Dziedziczka

Czy można uciec przed własnym przeznaczeniem?

Książka nie jest tylko kontynuacją. To powrót do świata, w którym lojalność ma swoją cenę, a prawda jest bardziej niebezpieczna niż ostrze miecza. Alineora wyrusza na Zachód. Nie z wyboru, lecz dlatego, że jej przeszłość wreszcie ją dogoniła. To podróż przez wypalone słońcem pustkowia, zdradliwe piaski i tereny, które od dawna nie znają pokoju. Ale najbardziej zdradliwą krainą jest ta, którą Ali nosi w sobie.

Autorka prowadzi tę opowieść na granicy światła i cienia. Nie ma bohatera bez winy ani decyzji bez konsekwencji. Lucas podąża za nią niczym echo dawnych wyborów, chroniąc ją przed światem, którego jest częścią. Każdy z bohaterów nosi w sobie tajemnice, a zdrada zaczyna się nie od czynów, lecz od milczenia. Zaufanie jest jak woda na pustyni. Bezcenne, ulotne i nigdy niewystarczające.

Wędrówka przez pustynię to nie tylko walka z naturą. To długi, cichy marsz w stronę samej prawdy. Ali dojrzewa, ale jej droga jest twarda i brutalna. Musi zdecydować, kim jest, zanim inni zdecydują za nią. Czy stanie się tym, przed czym ją ostrzegano? Czy przejmie moc, która może zmienić los świata albo go unicestwić? Autorka splata intrygi polityczne z emocjonalną głębią, tworząc historię o sile, która zawsze domaga się ofiary.

To opowieść o dziedzictwie. Nie tym zapisanym w krwi, ale w wyborach. To historia o poszukiwaniu własnego głosu w świecie pełnym cudzych oczekiwań. O tym, że największe tajemnice nie tkwią w magii, lecz w człowieku. To ciemniejsza, dojrzalsza część serii, w której nie chodzi już tylko o przetrwanie, ale o to, w jaką wersję siebie trzeba się przemienić, by przeżyć.

Alexandra B. Swan powraca z kontynuacją swojej powieści fantastyczno-przygodowej i ponownie otwiera przed nami drzwi do świata, w którym wszystko może się wydarzyć.

Jeśli nie mieliście okazji czytać "Pretendentki", polecam Wam nadrobić zaległości. Autorka podejmuje swoją opowieść po wydarzeniach z pierwszego tomu i jednocześnie prezentuje szereg zmian zachodzących w bohaterach. Jej lektura wydaje się pełna, dopracowana, koncentrująca się wokół pomysłowych scen, które tworzą spójną całość. W dodatku pisana jest plastycznym stylem, z dużą bystrością obserwacji otoczenia i mimo gatunku, w którym pisze Swan, otrzymujemy całkiem intrygującą realność popartą różnorodnymi emocjami.

Alineora uciekła z pałacu a dziś ma obok siebie dwójkę przyjaciół i dar od umierającego ojca. Niestety nie wie, że książę Lucas podąża jej tropem i nie odpuści nim nie osiągnie zamierzonego celu. Będzie miał jednak nie łatwy problem przed sobą, ponieważ dziewczyna wyruszy w podróż przez gorące piaski pustyni. On będzie ścigał się z czasem, ona będzie walczyć o prawdę w labiryncie wszechobecnych sekretów oraz intryg.

Fabuła od pierwszych stron wydawała się równie intrygująca co jej poprzedniczka, a może nawet odrobinę lepsza. Pisana dla tych, którzy lubią motyw drogi, ponieważ tutaj zyskuje on na podwójnym znaczeniu. Bohaterowie w czasie swojej podróży dojrzewają, wyjawiają skrywane lęki, przybierają po części nowe role a autorka dodaje do tego możliwość wyciągania wniosków z podejmowanych przez nich decyzji. Czytamy o sile przyjaźni, potrzebie akceptacji oraz zrozumienia a także o magii napędzających wszystkich do działania. Jedno jest pewne - z tą fabułą na pewno nie można się nudzić, ponieważ Swan zamknęła wszystko co niezbędne, by cieszyć wyobraźnię, intrygować oraz dawać do myślenia.

"Dziedziczka" to przygoda w sam raz po ciężkim dniu, która pozwala odrzucić na bok wszystkie obowiązki i dać się porwać wydarzeniom, w którym sami chcielibyśmy brać czynny udział. Dobrze napisana, wykorzystująca swój potencjał od pierwszej do ostatniej strony, pokazująca walkę o własne miejsce w świecie na przykładzie świata pełnego niebezpieczeństw, kłamstw, ledwo kontrolowanych intryg. Czy zatem można chcieć czegoś więcej? Oba tomy na jesienne popołudnia - polecam.

Współpraca barterowa z autorką @alexandra_[Adres usunięty]

Wydawnictwo Novae Res

"Strach bronił mnie przed staniem się częścią zasłużonego dziedzictwa. Przed byciem tym, kim się urodziłam, nie zważając, kto mnie wychował."

Wschód zaatakował Królestwo Północy. Niestety nie obyło się bez licznych ofiar. Alineora wraz z Dexem i Thomasem uciekają z zamku. W pościg za nimi, na rozkaz króla, udaje się książę Lucas.

Autorka po raz kolejny wciągnęła mnie w stworzony przez siebie świat, gdzie kolory mają ogromne znaczenie, a biel jest tępiona. Ten kolor wiąże się z przelewem krwi.

Niewątpliwym atutem jest mapka umieszczona w książce. Pozwala nam ona rozeznać się w położeniu poszczególnych krain.

Otrzymujemy odpowiedzi na niektóre nurtujące nas pytania, choć generalnie ten tom skupia się bardziej na Alineorze, drodze jaką przebyła i jej przemianie. Niektórych rzeczy możemy się domyśleć, choć zaskoczenie również na nas czeka.

Mam wrażenie, że wszyscy dookoła wiedzą więcej o Ali, niż ona sama.

Bardzo lubię momenty w powieściach, gdy główny bohater przechodzi stopniową przemianę. Właśnie to dzieje się z Alineorą. Odpowiedzi na nurtujące ją pytania sprawiają, że "puzzle" po kolei wskakują na swoje miejsce dając obraz, który sprawi, że będzie musiała zawalczyć o to, co jej się należy.

Postacie są ciekawie wykreowane. Nie są idealne, co tylko dodaje im realizmu.

Bardzo polubiłam docinki Dexa i Thomasa względem siebie. Zdecydowanie nadają one nieco lekkości całej historii.

W dalszym ciągu nasi bohaterowie muszą obracać się wokół licznych politycznych intryg. Długo skrywane tajemnice, jedna po drugiej, w końcu wychodzą na światło dzienne.

"Tyle lat, tyle momentów i chwil, które tworzyły moje dotychczasowe życie, całe dzieciństwo... To wszystko stało się iluzją. Otoczyli mnie murem złożonym z kłamstw, sztucznych uczuć i misji, która doprowadziła do śmierci ojca i nie tylko jego."

Uczucie, które połączyło Alineorę i Lucasa zostanie wystawione na ciężką próbę. Serce będzie musiało zmierzyć się z rozumem.

"Wojna wszystko zmienia, najbardziej ludzi."

"Nie jest sztuką odpowiedzieć "tak" lub "nie". Sztuką jest przewidzieć, w jaki sposób odpowiedź wpłynie na naszą przyszłość."

Książkę czyta się bardzo szybko, a sama historia nie pozwala nam się od niej oderwać.

Jeśli myślicie, że to już koniec historii Alineory i Lucasa, to jesteście w błędzie. Najlepsze dopiero przed nami, a tymczasem wojna czai się tuż za progiem.

Już się nie mogę doczekać kolejnego tomu. Polecam.

"Gdy Harpia leci, swój cień rzuca."

W tej części po bitwie Alineora wraz z Dexem i Thomasem uciekają na zachód. Ze sobą dziewczyna ma dokumenty skradzione z biblioteki oraz sztylety ofiarowane przez ojca. Podczas trudnej wyprawy przez pustynne tereny dziewczyna powoli odkrywa prawdę o sobie. Jej śladem wraz z oddziałem rusza książę Lucas. Czy mężczyzna wybierze miłość czy obowiązek wobec państwa? C skrywa dziedzictwo Ali?

Ta część skupia się przede wszystkim na przemianie Alineory, jej odkrywaniu własnej tożsamości. To silna, niezależna kobieta, której przeszłość a raczej pochodzenie stanowi ogromną tajemnicę. Jestem pozytywnie zaskoczona Lucasem, który okazał się wiernym i oddanym mężem. Zaufanie i uczucie, którym się darzą z Ali jest mocne i trwałe.

Bardzo pozytywną postacią tej części jest również Dex - jego spory i kłótnie z Thomasem bardzo rozluźniają atmosferę wędrówki i wprowadzają nutę wesołości.

Ostatnie sceny tej części znów dają nam wiele emocji. Dzieje się tam wiele a otwarte zakończenie pozostawia możliwość kontynuacji tej ciekawej historii.

Dużym plusem jest również załączona mapka na przodzie książki dzięki, której łatwiej nam jest śledzić poczynania i drogę jaką pokonują bohaterowie.

Dziedziczka" to kolejny rozdział w historii Alineory, który powoli rozjaśnia wątki zapoczątkowane w ,,Pretendentce".

Ali, Dex i Thomas uciekają po bitwie z pałacu. Mają ze sobą skradzione dokumenty i skrzynię ze sztyletami, które są ostatnim darem dla dziewczyny od ojca. Uciekinierzy udają się na zachód, a droga prowadzi przez pełne piasku i kurzu pustkowie. Tutaj, w starych podziemnych bunkrach, czy namiocie podczas piaskowej burzy, Ali powoli odkrywa, że coś, co uznawała za przypadek - wcale nim nie jest. Trudy drogi sprzyjają też temu, by każdy z uczestników powoli odkrywał prawdziwe intencje i skrywane tajemnice.

W tej części Autorka stawia na bohaterów i relacje między nimi. Dex, to wierny przyjaciel, taki, który kiedy trzeba rozbawi, ale i osłoni własną piersią. Thomas - wciąż rozdarty między rozsądkiem i ciekawością, a sercem, które nie jest obojętne wobec towarzyszki podróży. I wreszcie Lucas... No właśnie, książę - postać, której intencje przez większość historii nie są dla czytelnika jasne. Sprzyja dziewczynie, czy jest przeciwko niej? Nagle to, o czy dowiadujemy się na początku (złoto - symbol dostatku i szczęścia) staje się ciężarem, nie przywilejem, bowiem czyni z dziewczyny pionka w politycznej grze. Musi wybierać między marzeniami o wolności, a drogą, którą wymusza na niej dziedzictwo.

,,Dziedziczka" nie zamyka całej historii, wręcz przeciwnie, wskazuje wyraźnie, że to, co najważniejsze dopiero nadchodzi. Dziedzictwo, coś co powinno być darem, w rzeczywistości może być przekleństwem - trochę w myśl zasady: nie wszystko złoto, co się świeci. Autorka nie daje nam tu recepty na szczęśliwe zakończenie. Coś tam wyjaśnia, ale zostawia z kolejnymi pytaniami. Ja przede wszystkim pytam o to, kim jesteśmy naprawdę, gdy inni decydują za nas i wybierają nam ścieżkę, na którą musimy wkroczyć? ,,Dziedziczka" to książka o dorastaniu, dorastaniu w spirali kłamstw i politycznych zagrywek. Ali musi odpowiedzieć sobie na kilka pytań: czy złoto daje szczęście? Czy miłość zawsze może nas uratować? Czekam niecierpliwie na dalsze losy bohaterki, a Was zachęcam do lektury.

GDY HARPIA LECI, SWÓJ CIEŃ RZUCA