Dziedzictwo Usherów

Gdzie najlepiej czytać mroczną powieść, której akcję osadzono w Karolinie Północnej? Wiadomo, że w Karolinie Północnej! I tam właśnie miałam okazję ją czytać. Od mojego powrotu minęło sporo czasu, więc najwyższy czas podzielić się z Wami wrażeniami.

Nazwisko rodu Usherów z pewnością nie jest obce żadnemu miłośnikowi grozy za sprawą słynnego opowiadania „Zagłada domu Usherów” Edgara Alana Poego. Powieść Roberta McCammona pozwala zajrzeć we współczesne życie tej tajemniczej rodziny, która dorobiła się majątku na handlu bronią i fanatycznie wręcz strzeże swoich sekretów.

Czy mają do ukrycia coś więcej niż dziwną dziedziczną przypadłość? Czy w krążących po okolicy Twierdzy Usherów legendach o porywającym dzieci Dyniowatym tkwi ziarnko prawdy? Historię rodziny zarówno tę współczesną, jak i przeszłą skrytą w dokumentach poznajemy za sprawą Riksa, przeciętnego pisarza uznanego za rodzinną czarną owcę. Ten niechętnie wraca do domu, gdy jego ojciec jest umierający, ale pragnie wykorzystać ten czas zbierając materiały do książki o swojej rodzinie.

Przy prowadzonym śledztwie zawiera sojusz z zainteresowaną sprawą podejrzanych zaginięć dzieci dziennikarką oraz chłopcem o szczególnych zdolnościach, a wspólna podróż zaprowadzi ich „w głąb mrocznego labiryntu czarnoksięstwa, zamierzchłych kataklizmów oraz dziwacznych więzów rodzinnych".

Z taką umiejętnością snucia klimatycznych opowieści po prostu trzeba się urodzić. Każdorazowo czytając książkę Autora daję się porwać w kreowany przez niego świat i nie mam ochoty z niego wracać. Sposób, w jakim pozwala rozwijać się swoim bohaterom i opowiadanej historii przypomina rzekę, czasem spokojnie meandrującą, innym razem pędzącą z siłą wodospadu, do której dołączają kolejne dopływy, by zmieniać jej bieg, ale i przenikać płynnie zmierzając do punktu kulminacyjnego.

W tej powieści znajdziemy zło w najczystszej postaci, magię, bogactwo i władzę, które mogą zawładnąć każdym. Mną zawładnął gawędziarski geniusz Autora, który swymi fantazjami potrafi tak cudownie się z nami dzielić.

"Usherland"

Robert McCammon zdaje się przeżywać odrodzenie na polskim rynku książki odkąd w zeszłym roku wydawnictwo Vesper postanowiło wziąć się za odświeżenie kilku jego powieści, wydanych już wcześniej w Polsce, oraz wydać te całkiem nieznane dotąd polskiemu czytelnikowi. Kilkanaście dni temu pojawiło się u nas "Dziedzitwo Usherów", które właśnie ma swoją premierę w Polsce i z pewnością zainteresuje czytelników horroru i słynnego Edgara Allana Poe, bowiem bohaterami powieści McCammona są potomkowie tych właśnie Usherów.

Akcja książki dzieje się współcześnie, a Usherowie mieszkający w odludnej rezydencji niedaleko Asheville w Północnej Karolinie zajmują się produkcją i handlem bronią, dzięki czemu dorobili się fortuny. Ich dom budzi powszechną trwogę wśród mieszkańców okolicy z uwagi na sąsiadującą z nim Twierdzę, opuszczoną rezydencję , o której krążą plotki, że to siedziba zła. Wiążą się z nią też niepokojące opowieści o mitycznym Dyniowatym, który co roku porywa okoliczne dzieci, oraz o Żarłocznym Bebechu, olbrzymiej czarnej panterze, która grasuje w okolicy.

Rix Usher chce odciąć się od mrocznej przeszłości swojej rodziny, ale gdy jego ojciec umiera musi wrócić, bo będzie jednym z dziedziców Walena Ushera, który budzi powszechną trwogę wśród mieszkańców i wielki podziw i szacunek wśród wojskowych na całym świecie, dzięki swojej zbrojeniowej działalności. Rix nawiązuje kontakt z Raven Dunstan, reporterką, która prowadzi śledztwo na temat zaginionych dzieci oraz rezydencji i rodu Usherów. Oboje wpadają na pewien trop, który kieruje ich do samej mrocznej Twierdzy. Stara rezydencja ma bowiem swoje tajemnice do odkrycia i skrywa coś przerażającego...

"Dziedzictwo Usherów" to jedna z pierwszych powieści Roberta McCammona. Pojawiła się w 1984 roku, w czasach tak zwanej "złotej ery horroru", kiedy mieliśmy wysiew książek wielu świetnych autorów, jak Stephen King, Graham Masteron, Peter Straub czy Dean Koontz. McCammon zdecydowanie odcisnął swoją obecność w tych czasach książką, która nie tyle straszy przemocą, hektolitrami krwi czy makabrycznymi scenami co opisami o przerażająco gęstej mrocznej atmosferze. Klimatem można powiedzieć gotycki, co w sumie nie powinno nas dziwić już przed sięgnięciem po tę książkę, bo mówi nam to sam tytuł odnoszący się do kanonicznego opowiadania Edgara Allana Poe.

Książkę od początku czyta się lekko, płynnie i przyjemnie dzięki stylowi autora, który już na tak wczesnym etapie pisania był bardzo dobry. Od początku wzbudza w nas zainteresowanie rodziną Usherów, która jawi się trochę jak jakaś Rodzina Adamsów, tyle że jest bardziej barwna i ludzka. No powiedzmy ludzka...W każdym razie wiele tajemnic, ciekawych postaci i wydarzeń. I to nie jest tak, żę nie ma tu krwi i przerażających scen, bo są i owszem, niemniej podczas czytana czytelnik odczuje przerażenie w innej postaci. Fabuła z początku snuje się dość wolno, ale wraz z kolejnymi stronami autor odkrywa coraz więcej kart i coraz więcej i ciekawiej się dzieje. Nie jest to może horror w mistrzowskim wykonaniu, ale na tyle dobry, że można by go spokojnie położyć na jednej półce ze wspomnianymi wyżej autorami.

Jeśli jesteś fanem Poego to "Dziedzictwo Usherów" jest lekturą obowiązkową. Jeśli lubisz gotycki horror z mrocznym klimatem to jesteś w domu. Jeśli lubisz opowieści niesamowite o nawiedzonych zamczyskach i rodzinnych klątwach to też Ci się spodoba. Książka Roberta McCammona to dobra pozycja, która zapewnia dzisiaj dalej odpowiednią rozrywkę na kilka długich wieczorów, mimo lat które upłynęły od czasu jej pojawienia.

[Adres usunięty]

W rozległej posiadłości w Karolinie Północnej od pokoleń należącej do dumnego rodu Usherów, właścicieli wielkiej firmy zbrojeniowej, grasują nieuchwytny porywacz dzieci zwany Dyniowatym i jego wierne zwierzę, Żarłoczny Bebech. Sprawę bada dziennikarka z Asheville Raven Dunstan, a ostatnie upiorne wydarzenia prowadzą ją do chaty na zboczu góry Briartop w Usherlandzie, zamieszkałej przez Myrę Tharpe i jej obdarzonego niezwykłymi zdolnościami piętnastoletniego syna Newlana Tharpe'a, którego przyzywa przerażająca Twierdza, monumentalna budowla szaleńczo rozbudowywana przez poprzedników Walena Ushera, obecnego patriarchy rodu, umierającego na tajemniczą Chorobę, przekleństwo najbogatszej rodziny w Karolinie Północnej. Jego następca nie został jeszcze wybrany, ale gra toczy się między najstarszym i najmłodszym dzieckiem Walena. Od siedmiu lat przebywający poza Usherlandem jego środkowy potomek, autor powieści grozy Rix Usher, nie jest zainteresowany pieniędzmi splamionymi krwią, wiadomość o zbliżającej się śmierci znienawidzonego ojca skłania go jednak do powrotu na rodzinną ziemię. Czarna owca dostrzega w tym szansę na uratowanie swojej pisarskiej kariery, zamierza bowiem spisać i puścić w świat dzieje Usherów, mając świadomość, że publikacja takiej książki przez jego krewnych może zostać uznana za niewybaczalną zdradę.

„Pomnik trwalszy niż ze spiżu” dla Edgara Allana Poego, ze wskazaniem na jedno z jego najsłynniejszych opowiadań, „Zagładę domu Usherów” aka „Upadek domu Usherów (oryg. „The Fall of the House of Usher”) z 1839 roku. Autor między innymi „Magicznych lat”, „Zewu nocnego ptaka”, „Łabędziego śpiewu” i „Słuchacza”, Robert Rick McCammon długo nosił się z zamiarem spisania sagi upiornego rodu Usherów, długo obracał w głowie różne pomysły, ale elementy tej gotyckiej układanki nie chciały się połączyć, dopóki nie odnalazł swojej drugiej muzy (pierwszą oczywiście była jedna z jego ulubionych opowieści Wielkiego Amerykańskiego Literata): ogromnej posiadłości nieopodal Asheville w Karolinie Północnej nazwanej Biltmore, po części udostępnianej zwiedzającym imponującej budowli wzniesionej na przełomie XIX i XX wieku przez rodzinę Vanderbiltów. To, w jego odczuciu, „nierzeczywiste” miejsce wprowadziło Roberta McCammona w odpowiedni nastrój do rozbudowania historii fikcyjnego rodu Usherów. Światowa premiera „Usher's Passing” (pol. „Dziedzictwo Usherów”), powieściowego horroru gotyckiego uhonorowanego Alabama Library Association Award, przypadła na rok 1984, a pierwsze polskie wydanie ukazało się dopiero w 2023 roku. Edycja w twardej oprawie zagospodarowanej - z imponującą dbałością o detale (zaprzyjaźniona sześciolatka powiedziała, że to prawdziwe dzieło sztuki, z czym nie śmiałam polemizować) - przez niedościgłego Macieja Kamudę. Edycja w niebiańskim tłumaczeniu Adama Roberta Winnickiego.

„Czy ośmielilibyśmy się zaprzestać produkcji pocisków rakietowych i bomb? […] był taki czas, że pokładałem wiarę w ludzkość. Lecz byłem wtedy znacznie młodszy i bardziej naiwny.”

Mroczna saga rodzinna zakorzeniona w pisarskim dorobku Edgara Allana Poego. Nieoficjalny sequel „Zagłady domu Usherów” z epizodyczną rolą stwórcy udręczonego Roderyka i jego drogiej siostry, upiorzycy Madeline. Edgara Allana Poego spotykamy na samym początku „Dziedzictwa Usherów”, w jednej ze „starych fotografii” (fragmenty retrospektywne) uwzględnionych przez Roberta McCammona. Zdumiewająca konwersacja w 1847 roku człowieka, który oczernił potężny amerykański ród, z potencjalnym ukłonem w stronę „Beczki Amontillado”. Następnie przenosimy się do lat 80. XX wieku – umowna teraźniejszość – i poznajemy przebywającego w Nowym Jorku trzydziestojednoletniego Riksa Ushera, autora powieści grozy publikującego pod pseudonimem Jonathan Strange. Zdesperowanego pisarza, którego nadzieje na rychłe podreperowanie budżetu właśnie zostają bezceremonialnie zdeptane. Manuskrypt, który wcześniej przedłożył swojej agentce, nie uzyskał jej akceptacji, a on nie ma planu awaryjnego. Nie miał przed pojawieniem się Boone'a, złośliwego starszego brata, który podobno przybył do Nowego Jorku na polecenie ich matki Margaret Usher, aby przekonać czarną owcę do powrotu w rodzinne strony. Do Usherlandu: leżącej około trzydzieści kilometrów na północ od miasta Asheville w Karolinie Północnej, liczącej sobie jakieś trzydzieści tysięcy akrów prywatnej posesji, ze zgniłym sercem zwanym Twierdzą. Nieużywaną od dziesiątek lat monstrualną nieruchomością, która od dzieciństwa prześladuje Riksa w koszmarach sennych. Podobnie jak wstrząsający widok ukochanej w zakrwawionej łazience. Rix nie ma powodu ufać swojemu sadystycznemu bratu, tym razem opowiadającemu o wielkimi krokami zbliżającej się śmierci ich ojca, patriarchy rodu Walena Ushera, po namyśle zwraca się więc do starego przyjaciela Edwina Bodane'a, szefa służby uprzywilejowanego rodu z Karoliny Północnej. On i jego żona Cass, szefowa kuchni w Stróżówce - drugiej wystawnej siedzibie Usherów, aczkolwiek niemogącej równać się rozmiarami z przerażającą Twierdzą – w dzieciństwie niejako zastępowali Rixowi rodziców. Zdecydowanie bliżsi od apodyktycznego ojca i niestabilnej emocjonalnie matki. Po potwierdzeniu informacji przekazanej przez Boone'a, czarna owca wraca na niemożliwie cuchnące łono rodziny. Do znienawidzonego królestwa Walena Ushera, od jakiegoś czasu przykutego do łóżka w Cichym Pokoju w ponurej Stróżówce; przesiąkniętej smrodem rozkładających się zwłok - „aromat” choroby Usherów. Robert McCammon w „Dziedzictwie Usherów” z oszałamiającą drobiazgowością składa swoją gotycką budowlę ku chwale Edgara Allana Poego, fabularną konstrukcję dosłownie skąpaną w klimacie nadnaturalnej tajemniczości. Tam, gdzie diabeł naprawdę mówi „dobranoc”. Gdzie okropna Choroba drąży ciało (nie)godnego pożałowania „starca”, zachłannie ściskającego laskę Usherów, symbol władzy, który już niebawem ma zostać przekazany albo Boone'owi, albo Kattrinie. Na pewno nie porażce Walena, najbardziej nieudanemu z nieudanych dzieci szalenie wymagającego właściciela niezawodnej maszynki do robienie pieniędzy, firmy zbrojeniowej bezlitośnie opluwanej przez niewdzięcznego Riksa. Pacyfistę, który przybył po swój kawałek tortu. Po materiały do niewybaczalnej książki. Gotów zapisać się w kronikach Usherów jako największy zdrajca, byle mieć swój niekwestionowany bestseller.

Miejscowi powiadają, że w Usherlandzie żeruje czarna pantera należąca do niejakiego Dyniowatego. Ich ofiarami od wielu lat padają dzieci, które zanadto oddaliły się od domów, ale Newlan Tharpe jest już na tyle duży, by uznawać te opowieści za sposób dorosłych mieszkańców góry Briartop na zdyscyplinowanie swoich wszędobylskich pociech. Bajeczki górali. Tak myślał New, ale zmienił zdanie po nocy spędzonej w cienistych krzewach, gdzie odkrył jeden ze swoich niezwyczajnych talentów. Moc Carrie White. Młodzian, którego pragnie Twierdza i bacznie obserwuje Król Góry, jedyny mieszkaniec zrujnowanej osady na samiutkim szczycie Briartop. Mordercze przyciąganie chorego budynku, zew Twierdzy, w zduszeniu którego może pomóc nieustępliwa dziennikarka. Właścicielka „Foxton Democrat”, najstarszej lokalnej gazety od zawsze należącej do jej rodziny. Wcześniej do jej ojca, Wheelera Dunstana, od paru lat pracującego nad książką o Usherach, bynajmniej zaprzyjaźnionej rodzinie, która dobitnie udowodniła mu – a właściwie zrobił to Walen Usher – że jest nietykalna. W końcu dostarcza Pentagonowi niezawodnych narzędzi do siania zniszczenia. A przynajmniej takie zdanie o rodzinnie firmie ma Rix, idealista, który właśnie dowiaduje się, że majątek Usherów szacuje się na dziesięć miliardów dolarów. Poglądy poglądami, ale taka kasa... Kuszenie dobrego człowieka, którego historia chyba nikomu nie pozostawi wątpliwości, że bogactwo jest przereklamowane. Lepiej dorastać w lichej chacie u podnóża góry Briartop niż w przeraźliwie zimnym pałacu Usherów. W depresyjnej Stróżówce i tym bardziej Strefie Mroku zwanej Twierdzą. Głowa rodziny Tharpe'ów przynajmniej na początku tej stylowej opowieści, tej fascynującej, zmyślnie poplątanej, stosownie wyboistej drogi, chętnie zamieniłaby się z Rixem. Panicz niedoceniający tego, co w swojej łaskawości zesłał mu los. Knujący przeciwko własnej rodzinie, przekopujący pod osłoną nocy bibliotekę w Stróżówce - więcej informacji najpewniej znalazłby w Twierdzy, ale tam z wiadomych powodów;) boi się zapuszczać - w poszukiwaniu materiałów niekoniecznie do swojej książki. Magiczne podróże w czasie w wehikule Roberta McCammona, stopniowe odkrywanie w większości czarnych kart z przepastnej rodzinnej kroniki. Amerykański Kaligula, szalony wynalazca, prawdziwy Romeo i wreszcie ten, który poznał Wielkiego Edgara, zapijaczonego pisarzynę, który miał zagubić się w mrokach dziejów. Nietrafione proroctwo aroganckiego Hudsona Ushera, pierwszego właściciela - w tych „szacownych” kręgach rodzinnych - jedynego w swoim rodzaju berła, symbolu władzy z wygrawerowaną głową lwa: herbem Usherów. Niekończąca się opowieść o zniewoleniu, deprawacji, degrengoladzie przekazywanej z pokolenia na pokolenie, o życiu w złotek klatce, w szponach Choroby i istnego wieloryba wśród budynków mieszkalnych. Najczystszego Zła, które teraz najwyraźniej upatrzyło sobie młodego New Tharpe'a, ostatniego oczka w głowie niegościnnej Myry. Twardej kobiety, która nie wydaje się być szczególnie przejęta najnowszą i zapewne nieodwracalną tragedią w paśmie nieszczęść, które nazywa życiem. Dla jej syna to bardziej przetrwanie, którego nie ma zamiaru ciągnąć do grobowej deski. Wbrew życzeniu swojej kochanej rodzicielki, wyprowadzi się z tej lichej chaty, którą ona nazywa domem, przy pierwszej okazji, jaka się nadarzy. Czyli teraz? Kiedy Twierdza w kółko mówi „chodź do domu”? W „Dziedzictwie Usherów” Roberta McCammona splatają się ścieżki coraz bardziej pogubionego Riksa Ushera, regularnie hipnotyzowanego przez jakąś Mroczną Siłę – aż ciarki przechodzą po plecach! - cudownego(?) chłopca Newlana Tharpe'a i młodej dziennikarki Raven Dunstan, usiłującej rozwiązać zagadkę znikających dzieci z Usherlandu. Oczywiście, ta trójka nie porusza się w próżni – wokół nich krążą zróżnicowane charakterologicznie postaci, różnorodna ludność świata zamkniętego na kartach tej mistrzowskiej powieści grozy. Zabójczej symfonii Usherów. Zabójczo pięknej brzydocie. Czy Logan Bodane, śliski dziewiętnastolatek, będzie kontynuował rodzinną tradycję służenia Usherom, czy raczej przyniesie wstyd swojemu stryjowi? Jakiż niecny biznes rozkręcił brutalny mąż - bez opamiętania trwoniący rodzinny majątek (pewnikiem uzależnienie) Boone Usher - okropnej dziewuchy (przynajmniej według jej teściowej) imieniem Puddin', która rzadko wyściubia nos z sypialni? Jakie zmiany zaszły w Kattrinie Usher, rozchwytywanej modelce, wbrew pozorom lepiej przygotowanej (czyżby?) do prowadzenia rodzinnej firmy od pierworodnego dziecka powoli i w niewyobrażalnych bólach zstępującego władcy? I wreszcie kim jest niesławny Dyniowaty i co kryje się w Twierdzy? Riksa najbardziej jednak interesuje najambitniejsza praca Wheelera Dunstana, wstępnie zatytułowana „Historię tę opowie czas”. Życiowy projekt poprzedniego właściciela „Foxton Democrat”, który zazdrośnie strzeże swojego skarbu. Na marginesie: czyżby też mały hołd dla „Studni i wahadła” Edgara Allana Poego?

„Dziedzictwo Usherów” Roberta McCammona to prawdziwa gratka nie tylko dla miłośników opowieści makabrycznych Edgara. Co więcej znajomość „Zagłady domu Usherów”, która to wszystko zaczęła, nie jest wymagana - mile widziana, ale nie niezbędna w naturalnym pragnieniu odnalezienia się w tym epickim świecie - zapewne przyda się jednak słabość do historii niesamowitych. Choć lekki pociąg do opowieści o nawiedzonych zamczyskach, rodzinnych klątwach, trupach poupychanych w nieprzyzwoicie drogich szafach i mrocznych obecnościach w zatrutych zakątkach świata. Na mnie to dzieło rzuciło najprawdziwszy urok. Dobry urok. Najlepszy!

Usherland. Miejsce legendarne, owiane zarówno złą sławą jak i zachwytem miejscowych. Rodzina Usherów to magnaci, którzy swoje bogactwo zawdzięczają przemysłowi zbrojeniowemu. Wieki temu w samym sercu Karoliny Północnej, w środku lasów, przy górze Briartop, rodzina zbudowała potężną twierdzę. Każde kolejne pokolenie dobudowało kolejne pokoje, dzięki czemu rezydencja zmieniła się w monstrualną budowlę rozrastającą się w sposób całkowicie przypadkowy. Dzisiaj opuszczona, wielka twierdza zarówno kusi, jak i niepokoi każdego przebywającego w pobliżu. Miejscowa ludność obawia się nie tylko mrocznej budowli. Wśród mieszkańców okolicznych miejscowości krąży legenda o przerażającym Dyniowatym i Żarłocznym Bebechu, ogromnej panterze polującej na niegrzeczne dzieci.

Walen, głowa rodu Usherów powoli umiera. Tajemnicza choroba dotykająca każdego mężczyzny w tej rodzinie położyła go na łożu śmierci. Na wieść o umierającym ojcu, do Usherlandu przybywa Rix, jeden z synów Walena. Niebawem światło dzienne ujrzą wszystkie sekrety starej rodziny oraz mrocznej okolicy.

Robert McCammon zabrał mnie do świata zupełnie odmiennego od przeczytanego nieco wcześniej "Słuchacza"! Tutaj autor przedstawia nam genialny, gotycki, mroczny i pełen tajemnic świat starej rodziny Usherów! McCammon w sposób iście mistrzowski nawiązał do klasyku Edgara Allana Poe, po czym stworzył historię rodu na nowo!

Od czego jednak zacząć? Przede wszystkim atmosfera! McCammon po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzem w dziedzinie tworzenia klimatu! Autor w idealny sposób połączył kilka różnych gatunków i stworzył dzieło idealne! Do naszych rąk trafia książka, która chwilami przypomina mroczną baśń, by już za moment przejść w mocno gotyckie klimaty przypominające swoją atmosferą pióro królowej gotyku, Anne Rice! Już po chwili jednak atmosfera zgęstnieje jeszcze bardziej i odbije w bardziej horrorowe klimaty! Aby jednak nie było zbyt posępnie i za ciężko, co pewien czas czytelnikowi rzuci się w oko klimat dobrze znany z filmów Burtona! "Dziedzictwo Usherów" pod względem atmosfery po raz kolejny winduje McCammona do topki autorów posiadających umiejętność tworzenia mistrzowskiego klimatu! A dodatkowo mistrzowskiego łączenia gatunków, które w "Dziedzictwie Usherów" przenikają się wręcz idealnie!

Robert McCammon po raz kolejny przedstawia nam książkę, od której zwyczajnie nie można się odkleić! Budowa szkatułkowa powieści to dodatkowy walor tej książki! Co pewien czas autor serwuje nam wycieczkę do dalekiej przeszłości i przedstawia ciekawsze fragmenty z życia poprzednich pokoleń rodziny Usherów. Każda taka wyprawa powodowała, że wygodniej rozsiadałem się w fotelu i z jeszcze większą ochotą zasiadałem do czytania! Każda wycieczka w przeszłość była naprawdę genialnym pomysłem!

W "Dziedzictwie Usherów" McCammon dowodzi, że jest mistrzem w opisywaniu przestrzeni jaką stwarza dla swoich bohaterów! Opisy Stróżówki, w której aktualnie mieszkają Usherowie, lasów jakie ją otaczają, okolic góry Briartop, a zwłaszcza starej i posępnej Twierdzy nie mają sobie równych! Autor milion razy powtarza, że Twierdza to miejsce, które powinniśmy omijać szerokim łukiem ale jego opisy tej monstrualnej budowli powodują, że nasza ciekawość jedynie wzrasta i sami chcielibyśmy ją zwiedzać ile tylko się da!

W powieści poznajemy Raven Dunstan, dziennikarkę interesującą się rodziną Usherów oraz młodego New, którego brat został porwany przez mitycznego Dyniowatego! No właśnie! Dyniowaty i Żarłoczny Bebech! To dwa niezwykle ważne elementy tej powieści, które swoimi nazwami wprowadziły mnie w lekką konsternację. Bo przecież jak coś mrocznego, siejącego przerażenie wśród miejscowych, potwory porywające dzieci, mogą się tak nazywać?! Z początku podchodziłem do tych nazw z dużą rezerwą jednak po pewnym czasie akcja powieści, jej atmosfera i genialny styl McCammona spowodowały, że mój lekko ironiczny uśmiech zniknął, a w jego miejsce pojawiła się ogromna ciekawość tej książki!

Dawno temu, jeszcze za dzieciaka oglądałem film "Czerwona Róża". Autorem scenariusza był mistrz horroru Stephen King! Teraz, kiedy czytałem "Dziedzictwo Usherów" to Twierdza opisywana przez McCammona od razu skojarzyła mi się z posiadłością stworzoną przez Kinga! Obie budowle rozrastały się w niekontrolowany sposób, obie wręcz przywoływały swoje ofiary, w obu lokalizacjach ludzie wariowali, gubili się i znikali. Czyżby King po cichu wzorował się na Twierdzy stworzonej przez McCammona? :)

Czy "Dziedzictw Usherów" posiada jakiekolwiek słabe strony? Szczerze mówiąc nie przypominam sobie ani jednego momentu, ani jednego fragmentu, który powodowałby abym faktycznie uznał go za słaby punkt powieści. Książka McCammona jest po prostu bardzo, bardzo dobra i po raz kolejny udowadnia, że autor jest mistrzem w tym co robi. McCammon swoim "Dziedzictwem Usherów" oddał hołd legendarnemu Edgarowi Allanowi Poe, a my możemy jedynie się tym dziełem zachwycać.