Zwyciężczyni Nagrody Bookera w 2019 roku. Książka dekady wg „Sunday Times” i „Guardiana”, Książka roku m.in. wg „Time`a”, „Washington Post”, „New Yorkera” i „Kirkus Reviews”. Znajdziecie tutaj Wielką Brytanię, o jakiej jeszcze nie czytaliście. Od Newcastle do Cornwall, od narodzin wieku dwudziestego do pierwszych dekad wieku dwudziestego pierwszego. Oto dwanaście postaci i ich podróż przez życie. Każda z nich czegoś szuka – kogoś bliskiego, celu w życiu, przynależności, domu, kochanki, matki, utraconego ojca, czy choćby odrobiny nadziei. Przede wszystkim zaś jest to oszałamiająca, pulsująca życiem powieść o kobietach. O ich sile, słabościach, bolączkach, powodach do szczęścia, pragnieniach i miłości. Opowiada o artystkach, bankierkach, nauczycielkach, sprzątaczkach, gospodyniach domowych – w różnym wieku i na różnych etapach życia. To książka, o której powinno być głośno. I będzie. Wreszcie ukazuje się w Polsce powieść, w której mogę się przejrzeć. Evaristo w istocie dała nam prezent: atlas różnorodności. I to jak napisany! Lektura obowiązkowa. SYLWIA CHUTNIK Autorka potrafi wziąć historię z dowolnego okresu i nasycić ją życiem. ALI SMITH Bernardine Evaristo jest jedną z tych autorek, które powinni czytać wszyscy i wszędzie. ELIF SHAFAK To jedna z tych naprawdę ważnych powieści... Bardzo zabawna, bardzo seksowna. ALAN HOLLINGHURST Najbardziej wciągająca książka, jaką czytałam w tym roku. ROXANE GAY Dajcie Evaristo więcej nagród! Dajcie jej wszystkie! GRAHAM NORTON Mistrzowska powieść niczym wyśpiewana chórem pieśń miłosna. ELLE Wyjątkowa. Ambitna i pełna współczucia. STYLIST
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca
Czy powieść "Dziewczyna, kobieta, inna" skupia się na jednej głównej bohaterce?
Książka przedstawia losy dwunastu różnych postaci, których historie przeplatają się na przestrzeni dziesięcioleci. Każda z bohaterek reprezentuje inne pokolenie, zawód oraz status społeczny, co tworzy wielowymiarowy portret współczesnej Wielkiej Brytanii. Czytelnik śledzi indywidualne poszukiwania tożsamości, miłości i celu w życiu przez pryzmat różnorodnych doświadczeń. Taka konstrukcja pozwala na spojrzenie na te same problemy z wielu odmiennych i często zaskakujących perspektyw.
Jaki styl narracji dominuje w tej nagrodzonej Bookerem powieści?
Bernardine Evaristo stosuje nowatorską formę zapisu, przypominającą strumień świadomości z ograniczoną interpunkcją i brakiem tradycyjnych wielkich liter. Ten rytmiczny, niemal poetycki układ tekstu nadaje prozie wyjątkową dynamikę i doskonale oddaje naturalny sposób myślenia bohaterek. Mimo nietypowej formy graficznej, tekst pozostaje niezwykle płynny i wciągający dla odbiorcy od pierwszych stron. Specyficzna struktura zdaniowa sprawia, że lektura staje się intymnym doświadczeniem bliskim bezpośredniemu słuchaniu czyjegoś głosu.
W jakich ramach czasowych i miejscach osadzona jest fabuła książki?
Akcja utworu obejmuje okres od początku XX wieku aż do pierwszych dekad wieku XXI, przenosząc czytelnika w różne zakątki Wielkiej Brytanii. Narracja prowadzi przez miasta takie jak Newcastle czy Cornwall, ukazując ewolucję społeczną i obyczajową zachodzącą na przestrzeni lat. Dzięki temu zabiegowi książka staje się fascynującą kroniką zmian kulturowych zachodzących w zróżnicowanym społeczeństwie brytyjskim. Szeroki horyzont czasowy pozwala zrozumieć, jak przeszłość i pochodzenie kształtują współczesną tożsamość opisywanych kobiet.
Czy tematyka książki porusza wyłącznie kwestie związane z feminizmem?
Powieść wykracza daleko poza ramy feminizmu, dotykając problemów rasy, klasy społecznej, orientacji seksualnej oraz przynależności narodowej. Autorka analizuje skomplikowane relacje rodzinne, trudności zawodowe artystek czy sprzątaczek oraz walkę o akceptację w zróżnicowanym środowisku. To uniwersalna opowieść o fundamentalnej ludzkiej potrzebie bycia zauważonym i zrozumianym przez otoczenie. Bogactwo poruszanych wątków sprawia, że każdy czytelnik odnajdzie w tych historiach fragmenty własnych dylematów i doświadczeń.
Dla kogo lektura tej konkretnej książki może okazać się zbyt wymagająca?
Osoby przyzwyczajone do klasycznej struktury powieściowej z tradycyjną interpunkcją i linearną fabułą mogą potrzebować czasu na oswojenie się z eksperymentalnym stylem autorki. Brak kropek kończących zdania oraz specyficzny układ graficzny tekstu wymagają od czytelnika większego skupienia podczas poznawania początkowych rozdziałów. Nie jest to również pozycja dla osób poszukujących lekkiej literatury rozrywkowej pozbawionej głębszego kontekstu społeczno-politycznego. Wyraziste opisy trudnych doświadczeń życiowych sprawiają, że jest to lektura wymagająca pełnego emocjonalnego zaangażowania.
