujący sposób przedstawić obraz matki zrozpaczonej po utracie jedynego dziecka, targanej sprzecznymi emocjami, zawieszonej pomiędzy pragnieniem zemsty a próbą pogodzenia się z przeszłością i życia dalej. Cierpienie bohaterki zdaje się tak wielkie, że nic nie jest w stanie go pomieścić - ani karty książki, ani serce czytelnika pochłoniętego lekturą. Od tej historii nie mogłam i nie chciałam się odrywać. Ale na równi z toczącymi się wydarzeniami intrygowała mnie psychika Jules. Chciałam dowiedzieć się, jaką podejmie ostatecznie decyzję i czy odnajdzie wreszcie ukojenie. "Dziewczyna, która wróciła" to nie jest opowieść o tym, jak doszło do tragedii (choć tego oczywiście też się dowiemy), lecz o jej daleko idących konsekwencjach. O życiu podzielonym gwałtownie i niespodziewanie na okresy "przed" i "po". To historia opowiadana przede wszystkim emocjami, wszystko inne to tylko dodatek. Polecam!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję serdecznie Wydawnictwu Kobiecemu!

[Adres usunięty]