"Dziedziczki" to trzeci tom młodzieżowego cyklu urban fantasy autorstwa Andrzeja Pilipiuka.
Choć Stanisława żyje już ze cztery setki lat, dawno nie miała swojego miejsca na ziemi. Postanawia więc odbudować rodzinny dwór w Kruszewicach. Pomagają jej w tym kuzynki: Katarzyna i Monika. Mieszkańcom Kruszewic ani pomysł budowy, ani same dziedziczki nie przypadają do gustu. Szykują się niezłe kłopoty...
Ale są one niczym w porównaniu z problemem Michała. Bractwo Drugiej Drogi najwyraźniej zagięło na niego parol i tym razem nie zamierza odpuścić. Tymczasem Laszlo i Arminus wyjeżdżają do Norwegii. Chcą wytropić najstarszego architekta świata; tego, którego "podpis" zobaczyć można na wielu budowlach z listy słynnych zabytków.
Nowe wydanie cyklu o kuzynkach Kruszewskich (Fabryka Słów, 2020) to powrót do absolutnej klasyki, jeżeli chodzi o młodzieżową fantastykę. Pierwsze trzy tomy serii ukazywały się w latach 2003-2005, a niemal dekadę później Andrzej Pilipiuk pokusił się o napisanie jeszcze jednego, znakomicie zresztą przyjętego tomu. Opowieść o losach kuzynek Kruszewskich, Moniki Stiepankowic i legendarnego alchemika, mistrza Sędziwoja cieszy się od lat niegasnącą popularnością. Pilipiuk dał w niej wyraz wszystkiemu, co najbardziej pociąga go na co dzień, a więc przygodzie, fantastyce i zamiłowaniu do historii.
Cykl o Kuzynkach Kruszewskich to następujące powieści:
- "Kuzynki",
- "Księżniczka",
- "Dziedziczki",
- "Zaginiona".
O autorze
Jeżeli komuś trzeba przedstawiać Andrzeja Pilipiuka, to chyba jedynie temu, kto zaczyna dopiero przygodę z fantastyką. Pisarz ten jest jednym z najsłynniejszych i najbardziej płodnych twórców tego gatunku w Polsce. Ma w swoim dorobku tak kultowe już pozycje jak "Kroniki Jakuba Wędrowycza" czy "Norweski dziennik", nad którym pracę zaczął, będąc jeszcze nastolatkiem. Andrzej Pilipiuk jest laureatem Nagrody im. Janusza A. Zaydla. Otrzymał ją w 2002 roku za opowiadanie "Kuzynki", które wspominamy tu bynajmniej nie bez powodu.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii fantasy lub z serii Kuzynki Kruszewskie
Czy muszę znać poprzednie tomy przed lekturą książki "Dziedziczki. Kuzynki Kruszewskie. Tom 3"?
Tak, znajomość dwóch wcześniejszych części cyklu jest niezbędna do pełnego zrozumienia fabuły i relacji między bohaterkami. Autor kontynuuje bezpośrednio wątki rozpoczęte w tomach "Kuzynki" oraz "Księżniczka", opierając akcję na wcześniejszych wydarzeniach. Bez znajomości przeszłości Moniki, Stanisławy i Katarzyny, motywy ich działania oraz liczne nawiązania alchemiczne mogą być niejasne. Lektura tego tomu w oderwaniu od reszty serii pozbawia czytelnika kluczowego kontekstu budowanego od początku trylogii.
W jakim klimacie utrzymana jest ta część przygód kuzynek Kruszewskich?
Powieść stanowi połączenie współczesnego urban fantasy z charakterystycznym dla autora humorem oraz elementami przygodowymi. Narracja opiera się na zderzeniu nowoczesnej polskiej rzeczywistości z dawną magią, alchemią i tajemnicami historycznymi. Czytelnik odnajdzie tu lekki, gawędziarski styl, w którym sarkastyczne dialogi przeplatają się z dynamicznymi zwrotami akcji. To opowieść przesycona polskim kolorytem, gdzie zjawiska nadprzyrodzone są traktowane w sposób racjonalny i pragmatyczny.
Dla kogo ta konkretna powieść Andrzeja Pilipiuka może nie być odpowiednia?
Książka nie jest polecana osobom szukającym mrocznego horroru o wampirach lub bardzo poważnej, ciężkiej literatury fantasy. Mimo obecności istot nadprzyrodzonych, autor kładzie nacisk na przygodę i anegdotę, a nie na budowanie atmosfery grozy czy brutalności. Czytelnicy, którzy nie przepadają za licznymi dygresjami historycznymi i technicznymi, mogą uznać tempo akcji za zbyt wolne. Jest to pozycja skierowana do odbiorców ceniących specyficzny, ironiczny styl oraz nieszablonowe podejście do motywów magicznych.
Czy książka skupia się bardziej na magii, czy na elementach alchemicznych?
W fabule dominują aspekty związane z praktyczną alchemią oraz poszukiwaniem zaginionych technologii i artefaktów. Autor kładzie duży nacisk na rzemieślniczy wymiar nadprzyrodzonych zdolności bohaterek, co odróżnia tę serię od klasycznego fantasy opartego na rzucaniu zaklęć. Stanisława, jako alchemiczka, wykorzystuje wiedzę naukową sprzed wieków, co nadaje opowieści unikalnego, niemal inżynieryjnego charakteru. Magia w tym wydaniu jest ściśle powiązana z materią i historią rodu Kruszewskich.
Czy ten tom stanowi definitywne zakończenie historii bohaterek cyklu?
Trzeci tom stanowi zwieńczenie głównej trylogii i domyka najważniejsze wątki dotyczące losów trzech głównych postaci. Pisarz rozwiązuje kluczowe konflikty narastające od początku serii oraz wyjaśnia tajemnice związane z dziedzictwem rodu Kruszewskich. Po zakończeniu lektury czytelnik otrzymuje pełny obraz historii, bez pozostawiania niedopowiedzianych kwestii w kluczowych wątkach fabularnych. Jest to satysfakcjonujący finał przygód wampirzycy, alchemiczki i agentki służb specjalnych.
